Opinions

Op papier zou dit helemaal een film voor mij moeten zijn, maar het viel me nogal tegen. Het is dan wel een komedie, maar ik heb er bijna niet om kunnen lachen.

In het begin vond ik het nog wel interessant en vermakelijk, maar gaandeweg werd de film steeds minder boeiend voor mij. Voor de losse sketches kan gelden; het geheel is meer dan de som der delen, maar die vlieger gaat hier niet op. Dat diner op het podium vind ik wel een originele vondst, maar daar werd verder veel te weinig mee gedaan.

Ook de scène met het leger is wel interessant, maar ook die scène is voorbij voor je het weet.

Ik vind de personages te oninteressant en te nietszeggend. Die pastoor / tuinman is een vaag mannetje.

Ik ben fan van Stéphane Audran, maar ook zij kan deze film niet redden. Ik kom niet verder dan 2*

Le Fantôme de la Liberté vind ik wel goed. Die heeft een soortgelijke opzet, maar die is veel boeiender.

Een beetje vreemd, maar wel lekker. In die categorie valt Le Chat du Rabbin.

Het gaat over een vreemde kater met een spitse muizenkop. Zodra hij een papegaai heeft opgegeten kan hij praten. Hij heeft een grappige stem en maakt gevatte opmerkingen.

De animatie ziet er anders dan anders uit, al is niet elke scène met even veel aandacht getekend.

Het verhaal is origineel, vreemd en vermakelijk. Al is het wel jammer dat de kat een beetje naar de achtergrond verdwijnt zodra ze op reis zijn.

Een luchtig verhaal met grappige vondsten. Een leuk tussendoortje!

Prettig gestoord en luchtig Polanski filmpje.

Eigenlijk een parodie op Fellini films. Je ziet een bont gezelschap aan zelfgenoegzame excentrieke personen waar geen zinnig woord uit komt. Leuk om dan ook juist Marcello Mastroianni in deze film te zien.

Grappig hoe Sydne Rome steeds in complete verwarring wordt gebracht. Een van de leukste domme blondjes die ik in films heb gezien (Mira Sorvino in Mighty Aphrodite is een andere favoriet van mij).

De locatie is erg mooi. Wie zou daar niet willen wonen?!

De film moet het vooral hebben van de absurditeit van de situaties. Van de humor had ik me wat meer voorgesteld. De dialogen hadden voor mij nog wel wat absurder gemogen en vooral, de film is veel te traag!

Jammer dat het simpele gegeven opgerekt wordt tot bijna 2 uur. Was de film een kleine 90 minuten geweest, dan had ik de film hoger gewaardeerd.

Sympathieke film met een mooie rol van Jon Favreau. Chef gaat in de eerste plaats over passie en ik vind Favreau zijn passie voor eten en koken overtuigend over komen.

Ik kan me voorstellen dat hij helemaal over de zeik raakt van de vernietigende recensie van zo'n invloedrijke blogger. Vooral ook omdat hij binnen de zaak geen kant op kan.

De film handelt ook over de vader-zoon relatie, die door de persoonlijke crisis hechter wordt. Leuk samenspel tussen die twee.

Chef is onder te verdelen als een sandwich; in 2 'gelijke' delen. Het eerste deel gaat over het restaurant, daarna gaat het over de foodtruck. Deze onderverdeling zorgt voor wat afwisseling.

Een leuke zomerse roadtrip met de foodtruck. Aangename film die drama en luchtigheid goed combineert.

Erg melige film.

Gérard Depardieu en Pierre Richard zijn een goed bij elkaar passend komisch duo.

Pierre Richard heeft wel wat van Roberto Benigni.

Niet zo grappig als het latere Tais-Toi!, maar toch erg vermakelijk.

Hele lieve en sympathieke film over mooie mensen en onthechte familiebanden.

Call Me Chihiro toont een aantal dolende zielen die elkaar vinden. Ze vinden steun bij elkaar.

Dit klinkt misschien allemaal wat sentimenteel maar dat is het niet.

De setting is wonderschoon. Een idyllisch en rustig havenplaatsje waar de tijd stil lijkt te staan.

Hele aangename fijne film met een mooie hoofdrol voor Kasumi Arimura.

De bijrollen zijn ook goed vertolkt.

Nogal gedateerd, maar daarom juist erg interessant.

Een typische / vreemde film. Echt hoogte kreeg ik niet van de Hepburn en MacLaine personages. Weinig karakteruitdieping.

Wat een rotkind trouwens, die Mary.

Ik vind het eerste uur nog het meest interessant. De film lijkt o.m. geïnspireerd door het werk van Vittorio De Sica en andere vroege Italiaanse meesters.
Het ongewone gezelschap is goed op elkaar ingesteld en ze hebben behoorlijk succes met hun nogal dubieuze praktijken, namelijk grafroven. Het is mooi in beeld gebracht en de locaties zijn goed gekozen.
Wat mij het meeste tegenstaat is de rol die Josh O'Connor vertolkt. Het is een mysterieuze man, maar uiteindelijk toch niet op de goede manier vind ik, hij komt niet altijd zo sympathiek over. Een vrij apathische rol. Ik voel wel mee met de leegte die het personage voelt, maar ik vind het geen aangenaam personage. Hij kan dan wel goed zijn met wichelroedes, maar uiteindelijk is hij wel een enorme klaploper die zijn verdiende geld niet investeert in goede kleding en goede hygiëne. Hij loopt de hele film maar rond in dat vieze pak.
Het laatste half uur is wat stuurloos en daardoor vond ik het ook minder boeiend. Het hoofdpersonage loopt wat als een zwerver rond. Het mooie en hoopvolle eind komt een beetje uit de lucht vallen en is weer voorbij voor je er erg in hebt. Al denk ik wel dat het om een hallucinatie gaat?

Wat een onzincommentaar.

Wat bezielde me? Was het de belabberde kwaliteit van de vhs? Was ik te moe? Enfin, dat zijn geen geldige excuses.

Een briljante film! Elke scene, elk shot, elke acteerprestatie.

Zo worden ze niet meer gemaakt. Een intelligent plot, waarbij de puzzelstukjes op een geniale manier samenvallen.

Jack Nicholson in een van zijn beste rollen (dat zijn er overigens best veel) en Faye Dunaway is onovertroffen. Trouwens veel elementen uit de klassieke film-noir, toch ben ik blij dat de film niet in zwart-wit is gedraaid. De prachtige locaties en de warme kleuren dragen erg bij aan de sfeer.

Een film in de traditie van veel sterke Franse misdaadfilms uit de jaren 70. Le Choix des Armes heeft veel ingrediënten van een goede Franse misdaadfilm; een goede cast en mooie locaties.
Toch wist het me eigenlijk totaal niet te pakken. De personages zijn niet zo goed uitgewerkt en hun gedrag is ook vreemd. Gérard Depardieu als volslagen doorgedraaide randdebiel. Je kan zeggen dat hij dat uitstekend doet, maar mij werkt het op de zenuwen. Catherine Deneuve in een vrij ongeinspireerde rol. Ze krijgt ook amper een fatsoenlijke scène met dialoog om enige indruk te maken.
In misdaadfilms kan een onvoorspelbaar hak-op-de-tak plot vaak wel werken, maar hier vind ik het niet goed uitpakken, omdat het allemaal zo tergend traag is.
Een grauwe nare film die me steeds meer begon tegen te staan, en die vanwege de vrij lange speelduur en trage vertelling eindeloos leek te duren.
In Franse policiers komen bij misdaden waarbij een dode is gevallen steevast 15 politie-auto's aangereden vol agenten en worden wegen afgezet om verdachten te kunnen pakken. Hier zijn het slechts een niet gemotiveerde bijna gepensioneerde agent en 2 domme hulpjes die alles moeten oplossen terwijl er meerdere doden vallen. Ik vind dat dus wat ongeloofwaardig. Dan komt er toch normaal gesproken versterking, desnoods van de landelijk opererende gendarmerie.
En dan na die 2e overval dat er droog gezegd wordt dat hij is meegereden met Durieux...
Dat er niet serieus jacht wordt gemaakt op maniak Depardieu door de politie of door de criminelen is mij een raadsel. Hij staat nota bene met zijn gezicht op de voorpagina's van kranten.

Mooie film. Net als Renske had ik wat moeite om door het rommelige begin te komen. Het verhaal pakte me vrij laat.

Ik moet zeggen dat ik me erg irriteerde aan Piccoli. Niet alleen zijn overmatige gerook, maar vooral zijn norse blik en zijn schaarse dialogen. Ik kan nou niet bepaald zeggen: 'wat een prestatie'.

Ik vind de film pas echt goed als Piccoli in het reine komt met zichzelf en op de filosofische crash test tour gaat.

Wat Romy Schneider betreft: De ideale vrouw!

Het (lange) einde van de film vond ik prachtig.

Na het zien van deze film ben ik vrij snel fan geworden van Chuck Berry. Ben dus enigzins bevooroordeeld, maar ik vind het een fantastische film.

Chuck Berry speelt tijdens een rehearsal "I'm Through With Love". Schitterend nummer, dat ook deel uit maakt van de soundtrack van Some Like it Hot, gezongen door Marilyn Monroe. Ik heb net uitgezocht dat 't een liedje uit 1931 is van Bing Crosby, overigens niet door hem zelf geschreven...

De vertelstijl vind ik erg goed. De verhalen worden op een leuke manier ingeleid en en becommentatieerd.

Iemand anders noemde het al; de losse eindjes worden op een speelse manier op willekeurige momenten aan elkaar geknoopt.

Het eerste uur vond ik perfect. Tot het einde van het verhaal van het afscheid van Benny's feest kwam.... De irritatie over het aantal doden en het feit dat de meeste verhalen eindigen met een brute moord, begon me toen op te breken. Ben het dus eens met Goodfella.

Benny vind ik het leukste karakter, samen met Raket. Verder vind ik het erg goed dat alle karakters een duidelijk eigen smoel hebben, met eigen maniertjes en gedrag.

Ivo Niehe versie van Black Mirror.

Op zich nog wel wat vermakelijk, maar steeds wanneer het iets dieper gaat, blijft echte verdieping uit. Het is allemaal wat te braaf. Het is in feite al de wereld waarin we leven.

Ik verwachtte dat het naar een climax toe zou gaan, maar die blijft vrijwel uit.

Wat een heerlijk bizarre wereld wordt in deze film geschapen.

Met een art direction die de perfectie nadert. Er zijn maar weinig films die zo'n sfeer weten op te roepen.

De eerste keer dat ik de film zag was ik blijkbaar zo afgeleid van de bizarre vondsten, dat ik het verhaal niet meer zo goed volgde. Ditmaal had ik daar geen problemen mee.

Miette is zo'n beetje de stoerste kinderrol die ik me kan bedenken. Weergaloos hoe zij als 9-jarige (!) in deze film acteert.

Eigenlijk is elke rol precies goed gecast. Leuk al die Dominique Pinon cloons/clowns, reus Ron Perlman, de siamese vrouwtjes etc. etc.

Het wordt tijd dat Pitof, Caro en Jeunet weer eens gaan samenwerken!

4 sterren (was 2 sterren)

Zo'n 12 jaar geleden zag ik 'm voor het eerst (in de bioscoop).

Ik vond 'm toen meteen erg goed, maar kon nog niet meteen de meesterwerkstatus er in herkennen. Maar sindsdien, een aantal kijkbeurten verder, ga ik de film steeds beter vinden. Hoe meer films ik zie, hoe meer ik Citizen Kane als een zeer bijzondere film zie.

Het is trouwens een aanrader om je te verdiepen in de parallelen met het leven van Orson Welles. Zie bijvoorbeeld de documentaire die op de S.E. dvd zit.

Met die kennis krijgt het verhaal van de film zo veel meerwaarde. En blijf je het ongelofelijk vinden dat Welles dit op 26 jarige leeftijd heeft gemaakt.

Mwoah, ik had ergens gelezen 'zwarte komedie', maar dat predikaat vind ik de film absoluut niet waard.

Het niveau van About Schmidt weet de film nooit te halen. Niet dat ik dat overigens verwacht had.

Meer dan 'onderhoudend' is de film niet voor mij. De twee strijdende partijen tegenover elkaar. Heel voorspelbaar. Voor Amerikanen zal de film misschien discussie uitlokken. Dat geloof ik best.

Laura Dern acteert leuk, maar een echt bijzondere rol is het ook niet. In Wild at Heart speelt ze een veel boeiender personage.

Een avonturenfilm zoals een avonturenfilm hoort te zijn!

Prachtig vormgegeven, een beetje Jeunet-light. Mooie mix van avontuur en fantasy.

Het verhaal is goed opgebouwd en weet met beperkte middelen toch keer op keer te verrassen en te boeien, met een mooie climax.

Leuke cast ook, de kinderen spelen het goed. Leuke rol ook van Bill Murray. Grappig om het omaatje uit de Royle family tv-serie hier terug te zien.

Mooi geschoten dromerige film met knappe jumpcuts met collages van thematisch geordende beelden.

Jouané lijkt een nogal verloren type die een masker ophoudt voor zijn Parijse vrienden. Daarom gun je hem ook een geslaagde trip naar Tunesië, om eens helemaal los te komen en nieuwe ervaringen op te doen.

Hij lijkt echter zichzelf in de weg te blijven zitten. Hij is een jongen waar niet veel uit komt, op het apatische af.

Jouané is jong en kan het zich veroorloven, maar gedraagt zich als een oude ziel. Hij lijkt een wat cynische levenshouding te hebben, waar niets echt veel waarde voor hem heeft. Hij reageert ook amper op de mensen die hij ontmoet.

Je wenst hem meer passie toe en een doel in zijn leven. Daarom vind ik dat de film toch een wat wrange nasmaak heeft. Nou hoeft niet elke film over karakterontwikkeling te gaan maar dit is wel heel absurd.

Lino Ventura en Alain Delon samen in een film, wat wil je nog meer...!
Ik heb genoten van de sfeer en van de acteurs. Ennio Morricone had waarschijnlijk nog wat muziek liggen van een western, want het klinkt veelal als westernmuziek. Maar het past en het is mooi.
Het begin is erg sterk. Ook het kat-en-muis spel met Ventura is goed.
De uiteindelijke 'roof' valt wat tegen. Het einde is wrang en wat onbevredigend.
Hoe dom kun je zijn na zo'n geslaagde roof.... Misdaad loont niet, maar dat wisten we al.
Grootste minpunt vind ik dat het zelden echt spannend is.
Desalniettemin een unieke film die je wederom doet terugverlangen naar de hoogtijdagen van de Franse misdaadfilm. Zo jammer dat er bijzonder weinig in NL op dvd verschenen is.
Le Clan des Siciliens is trouwens van dezelfde schrijver als Du Rififi Chez les Hommes.

Er hangt een grote grauwsluier over deze film, die volkomen logisch is gezien het overlijden van de beide ouders van Cleo.
Cleo gaat er op haar eigen manier mee om en het is inmiddels 6 maanden geleden, dus kan ze voorzichtig weer dingen gaan opppakken. Zoals het pianospelen, de school en het uitgaan.
Anna Franziska Jaeger heeft een heel aparte uitstraling. Ze heeft een vrij harde uitstraling. Haar personage is niet altijd even sympathiek. Maar dat is gezien de omstandigheden niet gek.
Dat broertje leek net een jonge versie van Hans Teeuwen haha.
Leos motieven kon ik maar ten dele volgen. In werkelijkheid zou de bom toch veel eerder zijn gebarsten en de waarheid hebben onthuld. Ik kan me niet voorstellen dat iemand die pijniging met het overlevende slachtoffer zolang aan gaat. De continue confrontatie. Dat is toch niet te doen...?
Het einde is wel enigzins voorspelbaar. Ik had ook een dramatischer einde verwacht. Ik dacht Leos maakt er een einde aan want hij trekt het niet meer. Dat viel gelukkig mee.
Mooie rol van Moreau. Zij brengt de nodige warmte in deze film.
Ik vind het een interessante film. Ik kan niet goed zeggen wat er ontbreekt aan deze film. Het is misschien net iets te stijf allemaal en sommige bijrollen hadden wel wat groter gemogen. Maar als debuut belooft dit zeker veel goeds voor de toekomst.

Cloaca is de tweede speelfilm uit de samenwerking tussen Maria Goos en Willem van de Sande Bakhuyzen.

Vier mannen van eind 40 en vrienden van elkaar, worden door omstandigheden tijdelijk op elkaar teruggeworpen.

Al hun frustraties, problemen en onhandigheden worden onder het vergrootglas gelegd. Met ijzersterke gevatte dialogen weet Maria Goos te imponeren. Dat doen ook de vier hoofdrolspelers. Pierre Bokma speelt zijn beste (film)rol ooit. Vooral zijn gelaatsuitdrukkingen / mimiek zijn fenomenaal.

De overige drie; Gijs Scholten van Aschat, Peter Blok en Jaap Spijkers acteren ook subliem. Het is een feest om ze samen in een ruimte aan het werk te zien.

De film heeft ook een grote grapdichtheid, waarbij alle hoofdrolspelers een duit in het zakje doen.

Cloaca is filmischer dan Familie. Ik geef Cloaca 4*.

Goed drama met intelligent script.

In het begin vond ik het een beetje een wedstrijdje bijdehand zijn, maar naarmate de film vordert zit er gelukkig voldoende ontwikkeling in het verhaal en de personages en gaat de film wat dieper.

De film kent voor Hollywoodbegrippen ongewoon expliciete sexuele taal. Grappig/leuk om zulke taal uit de monden van Portman en Roberts te horen...

Het is ook eigenlijk helemaal geen Hollywood film. De film speelt af in Londen en is er ook opgenomen, en uberhaupt vind ik de film overkomen als een Europese film.

De film deed me wat thematiek betreft wel wat denken aan Bitter Moon. In Closer zie je ook veel psychologische en masochistische spelletjes.

Roberts rol is erg sterk, maar ik ergerde me wel behoorlijk aan haar personage. Portman blinkt vooral uit in de nachtclub scène; niet enkel wat uiterlijk betreft (.... ), ook qua psychologisch spel is dit een van de beste scènes uit de film. Mooi spel met tegenspeler Clive Owen, een acteur die absoluut overtuigt in deze film.

Het script vind ik wat te veel gevatte dialogen en personages bevatten. Dat is aan de ene kant juist de kracht van de film natuurlijk, maar de film slaat een beetje te ver daar in door en de film kent weinig rustmomenten. Er hadden wel wat meer Lost in Translation-style intermezzo's tussen gemogen.

Ruime 3,5 sterren (bedankt voor de tip cornelis!)

Wel geinige film. Niet echt heel bijzonder, ik had op meer gehoopt.
Het is geen Agatha Christie mysterie en het gaat vooral om hey het licht gaat uit, wie wordt er nu vermoord en wie zou het gedaan hebben. Maar je krijgt eigenlijk de hele film nauwelijks een aanwijzing, ze zouden het allemaal gedaan kunnen hebben. Op de dvd die ik had zaten drie alternatieve eindes, met drie verschillende daders en theorieen.
Ieder personage is een typetje. Tim Curry vind ik het leukst.
Natuurlijk pretendeert deze film niet een serieus misdaadmysterie te zijn, maar ik miste iets. Luchtig vermaak, meer ook niet.

Beetje teleurstellend. De makers hebben vooral voor een romantische invalshoek gekozen en het is wat Libelle achtig.

De poster is nogal misleidend, want Shirley MacLaine zit maar zo'n 20-25 minuten in deze 'film'...

Zij kijkt via flashbacks terug op haar leven, dus vandaar dat je steeds een jongere actrice als Coco Chanel. Die jongere actrice is op zich wel goed, alleen zie ik er niet zo gauw Chanel in. Daarvoor mist ze de nodige pit.

Het is ook doodzonde dat ze er voor hebben gekozen de film in allerlei talen op te nemen en nadien Engels na te synchroniseren (zoals in de Italiaanse vroege cinema ook gebruikelijk was).

Daardoor lijkt het acteerwerk ook al gauw minder overtuigend. Al wen je er op een gegeven moment aan, toch blijft het erg jammer.

Het eerste deel is plotgewijs vrijwel identiek aan Coco avant Chanel. Dat vind ik wel jammer.

Het tweede deel kent iets meer diepgang en afwisseling.

Shirley MacLaine speelt het fantastisch. Wat zonde dat niet de hele film met haar in de hoofdrol is.

Interessante Black Mirror documentaire over drie belangrijke onderwerpen: ongecontroleerde kunstmatige intelligentie, de doorgeslagen surveillance staat en onvoldoende privacybescherming die hierbij komt kijken.

Ik hoop van harte dat het grote publiek zich van de gevaren en excessen bewust is, maar ik vrees dat de meeste mensen hier gelaten over zijn en zich hier niet in willen verdiepen.

Deze documentaire is dus zeer welkom, om bewustwording te creëren en politici en beleidsmakers aan te spreken.

Coded Bias stelt misstanden aan de kaak, die echt niet beperkt zijn tot de landen die het behandelt, ook in Nederland zijn er trieste voorbeelden te noemen van doorgeslagen inbreuk maken op de privacy van burgers en het volgen van die burgers. Ik schrok van het optreden van de Londense politie, die een man om zijn ID vroeg toen hij enkel zijn kraag omhoog had gedaan omdat hij tegen permanente gezichtsherkenning op straat is via camera's.

Ik moet altijd denken aan mijn favoriete Black Mirror aflevering Nosedive. Een maatschappij die mensen rangschikt en beoordeelt op sociale puntenscores. In feite zijn we daar niet ver van verwijderd, omdat dit nu eigenlijk al gebeurt, maar dan onzichtbaar.

Er zit wel een erg grote woke saus over heen. Blanke mannen worden hier weer op een sneue manier neergezet. Het is misschien ook wel zo dat gezichtsherkenning moeilijker te programmeren is voor mensen met een tint. Doelbewuste discriminatie op dit vlak lijkt me puur speculatief.

Ik vind de twee personen waar de documentaire op focust wel wat vol van zichzelf en ijdel, maar dat terzijde.

Wat je hierover leest in de media zal slechts het topje van de ijsberg zijn:

Tienduizenden gezichten wellicht ten onrechte in database politie - Radar

Gemeente Enschede krijgt AVG-boete van 600.000 euro wegens wifi-tracking - Tweakers

Herkend door de camera en niemand die het ziet - NRC

Een uitkering gehad? Het Inlichtingenbureau ziet álles | Trouw

Amazon’s Rekognition toont zijn ware gezicht – Bits of Freedom

Energieverkopers wisselen op grote schaal persoonsgegevens uit - Opgelicht?!

Gemeenten kijken op grote schaal en in het geheim mee met burgers op sociale media | De Volkskrant

Forse kritiek op 'controversieel' wetsvoorstel over online volgen van burgers - Radar

Made for China - Onderzoek Chinese drones halen data binnen - De Groene Amsterdammer

'Omdat je toch op de kleintjes blijft letten': camera AH-handscanner wel degelijk aan volgens consument - Radar

Rotterdam schond privacy burgers met camera-auto’s - NRC

De antispieksoftware herkende haar niet als mens omdat ze zwart is, maar bij de VU vond ze geen gehoor

Mooie sfeervolle film, die gedragen wordt door de drie uitmuntende hoofdrolspelers.

Dit is een van Auteuils beste rollen (Jean de Florette is mijn favoriet) en de rol is hem op het lijf geschreven. Zou me niets verbazen als de rol met Auteuil in het achterhoofd is geschreven.

De locaties zijn in deze film erg belangrijk, ze dragen erg bij aan de sfeer.

Op psychologisch vlak steekt de film goed in elkaar. Zou dit niet zo zijn dan was dit al gauw een doorsnee Franse praatfilm geworden.

Wat mij betreft valt de film iets te vaak in herhaling. Ik vind dat de film wat te veel in restaurants afspeelt. Dat versterkt natuurlijk de kilheid en zakelijkheid waarin Auteuils personage zich graag begeeft, de film wordt er wel eentoniger op. En uit die gereserveerde vriendin waarmee hij afspreekt komt niet zoveel zinnigs.

Schitterend ja. Maar wat daar in een film die nota bene over een violiste en een vioolbouwer gaat origineel en ongewoon aan is, ontgaat me. Of was jouw opmerking ironisch bedoeld?

Nou, de film viel me reuze mee!

Ik was voorbereid op heel veel klefheid en een tranentrekker vol effectbejag. Ik heb dan ook lang gewacht om 'm te gaan zien.

Naast de kleffe boeketreeks romantiek is er heel veel te genieten. Cold Mountain zit vol prachtige natuurbeelden en mooie shots en het leven anno 19de eeuw wordt sfeervol getoond.

Vanaf het moment dat Philip Seymour Hoffman en Zellweger in de film komen wordt het stukken beter. Grote verrassing vind ik toch wel Zellweger. Wat een leuk personage zet ze hier neer! Ik heb genoten van elke minuut. Totaal niet het onschuldige girl nextdoor type wat ze vaak speelt. Erg grappig en innemend type speelt ze hier. De mimiek en ook de motoriek; alles klopt en ik vind de Oscar voor beste bijrol dan ook terecht.

Jammer dat Hoffman zo'n betrekkelijk kleine rol heeft. Het moment dat hij een grote boodschap moet doen en iets zegt in de trant van 'de isrealieten komen er aan' oid; geniaal!

Nicole Kidman speelt het type rol dat ze wel vaker speelt, maar toch is ze geknipt voor de rol. Jude Law irriteerde me aanvankelijk. Hij speelt alsof hij ze niet allemaal op een rijtje heeft. Het was denk ik de bedoeling dat hij een schuchtere jongen speelt, maar dit heeft hij mijns inziens te ver doorgevoerd. Later in de film, als de beste man wat tegenslagen heeft gehad, wordt hij meer een echte man en is het pathetische er wat af. Ik ergerde me er dus steeds minder aan. Godzijdank is zijn oscarnominatie niet verzilverd.

Regie, cameravoering, montage en casting (Jude Law uitgezonderd) zijn uitstekend.

Ongelovelijk, wat een stelletje nihilisten bij elkaar. Dat Haydée het bij hen nog zo lang vol hield zeg...
Het is wel een aparte ervaring om deze film te zien, dat zeker.
Natuurlijk hangt er soms op een vakantielocatie een sfeer van niets moet, alles mag. Hier ligt de focus meer op niets doen en niets willen.
Via de voice-over komen we behoorlijk wat te weten over het innerlijk van het hoofdpersonage, een eind twintiger. Een extreem hautain en egocentrisch figuur. Goede scène toen die vaas kapot viel.
De vriend die ook in het huis rondliep was echt te erg voor woorden. Wat een onaangenaam persoon.
Voor mij toch een mindere Rohmer, met name vanwege de vervelende mannelijke hoofdrollen. De zomerse sfeer en Haydée vergoeden gelukkig wel het nodige. Krappe 2,5*

Nou nee, dit werkte toch niet voor mij.

Op papier zou dit helemaal een film voor mij moeten zijn.

De personages kwamen voor mij niet echt tot leven.

De liefde voor architectuur en de gebouwen die getoond worden dat geven de film wel een speciale setting.

De dialogen zijn afstandelijk en komen onnatuurlijk over. Zo praten mensen volgens mij helemaal niet.

Ik heb een zwak voor Haley Lu Richardson. Zij heeft de afstandelijke en dooie John Cho tegenover zich. Ik vind dat een vervelend personage. Ze had veel beter vrienden kunnen worden met Rory Culkin, die wel oprecht in haar geïnteresseerd lijkt te zijn, maar ze pareert zijn avances.

Ik merk in deze film een gebrek aan levenlust en door het trage tempo en de onnatuurlijke dialogen wordt het dan al gauw saai.