Opinions

Ik had deze week Fist of Fury gezien met Bruce Lee en deze film is daar quasi een blauwdruk van. Je herkent heel veel, met natuurlijk hier en daar een eigen insteek. Qua hoofdrol heb je een betere acteur met Jet Li dan Bruce Lee. Lee was uiteraard één van de pioniers, maar een groot acteur was het niet.

De gevechten zijn wel leuk om zien. Al zijn we anno 1994 toch wel wat meer gewoon. Figuren als Jackie Chan, Jet Li en Donnie Yen hebben al geschitterd in spektakelfilms die niet alleen sterk zijn in gevechten, maar ook een mooi verhaal en/of cinematografie kennen.

De gevechten in deze film waren een inspiratie voor films als de Matrix reeks en de Charlie's Angels films. Al gaat de eer dan natuurlijk naar Bruce Lee.

Fist of Legend is even goed als Fist of Fury met gewoon andere accenten. Maar door de dichte remake is er weinig verschil in kwaliteit.

Deze Iraanse film kaapte de Oscar weg voor de voeten van Rundskop, de film die mee zou helpen om de carrière van Matthias Schoenaerts in de VS te lanceren. Niet dat ik van Rundskop vond dat hij het beeldje moest winnen, maar het maakte me toch geïnteresseerd naar deze winnaar. A separation heeft een vrij Europese invalshoek wat het filmen betreft. En toch heeft het een zeer eigen sfeer die we in Europa niet gewoon zijn. Er zijn wel meer films met een religieuze tint, maar hier is dat geen extreme uitweg (vooral bij Amerikaanse diepgelovigen merk ik dat wel) maar eerder een manier van leven. Iets wat duidelijk te zien is bij de personages. Los van religieuze pro's en contra's is het als kijker boeiend om te zien.

De film heeft een vlotte montage en wat begint als een drama, kijkt gaandeweg vooral als een thriller. Maar het accent ligt op de betrokken personen (verdachte, getuigen, slachtoffer, ...) en niet op een detective die alles onderzoekt.

Het is mijn eerste Iraanse film en ik ben minder vertrouwd met films uit die streek. Dat helpt wel mee aan de originaliteit naar mijn gevoel. Anderzijds is dit zeer mooi gemaakt met boeiende personages, spannende maar tegelijk zeer menselijke gebeurtenissen. Doet me met momenten aan Jagten denken, al is dat vooral omdat die later nog bij de Oscarnominaties zat. Ander onderwerp, maar evengoed diepmenselijke weergaven.

De film focust zich vooral op de gebeurtenis met de 'thuishulp'. Maar ook de scheiding en de Alzheimer van de vader zorgen voor verhaallijnen die de personages mee beïnvloeden. Alles lijkt aan elkaar te hangen en een stempel te drukken op ieders motieven en handelingen.

Knappe film dus die ondanks z'n vrij lange duur nergens verveelt en de kijker meesleurt van begint tot einde.

Een western die blijkbaar niet zo in de smaak valt hier. Ik geef toe dat er een pak betere westerns zijn. Maar voor de liefhebber van het genre is dit toch ook wel genieten. In de eerste plaats door de cast. Met oer-cowboy Clint Eastwood en bad guy Robert Duvall heb je al twee sterkhouders die mooi tegen elkaar passen. Verder toch ook wat bekende gezichten: John Saxon (The Appaloosa), Don Straud (Licence to kill), Gregory Walcott (Bonanza), Dick van Patten (Solyent Green), Pepe Hern (Magnificent Seven), Joaquin Martinez (How the west was won) en Clint Richie (Patton). En zelfs regisseur John Sturges heeft met Magnificent Seven laten zien dat hij het genre best aankan.

Op zich is het niet zo speciaal, alhoewel je bij sommige westers als kijker toch twijfelt wie nu de goeie is wordt het zwart/wit verhaal van goed en slecht een pak vager. Sommige bad guys hebben goeie intenties en sommige good guys gaan toch wel eens voorbij de lijn. Dat zorgt voor boeiende figuren.

Voor mij is Joe Kidd één van de vele leuke westerns. Maar ik kan me wel voorstellen dat vooral fans van het genre dit graag zien. En in tegenstelling tot anderen hier was die eindscène niet meteen het beste van de film...

Een sprookje, de animatie leek soms wel een Disneyfilm. Tom laat nog eens zien hoe goed hij kan piano spelen. Niet de eerste keer dat hij in een kortfilm zijn talent toont. Het verhaal zorgt voor de rode draad, wat de 8 minuten extra interessant maak. Verder de gewoonlijke gevechten die niet zo speciaal zijn. De aandacht ging vooral naar dat verhaaltje. De animatie won een Oscar.

Deze film had al z'n reputatie tegen voor ik hem zag. De critici waren niet positief, de kost werd niet terugverdiend en de sequels werden gecanceld. Toch maar eerst zelf zien, maar met een film in dit genre, is dat wel een valse start. Van start gesproken, na 20 minuten film had ik bijna de hoop verloren. Zeer slecht begin dat veel korter of meer uitgewerkt mocht zijn. Zeer saai gedeelte waar gerust in geknipt mocht worden. Het deel op Mars is beter, met wat avontuur en enkele fantasierijke wezens. Zoiets als Narnia goes Star Wars of zo. Met momenten leuk gedaan, weinig memorabel en helaas ook niet echt topniveau. Van Disney en met zo'n groot budget mag je toch wel meer verwachten. Anders ben je maar aan het knoeien. Blijkbaar is dit ooit een boekenreeks geweest, dus het verhaal lag er al.

Dergelijk Studio's pakken graag uit met zoiets bombastisch, maar ondervinden toch wel dat films als John Carter, Lone Ranger of Prince of Persia meer nodig hebben dan wat effecten en een groot budget. Dit genre mag wat gemakkelijker te verteren zijn, het is nu eenmaal een blockbuster. Maar steek er wat originaliteit of memorabele scènes in. Het is Indiana Jones, Jurassic Park of Titanic toch gelukt?

Een wat rommelige documentaire die het moet doen met de beelden die ze hebben en de mensen die ter beschikking waren. Vooral Cynthia Lennon en Yoko Ono komen aan bod, met analyse van tv en radio-maker Paul Gambaccini en professor Camille Paglia met specialisatie kunst en populaire cultuur. Enkele getuigenissen via archiefbeelden van andere belangrijke mensen in het leven. Niets over de jeugd, niets over zijn solomuziek carrière of relatie tot de andere Beatles. De titel dekt wel wat de lading, omdat het een beeld schept van Lennon als artiest bij The Beatles tot vredesactivist, wat uiteindelijk 2 verschillende werelden waren.

Ik ben zelf nooit fan geweest van Lennon, wel van The Beatles. Als het dan meer over zijn activisme gaat dan over de mens zelf of over hem als artiest, is dat voor mij toch minder boeiend.

Het was al lang geleden dat ik John Q had gezien. En de herziening is best wel meegevallen. Het verhaal is pure Hollywood met de nodige emoties en drama volgens het boekje. Regisseur Nick Cassavetes is dan ook niet bepaald een creatieveling. Zijn film The Notebook is ook een melige film en verder draait de man ook maar romcomfilms. John Q mist dus de juiste insteek, maar slaat de bal ook mis bij de casting. Denzel Washington is nog wel goed in dit soort rollen. Het wordt wat typecasting misschien, maar kom... het gaat de man nog wel af. Anne Heche is ook goed als ijzige directrice. Die gijzelaars zijn ook maar bijrolletjes natuurlijk. Maar dan krijgen we enkele grote namen die hier totaal miscast zijn. Wat ze hier spelen komt amper in de buurt van wat ze ooit beter gepresteerd hebben: James Woods, Robert Duvall, Ray Liotta. Dan ben je als regisseur toch slecht bezig, als je niet meer uit deze acteurs kan halen. En naast het onderhouden verhaal krijgen we te maken met een hoop clichés, zoals de journalist die buiten de lijntjes kleurt en zo de politie tegenwerkt, het publiek dat massaal staat te supporteren, de ouwe onderhandelaar van de politie, het hart dat net op tijd aankomt, ...

John Q is nog aangenaam geworden door het onderwerp van de film van een vader die alles doet om z'n kind te redden. En met een acteur als Washington is dit best wel een goeie popcornfilm. Een topfilm wordt het nooit, daarvoor is dit te zoet.

Ik hou wel van dit soort films. Gewoon actie zoals het hoort. Veel actiefilms tegenwoordig slaan de bal mis met overdaad aan CGI, slecht camerawerk of te braaf om de kindjes naar de cinema te trekken. En soms nog een combinatie van die drie. Keanu Reeves is terug van nooit echt weggeweest in deze wraakfilm. Het doet misschien denken aan The Equalizer, maar verschilt toch nog wel wat. Het is eerder een ode aan films als The Killer met Chow Yun-fat, Dalkomhan Insaeng met Byung-hun Lee of Le cercle rouge met Alain Delon.

John Wick mist nog de sfeer om vereeuwigd te worden, maar het zit wel goed in de actie. Gewoon blijven gaan en lekker over de top zoals het hoort. Wel had het creatiever iets meer gemogen en zoals gezegd meer werk aan de sfeer. En niet dat personage als John Wick zoveel achtergrond moet krijgen, maar nu is het ook miniem zodat je niet echt meeleeft. Je hebt dat wel nodig. Kijk maar naar figuren als James Bond, Jason Bourne, John McClane en zelfs die mannen van Fast & the furious.

Misschien drijft dit binnenkort in de vergeethoek, maar anderzijds was het toch wel best genieten. Eindelijk nog eens no nonsens actie waarbij we niet kijken naar geloofwaardigheid of te veel humor, maar een actieheld die niet te stoppen is. Dit toont hoop voor de actiefilm in de toekomst.

Ik was blij verrast met John Wick enkele jaren geleden. Keanu Reeves paste wel in het plaatje, de film was mooi gemaakt en de actie was best wel aanwezig. Deel 2 gaat verder in deze stijl, alleen is het daarmee ook een herhaling en mis ik dat verrassingseffect van vorige keer. Bovendien is het nu minder persoonlijk, wat net de troef was vorige keer. Weinig creatief dus helaas, al ben ik wel benieuwd naar het vervolg. Als ze daar iets nieuws van kunnen maken, wordt dit een interessante franchise.

Deel 1 was de opener van een geweldige franchise. De sfeer werd opgebouwd met de grootste criminelen die al schrik kregen als ze de naam John Wick hoorden. Om dan te zien waar de man toe in staat was. Deel 2 was iets minder qua verrassing, maar kon eigenlijk het niveau best wel hoog houden en een boeiende sequel neerzetten. Dit derde deel laat de sfeer wat liggen en gaat resoluut voor de actie. Maar doet het wel goed met enkele nieuwe leuke personages en vooral visueel mooi aangekleed. Daardoor is dit opnieuw een topfilm zoals we in deel 1 zagen, maar met een eigen troef.

Actiefranchises van dit kaliber komen weinig voor. Taken begon goed maar kwam in ademnood tegen het 3e deel. Die Hard deed het goed, al duurde dat net enkele films te lang. Betere voorbeelden zijn Jason Bourne, Lethal Weapon en als je langere franchise neemt doen ook James Bond, Mission Impossible en Fast & the Furious. Met wisselend niveau. John Wick staat nog steeds sterk op deel 3 en Keanu Reeves gaf al aan dat hij nog wel verder wil. Laat maar komen zou ik zeggen. De man toont ook met deel 3 aan dat hij in Hollywood de meester is van de actiefilm op dit moment

John Wick blijft een sterke franchise. Vooral door de continuïteit van een groot deel van de cast en crew. Het 4e deel is bijna 3 uur lang, toch wel stevig voor dit genre. Ideaal voor de bioscoop!

Wick is back (yeah!, he's back!) en dat zullen we geweten hebben. De man blijft cool. De opbouw, sfeer en ontzag bij de tegenstanders van John Wick uit het eerste deel zijn helaas wat vervaagd. In de plaats krijgen we meer van deel 2 en 3 met vooral indrukwekkende, lange en harde actiescènes waarbij alles en iedereen er aan moet. Deel 4 is dus zeker niet het beste deel, maar het is opnieuw mooi gedaan. En als je houdt van de eerste films, ga je hier ook van genieten. Het is vooral meer van hetzelfde, wat niet per se slecht is. Vraag is wel hoe lang de franchise op deze manier denkt er zo mee door te gaan.

Een film met de nodige potentie, maar het doet me helaas niet veel. Nochtans mooie beelden en enkele goeie acteerprestaties. Helaas blijft alles voor mij te veel oppervlakkig. Misschien wel door de strijd van de makers met de toenmalige Hollywoodregels. De film won uiteindelijk 1 van maar liefst 12 Academy Awards! Ondertussen toch wel wat verouderd, maar slecht is het zeker nooit.

De film kan niet tippen aan de echte parodiefilms als The Naked Gun, maar heeft wel zijn momenten. Natalie Imbruglia is leuk om zien, maar meer doet ze ook weer niet. Rowan Atkinson kent wisselend succes. Eens hij in actie kan schieten valt het best wel mee. De man moet het meer van visuele humor hebben dan bij echte parodierollen. Malkovich is dan weer slecht. Jammer van zijn rol, want het irriteert met momenten. Beste is nog wel Ben Miller als tegenpool van Atkinson. De komedie kent voldoende komische scènes om van de film te kunnen genieten, maar het is zeker geen topfilm. Ben toch licht benieuwd naar het vervolg.

Een beetje uit hetzelfde bed als zijn voorganger. Deze doet me wel meer denken aan The Pink Panther met Tucker als Kato. Geen Malcovich deze keer, wat goed is. Al is het alternatief ook niet meteen geweldig dynamisch. Atkinson brengt de humor met wisselend succes. Films dus waar je even van kan genieten met de sfeer van Bond-films, Pink Panther en lichtjes Naked Gun. Maar meer ook niet.

De film leunt dichter aan bij The Pink Panther reeks dan bij James Bond. Al blijft het een Johnny English film. Meer van hetzelfde dus, en de vraag is waarom we 7 jaar moesten wachten op iets gelijkaardig. Het voelt ook wat gedateerd en vermoeid aan. Soms werkte het wel. Als je een hoop grappen vertelt, zal er ooit wel een leuke bij zitten zeker? Olga Kurylenko speelt opnieuw een Bondgirl na haar rol in Quantum of Solace (wat haar toch beter afging). Niet geheel geslaagd, de reeks had beter gestopt na de eerste twee delen of het had een nieuwe wind mogen krijgen. Maar braaf verder doen wat je al eens gedaan hebt, trekt meer fans in de bioscoop natuurlijk.

Een film die op z'n minst apart en interessant is. Als je denkt dat oorlog erg is vanwege de vele overleden slachtoffers, mag je toch ook niet vergeten dat er tal van gewonden waren. Iets wat niet altijd in de cijfers van de wereldoorlogen wordt meegenomen.

Het is niet alleen oorlog natuurlijk, de film gaat over levenskwaliteiten, de grens tussen leven en dood,.. Wat als je zonder zintuigen als gehoor en zicht zou leven, zonder ledematen of de mogelijkheid tot spreken. Wil je dan nog wel leven, kan je nog wel deelnemen in het leven. Filosofische films liggen me niet echt omdat dergelijke films meestal een filosofie willen opdringen of de discussie bij deze film meer gaat over hoe je het zou MOETEN interpreteren dan over de film zelf. Hier komt dat wel tot z'n recht, al had de religieuze insteek niet gehoeven. Maar het is een Amerikaanse film natuurlijk.

De film wordt mooi weergegeven met een speling van zwart/wit en kleur. Met momenten luister je gekluisterd naar de gedachten van de jonge soldaat die als vertellerstem de film zonder probleem draagt.

Goeie film dus, niet altijd even sterk en wat melig misschien maar in elk geval geen spijt dat ik hem gezien heb.

Een heerlijke western. 2 sterke vrouwen die tegenover elkaar staan, wat opvallend is voor zowel het (oude) Hollywood als voor western als genre. Toegegeven dat de mannen zich wel prompt naar voor willen schuiven, maar toch. Het conservatieve Amerika moet nog meer geschrokken zijn als de held geen wapen draagt, maar een gitaar. De hippie!!

Die (voor Amerikaanse normen) rebels aanpak maakt de film net zo boeiend. Het blijft een western natuurlijk met het kleine dorpje, de schietgrage kerels, paarden en zonnige landschappen. Maar toch kleurt het buiten de lijntjes, zonder te vergeten een klassieke western te zijn. Met al die personages valt de montage op en de dialoog die vlot pingpongt. Dat rebelse toonde regisseur Nicholas Ray een jaar later nog meer met Rebel without a Cause.

Net als velen moet ik denken aan Cidade de Deus bij deze film. Daar krijg je meer de wet van de sterkste die vooral jongere Brazilianen aan de rand van maatschappij in Rio doet drijven naar dingen om te blijven overleven. Johnny Mad Dog is het verhaal van kindsoldaten. Hier merk je dat ze kindsoldaat worden tegen wil en dank en meegaan in de flow om zelf te overleven. Gaandeweg zijn ze zo gebrainwasht dat ze niet meer denken aan morgen maar ook gewoon geloven dat zij alle macht hebben. Terwijl ze gewoon misbruikt worden door de rebellen als eerste verkenners (en bijgevolg dus kanonnenvlees) bij aanvallen.

Veel mensen vinden deze film verwarrend en te druk, maar dat geeft net de sfeer van de oorlog in Afrika. Het gaat hem hier niet over de oorlog zelf, maar over het gebruik van kindsoldaten. En dat is vooral in verschillende oorlogen in Afrika prominent aanwezig. Je merkt de hele tijd dat ze langs de ene kant nog kind zijn, en langs de andere kant opgefokte soldaten die totaal geen besef hebben van wat de gevolgen zijn van hun acties, geen idee hebben waarom ze vechten, maar gewoon doen wat er van hen gevraagd wordt: schieten. Tegenover het 'erbij horen' merk je ook het zich willen profileren als de sterkste, de machtigste, ... No Good Advice is zo'n goed voorbeeld en vooral Johnny Mad Dog zelf natuurlijk, die naïef genoeg gelooft om zo zelf een officier te zijn in het rebellenleger. Ze reageren als een jeugdbeweging op stap, maar dan wel een zeer gevaarlijke voor de omgeving...

De film zelf mist wel dat verrassende effect of de echte sfeer die je als kijker doet genieten van een film. En dan denk ik hier uiteraard toch nog even aan Cidade de Deus die absoluut een betere film is. Johnny Mad Dog geeft weer wat het wil bereiken: een beeld van kindsoldaten. Maar als film in z'n geheel, mocht het toch wat overtuigender. Als je enkel een beeld wil geven van kindsoldaten, is een documentaire evengoed gepast...

Een oorlogsfilm dat met humor een hoop absurde dingen wil tonen. Op de achtergrond sluipt telkens de gruwel van de oorlog. Die komt soms wat meer naar voor, maar het blijft vooral een komedie. De humor is soms wisselend, het mocht gerust nog iets droger of absurder zijn. De film houdt dat niveau niet altijd goed vast, maar de humor werkt met momenten echt wel. Geen slechte film.

Het DC-universum is ondertussen zo divers en op allerlei manieren weergegeven dat je niet echt logica moet zoeken of aansluiting met andere films. We hebben ondertussen al enkele iconische Joker-vertolkers gekend, en eigenlijk waren die telkens zeer goed omdat ze gewoon pasten in het universum van dat moment. In deze film zou geen Heath Ledger passen. En Joaquin Phoenix past evengoed niet in de Burton-films bvb.

Gotham werkt voor mij nog altijd met een wat donker randje, maar dan eerder de stijl van Burton, Nolan of de tv-serie Gotham. De DCU - voor zover die bestaat - met films van oa Zack Snyder, waren dan weer TE serieus en te donker. Niets mis mee, maar dan moet je je personages daar bij aanpassen. Anders is het gewoon donker omdat het licht uit is. De wereld van deze Joker is dan weer een verademing tegenover de soms iets te luchtige Marvel Universe. De film werkt dan ook vooral door de focus op het tragische te leggen en geen Batman of andere figuren weer te geven. Dit is een origine verhaal van een bad guy. Zonder dat je zijn daden goed keurt, snap je gaandeweg wel wat zijn motieven zijn.

De film zelf legt vooral de focus op Joaquin Phoenix en daardoor mist het soms een deftige uitwerking van de draadjes die worden opgepikt. Wat Joker in de film gedaan heeft, is op zich te licht natuurlijk om de boel te doen ontploffen. Maar het is wel de trigger van een bom die al langer in Gotham lag te tikken.

Joker is alvast het beste van DC in jaren. De serie kan zich misschien beter daar op focussen dan een copy te willen zijn van Marvel Universe. Zonder natuurlijk tientallen copies van Joker te gaan maken nu. De grote troef is vooral Joaquin Phoenix die van Joker een boeiend personage maakt. Geef die man een Oscar!

In een tijd waarin DCU zichzelf de vernietiging in reed en een depressieve versie van de MCU leek te zijn, kwam 5 jaar geleden The Joker als een onverwachte uitblinker. De stand alone film had zijn eigen stijl, meer inhoud en aandacht voor kwaliteit. Maar ook een kassucces, wat verklaart waarom er een sequel kwam.

De film kreeg al op voorhand wind van voren. Maar met vooroordelen koop je niks. En sommige mensen zitten al snel op hun paard als een film eens iets nieuws wil doen. En blijkbaar is voor velen de muziek in de film een no go. Letterlijk dan, want de opkomst is een pak minder. Ik vond die muziek net leuk gedaan als een manier om het onderscheid te laten tonen tussen Arthur Fleck en Joker. Het begint ook goed en Lady Gaga doet het niet slecht. Maar jammer genoeg rammelt het script nogal, werkt Phoenix met Lady Gaga niet helemaal zoals je zou verwachten, en zie je verder in de film de sfeer wegtrekken. Het resultaat is een leuke film geworden die nog altijd beter is dan veel andere DC films. Maar na het boeiende Joker uit 2019, is dit een stevige stap achteruit en blijf je wat op je honger zitten.

Kate Beckinsale is best goed gecast in deze luchtige actiefilm. Ze weet wel hoe ze zo'n film moet dragen. Het is een wraakfilm met een paar originele accenten. En mooi aangekleed met de nodige neonkleuren. De film wijkt hier en daar net genoeg af om het toch wat te doen onderscheiden van andere actiefilms. Gaandeweg komt het cliché verhaal dan wel terug bovendrijven, maar er is genoeg entertainment om er zeker van te kunnen genieten.

Best wel leuke film. Niet dat het zo bijzonder is, maar het is beter dan de scores hier doen blijken. Doen me wat denken aan de zeer luchtige Wild Wild West en Shanghai Noon. Vooral dankzij Brolin dan, maar ook Fassbender schiet er bovenuit. Hex is nochtans een figuur van DC en ik heb de indruk dat ze hier Marvel's stijl willen overnemen. Iets wat je ook bij Green Lantern zag, waar het nog minder lukte. Jonah Hex is nog een leuke western geworden. Maar meer dan 'een leuke western' is het ook niet.

Een vrij beknopte documentaire over Joni Mitchell dat in minder dan een uur een beeld probeert te scheppen van de zangeres. Klassiek opgebouwd met archiefbeelden en interviews, maar gelukkig wel met oa Mitchell zelf aan het woord. Vooral het begin is boeiend natuurlijk, de gloriejaren van de artieste. Gaandeweg loopt het wat verloren. Leuk voor de muziekliefhebber, maar geen memorabele docu.

Ik heb deze film gezien zonder de eerste twee delen. Op de dvd (Amasia reeks) stond enkel de Engelstalige titel Killerlady, zonder te vermelden dat het een sequel was. Ik moet zeggen dat ik blij verrast ben. Humor dat werkt in een Koreaanse film, het is niet altijd het geval. Verder voldoende actie en mooi volk. Soms moet een film niet meer hebben om te genieten.

Voor de humor moest ik onbewust denken aan Frits en Freddy bij die gangsters. Een paar domme krachten met het hart op de juiste plaats, maar zichzelf altijd in de problemen werkend. De tolk zorgt ook voor hilarische momenten.

Wat verder nog opvalt is de soundtrack van de film. Zeer passend bij de scènes met Spaanse en klassieke inbreng. Het geeft de film wat meer schwung.

Ik ben benieuwd naar de eerste twee delen, al las ik hier al dat dit het beste deel is van de reeks. Op zich al opvallend voor een sequel, dus ik geef de vorige delen zeker een kans als ik die te pakken krijg.

Josep vertelt het verhaal van de tekenaar Josep Bartoli, één van de vele Spanjaarden (vooral Catalanen) die vluchtten voor het regime van Franco na de Spaanse Burgeroorlog. Het zuiden van Frankrijk zou niet veel later onder het Vichy-regime collaboreren met nazi-Duitsland. De gevluchte Spanjaarden werden in concentratiekampen gestoken, enkele jaren voor de nazi's hun kampen zouden optrekken. Toch een stuk geschiedenis die (althans voor mij) minder bekend is. Zo'n animatie is dan zeker belangrijk.

Waarom een animatie en geen film? Het lijkt op zich wel logisch, gezien Josep een tekenaar was. Je ziet verschillende van zijn tekeningen terugkomen in de film. De animatie is niet zo indrukwekkend, maar wel passend hard. Door de relatief eenvoudige tekenstijl, kom je ook snel tot de essentie.

Josep heeft geen overweldigende climax in de film en visueel blijft het intiem om bij de tekeningen te blijven. Maar wordt je ook daar niet omvergeblazen. Mooie tekeningen natuurlijk, maar de animatie volgt daarin gewoon. De grote troef is het verhaal zelf. De gruwel van de concentratiekampen. Een wat vergeten stuk geschiedenis die hierdoor terug meer aandacht krijgt. Een mooie film.

De film haalt nooit het niveau van Prince of Egypte, iets wat hier al meer gezegd is. Misschien dat de verwahtingen na die film wel vrij hoog waren. Toch krijg je een animatiefilm die er zeker mag zijn en een verfrissing brengt op de zoete Disneyfilms. Af en toe wat standaard, maar in elk geval met een goed verhaal.

Een avonturenfilm waar de combinatie van etiquette gepaard gaat met de zin voor avontuur. Jules Verne was zijn tijd ver vooruit of had tenminste genoeg fantasie om verder te denken te dromen hoe het onder water, diep in de aarde of ver weg in de ruimte zou kunnen zijn. Deze Journey to the century of the earth is een psychedelische film met momenten, nog voor de jaren '60 begonnen. Een groot verschil met latere avonturenfilms die zichzelf in de voet schieten met slechte CGI. Dat niet alleen, de combinatie met de heerlijke muziek van Bernard Herrmann is zeer toepasselijk. De man schreef veel muziek voor Hitchcock en zorgt voor een passend ietwat dreigend sfeertje. Die combinatie van etiquette door de personages (it's tea time), de wondere werelden en de wat dreigende muziek, zorgt er voor dat dit geen kinderfilm geworden is. Een boeiende avonturenfilm uit de oude doos, die zeker nog werkt.

Een verhaal dat sterk genoeg is om de film te redden. Althans dat zou je toch denken. De humor werkt soms, al is het geheel nogal kleurloos ingevuld en met weinig enthousiasme. Je voelt direct dat meer aandacht gegaan is naar de 3D effecten dan naar de film zelf. Wat nog maar eens m'n afkeer van de 3D hype doet toenemen. Raar ook dat bij de filmversie uit de jaren '50 de 'effecten' veel beter werkten en deze 2008-versie gewoon enorm hard voorbijsteekt qua avontuur en fantasy. Dat m'n op 50 jaar tijd enkel dit kan brengen als verbetering is vrij triestig.

Het grootste deel van de film is eigenlijk iedereen rond Joy die zegt dat ze het niet kan, niet goed doet, niet mag dromen, haar probeert te bedriegen, ... Veel 'joy' is er niet te bespeuren in deze Joy. Het genre zegt hier 'Biografie/Komedie', maar van komedie is weinig te bespeuren. Pas als Bradley Cooper in beeld komt valt het nog wat mee, omdat Jennifer Lawrence dan ook meer schittert. Het werd haar 4e Oscarnominatie, al verbleekt deze prestatie toch wel tegenover de 3 vorige films waar ze een nominatie voor kreeg. Het bracht haar wel een 3e Golden Globe op. Geen idee wat de insteek is van deze film. Want de zo gezegde boodschap dat iedereen het kan maken, komt er alvast niet uit. Eerder geluk hebben dat je van iedereen tegenwind krijgt.