Opinions

Film in het genre van Mississippi Burning. Het concept is wel goed van de film. Niet zozeer een standpunt van goed of fout, maar wel het feit dat op den duur iedereen in een vakje wordt geduwd. En hoe een klein dorpje met zo'n proces en mediacircus overweg kan. Het is niet altijd evengoed uitgewerkt, maar de acteerprestaties zijn wel goed gedaan. Een aanrader in elk geval als je Mississippi Burning goed vond.

Hehe, ondanks men 5 voor deze film die nog steeds zo blijft, moet ik wat Spielberg betreft maxcomthrilla gelijk geven. Ik vind het een fascinerende film, maar kom jongens, dit is een haaienfilm die wat mij betreft goed ineensteekt. Een film als dit hoef je niet verder analyseren. Het draait niet om de achtergrond van de personages, of de motieven van de haai, of de camerabeweging bij Jaws aanval... Maar wel om het feit dat deze film wat mij betreft in het thrillergenre tot de beste hoort en doet waar hij goed in is: een spanning opbouwen en je aan het scherm gekluisterd houden van begin tot einde. De acteurs zijn zeker niet slecht en hun slechte verstandhouding in het echte leven weerspiegelt zich natuurgewijs af in het acteerwerk. Er zijn uiteraard betere acteerprestaties te zien, maar voor deze film is dit het ideale. Tenslotte draait de om de haai.

Wat mij betreft mag hij zeker op 5 sterren staan, met alle respect (blijkbaar in tegenstelling tot sommige gebruikers hier...) voor wie de film maar niets vind. Misschien omdat het qua genre in de buurt komt van mijn nummer 1: Alien. Een monster dan amper in beeld komt, een kleine groep acteurs op een beperte locatie (boot/ruimteschip), de nodige suggestie met muziek, .... Jaws en Alien hebben blijkbaar wel wat gemeen. Alleen is Alien daarin nog veel perfecter.

Jaws vond bij wijze van spreken de blockbuster uit en dan kon een sequel niet uitblijven. Voor Spielberg was het al geen issue of hij de regie zou doen, voor hem was Jaws een afgesloten hoofdstuk en zag hij een sequel enkel maar als een goedkope kopie om geld op te brengen. Roy Scheider is wel terug, vooral om contractuele redenen. Ook al is het tegen zijn zin, hij zorgt zo toch voor een beetje continuïteit. En je kan van Spielberg zeggen, maar de sequel(s) van Jaws tonen aan dat zo'n haaienfilm niet zomaar te evenaren is.

Deel 1 had naast de haai ook nog de spanning tussen de drie hoofdacteurs. Hier is de verrassing van de haai al wat weg, en is het voor de menselijke karakters ook maar Roy Scheider zonder een echte tegenspeler en een hoop tieners die vrij inwisselbaar zijn. John Williams is terug voor de muziek en ook de productie is in dezelfde handen. En gelukkig wordt er nog niet gebruik gemaakt van lelijke CGI, zodat de scènes met de haai op zich nog best meevallen.

Het kan wel zijn dat dit vroeger met een 3D-brilletje de moeite zou zijn. Maar als film is het een sterke achteruitgang, gezien de kwaliteit van de eerste Jaws. De vraag is dan ook wat de meerwaarde is van dat 3D gedoe als je er zonder bijhorende cinema en bril niet van kan genieten. Het eindresultaat is een zeer goedkoop ogende film die enkel aandacht heeft voor dat 3D-gedoe en niet aan verhaal of spanning. De spanning dacht men te halen uit een driedimensionale haai, wat dus verloren gaat. Leuk om te experimenteren, maar als film geweldig gefaald.

Een heerlijke registratie van wat een klein festival lijkt tegenover de grote broers als Monterey Pop of Woodstock. Maar het oogt gezellig, je voelt de warmte van de zomer en de affiche is indrukwekkend. Ik mis nog iets meer die sfeeropbouw. Als we even de barman volgen met zijn plateau vol pinten en de mensen op het dakterras dansen op de muziek, zat je helemaal mee in de sfeer van de dag. Dat mocht iets meer weergegeven worden. Al maakt de muziek uiteraard zelf veel goed. De optredens zijn beperkt tot 1 of 2 nummers per artiest, langdradig wordt het nooit. Een leuke documentaire en ik had graag die dag er bij geweest.

A jazzman's blues doet denken aan een muzikale film maar is eerder een historisch drama verpakt in de nodige romantiek en tragedie. Het relaas van een zwarte man die verliefd is in een tijd en plek waar voor een zwarte man niet veel nodig was om vermoord te worden. Een verhaal dat al wel meer verfilmd is, maar dat zeker nog meer mag verteld worden. Al komt het harde drama niet helemaal naar voor. Tyler Perry kiest er voor om de romantiek en muziek meer naar voor te zetten. Ondanks de achterliggende gruwel van het verhaal, lijkt het wel dat de ruwe kantjes er zo zijn afgesleept.

Het is een wat zachte film geworden, maar de cast doet het best goed. En wie houdt van romantische tragedie komt zeker aan z'n trekken. Al vrees ik dat de film snel wat vergeten zal worden. Daarvoor springt het er nergens echt uit.

Dit is met voorsprong de beste film van JCVD. De man laat zien dat hij ook kan acteren en over een dosis zelfrelativering beschikt. Ook qua opbouw is de film meer dan een standaard filmpje. Oogt mooi en de lijn van het verhaal met het terugblikken maakt de film wel origineel. Wat humor erin die toch wel werkt. Zeker niet slecht en een goeie carrièrezet van Van Damme. Knap!

Een film over herstelrecht, waarbij zowel misdadigers als slachtoffers in gesprek gaan in de hoop zo beter die andere 'partij' te leren kennen en zo de eigen ervaringen beter te kunnen verwerken. Het begon nogal algemeen en melig, dit is dan ook vooral een praatfilm. Maar na een tijd nemen die dialogen wel degelijk een belangrijke rol en komt de film mooi tot haar recht. Groots wordt het niet, vooral een interessante film. De cast doet het best goed en zo krijg je een ontroerend pareltje, al komt dat eerder door het onderwerp dan de cinematografie.

Ik ben deze film al vele keren voorbij gelopen en nu is het er toch van gekomen. Ik verwachte een film als Novecento en die was mij dik tegengevallen. Wat toch meespeelt als je een film wel of niet wil zien. Deze maar een kans gegeven en dat is zeker bevallen. Een film die niet iedereen zal bekoren, want de film haalt geen trukendoos boven. Geen special effects, originele filmografische truken, spelen met kleuren of lichtinval, de film is al wat ouder, ... Beetje in hetzelfde schuitje als Shawshank Redemption, Lawrence of Arabia, In the name of the father, etc. die je ook in de top 250 kan terugvinden. Een film die als troeven teert op sterk acteerwerk, een aangename setting en een zeer onderhouden verhaal. Rustig vertelt met kleurrijke karakters in een setting in Frankrijk waar je je zonder problemen in waant. Ik hou wel van dergelijke literaire films en ben zeker benieuwd naar het vervolg.

Een portret van een huisvrouw in een sleur vol rituelen. Een beeld dat je niet zomaar kan brengen, omdat je dan snel een figurantenrol krijgt. De enige manier om zo'n figuur neer te zetten is door er tijd voor te nemen. Om te zien hoe bepaalde dagelijkse handelingen een ritueel worden. Maar vooral ook hoe elke afwijking of pauze de spanning doet opdrijven. Jeanne heeft die rituelen nodig. Ze is constant bezig met iets en tegelijk ook niets bijzonder. Ze beleefd er toch geen plezier aan. Een gesprek met haar zoon, oppassen op een baby, koken, koffie drinken, … Dingen waar je ook plezier in kan beleven. Altijd alleen en nooit echt tijd voor zichzelf. Contact met mensen als het nodig is, niet uit sociale overwegingen.

De zoon lijkt wat afstandelijk, maar misschien is zijn moeder ook al geworden tot iets praktisch. En leven ze daardoor naast elkaar. Zonder conflict, maar geheel zonder emoties. Ze kent de naam van de dienster op café, maar dat is gewoon handig voor haar omdat die haar normale bestelling kent. Zelfs geen plezier met de baby, het hoort gewoon tot de vele taken.

Als die handelingen goed gaan, zie je haar in een soort trance. Zo hoort het, alles onder controle. Die rituelen nemen haar leven over zodat ze zichzelf nog meer kan wegcijferen. Maar als het een fractie misloopt of er komt tijd vrij (wachten, te vroeg opgestaan, …) kan ze dat niet en komt waarschijnlijk de ware Jeanne boven die niet kan en wil omgaan met het leven. Wat tot een spanning leidt die duidelijk merkbaar is. Om dat te kunnen verfilmen, heb je tijd nodig en krijg je ook lange scènes.

Gus Van Sant zou hier sterk door beïnvloed zijn, wat je ook wel ziet in de (weliswaar kortere) films Gerry of Elephant. Het einde van de film Jeanne Dielman is voor mij dan ook niet echt het hoogtepunt, maar wel de opbouw ernaar. Intrigerend en soms benauwd. Maar niet evident en een verschil met huidige films waar rustmomenten of langere scènes een heel pak minder voorkomen.

Sterke horrorfilm die niet helemaal loopt zoals de standaard horrorfilm. Gewoonlijk heb je een groep tieners waarvan er één uitspringt die het verhaal zal overleven en op het einde is de slasher zo goed als dood, maar beweegt er toch iets vlak voor de eindtiteling. Hier dus niet en dat maakt het wel interessant.

De sfeer is niet slecht, Texas is de engste streek van de VS en leent zich, met de afgeleven velden en oerconservatieve levensstijl, er toe als achtergrond van dergelijke verhalen. Origineel met broer en zus, wat toch een ander gegeven is dan een groep tieners. De verstandshouding tussen hen is anders en dat bevalt me wel. Ze zijn net sterk genoeg de film te trekken. De Creeper mocht iets langer uit beeld blijven of halvelings om de mystiek te bewaren. Daarin brengen ze hem te snel in beeld helaas.

Het is één van de zovele horrorfilms, maar dan toch één van de betere. Niet de ultieme klassieker, maar toch één die niet straight to dvd werd gemaakt. De naam van Francis Ford Coppola als producer was wel opvallend en zal het niveau ook wel mee bepaald hebben.

Hoe slecht sommige mensen toch kunnen acteren. Je hebt houterige acteurs die de stijl niet machtig zijn, maar sommige acteurs zijn gewoon slecht. De film weet geen sfeer op te bouwen en deel 3 moet dan vooral teren op de kills. Het resultaat is vrij cheesy, en enkel voor liefhebbers van dit genre. Al kan ik het ook weer niet echt een aanrader noemen.

De film kent wel enkele leuke momenten, maar het grootste deel met de bus is weinig interessant. Kleurloze figuren waar je door de weinig invulling, ook niet veel sympathie krijgt als ze als vee geslacht worden. In tegenstelling tot deel 1 is dit iets meer een standaard horrorfilm geworden met een verschrikkelijk monster. Het geheel is nog net mooi ingevuld dat het wel aangenaam is om naar te kijken, maar een topper is het zeker niet.

Een leuke Highschool horrorfilm in de stijl van The Faculty, Tamara, Ginger's Snap, Decoys en vele andere gelijkaardige films. Megan Fox is nog niet zo slecht hier. Ze is dan geen topactrice, hier moet ze gewoon zichzelf zijn en dat gaat haar nog het beste af. Uiteraard zijn dergelijke films voorspelbaar, maar het is de typische mix van dit genre dat het hem doet. Leuke muziek, mooi volk en af en toe een semigore scène. En de mix past hier best wel.

De Thanksgiving clichés op een hoopje met figuren die niet echt interessant zijn. Avery maakt blijkbaar wel meer bandwerk zo te zien. Dan heeft hij toch beter gemaakt.

Een goedkope truc van de studio's in die tijd om oud materiaal te recycleren in een compilatie. En dat in een aflevering van amper 7 minuten. Het is de 45e short van Tom & Jerry, het gaat vooruit. De grappen op zich zijn wel leuk, maar het is verder wel overbodig om nog eens te liggen knippen in zo'n korte filmpjes.

Heerlijke horror! Het found footage genre is toch wel altijd een hit or mis. Films als Blair Witch Project, Cloverfield, Trollhunter of [Rec] zijn zeer goed gemaakte films. En Jeruzalem is misschien niet de beste uit het genre, maar ik zou het gerust aan dit lijstje willen aanvullen.

Geen handcamera dit keer, maar een Google Glass. Daardoor word je praktisch het hoofdpersonage ipv met de cameraman (of vrouw) mee te lopen. Dat Google Glass ook iets meer kan dan enkel filmen, geeft dat beetje extra mee. Daardoor is het niet alleen spannend, maar ook genoeg gevarieerd met wat humor op tijd en stond.

Jeruzalem weet zelf goed dat de basis bestaat uit een clichéverhaal, maar door de juiste aanpak is het best wel de moeite geworden. Zeer aangenaam verrast met deze film. Geen idee waarom dit bij het grote publiek zo hard faalt terwijl bvb Cloverfield warm onthaald wordt.

Een film die beter in het geheugen lag dan dat hij eigenlijk is. Bij herziening toch de stemmen verlaagd. Ik geef toe dat de aanpak, en dan zeker voor die tijd, zeer gedurfd waren. Niet alleen wordt het verhaal van de laatste dagen van Jezus getoond in Musical (jaren voor het komische Life of Brian en provocerende Last Temptation of Christ) maar ook wordt de hoofdrol niet gegeven aan Jezus zelf maar aan Judas.

De zang is niet altijd even goed, en Webber heeft al beter geschreven. Enkele nummers doen het wel, maar er mist toch wat passie. Ik denk dat met een betere uitwerking en betere regisseur dit nog wel kan werken. Als film of in het theater. De choreografie van de dansen doet me wat denken aan de film Hair. Eigenlijk is de film gemaakt in de verkeerde tijdsgeest. Denkelijk geschreven in de 60's, maar pas als film uitgekomen in 1973 waardoor je de 60's sfeer wel mist.

Ik heb nog wat respijt voor de film omdat rockopera's als dit nog in hun kinderschoenen stonden, maar ik moet toegeven dat het als film wat te kort geschoten is. Dit had toch wat hipper gemogen en frisser.

The Jetsons was wel een leuke serie. Al mist de filmversie wel een grote kans. Terwijl series als dit en tijdgenoten als The Flinstones hun charmes net hebben van korte verhalen, leuke grappen, lukt het niet altijd bij de langspeelversies. Ook hier teert het teveel op de oude serie en denkt m'n daarmee het succes te kunnen evenaren. Meer investeren in een sterk verhaal en vernieuwende grappen had wel gemogen.

Niet de eerste film met een coming-age verhaal van een jong meisje dat speelt met haar hormonen. Marine Vacth kan de film wel voldoende trekken. Ozon slaagt er in om de liefdesscènes zowel aantrekkelijk te maken als zoekend voor iemand van haar leeftijd. Al heb ik de indruk dat Ozon hier eerder mikt op een mooie hoofdrolspeelster die zich van geen kwaad bewust is, dan de problematiek van een jong meisje dat in alle naïviteit zich gaat prostitueren. Het leek wel of alleen de moeder dit abnormaal vond. Ozon weet het gelukkig allemaal mooi in beeld te brengen, maar het is zeker geen meesterwerk van hem.

Jeux d'enfants is al bij de start een film in de stijl van Amélie (ik denk dat de helft van de recensies hier naar die film verwijzen), maar ook de stijl van Jeunet herken je hierin. En toch is deze film veel beter. De periode van de kinderen is opvallend speels. Gewoonlijk zijn het kinderen die het script van een volwassene volgen en zo ongeloofwaardig overkomen. Dit zijn echt 2 kinderen die elkaar vinden als ze thuis om verschillende redenen zich niet echt welkom voelen. Dat speels blijft duren met uitdagingen. Maar het leven is meer dan een spel en vooral bij de gevoelens voor elkaar is de grens zeer dun. Moeilijk om net daar serieus te zijn tegenover elkaar, omdat het spel van uitdagen net de grote kracht is in de relatie tussen beiden.

Aanvankelijk komen de personages soms nogal afstandelijk over, maar gaandeweg is het toch fascinerend kijken naar de creatieve sprookjesachtige puzzel waarvan de puzzelstukjes mooi in elkaar vallen. Cotillard is altijd leuk om aan het werk te zien. en naar het einde toe wordt het een mooie emotionele en ondanks het ietwat surrealistische toch herkenbare finale. Er zijn misschien beter films dan dit, maar er zijn nog meer slechtere films. Jeux d'enfants is gewoon een sprookje dat gelukkig het melige van Amélie en het te absurde van Jeunet niet heeft.

Een film die zich afspeelt in Frankrijk tijdens de oorlog, maar eerder een verhaal is van omgaan met de dood en verwerken van verdriet. De jonge Paulette wordt opgevangen door het gezin Dollé, en dan vooral door Michel. Die helpt haar het verlies van haar ouders en haar hondje te verwerken. Door voor haar te zorgen, maar ook door te leren bidden. Iets wat hij zelf geleerd heeft te doen.

Vooral verdienste voor het boek dat een evenwichtig beeld geeft van een kind dat verlies moet verwerken. En daarnaast de harde oorlog dat het leven op het platte land komt verstoren. Regisseur René Clément behoudt die simpele weergave met tegelijkertijd toch veel impact.

De film is soms wat verouderd en werken met kinderen is zeker niet gemakkelijk. Maar toch is dit een zeer aangename film. De muziek van Narciso Yepes (naar een melodie uit de 19e eeuw) is soms wat te bombastisch, maar past wel bij de film.

JFK, een film die ik toch nog eens wou herzien, omdat de film nogal twijfelachtig qua score in m'n geheugen stond. Het resultaat is een op zich wel leuke film, maar geen topper.

Regisseur Oliver Stone maakt opnieuw een film vooral bedoeld naar de Amerikanen. Platoon, Wall Street, Nixon, World Trade Center, W., ... thema's die wel interessant zijn, maar waar Amerikanen meer feeling mee hebben. En dat merk je wel aan z'n uitgangspunt bij het maken van de film. Deze films willen niet de gebeurtenis zelf in de kijker zetten, maar het gevoel terug naar boven brengen dat de Amerikaanse bevolking hierbij had. Qua regie is hij niet altijd even sterk, Platoon is daar wel een uitzondering. Al moet ik zeggen dat hij bij JFK wel voor een goeie montage heeft gezorgd. De film duurt meer dan 3 uur en is vooral een opeenvolging van theoriën, monologen, ondervragingen, rechtzaken,.... kortweg 3 uur gepraat. En toch lukt het Oliver Stone om er wat ritme in te brengen en visueel de kijker meer te bieden dan enkel pratende acteurs.

De cast is wisselvallig. Niet helemaal een verwijt, omdat men blijkbaar dicht bij de originele figuren wil blijven. Dat geeft meer een accuraat beeld natuurlijk, maar wel minder vrijheid voor de acteurs. Costner speelt een doorsnee rol, en de randfiguren vallen best wel mee. Pesci zal me nooit bekoren en ook hier is het op het randje van irritant. Wel opvallend goed is Tommy Lee Jones in een rol die je van hem niet gewoon bent. En voor één keer ben ik het eens met Onderhond wat de familie betreft. Gewoon overbodige scènes die de film onnodig rekken.

Ik hou vooral niet van het uitgangspunt van de film. Bij een film als pakweg Elephant is het de bedoeling van de maker om de inpakt te laten voelen van de schietpartij. Terwijl JFK daar niet mee bezig is als einddoel, maar meer mikt op een complottheorie rond de moord op de president en het feit dat Oswald niet alleen of zelfs niet zou gehandeld hebben.Toegegeven dat Oliver Stone daar wel in lukt. Slecht is het dus niet, maar ik had graag de moord op Kennedy als climax van de film gezien.

Concreet een goeie film dus met vooral als minpunten de lange duur en de invalshoek van Oliver Stone, maar verder wel goed opgebouwd en op zich geslaagd in de missie die het had: overtuigen dat er een complot is achter de moord.

Niet echt mijn ding dit. Het begint wel goed. Lekker ruw en de sfeer is meteen gezet. Maar dan valt het wat stil en duurt alles toch wel wat lang. Bij deze film hoort dat niet echt. Zhao Tao is best wel goed, maar in haar eentje kan ze de film niet redden helaas.

Aangename film, maar nergens een echte topper. De film is vooral een wat knullig liefdesverhaal, gesetteld in een epische actiefilm. Maar die actie komt niet echt uit de verf. Met een naam als Donnie Yen op de affiche kan je dat nochtans verwachten. Hij doet wel mee, maar daar is dan ook alles mee gezegd. De aandacht gaat vooral naar Kelly Chen en Leon Lai, die hun best doen maar geen grote acteurs zijn. Gelukkig oogt de film wel mooi en de scènes in de boomhut zijn nog wel de moeite. Slecht is de film ook weer niet en ik heb er best van genoten. Maar een klassieker zal het nooit worden.

Heerlijke martial arts film. Hier hou ik wel van. En voor één keer is het niet slecht dat Sammo Hung Kam-Bo zich wat afzijdig houdt. Donnie Yen is de ster van de film en heeft vooral met Kate Tsui een krachtige tegenstander. Ik kende Daniel Lee eigenlijk enkel van Black Mask met Jet Li, wat toch van een ander kaliber is. Deze 14 Blades is een niveau hoger met een epische film waarin martial arts meer is dan wat bad guys aflappen.

Met Donnie Yen in vorm en een goeie choreograaf en regisseur achter hem, is het genieten van de vechtscènes. De moderne insteek met de wapens doet het vrij goed. Al is Tuo Tuo soms wel verweven in CGI en dat draait niet altijd even goed uit. Niet dat de film er erg onder leidt, maar het speelt toch wel mee en doet ietwat onder tegenover de sterke scènes met Yen.

14 Blades is een film die me later nog opnieuw zal bevallen en misschien nog beter zal smaken. Een goeie film dus. En tijd om wat meer van Daniel Lee op te zoeken.

Gibli is uiteraard overtuigend met z'n animatie op vlak van avontuur en fantasy. Maar deze Jin-Rô ligt meer in de lijn van de vorige film die ik zag: Perfect Blue. Animatie is hier eerder een stijlmiddel en is vooral de aankleding van een volwassen thriller. Goed dat ze kozen voor animatie omdat het de beelden mooi doet uitkomen. Op vlak van beeld is dit toch wel genieten. Al is het verhaal zelf ook wel boeiend. Jin-Rô is een mooi mix van dit alles en de regisseur maakt er een boeiend geheel van, extra versterkt met een sausje van prachtige muziek.

Wat is er dan minder? Dat gedoe met roodkapje. Voor sommigen net een meerwaarde, voor mij een wat gevrongen verhaallijn die de film niet altijd goed doet. Niet dat het zo erg is, maar het houdt de film wel van een hogere score. Animatiefilms als Perfect Blue en Ghost in the shell zijn toch net iets beter.

Deze film uit de Police Story reeks is zowat de donkerste Jackie Chan film die ik al gezien heb. En als ik mijn lijstje nakijk moet dit mijn 41e film zijn van de man. Chan wordt alweer een dagje ouder en je merkt wel dat de actie hem nog wel afgaat, maar de conditie niet meer mee wil. Daardoor zijn z'n laatste films vooral met meer humor of historische dramarollen. In deze film is het ook minder dan we van hem gewoon zijn, maar wordt dat wel gecompenseerd met een wat serieuzere omkadering. En op zich gaat hem dat niet zo slecht af. Je merkt wel dat het nog wat zoeken is, maar op deze manier wil ik gerust nog wel wat films van hem zien. De film ligt wat in de lijn van de Amerikaanse films met bvb Jason Statham of Bruce Willis. Het is even wennen en zeker niet het beste deel uit de bekende reeks, maar het is ook weer niet slecht.

Donnie Yen overtuigt meer en meer. Niet alleen als vechtersbaas, maar ook als goed acteur. Een perfecte cocktail om een film als dit te tillen naar een hoger niveau. Verder kent de film ook nog meerdere grote namen zodat de film een mix wordt van een oorlogsdrama en martial arts met kwaliteit op verschillende vlakken: dialogen, acteerwerk, gevechten, verhaal, ... Ik ken de originele Chen Zhen versie niet van Bruce Lee, maar dit is zeker de moeite. Hier wil ik meer van zien.

Het historische interesseert me (net als sommige gebruikers al vermeld hadden) meer en meer. Ik was (buiten Yip Man) niet echt mee met de historische gebeurtenissen in China begin 20e eeuw. Hun aandeel in WOI, de bezetting door Japan, ... Hier wil ik wel meer van zien.

Na diverse kungfufilms te zien moest het er wel eens van komen natuurlijk, een film met Bruce Lee. De man kan voor geen meter acteren, maar kom zijn gevechten zijn natuurlijk wel stevig en daar doen we het voor. Het verhaaltje kennen we ondertussen al, maar het is toch wel leuk om zien. Ik hou meer van Lee's 'opvolgers' als Jackie Chan, Jet Li, Donnie Yen en anderen. Zij hebben het genre dat Bruce Lee groot gemaakt heeft, ook onder de knie. Maar deze namen geven dat ietsje meer en in veel andere films wordt ook iets meer film gemaakt van de martial arts films.

De film is in elk geval niet slecht een zeker een plezier voor de liefhebber van het genre. Ben benieuwd naar meer materiaal van hem.