Opinions

Matig filmpje die eigenlijk nog niet eens zo slecht begint. Er wordt in het begin ruim de tijd genomen maar mede door die stoner room-mate is dit totaal niet storend. Wanneer het babysitten en dus ook de horror begint wordt het jammer genoeg wel behoorlijk zwak.

De gebruikelijke trucjes worden weer uit de doos gehaald. Zo wordt ze meerde malen gebeld door een onbekende stalker. Buiten dat het niet spannend gebracht wordt werd het na een aantal keer ook nog eens strontvervelend. De schrikmomenten zijn buitengewoon zwak en totaal niet goed ge-timed. Buiten die éne scene waar de stalker binnen komt en in de deuropening staat wordt het hele stalker gebeuren totaal niet goed gebracht en lijkt nog het meest op een mislukte versie van The Strangers.

Daarna, nadat we hebben uitgevonden dat het irritante joch de zoon van de duivel is, begint het martelen. De gore is tegenvallend want buiten wat buiten wat slachtafval uit het lokale slachthuis wordt er niks full-screen getoond.

Tina Houtz is nergens echt overtuigend. Bruce Thomas acteert op zich heel aardig maar door het humoristische script is hij wel grappig maar nergens echt eng. Bill Moseley doet het ook wel leuk als de sheriff maar krijgt te weinig screen-tijd om er echt bovenuit te springen.

2,5*

Uitstekende misdaad/drama over de jonge straatcrimineel Mick O'brien die naar een ruige jeugdgevangenis wordt gestuurd. Daar komt hij een aantal problemen tegen die alleen nog maar groter worden wanneer Paco (de verkrachter van z'n vriendin) daar ook terecht komt.

Sean Penn heeft echt een white trash uitstraling en past perfect in z'n rol. Ook de andere acteurs zetten een meer dan prima presatie neer en weten te overtuigen in hun rollen.

Rosenthal creert in de stad-scene's een heerlijke grimmige sfeer (donkere steegjes, met graffiti bespoten metro's etc). Ook in de gevangenis hing een goede onheilspellende sfeer.

Jammer dat het einde ietwat cliche was, maar dat wordt wat overbrugd door de spannende vechtscene tussen Paco en Mick.

Erg goede over de top gore film. De humor is ook erg goed. Soms komt het erg amateuristisch over maar voor die tijd en zeker voor dat budget is het heel erg goed gedaan.

Erg knap dat Jackson het zelf alemaal heeft gemaakt. De alien hoofden heeft hij in de oven van zijn moeder gebakken!

Ik vond Derek die de hele tijd zijn schedel bij elkaar moest houden ook erg geinig.

4* voor deze masterlijke pulp film

Binnekort ook maar eens braindead kijken.

Lastig om te beoordelen omdat het 19 minuutjes plotloos homevideo Splatter is die zich volledig in 1 straat afspeelt. Een soort hybride tussen Jackson's Bad Taste en Schnaas' Violent Shit. Alles oog uiteraard vreselijk goedkoop, maar de Splatter is zeker vermakelijk. Veel dummies, bloedfontijnen en andere practical effects.

Qua killer, setting en humor echter niet onderscheidend genoeg.

Er is een Nederlandse dvd met nog een stel andere korte films van dezelfde makers.

Prima te verteren Australische pulp.

Films in dit subgenre hebben vaak de neiging nogal pulpy te worden door bijvoorbeeld niet al te beste effecten. Op zich niet erg, als je de boel maar vermakelijk houdt. En dat lukt Bait wel.

De haai varieert tussen shots van erbarmelijk fake tot best wel decent. Komt ook lekker vaak in beeld. Qua gore en bloederigheid is er hier en daar ook best wel wat geinigs te beleven. Characters hadden iets leuker/sympathieker gemogen.

Overigens vond ik de scene met de aziatische man in die zelfgemaakte sharkcage, hoe ridicuul het uitgangspunt ook was, best wel sterk.

3,0. Je kan het veel slechter treffen in dit subgenre.

Een mix van jackass, Viva La Bam, en de Dudesons + een kerstplotje erbij en je krijgt deze film. Van tevoren weet je al ''niet hoogstaand'' maar wel vermakelijk. De reis had afentoe wel leuke stukjes met als hoogtepunt het uitpoepen van die oogbal . Net zo grappig als dat het smerig is. Heb me wel een beetje geergerd aan die Brandon Novak. Gekheid in je bol hebben is een, maar echt totaal ziek zijn is twee. Als je het mij vraagt moet die vent nodig naar een afkickkliniek, want anders eet je geen oogballen op, loop je niet met je blote kont overstraat, omhels je je vriend zijn moeder niet naakt, ga je niet op straat zitten poepen, kots je niet in een trein en zo kan ik nog wel even doorgaan. Voor de rest was het wel een vermakelijke/leuke film, maar alleen als je liefhebber ben van Jackass,Viva la bam of the Dudesons.

Deze stond trouwens niet angegeven op de tv-lijst van MM volgensmij.

Was even in de war. Dacht op voorhand dat deze van Lucio Fulci was, maar hij is dus van Deodato. The Barbarians heeft wel wat weg van Fulci's Conquest (1983), al is die film cooler, vermakelijker en sfeervoller.

Het verhaaltje is flinterdun. Acteerprestaties, vooral van de steroïdebroers, zijn beneden alle peil. Toch ben ik wel fan van dit soort fucked up Italiaanse fantasy filmpjes. Pino Donaggio heeft weer een toffe soundtrack gecreëerd. Kwam het best tot zijn recht tijdens het gevecht tussen de broers. Sowieso één van de leukere scenes (inclusief toeschouwer wiens hand er per ongeluk afgehakt wordt.. ).

Het zal me niks verbazen als het script enkel bestond uit steekwoorden, en dat daar omheen gefilmd is. Dat moet er dan een beetje zo uit hebben gezien: circusfreaks, geoliede steroïdebroers, belangrijke parel, weerwolf-achtig monster, draak -----> filmen maar. Zoals je aan deze steekwoorden kan zien komen alle bizarre ideeën van Deodato en schrijver James R. Silke aan bod, zonder dat daar echt een goede reden voor is of dat er dieper op in wordt gegaan. Maar vermakelijk is het dus allemaal wel, al is het af en toe ook hopeloos stompzinnig.

3,0*... Deodato creëert niet zo'n toffe fantasiewereld zoals Fulci dat bijvoorbeeld deed met Conquest. Pluspunten zijn de muziek van Donaggio, leuke bijrollen van Berryman en George Eastman, en hier en daar wat leuke dialogen. Allemaal vermakelijk, maar had op een nog iets leuker eindresultaat gehoopt.

Grote , grote, grote tegenvaller.

Had hier toch iets anders van verwacht.
Pas na een klein uur wordt duidelijk waarom onze misvormde Belial de dokters vermoord.
Het creature (wat er nog het meest uit zag als een grote uitgescheten drol) ziet er knullig doch redelijk grappig uit. Eng was hij echter totaal niet, mede door lachwekende stop-motion scenes.

Duane vond ik (mede door die verschrikkelijke afro van hem) een zeer irritand kereltje. Wat dat te gaat was ik blij met het einde.

De film (vind ik) kent een hele vieze sfeer. De gebouwen/hotel is vies, en het zelfde geld voor de personages. Met als hoogtepunt onze vriend Duane. Zeker in de scene waarin hij droomt dat hij zelf volledig naakt door de straten van New York rent zijn misselijk makend. Ik heb die zin trouwens niet tussen spoilers gezet omdat ik vind dat je hiervoor gewaarschuwd moet worden .

Iets wat deze film al minstens een punt hoger had laten scoren was een goed stuk gore. Wat mij betreft was deze film daarvoor gemaakt, maar zelfs de gore is (onverwacht) niet aanwezig (tenzij je een paar bloed spetters als gore rekent).

De film is echter zo knullig dat ik het niet lager dan een 2 kan geven. Hij wordt nergens echt saai, en het monster is aandoenlijk genoeg voor op z'n minst een glimlach.

Maar al met al dus een fikse tegenvaller. Hoe heeft dit op IMDB nog een 6,0 weten te scoren .

Heel tof Turkse Horror werk. Beetje op z'n Italiaans style over substance (een Argento achtige droom realiteit). Is dan ook niet moeilijk te zien waar Evrenol zijn inspiratie vandaan haalt. Ik heb de Turkse dvd dus het was met Google Lens op de tv gericht even door de Turkse menus heen navigeren, maar toen ik eenmaal door had waar 'Filmi Başlat' voor stond kon het avontuur beginnen.

Openingsscène is heel tof. Kleurgebruik valt dan direct al op en dit blijft gedurende (vooral) de eerste helft van de film een ding. Prachtig kleurgebruik en belichting.

1e helft van de film vond ik sowieso meesterlijk interessant, ondanks dat er dan op horror gebied nog niet zo enorm veel gebeurd. Maar het is zo heer-lijk sfeervol geschoten allemaal. Complimenten. Leuk ook die scene in die politiebus met die Turkse muziek. Net even een scène die het herkomstland typeert en wat het anders maakt dan een pakweg Amerikaanse film. Kan daarvan genieten.

2e helft van de film is wanneer de pure horror start. Nog steeds erg sterk gedaan allemaal, maar eerlijk gezegd gaat qua sfeer en cinematografie mijn voorkeur uit naar de eerste helft. Maar geen zorgen, ook in de 2e helft valt er veel te genieten. Hele toffe creature design bijvoorbeeld, en smakelijke practical gore effects (al gaat het niet zo los als dat ik door recensies hier had verwacht). Kippenvelmomentje voor de genre fans wanneer tijdens 1 van de folteringen die Cannibal Holocaust soundtrack speelt. Geweldig!

Ongelofelijk fijn Turkse werkje. Op momenten kunstachtig mooi gefilmd. Een productie die barst van het talent.

Beetje tegenvallend eigenlijk. Niet persé slecht, maar ook niet direct het geld waard wat ik voor de (indrukwekkende) 88 films bluray release heb betaald.

Bij een film over een vent die mensen afslacht en ze verwerkt in de vleesbroodjes die hij verkoopt in zn restaurant verwacht ik veel gore, smerigheden en zieke scenes.

We worden echter grotendeels gepaard met de meest incapabele police force ter wereld die telkens voor slapstick achtige momenten moeten zorgen. Af en toe wel geinig, maar overall toch niet waar ik naar op zoek was.

Hier en daar een leuke deathscene, al wordt het eigenlijk nooit heel erg shocking. De moord op die familie is dan wel best twisted, vooral door het verassend sterke acteerwerk van de kinderen.

Maar uiteindelijk maakt The Untold Story zijn reputatie niet waar en is het niets meer dan aardige Aziatische pulp.

Aardige oorlogsfilm met degelijke acteerprestaties van Danny Glover en Gene Hackman al irriteerde ik me wel een beetje aan Hackman die de hele film erbij liep alsof hij in z'n broek gescheten had. De rest van de cast is ronduit matig.

De film glijdt wat voort en kent enkele goede scene's waaronder de scene op het mijnenveld. Ook de scene waar Glover die helikopter steelt is wel geinig. Jammer genoeg is 105 mins wel wat te veel van het goede en is het bij wijle vrij saai.

Perfect hersenloos vermaak. Ik ben eigenlijk van geen enkele castmember fan maar hier vullen ze hun rollen eigenlijk allemaal tot in perfectie uit. Vooral met heeeeel erg veel zelfspot. The Rock is bij wijle hilarisch, maar ook Efron is onverwachts toch wel grappig.

Ontzettend mee vermaakt. Verstand op 0 uiteraard, maar wel heel erg leuk.

Had mijn zinnen al heel lang geleden op dit vreemde filmpje gezet en nu toch eindelijk maar eens gezien. Typische love it or hate it film. Sommigen lopen er mee weg en prijzen het de hemel in, anderen vinden er erg weinig aan. Ik behoor in deze instantie tot de tweede groep.

Merhige creëert een vreemdsoortig soort film die ik het best kan beschrijven als een morbide mix tussen The Texas Chain Saw Massacre, Cannibal Holocaust en The Passion of the Christ met een 1800 filtertje erover. Af en toe vraag je je in hemelsnaam af waar je naar aan het kijken ben (krijgt het levenloze karkas van god daar nou serieus een handjob van een of andere chick...!??!). Plot is voor 99% van de kijkers die er zonder ''knowledge'', dus zonder het lezen van het mm plotje, in zijn gegaan suggestief. Echt duidelijk wat er aan de hand is wordt het namelijk niet.

Merhige kiest voor een film zonder dialoog of muziek. Prima, maar dan moeten de overige geluidseffecten die voor de sfeer moeten zorgen natuurlijk wel top notch zijn. Helaas is dat hier niet het geval. Het zijn vooral zingende vogels op de achtergrond... Jammer, want die ''gasping sounds'' van die spast waren toch wel erg eerie. De film wordt vooral geprijsd voor zijn naargeestigheid. Toegegeven enkele scenes zijn behoorlijk naargeestig, maar het overgrote merendeel is dat niet. Eerder ongelofelijk saai. Het camerawerk heeft hier grote invloed op. Wanneer het camerawerk sterk is is de film over het algemeen vrij luguber (stukje waarbij de spast met de hamer op zijn hoofd wordt geslagen), maar vaak genoeg is het camerawerk slecht en onoverzichtelijk. 9 van de 10 keer is het niet te volgen wat er op het beeld gebeurt. Had gehoopt dat Begotten een soort van aanslag was op je zintuigen. Helaas is het slechts een beproeving voor je geduld, wat toch al niet mijn sterkste punt is.

Normaal gesproken bemoedig ik dit soort projectjes best wel, maar dit hadden ze gewoon bij een short van een minuut of 15 moeten laten. Een full length film, ook al is het maar 70 minuten, is te veel van het goede. Tegenvallend stukje film dus, die overigens ook nog eens lijdt onder enkele waanzinnig langdradige stukken (die scene waar ze die spast dat bergje op moeten takelen of die vaginal mutilation scene...pffff...).

Voor zover ik me kan herinneren is dit de eerste Nazisploitation film die ik heb gezien. Na al die reviews had ik natuurlijk al het gevoel dat dit filmpje niet veel zal zijn, maar vanwege zijn 'beruchte' status toch maar eens aangezet.

La Bestia in Calore is vooral erg saai. Dat hele gedoe met die partizanen is inderdaad echt niet om door heen te komen. Te oninteressant voor worden. Dat is jammer, want het echte exploitation gedeelte van deze film is dan wel weer best redelijk. Macha Magall zet een aardige rol neer als zieke Nazi-wetenschapper. De show wordt echter gestolen door Salvatore Baccaro, de oerlelijke creep die in zijn kooi de ene na de andere gevangen vrouw verkracht. Hij doet dit met een geweldig staaltje overacting. Overigens wel een interessant figuur, die Salvatore Baccaro. Had een bloemenkraampje in de buurt van een filmstudio in Rome, en werd ontdekt door zijn aap-achtige uitstraling. In veertien jaar tijd verscheen hij vervolgens in vijfenzestig producties, al zal deze film waarschijnlijk zijn bekendste werk zijn geweest. De rest van zijn credits bestaat veelal uit zéér kleine rollen. In 1984 verdween hij plotseling, waarna er 20 jaar niks van hem werd vernomen. In 2004 onthulde zijn broer pas dat Baccaro al in 1984 was overleden aan een hartstilstand tijdens een schildklieroperatie.

De 'ziekere' scenes, waardoor dit een plek op het video nasty lijstje kreeg, bestaan dus veelal uit verkrachtingen. Hier en daar zijn er wat folteringen, maar verder dan wat rode kleurstof gaat de gore eigenlijk niet. Dat neemt niet weg dat de film, tijdens deze scenes, een vrij smerig sfeertje heeft. Helaas zijn deze scenes wel schaars en kan deze film eerder als een oorlogsfilm worden gezien dan een horror/thriller.

Af en toe lekker bizar (mede dankzij de overacting, en over het algemeen zeer vreemde rol, van Salvatore Baccaro), maar helaas bestaat het grootste deel van de film uit zeer oninteressant uitziende oorlogs shootouts. Niet veel bijzonders dus, en vaak ook tergend traag.

Erg vermakelijke kerst horror. Begint als een wat ongemakkelijke home invasion film, maar zodra de leuke twist plaatsvind wordt het stukken beter.

Het kerstsfeertje is erg fijn, Olivia DeJonge is een leuke verschijning en de jonge Levi Miller zet toch wel echt een buitengewoon knappe acteerprestatie neer hoor. Vooral als hij door het lint gaat na de dood van zijn vriend, of als hij op het eind hoort dat Ashley nog leeft. Goed geacteerd.

Ondanks dat het momenten qua inbeelding vrij ziek blijft de toon tegelijkertijd redelijk licht. Verwacht dus geen zware horror, maar wel een puik gemaakte en super vermakelijke film voor de kerstdagen

Tja, de zoveelste CGI prul met een deadly animal on the loose. Een spin dit keer. Het is niet mijn favoriete subgenre dit soort CGI SyFy Channel achtige films. Het is nooit goed, vaak heel slecht. Soms zit er wel wat vermakelijks tussen Crocodile (Film, 2000) , Frankenfish (Film, 2004) en Lake Placid 2 (Film, 2007) zijn er een aantal waar ik dan aan moet denken.

Big Ass Spider is niet zo leuk als bovenstaande films. Het design van de spin is wat saai en er zitten weinig memorabele kills in. Greg Grunberg is wel een prima lead. De humor is vaak wat slapjes. Zo vond ik die Mexicaanse handlanger helemaal niet grappig. Sporadisch zitten er wel leuke scènes in. Met als hoogtepunt de aanval in het park.

Oke voor wat het is. Maar het is gewoon niet zoveel.

Aardige women in prison film, waar echter helaas wel meer in had gezeten.

De cast is gelukkig erg leuk, inclusief veel eye candy. Pam Grier speelt een gevangene die binnen de muren als het ware een soort harem heeft opgebouwd van gewillige, onderdanige vrouwen. Sid Haig vind ik altijd een geweldig acteur. Dat was echter wel altijd gebasseerd op zijn ''moderne'' werk (de Rob Zombie films). Zijn 70's werk had ik nooit gezien. Hij maakt de verwachtingen in ieder geval weer helemaal waar en heeft hier weer een glansrol.

De film's grootste probleem is ongetwijfeld het tempo. Binnen de muren gebeurt verassend weinig, en dus is het wachten op de uiteindlijke ontsnapping. Jammer dat dat gedeelte dan ook maar een minuut of 10-15 duurt. Had best wat meer scenes willen zien van die badbitches met een machinegeweer in beide handen. Buiten dat zijn er twee aardige scenes. Een catfight en de douchescene (beide musts in dit subgenre). Het einde is totaal out-of-place. Leek eerder op zo'n gedubde parodie. Hoe belachelijk het ook mag zijn, het maakte me wel aan het lachen.

Aardig filmpje dus. Echt saai wordt het, door de vrouwen, nooit. Er had echter best wat meer actie in gemogen. De leuke cast met voorop Sid Haig maakt een hoop goed.

Wat tegenvallende horrorfilm van Hitchcock. Het eerste uur is ongelofelijk saai en de dialogen werken ook niet echt. Acteren was dus beneden de maat maar dat komt denk ik ook door het script. Na het halfuur begint het een beetje los te komen. Er zitten een aantal sfeervolle en sterke scenes in zoals de kraaaien op het rek en ik vond de laatste aanval op het huis ook wel erg geslaagd. Je ziet de familie binnen in het dichtgespijkerde huis en je hoort buiten de vogels krijsen. Bestwel geslaagde scenes dus. Einde viel me erg tegen. De momenten van spanning vond ik erg schaars. Dat zal het publiek die het in de jaren 60 hebben gezien natuurlijk niet met mij eens zijn. De scene van de uitgestoken ogen was ook wel geslaagd alleen was het acteerwerk in die scene zeer slecht.
3,0 dus. Leuk vermakelijk filmpje, maar in de loop der jaren hebben we al heel wat beter gezien. Toch heeft het zijn status als klassieker meer dan verdiend.

Behoorlijk vergelijkbaar met Bounty Killer (Film, 2013) al is dat op alle vlakken een betere film. Bitch Slap is een stuk minder ambitieus qua verhaal, setting, actie en gore. Het had allemaal een heel stuk uitbundiger en harder gemogen.

Het einde duurt ook veel te lang met plottwist na plottwist die niet uit de verf komt. Wat blijft er dan over? 3 dames die onwijs veel plezier in hun rol hebben en hier en daar een leuke visuele vondst (de headshot bij die Aziatische chick). Special mention naar de bh van America Olivo die het lukt die gigaaantische memmen enigsinds binnenboord te houden.

Voor Black Christmas heb ik na deze herziening ineens een veel meer respect gekregen.
De film kent een snelle opbouw, eigenlijk zit je er meteen al in. Gelijk de eerste scene vond ik dan ook al erg sterk.

De telefoongespreken zijn spannend, en de hele film door zit een geweldige sfeer.
Camerawerk was van een hoog niveau, dat meehelpt aan de spanning, en sfeer.

De film geeft een goed voorbeeld dat je geen gore nodig hebt om een uitstekende horrorfilm te maken.

De sfeer, spanning en camerawerk vullen het lege gedeelte van de gore namelijk geweldig op.

Ook uitstekend vond ik de scenes met dat oog van de killer. Hoe zo iets simpels zo angstaanjagend kan zijn .

Een van de betere en spannendere films die ik de laatste tijd heb gezien.

M'n eerste van Filipijns exploitation regisseur Eddie Romero. Er staan er nog een hoop van deze man op het lijstje, maar met deze Black Mama, White Mama stelt hij me toch behoorlijk teleur.

Het begint nog wel aardig, met wat standaard women in prison thema's (gezamenlijk douchen, catfights etc.) maar zodra Grier en Markov aan elkaar geboeid aan een ontsnapping beginnen verandert de film in een snoozefest. Het verhaal kan totaal niet boeien en het is moeilijk de aandacht erbij te houden. Één enkele shootout is nog wel de moeite waard (vooral omdat er gebruik gemaakt wordt van lekker fel rood bloed, waar veel van dit soort films die moeite niet eens namen en er allerlei figuranten naar de grond vliegen zonder zichtbare kogelwonden). Sid Haig zet, zoals altijd, een vermakelijke rol neer, maar kan de boel eigenlijk ook niet meer redden.

Gemiste kans. Cast met wat leuke gezichten en een aardig concept. Helaas maakt Black Mama, White Mama de verwachtingen zelden waar.

Vermakelijke horror/komedie met een flinke dosis gore en droge humor.
Meer dan dat is het eigenlijk niet.

Aantal grappige/weirde scenes. Een kerel die zijn laars uit doet en ziet dat hij een schapenpoot heeft,WTF?

Zoals ik al eerder zei is de gore goed, niet realistisch maar juist de splatter kant op.

In zijn genre best leuk, maar ook niet meer dan dat.

Erg toffe film.

Vampieren zijn normaal gesproken totaal niet m'n ding maar hier wordt het zo goed ingevuld dat het zelfs voor de niet liefhebber ontzettend cool is. Wesley Snipes is bad-ass als Blade. Op brute wijze maakt hij elke vampier een kopje kleiner door zieke moves.

Jammer genoeg duurt hij iets te lang en wordt het niveau van het eerste deel van de film in het tweede gedeelte bij lange na niet gehaald.

Desondanks wel een erg coole film.

Ontzettend grote teleurstelling.

The Blair Witch Project werd/wordt al jarenlang geroemd als één van de engste films ooit. Dat levert natuurlijk enorm hoge verwachtingen op, maar die weet Blair Witch nooit waar te maken.

Ik moet zeggen dat het acteerwerk zeer behoorlijk is. Je gelooft door hun realistische acteerwerk echt alsof je naar een docu van 3 non-fictieve jongeren zit te kijken.
Op het gebied van spanning en angst, waar de film volgens vele lovende recensies in moet uitblinken, faal het echter enorm.

Het eerste halfuur wordt grotendeels gevuld met de drie jongeren die door het bos wandelen om naar (ik dacht) een begraafplaats te gaan. Onderweg vinden ze een paar bundels stenen waar een lokale bewoonster hun al voor had gewaarschuwd.

Wanneer de nacht valt gebeuren de meest vreemde dingen. ' s nacht's horen ze vreemde geluiden rond hun tent. Dit had allemaal enorm spannend kunnen zijn als het camerawerk niet zo enorm failde. Ik wil het bos zien waar die duistere geluiden uit voort komen maar 9 van de 10 keer is er gewoon zwart beeld met geluiden op de achtergrond of is het beeld zo onduidelijk als de pest.

De presentjes die de ''geest'' steeds bij hun tent achterlaat in de vorm van een paar hoopjes stenen en wat takjes die bij elkaar gebundeld zijn lieten me koud. Verwacht toch wel wat meer van de zogenaamd engste film ooit dan mysterieuze voorwerpen en geschreeuw tijdens een zwart beeld.

De o zo geroemde laatste scene in het huis kon ik ook totaal niks mee. Ik had m'n hoop nog gevestigd op een sterk einde maar ook hier voelde ik de koude rillingen niet over m'n rug gaan.

Heerlijke Italo schlock van Lamberto Bava (Demoni) die met Blastfighter een soort mix tussen Rambo First Blood, Deliverance en het subgenre Spaghetti Western maakt.

Michael Sopkiw (rip off Snake Plissken uit 2019 After the Fall of New York) is wederom heerlijk cool als stugge anti hero. George Eastman is een iets minder uitbundige badguy dan dat we normaal gesproken van hem gewend zijn.

Start erg leuk. De soundtrack (Fabio Frizzi) is geweldig. En op een soort van John Wick achtige manier knapt het eerste draadje van Sopkiw al vroeg wanneer zijn pet deer de keel doorgesneden wordt door wat rednecks (overigens allemaal Italianen). De échte actie begint wanneer zijn dochter het loodje legt. Dit gaat gepaard met veel explosies, gunshot wounds (altijd fijn als daar qua practical effects aandacht aan wordt besteed. Dat onderscheid Blastfighter wel een beetje van de écht goedkope Italiaanse actiefilms) en zelfs de occasional ledemaat dat eraf wordt geknald.

Het einde is vrij abrupt. Wat onbevredigend zelfs. Maar Blastfighter is een prima tussendoortje voor fans van Italiaanse 80's rip-off action. Geinig detail. Ze hebben de banjospeler uit Deliverance hier opnieuw gecast.... Als banjospeler.

Ja, vrij belabberd dit. Deed me een beetje denken aan een slechtere variant van Castle Freak. De film duurt slechts 80 minuutjes maar voelt enorm langdradig aan.

Het is een Italiaanse productie, maar een rood en een blauw lampje aanzetten maakt je nog geen Argento, dat blijkt maar weer eens. Matig geacteerd met een zooitje compleet inwisselbare karakters. Het is nooit spannend, en vooral erg traag en oninteressant. De kills zijn behoorlijk inspiratieloos.

Was echt aftellen op een gegeven moment. Het zal vast allemaal goed bedoeld zijn, maar wel treurig dat dit (met deze matige kwaliteit) een van de weinige genre werkjes is die tegenwoordig uit Italië komen, het land dat ooit een horror bolwerk was (al was et puur voor de export, Bij het Italiaanse publiek was het nooit een succesvol genre meen ik).

Waren de mensen in 1960 geshockt door Psycho. Komt 3 jaar later Blood Feast uit. Wat een verschil. Nou was Psycho natuurlijk veel spannender. Ik heb me voorgenomen me dooor een lijst Grindhouse filmen te werken die mij wel aanspraken. Dit was er een van, maar wat is dit een wangedrocht. Er zit zeker voor 63 veel gore en ledematen in, maar daar is ook alles mee gezegd. De film heeft acteerwerk die ik nergens anders ooit slechter heb gezien. Verder vond ik de killer er maar raar uitzien. Ik zag alsmaar iets aan dat grijze haar van hem waardoor ik hem niet serieus kon nemen. Ik denk dat de eerste scene ook gelijk de beste was.

Ondanks dat ik een trash liefhebber ben was dit wel heelerg slecht.

Door de korte speelduur nog 1,5*

Erg lekker Zweeds slashertje dat er ondanks het lage budget van 5000 Dollar behoorlijk gelikt uitziet.

Met een tijdsduur van 74 minuten kiest regisseur Sonny Laguna voor een kort maar krachtige film. Althans, zo lijkt het op het eerste gezicht. Het eerste dik half uur wordt echter gevuld met gelul, gelul en nog eens gelul door een stel oninteressante characters. Enkel Andreas Rylander brengt nog wat humor in de zaak. Gelukkig volgen dan de kill scenes die er, zo als ik eerder al zei, behoorlijk gelikt uitzien. Daarnaast bevatten ze ook nog de nodige gore waardoor het allemaal zeer vermakelijk blijkt. Helaas stoorde ik mij wel aan hoofdpersoon Winona die de hele film met een wat dommige blik op haar gezicht rondloopt en totaal niet kan acteren. Haar volledige friendzone wordt op gruwelijke wijze afgeslacht maar Winona slaapt, ondanks alle doodskreten van haar vrienden, lekker door. Als ze vervolgens wakker wordt vindt ze het totaal niet vreemd dat alle vrienden ineens vertrokken zijn en dat ze hun telefoon niet opnemen, en een link leggen met de gebroken glazen en de bloedsporen doet ze al helemaal niet. Sterker nog, ze ruimt alles op, poetst wat schoon, neemt nog een glaasje wijn en gaat over tot de orde van de dag.

Het zijn vooral dat soort, dommige, puntjes die je op ten duur hevig op de zenuwen gaan werken, en jammer genoeg heeft Blood Runs Cold behoorlijk wat van dat soort puntjes. De ene idiote beslissing na de andere wordt gemaakt. Gelukkig weet je de door het zeer aardige camerawerk, de gore en de spanning toch nog de aandacht bij de film te houden. Een ander pluspunt is de, kannibalistische, killer die er geweldig angstaanjagend uitziet en zich qua awesomeness-gehalte mag mengen tussen villains als Harry Warden (My Bloody Valentine).

Blood Runs Cold blijkt uiteindelijk een héél erg prima filmpje te zijn die voor de gemiddelde slasher-fan zeker te pruimen zal zijn. Helaas zullen de domme beslissingen van de characters die regelmatig in deze film worden gemaakt voor sommigen dusdanig irritant zijn dat de score laag uitvalt.

Zelden me tijdens een horrorfilm zo verveeld als bij deze Blood Tracks. Dat terwijl het eerste half uur toch best wel geinig is. Foute rockers, hilarisch slechte dialogen, cheesy soundtrack, toffe setting. Niet hoogstaand maar wel geinig om te volgen. Vervolgens wordt de groep één voor één afgeslacht door een dakloze familie die zich schuilhoudt in een oude fabriek. Waarom ze er allemaal zo 'deformed' uit zien weet ik nog steeds niet, aangezien ze er in de eerste scene uitzagen als perfect normale mensen.

Anyway, de rockgroep, a.k.a. slachtvee, is zo groot dat ik bij zowat iedere kill geen idee had wie er nu weer aan het mes geregen werd. De personages maken, zelfs voor slasher begrippen, waanzinnig domme beslissingen. Nergens wordt het spannend, sfeervol of zelfs ook maar vermakelijk. Ook een drastisch gebrek aan goede gore. Daarnaast is het laatste gedeelte van de film bijna niet te volgen omdat alles veel te donker gefilmd is (zal er ook mee te maken hebben gehad dat ik een VHS-rip heb gezien).

Waanzinnig saaie The Hills Have Eyes rip-off. Begint wel aardig door het hoge cheesy gehalte, maar zakt zodra de moorden beginnen als een pudding in elkaar.

Geinige trivia wel op IMDB:

The band members of Easy Action, who play the band in the film, had never acted before and to overcome their stage fright, Mats Helge Olsson fed them copious amounts of beer. The band and several of the crew members made the film while drunk.

Charles McCrann die naast de regiseur ook de hoofdrol speler is (en tijdens de aanslagen op 11 September om het leven kwam: R.I.P) bewijst dat hem enig talent op filmgebied ontbrak.

De kwaliteit van het beeld en geluid zijn waardeloos, en de soundtrack is verschrikkelijk drammerig.

Het acteerwerk ligt ver beneden peil en de zombies zijn verschrikkelijk ongeloofwaardig.

De hele film door zitten achterlijke dingentjes waardoor dit slecht 1* kan verdienen.

Na 1 minuut rennen op de vlucht voor bloeddoristige hippies stoppen de slachtoffers omdat ze zo vermoeid zijn dat ze als beesten uit een modderig slootjes gaan zitten drinken.

Shots waar je een waterval en een beekje ziet, zijn gewoon foto's en ga zo maar door.

Het moet toch wel erg slecht zijn wil je mij met een low-budget zombiefilm zelfs geen seconde te vermaken. Vaak zitten er in dit soort slechte films nog wel een dosis gore, maar ook hier legt Bloodeaters het af. Het meest spannende op gore gebied, is een hand die eraf wordt gehakt (ziet er ongelofelijk zwak uit). Voor de rest zijn het 3 bloedspetters die je gedurende de film kunt verwachten.

Bloodeaters komt bij mij nog heel goed weg met 1*. Had ook zomaar 0,5* kunnen krijgen.