Opinions

Op zich een frisse remake van het verhaal dat ik al kende van de Miss Marple film.

Maar als je die film al hebt gezien dan ken je het verhaal al en voegt deze verfilming weinig toe en is het murder mystery geen mysterie meer.

Ik wou deze film toch graag zien vanwege Catherine Frot.

Ik zag al een eerdere film uit de reeks van Frot met André Dussollier: Mon Petit Doigt M'a Dit... (2005)

Die viel me toen vies tegen. Deze film is gelukkig beter en leuker, maar André Dussollier voegt wat mij betreft niks positiefs toe aan deze films. Een acteur die niet geschikt lijkt voor komedie en steeds vertrouwt op dezelfde maniertjes.

Het komedie element is gewoon niet zo sterk. De onderonsjes van Frot en Dussollier zijn (te) flauw. En het haalt de vaart uit de film.

Verder een heel aardige cast, sfeervol en gefilmd op mooie locaties. Net geen voldoende.

Voor wie de Miss Marple film nog niet zag of niet bekend is met het Agatha Christie boek kan dit nog wel een aardige film zijn.

Te flauw en niet spitsvondig genoeg.

Ze hebben wat komische acteurs bij elkaar gezet, maar de chemie tussen de heren is er niet of nauwelijks.

Het is nog wel enigzins vermakelijk en er zitten wel wat melige scenes in, maar ik zal de film gauw weer vergeten.

Inderdaad wat Madecineman al zegt, in hetzelfde genre, maar ver verwijderd van het niveau van Tarantino en Ritchie.

Inderdaad een interessante man. Een recalcitrante man die zich van niets of niemand iets aantrekt.

Wel grappig dat hij in Spanje een soort van rockstatus heeft bereikt, al kent de jongere generatie hem dus nauwelijks.

Ik had graag nog gehoord welke films en acteurs hij nou wel enorm bewondert. Dat komt in deze documentaire maar sporadisch voorbij. Hij heeft dus meer met Hollywood dan met de Spaanse cinema. En moeilijke cinema daar heeft hij blijkbaar ook niets mee.

Er wordt iets te lang stilgestaan bij zijn levenslange 'vete' met Almodóvar.

Op het einde nog een interessante bespiegeling over de veranderingen in het filmrecensentenvak en de veranderde tijdsgeest.

De hedendaagse filmcritici zijn zzp-ers geworden die tijdens festivals zelf de kosten moeten dragen en samen in een b&b zitten. Wat een verschil met de hoogtijdagen van filmrecensenten, waarin Boyero en collega's dus op kosten van de krant mochten vertoeven in dure hotels, en genoten van vele etentjes in de beste restaurants.

Ik vind de film erg apart.

Ergens las ik de term magisch-realistisch, en ik denk dat dat een goede omschrijving is.

Ik vind de film uiteindelijk toch onderhoudend en amusant, alhoewel 't meer bij een glimlach blijft, dan bij uitbundig lachen.

Ik vind 't een film om voor een keertje, voor de afwisseling, te zien.

Voor het nummer 'Pitbull Terriër' heb ik speciaal het geluid keihard gezet. Echt een geniaal nummer.

Op zich wel goed om dit soort wandaden nog eens zoveel jaar na dato te verfilmen.

Een ongelovelijke situatie, geeft me net als Das Leben der Anderen de bibbers.

Het begint erg goed en het einde is ook sterk, maar daar tussenin is het net alsof je naar een toneelstuk zit te kijken. De acteerprestaties vond ik niet zo geweldig en met de personages kreeg ik nauwelijks enige binding. De personages worden ook nauwelijks uitgediept.

Een beetje tegenvallend dus.

Toch wel een bijzondere film.

Het script kent wat mankementen, maar daar is voldoende compensatie voor.

Penn is hier flink aan het experimenteren met de vorm, dat pakt soms niet helemaal goed uit, maar vaak juist wel. Dat levert heel verrassende scenes op.

Jack Nicholson is hier fenomenaal. De scene met Nicholson en Huston in het restaurant is adembenemend.

Robin Wright Penn heeft niet zo'n grote rol, maar wat maakt ze hier indruk.

Net iets te wisselvallig om een hoge score te behalen, maar 3,5 sterren is zeker verdiend.

Eigenlijk een heel gemoedelijke film, die elementen uit eerdere Eastwood films samenbrengt.

Eenuitermate fragiel ogende Eastwood die het verloren joch op sleeptouw neemt, aanvankelijk met tegenzin, waarna alsnog een bijzondere band ontstaat. De door het leven geharde mentor en zijn jonge pupil; we hebben het allemaal al eens eerder gezien, maar toch vind ik het een aardige film.

Het is niet zo'n stoere Eastwood film als we van hem gewend zijn, maar gelukkig wel met de nukken van Eastwood en hier een daar een kwinkslag. Het is een vrij goeiige film, die soms zelfs neigt naar sentimentaliteit. De scènes met de hoteleigenaresse zijn zelfs aandoenlijk.

Eduardo Minett heeft nogal een dik accent, maar aangezien hij uit Mexico opgehaald wordt, zou het ook weer vreemd zijn als hij vlekkeloos Engels-Amerikaans spreekt. Geen grootse acteerprestatie, maar het is wel een sympathieke rol.

Heel degelijk, maar uiteindelijk toch wat te saai.

Een goede cast. Goede aankleding en sets en locaties. Daar is allemaal niks mis mee.

Thomas Edison komt tamelijk onsympathiek over. Wel leuk dat het jonge genie Tesla ook in de film voorkomt.

De film herhaalt zich net wat te vaak. De strijd duurt wat te lang waardoor je het op een gegeven moment wel gezien hebt. De film had zeker wel een kwartier korter gekund, want nu gaat de film uiteindelijk een beetje als een nachtkaars uit.

Leuke feelgood film!

De jaren '40 sfeer is goed getroffen. Goede cast; vooral Helen Hunt is goed op haar plaats en daarnaast Charlize Theron in een leuke bijrol.

Zoals Leno zegt is het einde wat afgezaagd. Maar goed, daar valt mee te leven.