Opinions

Mooie film, dat zeker.

Vooral Marilou Berry (het volslanke meisje) heeft indruk gemaakt op mij. Ik had veel met haar te doen. Prachtig gespeeld.

Jammer alleen dat de film vol zit met chagrijnige en aggressieve types, en alle mannen zijn hier losers en hufters. Tijdens het kijken van de film stoorde het me niet zo, maar nu de film is bezonken valt het me alsnog erg op.

De Woody Allen touch vergelijking snap ik maar ten dele. Qua enscenering, neurotische personen, culturele dingen e.d.

Maar Woody Allen personages hebben zelfspot en relativering. De ondertoon in zijn films (niet alle) is positief. Comme Une Image is eigenlijk vooral erg bitter.

Zeer degelijk en eigenlijk precies wat je van zo'n film kan verwachten.

Daarin zit ook gelijk het nadeel; het is weinig verrassend en met te weinig 'paranoia' om echt spannend te zijn. Maar toch wel goed gemaakt en onderhoudend.

Sterke rol van Robert Redford. Shia LaBeouf maakt weinig indruk als sulletje van een plaatselijke krant, hoewel zijn personage nog wel doortastend is, komt zijn rol niet zo goed uit de verf.

Viel mij helaas een beetje tegen.

Het komediegehalte had ik hoger ingeschat en ik had ook meer absurdisme verwacht. Ik heb een paar keer gelachen, maar meestal bleef het bij glimlachen en de hoop dat er een tandje bij werd gezet. Maar dat gebeurde helaas niet of nauwelijks.

Toch is het nog een aardige film met drie gerenommeerde acteurs in een speelse setting.

Jammer dat het vooral over het repetitieproces van de film gaat.

Ik heb me ermee vermaakt, maar het levert geen voldoende op. Daarvoor schiet het mijns inziens te veel tekort.

Het kwam niet echt bij me binnen. Ik voelde afstandelijkheid bij en tussen de personages, met uitzondering van de charismatische en excentrieke Edward Norton.

Wat ik van documentaires over Bob Dylan heb geleerd, is dat hij enorm gedreven, enorm gepassioneerd en energiek was in zijn jonge jaren.

Chalamet maakt er een beetje een vroeg oude jonge man van. Een enorme einzelgänger.

Maar ik zie betrekkelijk weinig passie en bevlogenheid. Ik krijg ook niet echt een beeld van de psyche van Dylan. De hele film denk je; Dylan waar ben je toch met je hoofd...?

Een vrij plichtmatige biopic met overwegend onsympathieke en elkaar vermijdende personages.

James Mangold Walk the Line imponeerde veel meer en is een tour de force.

Lekker absurde komedie.

De film heeft een magnifieke 'optiteling'. Die van Fight Club was super, maar deze mag er ook wezen.

Wat het acteren betreft deed het me denken aan de films van Emir Kostunica. Hoofdrolspeelster Carmen Maura speelt geweldig en is erg leuk.

Mijn verwachtingen waren laag, en ik had me ingesteld op een ander type Fletch, en toch vond ik 'm behoorlijk tegenvallen.

Er is natuurlijk maar een Chevy Chase, maar Jon Hamm is miscast als Fletch. De humor slaat eigenlijk gewoon dood, omdat hij niet de bluf en branie heeft die bij het Fletch personage hoort.

Wat overblijft is een dom verhaaltje dat maar matig kan boeien.

Wel een leuke rol van Kyle MacLachlan.

Sympathieke kleine film met aansprekende hoofdrol van Bette Davis.

Een film over mensen die worstelen om te overleven, en hunkeren naar erkenning en liefde. Ze hebben stuk voor stuk iets tragisch over zich, omdat ze een leven hebben waar ze niet voor gekozen hebben.

Het oogt misschien wat oubollig maar het is in de kern een mooi drama over menselijke gebreken en eenzaamheid, met een luchtige kwinkslag.

Die Mickey vind ik wel een bloedirritant figuur.

Tjonge, wat een mooie film zeg!
De film wist me erg te verrassen. Als geoefend filmkijker weet ik meestal wel goed te omschrijven wat een film met me doet, maar bij deze film kan ik daar moeilijk de vinger op leggen. Dat is een goed teken, voor alle duidelijkheid.
Ik vond het een bijzondere kijkervaring. Een film die een extra laag heeft, die moeilijk te definieren is. Mulholland Dr. is daar een ander voorbeeld van. Let wel, de films zijn verder niet vergelijkbaar.
Paolo Sorrentino is een bijzonder getalenteerd regisseur. De zit barstensvol creativiteit en wat vooral ook opvalt; de perfecte timing. Op gepaste momenten luister ik naar het geluid van mijn koelkast (de mooiste momenten in films wat mij betreft), en daarnaast is er de prachtige hybride soundtrack die een mooie eenheid vormt met de perfecte cameravoering; Kunst met een grote K.
Grote thema's in de film zijn eenzaamheid, sleur, depressie en liefde. Toni Servillo zet ingetogen en overtuigend de zonderlinge Titta Di Girolamo neer. Titta is eigenlijk feitelijk al jaren dood. Daar komt hij pas achter als zijn broer op bezoek komt en hem weet te raken wanneer die over een jeugdvriend begint. De momenten dat Titta emotie toont zijn spaarzaam, maar erg mooi.
De schoonheid Olivia Magnani is alles wat Titta niet is. Een sterk voorbeeld van opposites attract.
Hoe was het afgelopen als zij geen auto-ongeluk had gekregen?
Le Conseguenze dell'Amore is moeilijk in een hokje te plaatsen en dat is ook de grootste kracht van de film. De Fellini elementen (het echtpaar in het restaurant) verwacht je niet in zo'n film, maar toch passen ze hier prima.
Voor nu 4 sterren, wordt wellicht nog eens meer.

Redelijke thriller.

Een onderhoudende film, prima om te zien als 'ie op tv wordt uitgezonden...

Goed geacteerd met een goed eerste uur. Na de dood van Weisz gaan plotgewijs alle remmen los. Een achtbaan aan clues en samenzweringsgedoe wordt met veel heisa op de kijker afgevuurd.
Wat mij betreft slaat de film daarin door. Het kon mij op den duur niks meer schelen welke clues er nu weer gevonden werden. Er worden te veel lagen om het dypraxa verhaal gebreid. Een wat minder uitgebreid samenzweringsverhaal en wat meer speurwerk zou ik prettiger gevonden hebben. Nu vond ik het allemaal niet zo spannend.
De scene met het whizzkid zoontje die even het mailaccount leegplukt vind ik niet zo passen in deze film. Beetje TE Hollywood.

Weisz lijkt trouwens echt zwanger in deze film. Dat hebben ze goed gedaan, of was ze echt zwanger....?
Op het einde van de film zit een acteur die sterk op Bogart lijkt. Ik kreeg Treasure of the Sierra Madre associaties, helemaal omdat het ook in de woestijn afspeelt.

Ondanks haar droom van de terugkeer van Charles die ik ergens kan begrijpen vind ik dat Félicie zich onmogelijk opstelt. Ik snap dat het voor haar een trauma is, de liefde van haar leven die zomaar uit haar leven verdween, nota bene door een onnozel toeval en onnozel gedrag van beide partners (hij had immers ook geen (correspondentie-)adres achtergelaten.
Dat ze niet eens zijn achternaam weet is wel heel stupide.
Er zijn genoeg leuke single vrouwen, maar van deze zure vrouw is het toch bijna onbegrijpelijk dat ze twee mannen in de tang weet te houden, terwijl ze overduidelijk niet van hen houdt.
Hoe ze hen bespeelt is te treurig voor woorden. Zelfs vriendschap met zo'n vrouw zou ik al hoogst ongemakkelijk vinden. Ze wil niks en ze zeurt alleen maar. Maar er zijn toch blijkbaar mannen die op zoek zijn naar geestelijke pijniging en verwaarlozing. Ik had vooral te doen met Loïc. Zo'n aardige man, die zich volledig wegcijfert.
Félicie zegt dan wel dat hij beter af is met een vrouw die wel volledig van hem houdt. Maar verder is het een ondankbaar kreng. Dat ze slecht keuzes kan maken is tot daar aan toe, maar dat ze ook niet achter haar keuzes kan gaan staan en haar motivatie zo snel kwijt is is wel tekenend.
De interieurs in deze film waren in 1992 ook al gedateerd. Ik denk dat er bewust gekozen is voor ongezellige plekken waar de tijd heeft stilgestaan, om het winterverhaal nog eens extra te benadrukken.
Het einde vond ik dan toch wel onbevredigend. Ik gunde deze Félicie de terugkeer van deze Charles allerminst. Ook al is het een sprookje. De enige happy ending was geweest als ze alsnog definitief voor Loïc had gekozen. Daar leek het vlak voor het einde ook naar toe te gaan. Totdat Charles opdook...

Indrukwekkende film.

Blijft nog wel even in mijn gedachten. Het is toch wel een erg triest verhaal.

De hoofdrol van Sam Riley is subliem. Hoe hij deze introverte maar tegelijk expressieve rol vormgeeft is prachtig (naturel).

Wel een opmerkelijke keuze om een dertigjarige actrice (Morton) een 19 jarige Deborah te laten spelen. Maar ze lijkt hier niet zo oud en het heeft me niet gestoord.

Het zwart-wit en de shots van Corbijn stralen veel warmte en passie uit. Bijzonder vormgegeven. De locatiekeuze is ook goed.

Nog wat interessante weetjes:

Riley werd geboren in het jaar dat Ian Curtis overleed (1980).

Riley was de zanger van het onbekende bandje 10000 Things:

http://www.myspace.com/10000thingsleeds

Hij heeft in real life een relatie met de actrice die Annik Honoré speelt.

Goed gemaakt en goed geacteerd.

Vrij rechttoe rechtaan verfilming van waargebeurde feiten. Ook al kende ik de precies afloop vooraf niet, toch vond ik het weinig spannend en weing verrassend allemaal.

Vooral dankzij Hilary Swank en Sam Rockwell de moeite waard om te zien.

Très intéressant, dit origineel van Wrath of Man (2021)

Zoek de verschillen... Die verschillen, maar vooral ook overeenkomsten, zijn er genoeg.

De film heeft een wat maffe quasi-ironische toon. Vrij los geschoten, maar toch redelijk vormvast.

Albert Dupontel is een merkwaardige en originele acteur. Ik denk dat zijn hoofd zich wat meer leent voor komediefilms, maar toch doet hij het hier niet onverdienstelijk.

Met een vrij jonge Jean Dujardin, die nog aan het begin van zijn carrière is. Je ziet dat ook wel aan zijn acteren.

Het maakt deze film op meerdere manieren een curiositeit. Nu te zien op Netflix!

Jammer van die vreselijke (irritante en schmierende) vent Michael Gambon, maar verder wel een leuk filmpje.

De studiolook geeft het wel een apart en leuk sfeertje, Warmerdam achtig.

Zo worden ze niet meer gemaakt.

Cool Hand Luke is een goede mix van humor en drama. Sommige scenes in de keet doen denken aan Stalag 17. Dat is een compliment.

Meesterlijk in beeld gebracht door Conrad L. Hall, de man die ook achter de camera stond bij American Beauty en Road to Perdition. In die laatste eigenlijk een kleine reunie met Paul Newman. Hall is helaas dit jaar gestorven.

Kleine tegenvaller. Ik had een wat minder oppervlakkig plot verwacht.
De personages van de twee hoofdrolspelers hebben nog enige diepgang, maar de rest is allemaal stereotiep Hollywood. Het standaard chantageverhaaltje (inclusief kleerkasten + dom geweld) , en voorspelbaar Hollywood happy end, erg jammer. Toch, leuk samenspel van Macy en Bello, dat houdt de fim nog wel boeiend en levert een aantal leuke scenes op en Macy is goed als vanouds, maar wel het soort rol dat hij vaker heeft gedaan.
Deze film doet me verlangen naar Hard Eight.

Een film die soms aanvankelijk wat moeilijk te plaatsen en te duiden is. Vrij documentair gefilmd en met pittoreske plaatjes, alsof je zelf in Italië bent beland als toerist.
De theoretische / filosofische en culturele bespiegelingen van de schrijver zijn wel interessant maar ook een beetje meer van hetzelfde en vergen veel concentratie van de kijker.
Prachtige rol van Juliette Binoche. Zij weet goed raad met zo'n intuitieve rol.
Op een gegeven moment wordt een welkome omslag in het verhaal gemaakt. Kijken we hier nu naar een echtpaar of niet, of is het slechts een rol die ze voor de gelegenheid spelen na die opmerking van de koffievrouw.
Dan wordt de film wat mij betreft twee keer zo interessant, door dat ambigue.
Sommige ingedutte echtparen doen rollenspellen. Dus ook bijv. dat ze net doen alsof ze elkaar voor het eerst ontmoeten. Het maakt mij ook niet uit of dat nou gespeeld is of niet. Het lijkt zo oprecht.
Die schrijver begon me op een gegeven moment wel tegen te staan. Gevoel voor humor had hij alvast niet, erg stijf en ultraserieus voorkomen.

Ik had nog nooit van de Coplan films gehoord.

Aangezien deze film nu in NL op Netflix staat toch eens geprobeerd.

Claudio Brook heeft niet zoveel charisma, maar komt wel goed over als diehard strijder.

Toch wel een heel interessante cast, met o.m. Bernard Blier en niemand minder dan Klaus Kinski in interessante bijrollen.

De bad guys zien er evil uit. De dwergen zijn wel een grappige toevoeging.

Het is allemaal wat rommelig gefilmd. De exotische locaties dragen wel bij aan de sfeer. Het kasteel ziet er ook wel barbaars uit.

Het is allemaal net iets te knullig gefilmd om indruk te maken, maar vermakelijk is het wel.

Toch wel een curiositeit en zeker merkwaardig, misschien kijk ik nog wel eens een Coplan film als deze op Netflix wordt toegevoegd.

Vakkundig gemaakt, maar het pakte me totaal niet.

Nou zitten in misdaadfilms wel vaker onsympathieke personages, maar die kunnen dan nog wel boeiend zijn. Deze personages vond ik niet boeiend en er is weinig verdieping.

Weinig aansprekende rollen van Richard Gere en Nicolas Cage.

Het decor van de cotton club is mooi, maar het verhaal is vooral meer van hetzelfde; een doorsnee rise-and-fall verhaaltje met afrekeningen en bendeoorlogen.

Geweldige oorlogsfilm met een episch verhaal dat steeds weet te verrassen. Een echte roller coaster.

Met William Holden als de gewiekste zakenman Eric Erickson, een rol die hem op het lijf is geschreven.

Ik was onder de indruk van de charismatische Lilli Palmer, die ik nog niet kende. Hoe zij melancholie en klasse in haar rol legt is prachtig om te zien.

The Counterfeit Traitor kent veel wendingen en belangrijke gebeurtenissen, wat de lange speelduur rechtvaardigt.

Het is een film die meer aandacht verdient. Toch wel een van de beste films uit het genre mbt spionage en sabotage door de Geallieerden.

En wat is het dan jammer dat hier niet een grotere regisseur voor gevraagd is. Dit zou bij uitstek een film zijn waar Hitchcock wel raad mee had geweten en in zijn handen was het wellicht een heuse klassieker geworden. Want qua regie, zowel cinematografisch als in montage, zou hier veel meer uit te halen zijn. Het had nog best wat spectaculairder in beeld gebracht kunnen worden.

Wederom een vermakelijke Woody Allen. Bijzonder dat hij nu een geheel Franstalige film heeft gemaakt.
Het is een fris ogende en sprankelende film, mede dankzij de mooie verschijning van Lou de Laâge.
Thematisch is de film wel gelinkt aan Match Point, maar die film is wel een stuk beter.
Coup de Chance draait iets te veel om de jaloerse echtgenoot.
Het is een vrij simpel verhaal en tegen het einde komt het misdaadverhaaltje pas echt goed op gang.
Het slot is een passende climax. Bijzonder geluk of bijzondere pech liggen dicht bij elkaar. Boontje komt om zijn loontje.

Magnifieke film!

De film balanceert continu perfect op het randje van humor en ernst en weet mede daardoor de volle 2 uur te boeien. Het gegeven is vrij simpel, de uitwerking is subliem.

Prachtige hoofdrol van José Garcia. Hij wisselt humor en ernst moeiteloos af. Hij is meedogenloos naar zijn slachtoffers, maar heeft ook af en toe te doen met hun situatie die vaak nog minder rooskleuriger is dan de zijne. Toch gaat hij onverstoord door als een roofdier.

Geinig om te zien dat een klein deel is opgenomen in Nederland. Het is maar een scène van een paar minuten, maar toch leuk.

Le Couperet is een krachtige film van de al 72-jarige Costa -Gavras. Teleurstellend dat deze gerespecteerde filmmaker niet voldoende geld kon vinden in eigen land.

Het zijn juist dit soort films waar de Franse cinema zich mee kan onderscheiden.

ruim 4 sterren

Unieke ensemble-cast film. Zo worden ze niet meer gemaakt.

Gefilmd op mooie locaties. Je leert de personages steeds beter kennen, met elk zijn eigenaardigheden, zoals bij een Tarantino film. De hele cast doet het gewoon goed.

De film werkt heel rustig toe naar de climax, die overweldigend is. Heel bijzonder einde.

Een vrij curieuze film met Jack Lemmon met een leuk uitgangspunt.

De naïeve hotelbediende Lemmon wil zijn droom waar gaan maken als stoere cowboy.

Glenn Ford neemt hem met gezonde tegenzin onder zijn hoede en probeert hem eigenlijk zo snel mogelijk weer te dumpen. Een herkenbare rol van Jack Lemmon en mooi tegenspel van Glenn Ford als cowboyveteraan.

Een rauwe film, zowel in verhaal als in beeld. Het gaat over het eigenlijke werk van cowboys; vee drijven en koehandel. Dag en nacht hard werken, en altijd gevaar op de loer.

Alles behalve een romantisch beeld van dit beroep en enkele harde scènes. De ondertoon is vrij bitter.

Typisch bombastisch Hollywood drama.

Alle verhaallijntjes worden met een grote scenariotrucendoos in elkaar gewoven. Subtiliteit is ver te zoeken.

Maar toch, vind ik het ondanks dat wel een sterke film.

Er wordt goed geacteerd en de film heeft een aantal indrukwekkende scenes.

Wel aparte gewaarwording; veel te rijke Aziaten die zich zo westers gedragen dat het genant wordt.

Waar is hun Aziatische identiteit gebleven? Het ziet er ook wel kolonialistisch uit die paleizen met die bedienden.

Wel een vermakelijk filmpje hoor. Het verhaal heeft bijzonder weinig om het lijf en het is niet veel diepgaander dan een Hallmark film.

Half puntje aftrek voor het veel te gemakkelijke einde.

Cría Cuervos is min of meer een officieuze opvolger van The Spirit of the Beehive, dat drie jaar eerder uitkwam (tip!)

De wereld gezien door de grote kinderogen van Ana Torrent en ouders die afwezig zijn (schijnbaar danwel fysiek).

Ook hier weer op de achtergrond de historische context en de pijn van het land.

Tot zover de nuchtere feiten.

De film sprak me niet zo aan als The Spirit of the Beehive. Wat ik zo knap vond aan die film was dat het de dromerige kinderwereld weet te verbeelden, en de ontdekkingstocht die het kind maakt, los van de volwassen wereld. Dat zit ook wel in deze film, maar met veel minder symboliek en verbeeldingskracht uitgebeeld.

De sfeer is bedrukt en de onthechte Ana vlucht in de verbeelding, waarbij negatieve prikkels vrijwel continu blijven overheersen.

Er had wat mij betreft ook meer verhaal in mogen zitten.

Ook cinematografisch sprak Cría Cuervos me minder aan.

Deze film moet het vooral hebben van de nostalgische sfeer en Jacques Villeret als droogkomische lamlendige. Hij is hier als een vis in het water. De echtelijke ruzie met Josiane Balasko doet meermaals denken aan Gabin en Signoret in Le Chat (1971), maar Un Crime au Paradis is een remake van La Poison (1951).

De film is uit 2001 maar oogt als een jaren 80 film, toen dit soort films nog veel meer werden gemaakt. Dat bedoel ik als compliment; het is een degelijke old skool Franse komedie.