Opinions

Na zeker 10 jaar weer eens herzien, voor het eerst op Bluray, en waardeer hem steeds meer.

Geweldig geacteerd, prachtige muziek van Morricone en cinematografisch geeft Leone een college filmmaken voor gevorderden. In de dagen dat je om de oren geslagen wordt door blockbusters vol met CGI en 250 cuts per minuut is het zo'n verademing om dit terug te kijken.

Na jaren nu eindelijk weer eens gezien. Lag me niet veel meer van bij, dus hij leek weer als nieuw. De film doet een beetje denken aan de 70's/80's pulphorrors waar ik een groot fan van ben. Zo nu en dan komt er dan een film uit het jaarperk 2000 die dat probeert te evenaren vaak mislukt maar soms ook erg goed gedaan zoals House of 1000 Corpses, Devil's Rejects, Monster Man, en ook Cabin Fever mag zich daarbij toevoegen. Er zitten onzettend gore stukjes in en zelfs het acteerwerk vond ik niet bijster slecht. Soms ook wat hillarische stukjes, en uiteindelijk was ook het einde prima gedaan.

Kortom, erg geslaagde horrorfilm met gore,sfeer,en wat humor. Genoeg dus voor een avondje pulpvermaak.

Herziening gelijk een punt erbij.

Hoe ik dit ooit maar 3,0 heb kunnen geven snap ik niet.
Laten we beginnen met de grappige cartoon in en outro, leuke toevoeging.

De opbouw duurt inderdaad een beetje lang maar is niet storrend.
Waar Cabin Fever 1 het juist moest hebben van de goede setting, heerlijke sfeer, en goede spanning, draait het hier vooral om de gore.
Moet toegeven... Die is dan ook lekker nasty. Heerlijke gorestukjes met die lul, de nagel, en de ingeslagen kop door brandblusser.

Sfeer was verder ook prima, maar kan niet toppen aan deel 1.

4,0* is terecht voor deze film. Belachelijke score op MM trouwens.

Zijn er trouwens al plannen voor deel 3?

Toch wel weer heel leuk hoor zo'n smerige body horror. Blijft een leuke franchise dit.

Moet eventjes op gang komen maar eenmaal zo ver wordt het echt weer lekker goor. Dat gevecht van die 2 decomposing meiden op het strand. Fantastisch

Overigens is het tussen de smerige stukken door wel heel pover, want waar Cabin Fever en Cabin Fever 2 prima geschoten films zijn, is deze Cabin Fever 3 oer en oer lelijk gefilmd. Ziet er echt niet best uit (wel verbazingwekkend dat die scene in de kantine van het lab dan ineens wel zo ijzersterk is). Ook heel matig geacteerd overigens. En wat deed in vredesnaam die Chubby hobbit uit LOTR hier.

Tja, je kijkt het inmiddels voor de effecten en die zijn hier meeeeer dan dikke prima.

Candyman, een horrorklassiekertje uit de jaren 90 waarvan ik nooit echt de drang heb gehad om hem te kijken. Nu toch maar eens aangezet, en daar heb ik geen spijt van..... Apart filmpje.

De subtiele maar zeer effectieve soundtrack schept een mysterieus sfeertje dat door de hele film hangt. Virginia Madsen acteert prima als de langzaam tot waanzin gedreven Helen. Tony Todd is imposant als Candyman, zeg maar de moordlustige Captain Hook van de achterbuurten van Chicago. Sowieso komt de Windy City hier niet heel florissant uit de hoek. Wat een troosteloze buurten daar zeg (maar voor de film een perfecte setting). Het is nooit echt eng (of zelfs héél spannend), en het is af en toe allemaal een beetje vaag... Toch heeft Candyman een soort vreemde vibe waar ik wel van kon genieten (zo'n scene waar Candyman zijn rottende karkas toont inclusief honderden bijen vind ik gewoon enorm tof). De scene met de vlammende vuilnishoop is eveneens erg sterk.

Zal hem niet zo snel nog eens aanzetten denk ik, maar Candyman verdiend zijn reputatietje absoluut. Tony Todd is creepy, het desolate sfeertje werkt, en er is genoeg (vreemde shit) te beleven om het een kleine 100 minuten leuk te houden.

Exterior, hallway, and stairway scenes were actually filmed for a few days in the infamous Cabrini-Green housing projects, though the producers had to make a deal with the ruling gang members to put them in the movie as extras to ensure the cast and crew's safety during filming. Even with this arrangement, a sniper put a bullet through the production van on the last day of filming, though no one was injured.

Had er veel van verwacht, maar Cani Arrabbiati is in mijn ogen behoorlijk overgewaardeerd. Hoopte beetje op een film a la het uitstekende Autostop Rosso Sangue (1977), maar ondanks dat ze qua thema redelijk gelijkwaardig zijn, moet Cani Arrabbiati het qua kwaliteit afleggen tegen Autostop.

Mario Bava is een gewaardeerd regisseur, maar wat rommelt hij maar een beetje raak in de openingsscène zeg. Behoorlijk knullig gefilmd en gemonteerd. Wel zit het tempo er direct in, en eenmaal in de gijzel-auto (lijkt soms wel alsof we door een post-apocalypstisch Italië rijden. Zelden zulke legen snelwegen gezien) wordt het kwalitatief iets beter. Die hele 70's vibe druipt er vanaf, iets waar ik wel van kan genieten. Dicht op de huid gefilmd, veel close-ups, gekkigheid en waanzin staan voorop. Maar toch komt die 'waanzin' niet helemaal op me over. Het is allemaal vrij eentonig, en nergens echt heel schokkend.

George Eastman is zoals altijd vermakelijk, maar de rest van de cast is niet om over naar huis te schrijven. Vooral die Sly Stallone look-a-like maakt zich vaak schuldig aan een portie overacting. Italiaanse dubbing is daarnaast van erbarmelijke kwaliteit. Soundtrack is wel zeer behoorlijk, maar die track tijdens die achtervolgingsscene in die cornfield vond ik dan weer gigantisch misplaatst. Het einde is eveneens niet echt aan mij besteed. Nogal simpel eerlijk gezegd, en die hele plottwist kon me niet echt bekoren.

Een kleine 2,5*. Af en toe een leuke vondst, en ik kan de 'maniakale' manier van filmen wel waarderen, maar het is te eentonig en niet brutaal genoeg voor een voldoende.

In alle eerlijkheid. Jess Franco was hier aardig dichtbij het creëeren van een classic jungle flick: prachtige locatie (welkom in de green inferno van jawel.... Spanje), bijzonder fijne guerillastijl cinematography (zoals het hoort in een jungle film), Fulci regular Al Cliver in een hoofdrol en een handjevol beauties die geen enkele keer in kleding verschijnen. Zoals je leest, genoeg om van te genieten.

Fijn om Al Cliver eens een keer als leading man te zien. Hij komt helemaal tot z'n recht als avontuurlijke badass die een damsel in distress moet redden. De bluray van 88 films schiet alle kanten op. De ene keer prachtig beeld (wat komt die groene jungle toch mooi tot leven op bluray), de andere keer heeeel grainy. Op een gegeven moment is er zelfs een scène dat de Engelse audio verdwijnt en je een Spaanse track voorgeschoteld krijgt. Achja, het hoort bij de charme van zo'n film. Overigens is de Engelse dub atrocious.

Maar waarom is The Devil Hunter nou uiteindelijk niet de jungle classic die het had kunnen zijn? Want in alle eerlijkheid, je behoort wel tot een erg niche groep als je hier plezier uithaalt. Twee grote pijnpunten zijn de slecht gechoreografeerde death scènes (niet alleen qua gore, maar qua totale uitvoering) en het bizar slecht vormgegeven monster. Een zwarte man met een paar rode pingpongballen als ogen... Dat was het dan. Zonde! Met wat betere gore en editing tijdens de death scènes en een meer iconische 'cannibal' had dit een klassiekertje kunnen worden. Desondanks is dit nog steeds best vermakelijke Franco schlock.

102 minuten lijkt op het eerste gezicht overigens nogal veel voor een film van dit kaliber. Dat is het natuurlijk eigenlijk ook, maar het stoorde me niet perse. Al had er alleen al door de herhaaldelijke shots van de dansende 'tribes women' (waarbij Franco er op een gegeven moment op schaamteloze wijze inzoomt op een butthole) een halfuur van de speelduur afgehaald kunnen worden.

Cannibal staat op internet al jaren bekend als één van de ziekste films van de laatste jaren. Het waargebeurde verhaal van de kannibaal Armin Meiwes en zijn willige slachtoffer Bernd Brandes, die zogezegd volledig opgegeten wilde worden totdat er niks meer van hem over was, leent zich daar dan ook uitstekend voor.

Van opbouw van een verhaal is weinig sprake. We volgen twee mensen: The Man (de moordende kannibaal) en The Flesh (het zielige wezen dat opgegeten wil worden). Al snel ontmoeten ze elkaar via internet en spreken ze af. Wat volgt zijn 50 lange minuten vol harige benen, piemels, kontgaten en meer van dat soort homo erotiek. Behoorlijk misselijkmakend allemaal en heb er dan ook meerdere keren aan gedacht hem af te knikkeren en nooit meer af te kijken. Maar aangezien mijn ziel toch al aangetast was door de ongemakkelijke beelden kon ik net zo goed even wachten tot het wel ''leuk'' wordt. En na een klein uur is het dan ook zo ver. The Flesh wordt eerst gecastreerd waarna hij doodleuk een plasje pleegt door zijn verminkte en afgehakte geval... Kan het nog goorder!? Ja dus want vervolgens wordt de penis opgebakken en hebben de twee een niet zo succesvol diner, simpelweg omdat het niet weg te krijgen is. The Flesh sterft vervolgens en wat zou moeten volgen zijn de 20 smerigste minuten die ooit op beeld verschenen zijn. Teleurstellend genoeg valt de gore toch ietwat tegen en zijn de beelden veel te donker om goed te kunnen zien.

Het is vooral het enorm naargeestige, zieke en realistische sfeertje dat door de hele film hangt wat deze film zo bijzonder maakt. Soms heb je het idee dat je naar een documentaire zit te kijken die iets te weinig aan de verbeelding overlaat. Van dialoog is vrijwel geen sprake en dat is maar goed ook want de enkele zinnen die wel gesproken worden zijn belachelijk slecht gedubt.

Verdient Cannibal zijn reputatie? Mwah, het is allemaal héél erg smerig en naargeestig maar het zijn vooral het camerawerk en het verhaal die daar voor zorgen. De uiteindelijke ''slachting'' is weliswaar van een hoog niveau maar echt vooruitstrevend vind ik het nou ook weer niet.

Na herziening toch een 0,5 puntje erbij. Daarmee komt Cannibal Ferox, net als Cannibal Holocaust (1980) & Mangiati Vivi (1980), op een 3,5*.

Cannibal Ferox is vooral zeer vermakelijk, ook al voelt het vaak cheesy aan. De cast is er op zich eentje waar een genre fan van gaat watertanden. Giovanni Lombardo Radice, Robert Kerman, Zora Kerova en ook Lorraine De Selle heeft vaker in low-budget producties uit de 70's en 80's opgedoken. Zelfs Perri Pirkanen (Cannibal Holocaust) heeft een klein rolletje als New Yorkse maffia thug. Giovanni Lombardo Radice zet op heerlijke wijze de ruige, doorgedraaide Mike Logan neer. Zora Kerova is iets minder, maar zorgt wel voor wat naakt (en een hele fijne deathscene). Robert Kerman zelf bevindt zich, in tegenstelling tot zijn rollen in Cannibal Holocaust en Eaten Alive, niet in de jungle. Dat is jammer, maar ook als New Yorkse detective is hij erg vermakelijk.

De dierenmartelingen/slachtingen blijven een doorn in het oog. Gelukkig beperken deze scenes zich over het algemeen tot de eerste 3 kwartier. Dat betekent dat je de rest van de film met relatieve rust naar de slachtingen van onze personages kan kijken. Overigens wordt de film ook pas echt vermakelijk vanaf die 45 minuten, zeg maar vanaf het punt dat de jonge mannelijke kannibalen terugkeren naar het dorp om de westerlingen te grijpen. Wat volgt zijn flink wat sadistische praktijken (met haken opgehangen worden aan je tieten, castraties enz.) met behoorlijk lekkere gore ook. Fantastische soundtrack ook. Vooral die jungle theme paste helemaal in het plaatje.

Lenzi brengt een wat cheesy versie van Cannibal Holocaust. Dat is niet erg, want vermakelijk is het daardoor absoluut. Cast vol bekende koppen, lekkere soundtrack, toffe jungle setting en wat gory mutilations. Wat dat betreft een zeer geslaagde film.

Na herziening toch een half puntje eraf.

Cannibal Holocaust blijft zeer terecht één van de beruchtste films ooit gemaakt. Niet alleen door de soms abnormaal realistische gore. Maar ook door de vele verkrachtingsscene's en de ongelooflijk dierenmishandeling.

Het eerste gedeelte van de film is aardig. Er hangt een aardig sfeertje en scene's zoals bijvoorbeeld het offerritueel waar een vrouw haar onderstukje met een steen wordt bewerkt zijn vrij hard. Verder Robert Kerman doet zijn rol heel behoorlijk.

Toch is het tweede gedeelte van de film het meest opmerkelijkst. De foundfootage beelden zorgen voor een zeer realistische sfeer. De rape scene's voelen op z'n zachts gezegd erg ongemakkelijk aan. De animal cruelty is ongetwijfeld het grootste minpunt. Smakeloze scene's waar een muskusrat levend opengesneden wordt, een aap z'n schedel er wordt afgehakt, een varken dood geknalt wordt, een slang aan het mes gerijgt wordt en hetzelfde lot beging ook een tarantula.

De meest vreselijke moet ik dan nog opnoemen. Dat is namelijk de moord op een reusachtige schildpad die waarschijnlijk al tig jaren in z'n modderige riviertje rond zwom en op een dag uit het water werd getrokken door Chuck Norris (lees Perri Pirkanen) en een Italiaan met de waanzin in z'n ogen. Z'n kop wordt eraf gehakt en het arme beest wordt ontdaan van z'n schild. 2 mannen beginnen vervolgens al de ingewanden uit het beest te rukken. Het meest ongemakkelijke hieraan is dat de afgehakte kop van het beest nog steeds bijt en z'n poten nog steeds bewegen.

Ik vraag me af hoe ziek Ruggero Deodato wel niet moet zijn. En hoe ziek z'n slaafjes (lees: acteurs) wel niet moeten zijn om z'n morbide ideeën uit te voeren op onschuldige dieren.

Het einde waarin de groep één voor één wordt afgeslacht door de kannibalen is ongetwijfeld het hoogtepunt van de film. De gore is beangstigend realistisch en de morbide soundtrack van Riz Ortolani op de achtergrond geeft een nog ongemakkelijker gevoel mee.

One of a kind is Cannibal Holocaust in ieder geval zeker.

Moet even op gang komen, maar wat een gave 70's flick wordt het wanneer hij eenmaal op gang is.

Uitgangspunt is natuurlijk heel tof en er zitten een aantal ijzersterke scenes in (de live broadcast en de spanning of Brolin de whistle blowt, het moment dat de terugkeer misgaat, de flares in de woestijn die de verdoemenis van de astronauten bevestigd, de slangen scène). Echt geweldig. En wat is is die helikopter/vliegtuig achtervolging onwijs cool gefilmd zeg!

Acteerwerk varieert nogal qua performance en de geloofwaardigheid is af en toe wat minder, maar overall is dit een film die heel veel te bieden heeft.

Over de ongelofelijk vette achtervolging:

At the time of the picture's release, Hollywood aviation expert Frank Tallman said of the film's dogfight flying finale between a bi-plane and two helicopters: "It is the most dangerous and complex aerial sequence ever executed for a movie".

Aardige post apocalyptische thriller. Deed me een beetje denken aan series als Colony en Falling Skies. Openingsscène zet goed de toon. Ook daarna blijft het interessant genoeg en op momenten aardig spannend. Hoogtepunten zijn de scène in Soldier Field en in de bus. Na 90 minuten is de koek overigens wel redelijk op en wordt het tijd om er een einde aan te breien. Het uiteindelijke einde mag er gelukkig best wezen.

Vandaag weer gezien en de 4,0* blijft staan. Ondanks dat de film gedateerd is blijft het top pulpvermaak. Die toeter blijf ik geweldig vinden! Acteerwerk was helemaal niet zo slecht en ook het camerawerk was af en toe leuk gedaan. Neem nou scenes waar je het zonlicht in de verte ziet afketsen op de auto. Of die scene met die vliegende auto door het huis.

Ik blijf er wel bij dat die fast-motion effecten er niet uit zien. Aan de andere kant geven die wel een hoger pulpgehalte en dat is altijd goed!
Bepaalde scenes zijn soms toch nog een beetje spannend.
Ondanks dat de film 33 jaar oud blijft het een leuke vermakelijke film.

Beetje jammer dit, van Argento verwacht je toch echt meer.

Uitgangspunt van een seriemoordenaar die vrouwen ontvoerd en hun lot over laat aan een live webcam pokerspel met de politie is best aardig. Maar de zwakte ligt em ook direct bij de uitwerking daarvan. Het is namelijk totaal niet interessant om de hele tijd naar wat met Italiaans accent Engels lullende agenten voor een computerscherm te kijken. Nog erger, via slechts een klein webcam schermpje zie je wat er aan de andere kant (de kant van de killer dus) van de feed gebeurd. Dat is totaal niet spannend helaas.

Een gemiste kans, want dat Argento film kan maken bewijst hij op een aantal momenten nog wel. De meest noemenswaardige scene waar hij dit bewijst is de ijzersterke 'asbakscene'. Een scene waar met belichting en camerawerk veel spanning wordt opgebouwd, waar hij om bekend staat dus. Andere opzienbarende scenes zijn die met de boot en degene waar Liam Cunningham het loodje legt.

Helaas zijn die scenes te schaars en gebeurd er voor de rest te weinig. Het einde (met een pokerspel op een treinrails) loopt tegen het idiote aan, maar is ergens wel vermakelijk. Soundtrack is verder oke. Mijn Nederlandse dvd kiest ervoor om op het hoofdmenu de track van Suspiria te draaien.... bijzonder.

Bijzonderder dan deze film in ieder geval, die slechts op enkele momenten boven PURE middelmaat op thriller niveau komt. Er vloeit zelfs geen drupje bloed.

Zeer vermakelijke 80's troep van Lenzi. Begint gelijk lekker met een behoorlijk gory dubbel kill. Ook daarna blijft de vaart er aardig inzitten, en minstens zo belangrijk is dat de sfeer erg fijn is.

De über jaren 80 soundtrack is heerlijk. De deathscenes worden niet meer zo gory als in de openingsscène, maar er zijn op dat gebied toch genoeg leuke vondsten. De cast kan er niks van maar is enthousiast.

De film doet in vele opzichten erg denken aan Zombie 5 Killing Birds. Zowel qua setting, qua soundtrack en qua filmlook. En ook Killing Birds kon ik destijds goed waarderen.

In het midden kakt het een beetje in, maar de ontknoping met een met maden bedekt wandelen skelet, een kokend bad met bijtende vloeistof en een heggenschaar die voor een "Oh nee!" Momentje zorgt maakt dat meer dan goed.

Erg fijne film. Geen moment eng overigens. Zonder de gory kills was dit een spannende kinderfilm geweest. Overigens wel een met een enorme toffe soundtrack.

Als ik mij Deliria goed herinner wordt er trouwens behoorlijk wat muziek uit die film geleend hier.

Enorm matige giallo.

Ik vind dat A Blade in the Dark op behoorlijk wat punten faalt. Het script zit bomvol storende onlogica waardoor de characters voor de ene na de andere belachelijke scene zorgen.
Op gebied van spanning is er ook weinig te beleven. De moorden zijn behoorlijk knullig gedaan (op de ''aardige'' badkamer scene na) en de aanloop ernaar toe is totaal niet spannend of sfeervol.

Misschien komt dat door het irritante gegrinnik van de killer wanneer hij toeslaat (Denk dat Bava hetzelfde wilde doen als Fulci deed met The New York Ripper en het Donald Duck geluid.). Daarbij komt ook nog eens dat de charme die veel giallo's hebben, doormiddel van de zwarte handschoenen, mooi camerawerk en een donkere duistere killer, hier totaal niet aanwezig is omdat de killer nagellak, hoge hakken en een rok draagt.

Het acteerwerk was behoorlijk matig waardoor (spannende) scene's totaal niet serieus genomen kunnen worden. Enkel de hoofdpersoon was aardig (al begon me na 5 minuten al wel te storen dat hij al zo'n 132 keer ciao had gezegd). Een andere onplezante verschijning is het ontiegelijk irritante blonde joch uit Fulci's House by the Cemetery. Gelukkig heeft hij hier een vrij kleine rol en komt hij niet veel in het verhaal voor.

Bijna de hele film speelt zich af in de villa van de muziekcomponist. Het wordt daardoor enorm eentonig en behoorlijk saai. Wanneer op het einde dan ook nog blijkt dat de killer een halve travestiet is is m'n oordeel genadeloos.

Opnieuw dus een teleurstellende giallo (eerder op de week had ik ook al Argento's enorm matige ''Opera'' gezien). Misschien ben ik met Tenebre als één van m'n eerste giallo films wel een beetje te verwend geraakt en wordt dat hoge niveau nergens meer behaald.

M'n vijfde van Deodato, en hoewel hij me tot nu toe altijd heeft weten te vermaken met zijn films, slaat hij hier de plank volledig mis. Wat een snoozefest maakt hij ervan zeg. Had hier een Lucio Fulci op gezet aub.....

De 1,5* wordt bijna in z'n geheeld verdiend door David Hess. Hess heeft een goeie kop, en weet letterlijk als enige acteur/actrice in deze film te overtuigen. Doet dat met veel agressie, maar af en toe met wat humor. Van Giovani Lombardo Radice ben ik normaal gesproken ook wel fan, maar dit is toch wel één van zijn mindere rollen die ik tot nu toe van hem heb gezien. Sowieso is de gedachte dat hij een harde kan krijgen van een vrouw natuurlijk behoorlijk lachwekkend. Straalt echt ff net iets te veel gayness uit. Over de rest van de cast wil ik niet eens beginnen. Wat is dat lachwekkend slecht zeg. Dat komt misschien niet eens volledig door de kwaliteiten van de cast. Als je door de regisseur en schrijvers opgedragen wordt er de hele film bij te staan als een doofstomme, mentaal beperkte zoutzak, dan heb je je daar aan te houden. Dat neemt niet weg dat het ontzettend storend is.

De film is langdradig, saai (sommige scenes zijn zo tergend langzaam dat het lijkt alsof ze in slo-mo worden afgespeeld), en vaak downright stompzinnig. Zelden een groep characters zulke domme beslissingen zien nemen. En niet eens op een leuke, vermakelijke manier. Nee eerder op een manier waardoor je gaat staan juichen voor Hess en zijn hulpje.

Ik zie veel woorden als schokkend en bruut. Vrij onbegrijpelijk. Ik zit ff na te denken of er uberhaupt iemand verkracht wordt in deze film. Voor zover ik kan herinneren doken de vrouwen er allemaal vrij vrijwillig bovenop. Pas na 70 minuten (bij de mutilatie van Cindy) had ik een beetje zoiets van 'holy fuck'. Het vervolg op die scene; het geroemde einde, vond ik dan weer behoorlijk stupide.

1,5*. Deodato maakt er een zooitje van. Nergens schokkend, spannend of luguber. Het is een tamme, slappe zooi. Hess brengt gelukkig wat pit, en lijkt als enige in de hele cast (en crew) wat van te willen maken.

Uitstekende film.

De gehele film heeft een beklemmende sfeer. Je leeft mee Eriksson die wel wat wil doen tegen de brute behandeling van het meisje maar er eigenlijk niks aan kan doen omdat hij het dan tegen 4 gestoorde soldaten die tot alles in staat zijn zou moeten opnemen.
De verkrachtingsscène is zeer aangrijpend net zoals de scene waar het meisje gestoken wordt en vervolgens nog probeert weg te komen.

Het uitstekende acteerwerk van Sean Penn en Michael Fox en de goede soundtrack maken het af.
Erg goede film van De Palma.

Bij vlagen trouwens ook erg goed camerawerk.

Geen onaardig concept en het is ook niet perse een slechte film, maar uiteindelijk is het qua uitvoering veel te 13 in een dozijn om ook maar enigszins memorabel te zijn. Typische film die je morgen alweer vergeten bent.

Voor een horrorfilm is het simpelweg niet creepy, eng, spannend of goor genoeg. Met Balfour, Rooker en Rothaford Gray heb je een prima cast die hun rollen dan ook prima vertolken, maar de film zelf boeit gewoon niet zo erg. Sporadisch heb je wat leuke scenes (de hel die zich opent wanneer Eric Balfour opgehangen wordt en de balseming van de verkrachter). Duurt met zijn 109 minuten ook gewoon wat te lang.

Middle of the road.

Zeer behoorlijk horrorfilmpje die onnodig veel kritiek krijgt.

Chain Letter begint met een erg suspensevolle openingsscène. Ook daarna blijft de vaart er goed inzitten. Daardoor zijn de 96 minuten zo voorbij. Het verhaaltje is redelijk origineel en de kills bij tijd en wijle lekker gory.

Het sfeertje is door de constante storm erg lekker en de spanning zit er goed in. Ook qua schrikeffecten zit het een paar keer heel aardig in elkaar. De brute killer is in principe niks nieuws maar het blijft altijd vermakelijk om dat soort kerels aan het werk te zien. Z'n moordwapen levert een paar erg leuke scene's op met als hoogtepunt de kill op Neil. Aan de andere kant had wat variatie op moordwapen gebied ook niet verkeerd geweest.
Acteerwerk was zeer behoorlijk en het einde was ook behoorlijk goed.

Amateurtoneel van Ittenbach. De Duitse trash regisseur lijkt niet helemaal te begrijpen dat zijn fans z'n films kijken voor de splatter, niet voor eindeloze Tarantino achtige dialogen. Helaas kiest hij voor een mislukte variant van het tweede.

Dodelijk saaie, tergend lange en en krampachtig slecht geacteerde scenes volgen. Na een geinige splatter scene (na pakweg 45 minuten) is de film eigenlijk ten einde. Maar omdat 45 minuten natuurlijk geen gangbare speelduur is herhaalt Ittenbach letterlijk ALLES wat we zojuist hebben gezien nog een keer, maar dan met een andere groep personages. Je moet het zien om te geloven....

Kut met hoofdletter K. Leuke creature design en toffe gore maar dat beperkt zich helaas tot luttele minuten op de totale (veel te lange) speelduur. Gemiste kans.

aardige kinderfilm, en de acteer prestaties waren ook wel goed, Ik ergerde mij alleen aan de oempa-loempa's met hun irritante muziek stukjes, die kop van de oempa-loempa bevalt me ook niet. Maar verder een goede film

Leuk jaren 80 slashertje...

Cheerleader Camp heeft de gebruikelijke 80's slasher formule: Humor, Chicks, Naakt, Zomerkamp en een killer.

Het typische 80's sfeertje is heerlijk en om van te genieten. Het acteerwerk is vrij matig maar de actrices scoren zeker een voldoende voor hun eye-candy kwaliteiten. Natuurlijk zijn er ook weer een paar die uit de kleren gaan al gebeurd het niet overdreven veel zoals ik juist wel had verwacht.

Van spanning is vrijwel geen sprake. De moorden beginnen wat laat in de film en hebben een ''aardig'' gore niveau. Niks spectaculairs of extreem bloederigs maar af en toe wel een leuke kill. Met de humor zit het dan wel weer helemaal goed. Niet alleen de onlogische acties van de de spelers zorgen voor een glimlach maar ook de idiote dialogen en geinige one-liners zijn genieten geblazen. Zeker die extreme fat-ass was af en toe best grappig. Het einde is verder ook wel leuk gedaan en (voor mij) behoorlijk verrassend.

Cheerleader Camp is een leuk filmpje om je avond mee te vullen en zeker een aanrader voor de liefhebber van dat typische 80's slasher sfeertje.

Typische Spencer / Hill productie, voor een appel en een ei geschoten en zelden niet vermakelijk. Natuurlijk absoluut geen filmisch hoogstandje maar met die gedachte werd het ook niet gemaakt.

Soundtrackje is super cheesy en een echte oorwurm. Dreunt tijdens de scenes op de boot bijna non stop uit je speaker en had later op het eiland wat mij betreft wat vaker aanwezig mogen zijn. Op het eiland ontmoeten ze een behoorlijk bont stel karakters: Een bijna storend infantiele groep inboorlingen, Australische bondage piraten en een contactgestoorde Japanse soldaat. Maar de leukste zijn natuurlijk Hill en Spencer samen.

De film duurt wel wat te lang voor wat het is. Einde is dan wel weer erg leuk! Prima om eens te zien in het kader van jeugdsentiment.

Héél lang gelden ooit gezien. Wist er nu bijna niks meer van, maar Child's Play is inderdaad een hele fijne klassieker.

Vooral qua sfeertje is het erg leuk. Of Chucky nou praat of niet, er hangt de hele tijd een onheilspellend sfeertje. Vond eerlijk gezegd de eerste 45 minuten, waar niemand buiten dat jongetje wist dat Chucky leefde, nog veel sterker. Als hij ook voor de andere mensen tot leven komt worden we wel getrakteerd op een aantal geinige one-liners en prima effecten wat betreft de lopende en aanvallende pop, die flink sadistisch te werk gaat. De film vliegt in ieder geval voorbij en wordt nooit saai.

Verdient absoluut het label klassieker. 'Eng' vind ik altijd een beetje een overgewaardeerd woord, ik ken maar héél weinig films die ik eng vind, maar sfeervol is het absoluut.

Verrassend leuke remake die in speelt op A.I. en andere technologische snufjes, en dat werkt best goed in combinatie met een losgeslagen, moordlustige pop.

Het is het leukst wanneer het kleinschalig blijft. Chucky die super protective is over zn 'best friend' en gelijk naar wapentuig grijpt wanneer hij denkt dat z'n 'best friend' door iemand beledigd of kwaad gedaan wordt. Het einde is iets grootschaliger, maar niet perse slecht.

De film heeft enkele best aardige kills en genoeg humor om de goede speelduur te vullen. 'This is for Tupac'

Ooit al eens gezien maar kon me er nog maar vrij weinig van herinneren.

Deze herziening helderde alles weer even op maar jammer genoeg kom ik tot de conclusie dat dit toch wel erg matig is.

Ondanks z'n idiote uitgangspunt en de cheesy uitziende robots weet Chopping Mall vrijwel geen seconde vermakelijk te zijn. De typische 80's tieners zijn saai en zijn jammer genoeg geen moment grappig. Dat ze niet kunnen acteren is een bijzaak en had ik ook wel voorzien.

De robots zelf zijn dan wel weer leuk. De moordende machines zien eruit alsof ze nog geen cm vooruit kunnen rijden zonder volledig uit elkaar te vallen maar blijken toch agressiever dan ik had verwacht. Wel jammer dat de gore bijna volledig uitblijft, op één leuke headshot na.

De robots zijn tot op zeker hoogte wel geinig maar ook hun beginnen na een tijdje te vervelen. Hetzelfde geld voor hun one-linertje ''Have a nice day'' wanneer ze weer iemand omgelegd hebben. En tja, dan blijft er buiten wat nerds met 80's haar, die binnen no-time een wapenwinkel hebben berooft en te werk gaan alsof ze doorgewinterde commando's zijn, natuurlijk niet veel meer over.

Toppertje.

Uitstekend acteerwerk van Keith Gordon die de transformatie van Arnie uitstekend uitbeeld. Zitten een paar onwijs sterke scene's tussen met een heerlijke spanning en suspense zoals alleen John Carpenter dat kan creëren(de eerste achtervolging, de rokende auto in de garage en wat dacht je van de sterke eindscene in de garage). Ook de zeer goede soundtrack helpt zeker mee aan het uitstekende sfeertje.

De muziek die de auto uitkiest wanneer er bijvoorbeeld wordt ingebroken is geweldig. Uistekende scene's ook wanneer de auto weer terug in vorm komt (erg knap hoe ze dat in 1983 hebben gedaan.)
Verder is ook het goede camerawerk een groot pluspunt.

Echt een gouwe ouwe die ik ook zeker is op dvd zal moeten bestellen.
Toppertje van Carpenter.

De zomer (waarin ik hem dus heb gekeken) is misschien niet het juiste moment om deze film...... Desondanks hing er een geweldige kerstsfeer in deze film.

Zemeckis verbaasd mij echter niet met dit filmpje, dat iets minder is dan The Polar Express.

De animatie is schitterend, net zoals het oude Londen waar het zich afspeelt.

Scrooge is een leuk bromfiguur, helaas beviel mij de stem van Jim Carrey (waar ik normaal wel fan van ben) niet.

De verhaaltjes met de 3 verschillende zijn leuk (zeker de 3e) maar niet echt iets heel bijzonders.

En dat geld overigens ook voor de film, veel vermakelijke scenes, een paar leuke en toch ook een paar minder boeiende stukken.

Toch een 3,5* en dat komt vooral door de adembenemende animaties.

Robert Hall leert niet van de fouten die hij maakte in het eerste deel. Sterker nog, hij gaat er op achteruit.

Chromeskull zelf heeft nog steeds de uitstraling van een zakje aardappelpuree. Daarnaast is er wederom te weinig donkere humor en te weinig spanning. Enkel die scene waar Chromeskull en die blinde meid samen in die donkere kelder zitten is erg sterk. Buiten dat voelt het allemaal ook zo ongecoördineerd aan, alsof alles on-the-spot geïmproviseerd werd. Characters blijven stuk voor stuk van boordkarton en dat hele team dat samenwerkt met Chromeskull maakt het hele concept overigens alleen maar meer lame. Danielle Harris heeft een kleine bijrol, eentje die onmiddellijk weer vergeten zal worden.

Wat staat er tegenover? Redelijk goede gore, maar zelfs dat levert in meerdere scenes kracht in door overmatig gebruik van CGI. De film wil gewoon te bruut en hardcore zijn, maar faalt daar naar mijn mening gewoon in.

Nog een stukkie minder dan zijn voorganger dus. Héél erg simpel hak- en slachtwerk dat bijzonder weinig weet te imponeren. De killer blijft een ongekende douchebag en de film mist een eigen smoelwerk. Erg sfeerloos ook allemaal. Als ik het zo bekijk is een 2,5* nog gul.