Opinions

Ik had eerder al Control gezien, de biopic van Anton Corbijn over Ian Curtis. Die ging vooral over de frontman zelf, waar het niet altijd in slaagde. Maar visueel ging Corbijn wel dichter bij de sfeer van de groep. De documentaire 'Joy Division' mikt dan eerder op de groep en minder op enkel Curtis. Waar je uiteraard niet om heen kan en die altijd een groot deel in beslag zal nemen.

Inhoudelijk is het zeker interessant verteld. Al blijft het qua opmaak standaard met de interviews en archiefbeelden. Wel mooi gemonteerd en in een vlot tempo verteld. Liefhebbers zullen dit ook wel graag zien. Dat is bij elke documentaire toch wel grotendeels niet onbelangrijk. Het is een meerwaarde dat de mensen zelf vooral aan het woord komen. Je kan Curtis niet interviewen, maar de rest van de band is wel aanwezig. Dat geeft een getuigenis uit eerste bron, maar misschien ook wel een soms gekleurd beeld.

Boeiende documentaire, mooi om te zien en te horen. Al zit het qua sfeer beter bij Control.

Een kostuumdrama dat met de Spaanse opzet een wat pittiger karakter krijgt dan veel soortgenoten. Doet met momenten wat denken aan The Tudors. Het verhaal probeert kennelijk om dicht bij de werkelijkheid te blijven. Op zich geen slecht idee, maar daardoor mist het wel een filmisch gegeven. Zo boeiend was het leven van Johanna de Waanzinnige nu ook weer niet. Toch niet boeiend genoeg voor anderhalf uur film, al is het op zich wel interessant om even het verloop van die tijd te zien. Misschien ben ik eerder benieuwd naar het veel meer kleurige leven van hun zoon: Karel V. Juana la Loca is een goeie film geworden en door het ietwat verschil met de gewoonlijk Engelse, Amerikaanse (die niets hebben met die middeleeuwen trouwens), Franse of Vlaamse films, toch net iets pittiger (om het woord nog eens op te gooien). Leuk, maar geen topper.

Het relaas van de Black Panthers en dan vooral de chairman Fred Hampton. Maar het wil vooral het verhaal van de actieve beweging laten horen. Een antwoord op het beeld van Black Panthers als een bende criminele moordenaars. Oorzaak en gevolg. De groep werd opgericht na de moord op Malcolm X en onder de visie van de jonge Fred Hampton kwam er een beweging die niet meer geloofde in de kracht van het woord alleen. Na de moord van Malcolm X en Martin Luther King hadden velen het idee dat enkel woorden niet volstonden. Geviseerd door FBI en politie waar je racistische motieven niet ver moet zoeken.

Hampton was amper 21 jaar als hij vermoord werd. Daniel Kaluuya is dik 10 jaar ouder, maar zorgt wel voor een sterke prestatie. Als je beelden ziet van de originele Fred Hampton, dan is dat ook geen kleine jongen maar een charismatische man. We volgen het verhaal via Bill O'Neal. Wordt wel meer gedaan, zodat je als kijker mee gaat met de getuige van de feiten (denk aan de film Amadeus waar we niet Mozart maar Salieri vooral volgen) en het houdt zo wat meer mysterie rond het echte onderwerp.

Qua verhaal is dit zeker iets dat moest verteld worden, en dan helpt een goed gemaakte biopic wel. Op zich lijkt het niet veel bijzonder te doen en volgt het de ongeschreven regels van de biopic. Maar het verhaal is boeiend, de cast is zeer sterk en de spanning wordt goed opgebouwd, ook al weet je wat er komt als je de historische feiten wat kent. Jammer dat de film gelanceerd werd tijdens de pandemie, omdat het zo wel wat erkenning miste.

Een zeer sterke film met prachtig acteerwerk. Ook één van de weinige films die ook eens kritisch over de oorlog nadenkt en de Duitse versie aan het woord laat. Niet dat het dan de oorlog goedkeurt (gelukkig) maar je hebt wel een idee hoe de Duitsers hierover dachten. Historisch ook heel goed in kaart gebracht met morele vraagstukken als 'Heeft heel Duitsland hier schuld aan?', 'Heeft Amerika wel het recht om recht te spreken in een ander land?' 'Is dit wel een eerlijk proces en werd er op voorhand al geen oordeel gevormd?'

Ook de spanning met de Koude Oorlog voor de deur en de druk langs alle kanten om niet iedereen te veroordelen enerzijds en de gruwel van de oorlog niet ongestraft voorbij te laten gaan anderzijds. Vooral het bekende fenomeen 'Das haben wir nicht gewust' wordt hier goed in beeld gebracht. Een terechte plaats in de top 250. Net geen 5* voor mij, deels omdat ik me toch onbewust stoorde aan het taalfenomeen Duits/Engels dat ineens allemaal Engels werd. Daardoor krijg je een soort overbodig gedoe met koptelefoons en andere vertaalscènes die niet echt meer nodig zijn.

De teloorgang van Judy, waarbij duidelijk haar laatste miserabele jaren aan bod komen. Helemaal uitgemolken door de filmindustrie waar ze als een verouderde en gebroken diva probeert te overleven met haar muziek en haar kinderen. Het levert alvast een boeiende tijd op en ik ben er nog niet uit of je als ode aan Judy Garland nu net die harde waarheid moet tonen of dat je haar moet eren met haar prachtige filmcarrière.

De harde Hollywood komt wel aan bod, maar wordt toch wat afgehandeld als een fait divers. De film steunt hoofdzakelijk op de rol van Zellweger als Judy Garland. Die danst op de dunne lijn van parodie en vertolking van een hoofdzakelijk dronken diva. De film zweeft ook tussen die ode en het verval van de actrice en die twijfel straalt de film helaas wel uit. En hoe interessant (om het zo maar te zeggen) Zellweger de rol van Garland speelt, krijgen we nooit een echt personage te zien. Het blijft nogal oppervlakkig. Over het algemeen is het niet slecht, maar ik zat toch nog op mijn honger na de film.

Een gemiddelde Jackie Chan film. Het zit dichter bij Rush Hour en Shanghai Knights dan bij z'n betere werk. En stilaan merk je wel dat Chan oud aan het worden is. De choreografie en humor is er nog wel, maar het gaat niet meer zo vlot. Voor Chan's doen toch, zelf moet ik hier niet aan denken. De formule werkt wel en de automatische piloot is nog altijd beter dan verkeerd rijden. Knoxville is niet bepaald een groot talent en heeft niet veel meerwaarde in deze film. Maar toch niet zo irritant als Chris Tucker. Mooie locaties, maar zonder een goeie regisseur komen deze niet altijd goed uit de verf.

Jackie Chan is de man die martial arts met humor en originele choreografieën en stuntwerk mixte. Deze Drunken Master II komt echt uit de gloriejaren van z'n acteerwerk. Hij is enorm lenig, weet perfect te timen en is verbluffend in z'n gevechten. De film mag ongetwijfeld tot één van z'n betere films gerekend worden.

Naast de gevechten en het gekende verhaaltje vol eer en vaderlandsliefde, is ook Anita Mui in de rol van de stiefmoeder van Jackie. Ze weet een mooie dosis humor toe te voegen. De combinatie met Chan werkt ook in zijn volgende film Rumble in the Bronx. Dan worden de gevechten schijnbaar standaard, maar ben ik toch verrast van de drunken boxing stijl waardoor Chan zowel overtuigd als vechter, maar ook als clown. Wat me vooral over de streep trok om zo'n hoge score te geven is de finale. Op zich een gewoon man tegen man gevecht, maar wel enorm sterk gedaan met een Chan die een extra batterij lijkt te bevatten. Waar hij gewoonlijk leuk is door het vechten met spullen die voor handen liggen, is dat hier puur martial arts met een fysiek in vorme Chan. Geweldige scène. Deze Drunken Master II hoort samen met Rumble in the Bronx en Police Story tot mijn favoriete Chan-films.

Het relaas van een driehoeksrelatie nadat een mooi vrouw de vriendschap tussen 2 mannen overhoop halt. De film heet wel degelijk Jules et Jim (zonder de naam van Catherine) omdat het net de reactie en relatie van de 2 mannen is die centraal staat. Gaandeweg viel me trouwens meer op hoe mooi de film is qua lichtgebruik en zwart/wit. Soms wat gedateerd, maar over het algemeen een boeiende film uit de Nouvelle Vague.

Niet dat Tilda Swinton mijn favoriete actrice is, maar ze heeft wel enkele mooie rollen gespeeld. Als Julia kan ze mij echter niet echt boeien en de film gaat dan ook qua gevoel mij compleet voorbij. Ik zie hier niets in. Nochtans heeft het een boeiend verhaal mee, maar ik denk dat het personage te weinig sympathie in zich heeft om als kijker mee te leven. Origineel een boek ook, wat beter werkt dan deze verfilming. Niet echt mijn ding, al is het ook weer niet zo slecht gemaakt.

Het verhaal van een jonge tennisster die niet wil of durft spreken als haar coach in opspraak komt. Omdat het niet evident is om iets te zeggen. En ze worstelt er zelf ook mee. Maar het blijft lang onduidelijk wat er in haar hoofd speelt. Weet ze wel iets? Is ze er nauw bij betrokken? Is er echt iets gebeurd of niet? Ze gooit zich helemaal op haar tennis. Om door te gaan of om een soort ontkenningsfase? Je ziet haar wel worstelen met haar gedachten en de druk dat het op haar heeft, met wat ze ook mag weten of meegemaakt zou hebben...

Julie Zwijgt is als film een klein pareltje, ook al lijkt het niet zo snel te overtuigen. Het is vooral een verhaal dat een plek verdient en daarom alleen al mag deze wat meer bekend worden. Maar langs de andere kant blijft het nadien toch langer hangen dan ik had gedacht. Tessa Van den Broeck is op de eerste plaats een goeie tennisspeelster en wat minder actrice, maar ze doet het best wel goed. Zeker richting het einde van de film wordt dat beter.

Na de reboot(s) deze film nog eens opgezocht. Veel meer een familiefilm met ook twee kinderen, een verschil met de latere films. Er zat wel wat spanning in moet ik zeggen, geen wonder dat ik hier vroeger van genoot. Je ziet toch wel het verschil met de recente films die minder bezig zijn met een jong publiek en krampachtig grijpen naar games terwijl de makers waarschijnlijk nog nooit zelf een computergame gespeeld hebben. Jumanji kent best wel wat spanning en avontuur. Heerlijk opgedreven met de drums van het bordspel.

Het is een film voor een wat jonger publiek en werkt met wat clichés en soms voorspelbare verhaallijnen. Maar de humor, het avontuur en het script zitten best wel goed. Een mooi evenwicht in deze film met personages die best interessant zijn. David Alan Grier is heerlijk als de agent in een rode draad doorheen de film.

Ik kan me wel voorstellen dat je hier meer aan vindt als je dit als kind hebt gezien. Het is dan ook voor een jonger publiek bedoeld. Maar op zich vallen de effects nog wel mee gezien de tijd en kan ik hier nu nog wel van genieten.

Iets minder dan zijn voorganger. Die miste eigenlijk al de essentie van de originele Jumanji. Maar het had nog wel wat humor. Hier is de verrassing er wat af. We lachen even met oude mensen die niets van games kennen en voor de rest is het zowat hetzelfde. En echt grappig wordt het nooit. Maar een jong publiek zal hier best van genieten.

Jumanji 2.0 waar het bordspel moet wijken voor een oud computerspel met console. De makers willen de franchise moderniseren, maar dit zal door mannen van middelbare leeftijd bedacht zijn die de feeling met de jongeren kwijt zijn. Het zit wat in de lijn van Wreck-It Ralph en mikt duidelijk op een jong publiek. Met bijpassende humor en dialogen. Het geheel is entertainment en zo leren ze ook eens Welcome to the jungle kennen.

Langs de ene kant een typisch verhaaltje met goeien en slechten die strijden tegen elkaar. Mens tegen mutant wordt hier nog eens overgedaan. Anderzijds zorgt de film wel voor wat actie en is het toch aangenaam met de nodige mooie locaties. Absoluut geen topper, maar best wel een film die leuk is om een keertje te zien.

Ingmar Bergman's films zijn niet eenvoudig voor de gemiddelde filmkijker. Hij mengt invloeden uit theater met expressionisme zodat zijn films soms lijken op Shakespeare vol symboliek. Ook deze Jungfrukällan valt daar mee onder. Al is het wel wat toegankelijk in verhouding met andere films.

De film draagt nogal wat symboliek, zoals ik net schreef. En ik lees enkele interpretaties, vooral in de richting van religie. Voor mezelf is het uiteindelijk wat ik er zelf uit haal dat telt, niet per se wat de boodschap is die je er in zou moeten lezen. Al hoop ik door Bergman's intenties te lezen, iets meer te begrijpen van zijn werk. Tegelijk moet je zo'n film ook niet te veel uitleggen, de film moet zelf kunnen spreken.

Op zich wel een goeie film, waar ik bij een nieuwe kijkbeurt nog meer zal uit kunnen halen. Bergman zal nooit mijn favoriete regisseur worden. Maar ik zie stap voor stap meer de schoonheid in zijn films.

De meeste mensen kennen Jungle Book van Disney, terwijl die het verhaal vrij sterk verdraaid hadden. Maar het geeft de sfeer wel weer en zij lieten de dieren meer aan bod. In deze film uit 1942 gaat het dichter bij het boek, maar zijn de dieren ook gewoon dieren. Op zich al een prestatie om die dieren te laten doen wat je wil. Het zijn geen hondjes die je leert recht op zitten.

De film focust zich op de mensen en vooral dan de strijd tussen Mowgli als bewoner van de jungle en de jager Buldeo die vooral aan geld en prestige denkt. Ik had liever iets meer van de dieren gezien. Geen idee wat het beste werkt, want nu zijn het echte dieren en Disney ging dan weer de hele andere kant uit. Ergens tussen in? De film kent enkele mooi scènes. Vooral in de jungle dan. Over het algemeen merk je wel dat dit voor zijn tijd een grootse epische film is. Maar de producers, de broers Korda waarvan één deze film geregisseerd heeft, hadden een stijl die nu soms wat kitcherig en gedateerd aandoet. Bij The thief of bagdad (1940) zie je dat helemaal, deze Jungle Book heeft er gelukkig wat minder onder te lijden. Ik dacht altijd dat de film later gemaakt was, maar toch voel je dat ouderwetse.

Jungle Book is een mooie avonturenfilm geworden maar mist de epische impact die het had in de jaren '40. En ik hoopte dat de dieren meer waren dan figuranten. Enkel de slangen kregen een stem en dat was op een eigen manier eigenlijk niet slecht.

Na al die jaren terug herzien dankzij de dvd-release. Nu vielen er toch wat minpunten op die m'n sterren doen afnemen. Zoals The One Ring al zei vallen soms scenes op die twee maal gebruikt worden. Ook is het niet echt een samenhangende film imo maar een opvolging van aparte scenes per dier. De wolven, de olifanten, de slang, de beer, de gieren, de apen, de tijger en de mens met telkens Bagheera als verteller/rode draad doorheen het verhaal. Misschien was het wat te vroeg voor de film omdat ze er 10 jaar later volgens mij een veel betere film van hadden kunnen maken.

Maar de film heeft zeker veel pluspunten. Een leuke sfeer met toffe swingende liedjes, grappige figuren. Maar toch is het niet echt wat ik me er van kon herinneren. Blijkbaar als kind enorm veel indruk op mij gelaten, maar nu ik 29 jaar bent is het toch niet echt meer wat ik van een film verwacht. Zelfs niet van een Disney...

Niet zo'n onverdienstelijke poging van Sommers die later bekender werk zal maken als The Mummy, Van Helsing en G.I. Joe. Hier zal het gebrek aan budget en ervaring nog wat meespelen. Al is de film een leuke familiefilm geworden die je meer zou verwachten van de Disneystal. The Jungle Book is een film geworden die genoeg kan boeien, maar nergens echt overweldigd. Soms is dat wel genoeg, maar in dit geval helpt het de film wel wat in de vergeethoek helaas.

Het is al een tijdje dat Disney de oude klassiekers in live action terug brengt. Gedurfd soms, want de meeste films zijn toch wel klassiekers waar je moeilijk mag aankomen. Al zal het nieuwe doelpubliek daar minder om geven en vooral de 'oudere' garde nostalgisch terugblikken. Jungle Book is toch een apart verhaal. Disney maakte de film naar het bekende boek van Rudyard Kipling, maar veranderde er wel veel aan. De animatie was zeker niet slecht met de nodige charme en leuke liedjes. Qua verhaal was het zeer fragmentarisch van scene naar scene. En de animatie zelf was niet bepaald creatief.

In deze remake wordt niet naar het boek terug gegrepen, maar naar die versie van Disney zelf. Gelukkig hebben ze wel geleerd en de film op verschillende vlakken verbeterd. Op de eerste plaats de cinematografie zelf natuurlijk. Prachtig gedaan met een veel mooiere jungle en levensechte dieren. Het gamma aan dieren is uitgebreid, met daarin een deel dieren die ook in de boeken van Kipling voorkomen. Leuk voor de boekenfans. En niet onbelangrijk ook is dat doorheen de bekende scènes die mooi de animatieversie volgen, een echt verhaal geweven is.

Het is Disney na al die remakes gelukt om een film opnieuw te maken en zelfs te verbeteren. De versie van Andy Serkis die we nog mogen verwachten, zal toch sterk uit de hoek moeten komen om hierover te gaan. Tenzij het helemaal origineel gaat en het boek eerder volgt dan Disney en visueel even sterk is. Al lijkt me die nu al de Never Say Never Again tegenover deze Octopussy.

Ik lees hier veel vergelijkingen met films als Indiana Jones, Pirates of the Carribean en The Mummy. Ik moest vooral aan dat laatste denken met de karakters van het hoofdtrio. De film is verre van origineel, maar als het goed gedaan is kan een film ook nog leuk worden natuurlijk.

De film doet wel helemaal niets en visueel is het een trip door CGI-land. The Rock speelt een jungle-versie van zichzelf, veel variatie is er bij hem nooit. Emily Blunt maakt wel veel goed als een mix tussen Brendan Fraser en Rachel Weisz uit The Mummy. Met Jack Whitehall (McGregor) als een variant op het personage Jonathan uit diezelfde filmreeks. Genoeg voor een glimlach af en toe. Er is veel aan te merken aan deze film die gewoon een formule volgt, lelijke effecten gebruikt en nergens hoogtepunten kent. Maar er is genoeg humor en avontuur om het gezellig te houden en gelukkig doet Emily Blunt mee, anders was het helemaal een ramp.

De film heeft de tand des tijds nog best doorstaan. Vooral met dank aan Page in de lead als een puber die plots zwanger wordt, maar het gelukkig wel allemaal heeft uitgedokterd en op het eerste zicht met veel zelfzekerheid, naïviteit en humor in het leven staat. Verder valt het acteerwerk nog wel mee, maar is veel te danken aan de dialogen. En ook al lijken sommige figuren uit een Wes Anderson film te komen (wel niet visueel), wordt het nooit een parodie en zijn ze gewoon heerlijk kleurrijk. Er zijn sterkere films in dit genre, maar Juno mag er best zijn.

Jupiter Ascending is op de eerste plaats een saaie film en een verhaal dat complexer wil zijn dan goed is voor dit genre. Ik denk dat de acteurs zelf niet goed wisten waar ze mee bezig waren. Het is allemaal zeer afstandelijk en de effecten zijn te nadrukkelijk aanwezig. Een echt slechte film dit.

Niet veel woorden aan vuil maken. Dit is zo slecht qua effecten en heeft niets te bieden van verhaal of sfeer. Je hebt low-budgetfilms die nooit topfilms zullen worden maar toch kunnen meevallen. Deze film valt daar niet onder...

Bij de jaren 90 noemen we nu snel cultfilms als Trainspotting, Pulp Fiction of Fight Club. Maar het waren titel als Titanic, The Lion King en deze Jurassic Park die toch met alle aandacht gingen lopen. De rage rond dinosaurussen was enorm. De film bracht dik 3 keer zoveel geld op aan de kassa dan Schindler's List uit hetzelfde jaar en ook van Steven Spielberg.

Het verhaal is naar het gelijknamige boek van Michael Crichton, 20 jaar na zijn film Westworld. Ook over een themapark dat uit de hand loopt. Dit keer geen robots, maar wel dino's die met oud dna terug gebracht worden. Het wetenschappelijke gedeelte was vrij goed gedaan, met de kennis die toen voorhanden was. Ondertussen weten we meer over dino's zodat veel dingen niet meer juist zijn. Maar het blijft wel geloofwaardig, voor zover dat gaat met een film over een eiland vol dino's. Dat het IT-gedeelte achterhaald is, kunnen we ook wel vergeven. Iets waar wel meer films mee te maken hebben.

Jurassic Park kan rekenen op een avontuurlijk verhaal met de nodige spanning. Het is ook nog beperkt aan dinosaurussen in verhouding met de latere films. Maar dat loont wel bij de spanning en de kwaliteit van de dieren. CGI in combinatie met mechanische poppen. Het is alvast mooier om aan te zien dan de vele latere dino's in volledig CGI.

Jurassic Park is een familiefilm geworden met enkele kinderen, brave humor en afgeborstelde horror. Maar qua avontuur en fantasy werkt het wel, iets waar andere films toch minder in slagen. Hier en daar voelt het wat gedateerd aan, maar over het algemeen heeft deze iconische film de tand des tijds vrij goed doorstaan.

Een andere regisseur en dat doet de film eigenlijk wel goed. Alleen is het verhaal een samenraapsel van overgebleven ideeën met gewoon nog meer van hetzelfde. Wel goed is de humor in deze film, zonder het kinderlijke dat soms in deel 1 te zien was. Mindere acteurs met uitzondering van Macy die voor de humor zorgt. Leuk om eens te zien, maar toch het mindere deel van de reeks. Sommigen vinden hem beter dan deel 2, maar dat was voor mijn part zelfs het betere van de reeks. Kwestie van smaak zeker? Deze film doet me niet helemaal verlangen naar een vierde deel, ook al omdat ik denk dat men zichzelf voorbijloopt met slechte effecten. De dino's van Spielberg waren zeer goed, dus ze zullen toch moeten uitpakken met iets straffer en orgineler. Ook qua verhaal, want de sleet is er ondertussen al in gekomen.

Deel 1 is een klassieker en de rest teert op dat succes. Ook het 4e deel Jurassic World. We zijn nu enkele jaren verder en met nieuwe technologieën en budgetten zijn er enkele dingen in beeld gebracht die je vroeger niet kon zien. Jurassic World is dan ook duidelijk het park maar dan groter. Meer! Meer! Meer! Eigenlijk draait alles rond 1 monster en een hoop raptors. De rest zijn bijrollen. Te bedenken dat ik bij deel 1 nog even moest opmerken dat we zo weinig dino's zagen. Wat achteraf eigenlijk net de troef was omdat je dan meer spanning opbouwt. Dat is hier dus niet het geval. Jurassic World is totaal geen spannende film, maar zet alles in op het grootse effect en de actie. Dat lukt wel met momenten. Maar evenzeer blijft deze blockbuster dan ook steken in een standaard zomerfilm die binnenkort bekend zal zijn als 'deel 4 van de franchise'.

De acteurs zijn niet bepaald origineel. Ik mis Goldblum met z'n eigenzinnige humor. En Pratt doet z'n job niet slecht, maar mist het charisma van de echte actie-acteurs. De film is iets beter dan deel 3 maar kan niet tippen aan de eerste 2 delen.

Het 6e deel van de uitstervende franchise. Bijna 30 jaar na de originele Jurassic Park zijn er meer dinosaurussen, maar zijn ze minder de hoofdrol in hun eigen filmreeks. Het is natuurlijk een 6e deel in een reeks en je weet deels wel wat wat je gaat te zien krijgen. Er zijn dan ook geen verrassingen meer, de makers gaan er wat vanuit dat de naam Jurassic Park of World wel voldoende zal zijn om volk te trekken. Er is dan ook weinig aandacht voor een verhaal en meer naar fanpleasing met de nodige cameos en gastrollen, verwijzingen naar vorige films, inside jokes en andere flauwe kul die de die hard fans dan wel leuk zullen vinden, maar de film op zich zeker geen goed doen. Iets wat je ook bij bvb Marvel of Star Wars ziet. Een film voor de fans, niet voor de filmliefhebber.

De film kent te veel personages die elk hun spot willen. En voor zoveel films is er geen echte hoofdrol, ook de dinosaurussen niet. Want die komen en gaan zonder veel focus. De hoofdfiguren houden een klasreünie en gooien wat knipogen en 'weet je nog?' verhalen naar elkaar. Actrice DeWanda Wise zorgt nog voor de nodige kruiden in deze film, maar het is vechten tegen de bierkaai.

De film is op één leuke achtervolgingsscène na gewoon saai en voorspelbaar. Fans zullen hier wel van genieten, maar als ze eerlijk zijn, zullen ze toch ook toegeven dat dit verre van het beste deel uit de reeks is.

Jurassic World 2 gaat gewoon verder op de wat saaie aanpak van deel 1. De dino's zijn zoals de zombies in de latere Walking Dead seizoenen. Ze zijn er nog, maar veel dreiging is er niet en boeiend al helemaal niet. Het moet wel gezegd worden dat de rode draad in de World-trilogie constanter is dan die uit de Park-trilogie. Waar het derde deel een straight-to-dvd leek te zijn. Wat de commentaren over Bryce Dallas Howard met haar hakken ook mogen zijn (leuk op teruggekomen vind ik in dit 2e deel), zij zorgt nog voor wat animo. Chris Pratt is voor mij zo'n nietszeggende acteur die ook in Guardians of the galaxy vrij kleurloos een typische blockbusteracteur is.

Jurassic World 2 is een weinig creatieve blockbuster. Leuk om een keer te zien, maar niet bepaald memorabel. De makers spelen op veilig wat uiteraard werkt aan de kassa. En tieners zullen hier wel van houden.

De 7e film al uit de Jurassic Park/World franchise. De clichés worden nog eens bevestigd in het verhaal dat ook nu weer bestaat uit een vergeten eiland vol dinosaurussen en een team dat bestaat uit spieren, een dino-export, een geldwolf en heel toevallig een kind (of 2). Het verhaal is nog magerder dan voordien met dialogen waar ChatGPT zich zelf over zou schamen, maar gelukkig is er wel vooruitgang in de actie en sfeer. Het komt nog niet aan de enkels van het origineel, maar er is al lichte verbetering van de vorige Jurassic World films. Al was dat ook niet zo moeilijk. Leuke popcorn, maar benieuwd hoeveel keer ze hetzelfde gaan blijven recycleren.

Enkele samourai meer dan in Seven Samourai. En overdaad schaadt zullen we maar zeggen. 12 assassins is voor een groot stuk een dramafilm en blijft daarin teveel hangen. Niet altijd even boeiend en weinig pit. De actie maakt veel goed, maar is zeker niet het beste wat cinema ons al geboden heeft. Het is een film geworden die ik helaas snel zal vergeten. Hier had duidelijk meer in gezeten.