Opinions

Flitsende actie-film.

Liam Neeson als Hannibal is aardig, voor Bradley Cooper als Face geldt hetzelfde, Quiton Jackson als B.A vond ik echt top en Sharlto Copley als Murdock matig al zal dat vooral aan het character liggen aangezien ik Murdock in de originele serie ook stront vervelend vond.

De film zit vol actie en wijkt daarmee aardig wat van de serie af. De actie is explosief en er wordt veel met, uitstekend uitziende, CGI gewerkt. Daardoor wordt de actie vaak enorm over de top (de vliegende tank bijvoorbeeld) maar is het wel erg leuk. Door de goede montage blijven de actiescene's gelukkig ook behoorlijk overzichtelijk.
Ook zijn er vrij veel pogingen tot humor. Bij Murdock vond ik het vaker niet dan wel werken maar de scene's met B.A vond ik dan vaak weer wel hilarisch.

De extended versie van ruim 130 minuten vond ik wel ff net wat teveel van het goede...

Erg leuk, 3,5*

Luciano & Nicolas Onetti is een interessant duo. Liefhebbers tot op het bot van genre films, dat merk je aan alles. Hun 'What the Waters Left Behind' was een geweldige Texas Chainsaw / House of 1000 Corpses achtige cannibal flick. Daarom verheugde ik me ook zo op deze Giallo ode 'Abakadabra'. Helaas kon ik met deze film heel wat minder dan met What the Waters Left Behind.

Visueel is het stunning. De film lijkt regelrecht uit de 70's the komen (dat is een compliment). Set dressing, camerawerk, kleurgebruik het is echt buitengewoon uitstekend. Maar helaas heb ik wel wat meer nodig dan dat, zelfs bij een film van nog geen 70 minuten.

Visueel is het enorm goed, maar alles erom heen deed me weinig tot niks. Het is namelijk echt gewoon buitengewoon saai en oninteressant. Weinig kills en gore ook, en de kills die er wel zijn hadden wat mij betreft wat stilistischer gemogen.

Nee, het duo Onetti blijf ik interessant vinden, maar hier kon ik helaas helemaal niks mee. Voor de liefhebbers, de Bluray van Cauldron films komt met de soundtrack disc.

Deel 1 moet ik nog zien, maar ik waagde me eerst aan het tweede deel van de twee delige Warbus serie. De poster belooft veel goeds met een actieheld met lange lokken en een stoere outfit. Dat is echter puur als marketingtrucje gedaan want de hoofdpersoon loopt in deze film toch echt door de woesternij van ''Afghanistan'' met een coltrui en gel in de haren. Wel is Mark Gregory opgegroeid. Hij is niet meer de horkerige leernicht die hij in de Bronx Warriors was en weet hier iets meer charme aan zijn rol te geven, al deed hij me qua uiterlijk dit keer wel denken aan Lorenzo Lamas.

Ondanks dat de poster dus veel goeds beloofde is het eerste gedeelte van de film toch echt waanzinnig saai. We zien vooral veel shots van Gregory die zich door wat berggebieden werkt met op de achtergrond een wel aardige 80's muziekscore. Regelmatig komt hij wat Russen tegen die hij dan gelijk naar het licht aan het einde van de tunnel stuurt. Veel vuurgevechten dus, die helaas echter geen seconde weten te vermaken. Het is veelal veel schietwerk en figuranten die zonder zichtbare schotwonden op dramatische wijze naar de grond vallen (zoals je het in Westerns in de jaren 60 ook vaak zag). Het weinige dialoog dat er is speelt zich af tussen Mark Gregory en een Afghaans joch, wat tot tenenkrommende situaties leidt.

En gelukkig, na 45 minuten en een The A-Team achtige reparatie montage is daar dan toch eindelijk de warbus. Vanaf het moment dat ze in het roestige wrak stappen wordt de film gelukkig toch wel tamelijk vermakelijk. Niet geheel toevallig is dat ook het moment dat Bobby Rhodes screentijd krijgt. Net zoals in Demoni 1 en 2 is hij ook hier het meest vermakelijk character van de film. Sowieso zit het met de B-cast, met namen als Mark Gregory, Bobby Rhodes en John Vernon, dus wel goed. Ook wordt de actie vanaf dan wat imponerender, inclusief shots van de bus die mortiergranaat na mortiergranaat moet opvangen.

Alles behalve hoogstaand dus deze ''The Last War Bus'' (die ook onder de toepasselijke titels War Bus Commando, Warbus 2, Warbus II Afghanistan en Afghanistan Connection uitkwam). De eerste 45 minuten zijn niet om doorheen te komen, maar de scenes met Bobby Rhodes en de war bus maken veel goed. Aanrader als je fan bent van films waarin de hero met 2 shotgun schoten appache helicopters uit de lucht knalt. Tevens Mark Gregory's laatste film waarna hij in de anonimiteit trad.

15 jaar geleden gezien en kon hem toen niet zo waarderen, maar bij herziening toch wel heel erg mee vermaakt.

Allereerst een heerlijk dreunende 80's soundtrack die zo'n beetje elke scène versterkt. De intro credits zijn doelbewust uitgerekt om de volledige track 'Living After Death' van Al Festa ten toon te kunnen stellen.

Muziek blijft een enorm belangrijk onderdeel. Zeker voor een film als deze. Zonder de soundtrack zou dit minimaal een halve punt lager zijn. De film begint erg leuk met een toffe eerste 3 kwartier. Lekkere jungle vibe, leuk gefilmd, foute characters, wat gore, smoke machines die overuren draaien. Heel erg fijn en allemaal lekker cheesy.

Wanneer ze onderdak zoeken in het ziekenhuis raken de ideeën helaas een beetje op en is de rek er ook wel een beetje uit. De ontknoping is dan wel weer heel erg tof.

Meer dan prima hersenloos vermaak van de maker van het beruchte Troll 2. Absoluut ook een verbetering tegenover Zombi 3 van Lucio Fulci.

Erg leuke komedie....

Duidelijke voorloper van films zoals Scary Movie en ander recente komediefilms met veel droge grappen.

Film begint leuk met droge scenes zoals die kerel die door de metaaldetectoor zijn metalen been en arm erafhaalt, en het vliegtuig die de airport in taxiet.

Hellaas kakt de film daarna een beetje in maar desondanks blijven scens met bijvoorbeeld de automatische piloot( ) erg grappig.

Zoals vrijwel elke komedie wel een paar ongeslaagde grappen die wat TE flauw waren.

Een soort Slasher/Giallo hybrid. Edge of the Axe is een film waar ik op voorhand hoge verwachting voor had. Het is een film met 2 gezichten, maar onderaan de streep toch een kleine onvoldoende van mijn kant.

Over die 2 gezichten: Alles rondom de horror. De 'slashings'... Het is uitstekend. Uitstekende sfeer en spanningsopbouw, een angstaanjagende killer en goede kills. Geen enorme gory slashings, maar wel bruut en bloody genoeg.

Maar dan de andere kant.... Alles buiten de slashings om. Christ, wat vreselijk kut is dat. Van Spaanse makelij maar we krijgen tussen de kills door geen enkele Euro sleaze waar je als kijker zo naar hunkert. Je krijgt een hele stoffige, Amerikaanse invulling. De characters boeien totaal niet, en alles is bizar zoetsappig, degelijk en veilig. Totaal oninteressant.

Onbegrijpelijk. Lijkt wel door 2 verschillende makers te zijn gemaakt. Maar kennelijk beheerst Larraz het horror gedeelte wel, maar alles eromheen is ruk.

Puik Uruguayaans horror werkje hoor. Sowieso altijd wel fijn die giallo invloeden, in dit geval een killer met een zwarte regenjas en zwarte lederen handschoenen en Argento achtig belichte scenes.

Begint behoorlijk sfeervol met een lichte tease van de killer die een kaartje koopt in een oude, grote sfeervolle bioscoop. Beetje Demons vibe kreeg ik ervan. Daarna kakt het eventjes een beetje in, voornamelijk door de tamelijk irritante characters die allemaal een gooi doen naar een vermelding in Ergernissen in de bioscoop - Film: Bioscopen - filmforum . Er wordt tijdens de biosfilm geluld, gerookt en gemasturbeert. Etiquette is ver te zoeken in deze bios in Montevideo.

Wanneer de killer aan het werk gaat worden we hier en daar getrakteerd op een lekker portie gore met fijne praktical effects. Tempo had iets beter gereguleerd kunnen worden, al heeft dat denk ik meer te maken met het feit dat het gros van de characters in een bioscoop stoel naar een film zitten te kijken en ze dus niet zo bijster veel interessants doen.

De kills die zich afspelen buiten de bioscoopzaal zijn over het algemeen het fijnst. Juist in die scenes is de opbouw goed en kan Contenti fijn spelen met de belichting. Visueel is het af en toe dan ook een plaatje. Complimenten. De soundtrack is uiterst sfeerverhogend en had wat mij betreft zelfs wat prominenter aanwezig mogen zijn.

Deze regisseur mag wat mij betreft meer gaan maken. Enorm sfeervolle en visueel sterke Zuid-Amerikaanse horror. 0,0 diepgang maar wel een toffe film met tevens een zeer acceptabele speelduur.

De film die in de bioscoop te zien is is overigens Frankenstein: Day of the Beast (Film, 2011) geregisseerd door Ricardo Islas, die in The Last Matinee dan weer de killer speelt.

Buitengewoon matige documentaire over de ultra zieke Albert Fish.

Wat er hier in een zeer langdradige 86 minuten wordt verteld, had makkelijk in 15 minuten gekund. De gruweldaden die Fish beging komen niet goed over op de kijker, de geacteerde stukken zijn bijzonder matig, de voice over dat Fish zelf moet voorstellen faalt omdat het te dik en creepy wordt aangezet. De personen die aan het woord komen (slechts 2 stuks) zijn bijzonder saai en oninteressant (vooral die kunstenaar). Enkel de stukjes waar verteld wordt over hoe Fish het menselijke vlees bereidde en de stukjes over de naalden die hij in zichzelf stak komen echt imponerend over.

Langdradige documentaire over een op zich interessant figuur. Heb het gevoel dat ik niks meer over de man te weten ben gekomen dan voordat ik de documentaire aanzette.

Ik ben qua beoordeling wat meer genereus, maar je kan er inderdaad niet omheen dat deze Alien 2 wel erg weinig om het lijft heeft. Vooral de lang uitgerekte scènes die je beschrijft zijn regelmatig een doorn in het oog. Hoogtepunt qua onnodig tijdrekken is de (compleet overbodige) scène waarin iemand aan wal staat te wachten op iemand anders die met een roeibootje vanuit zn jacht naar de kant moet roeien. Dit lijkt gewoon in realtime te gebeuren.

Eenmaal in de grot (redelijk fraaie setting) wordt het wel iets beter. Aardige soundtrack van Oliver Onions. Hier en daar best wel leuke practical effects, al wordt de gore hier op MovieMeter wel redelijk overschat to be fair. De gehele, tergend langzame maar dit keer wel succesvolle, opbouw naar de facebuster scène is fenomenaal. Toch opvallend dat je in al die Italiaanse trash films (zelfs de mindere zoals deze Alien 2) altijd minimaal 1 scene, shot of idee hebt wat echt geniaal is.

Dubbing en acteerwerk is bizar slecht. Slechter dan de gemiddelde Italiaanse B film. Het einde is erg fijn. Beetje een mix tussen het einde van Zombi 2 en The Beyond.

De 88 films bluray heeft een leuk interview met trash liefhebber Eli Roth over Alien 2 en Italiaanse B horror.

Overigens legendarische trivia: Je doet jezelf voor als sequel op Alien. En hebt dan de ballen om 25 jaar later dit te pullen

Director Ciro Ippolito unsuccessfully tried to sue the producers of The Descent (2005) because of a slightly similar plot.

redelijk tot goede krokodillenfilm. Voor 1980 is de alligator redelijk gemaakt. Soms is de film wat langdradig, en de rioolscenes vond ik het minst.

Toch is het einde erg vet.

Leuke documantaire....

Grindhouse is altijd al een interessant onderwerp geweest. Helaas wordt in deze film vooral de jaren 30 en 50 besproken... Ik was juist benieuwd naar de horror-grindhouse uit de jaren 70.

Daar wordt wel wat tijd aan besteed maar wat mijbetreft niet genoeg.

Verder neemt het sexploitation ook het overwicht in deze documantaire. Tuurlijk het is een groot gedeelte van het Grindhouse fenomeen, maar na een tijde werd ik dat wel zat.

Geinig om te zien dat sommige kerels gewoon naar die Grindhouse-bioscopen gingen om te pitten.

Leuke documantaire ook om een paar films aan je too-see lijst toetevoegen.

Op het eind wordt nog even wat aandacht gespandeerd over de nieuwe grindhouse films...

Natuurlijk schieten films als Planet Terror, en Death Proof dan te binnen. John Landis zegt dan echter dat Passion of the Christ een échte Grindhouse film van de laatste jaren is, en nu ik daar over na denk is dat inderdaad ook zo. Ondanks dat we de laatste jaren toch steeds meer gewend zijn is die film nog steeds verschrikkelijk expliciet.

Erg vermakelijke weerwolf film.

Niet een van mijn meest favoriete (sub) genres, het weerwolf genre. Toch is ''An American Werewolf in London'' een erge meevaller.

Het begint lekker, en na een korte tijd heeft een weerwolf al zijn eerste slachtoffer gevonden, David's vriend Jack heeft namelijk al snel het loodje gelegd.
Daarna volgen we David z'n verhaal na de aanval. De ziekenhuisscene''s zijn niet de meest interessante maar zijn zeker niet saai. Zeker niet omdat hij af en toe van die weirde dromen heeft. De meest hillarische was die ene waarin die nazi-zombies hem en z'n hele familie afslachten.

De transformatie ziet er (zeker voor een film uit 81) onwijs goed uit. Niet alleen de weerwolf ziet er uitstekend uit. Ook onder andere ''Jack'' als een ondood rottend lijk ziet er onwijs leuk uit. Die scene waar ze in die porno bioscoop zitten is geniaal. Ook de scene die daar op volgt ''de chaos scene'' is erg goed.

Erg leuke weerwolf film die er het maximale uit weet te halen (als ik een weerwolf fan was gewees, was de score waarschijnlijk nog hoger geweest.)

Aardig tussendoortje met een erg leuke Seventies sfeer. Vanaf de begin scene krijg je al de indruk dat dit een film is met erg veel sfeer. De opening met de slachting in het creepy huis is erg goed, de storm/bliksem die zich buiten afspeelt zorgt er ook voor dat dit een zeer geslaagde opening is.

Jammer genoeg wordt de sfeer in die ene scene nergens in de film geevenaard. Het blijft allemaal zeer braafjes en de film kent ondangs de lange speelduur geen enge/ scenes meer.

Toch zijn het ongeloofelijke creepy huis, de spookachtige soundtrack, en de leuke seventies sfeer genoeg voor 3* en dus voor leuk vermaak.

Behoorlijk verveeld tijdens deze saaie western can Castellari. Mist alles wat een Spaghetti western in mijn ogen goed maakt: een top soundtrack, goede karakter koppen, uitgerekte scènes met uitstekende cinematografie.

Castellari stopt het vol met acrobatische stunts en vuistgevechten. Dat laat het er nogal gedateerd uit zien en bovenal interesseert het geen minuut.

Nogal saai eerlijk gezegd. En dat had ik niet perse verwacht. Hier en daar wel wat fijne practical gore effecten, maar die momenten zijn vrij schaars. De karakters zijn heel erg inwisselbaar en het hele plot rondom die kinderarbeid kon bijna niet oninteressanter.

Jammer, want de momenten met de schorpioen zijn wel aardig.

Voor de zoveelste keer herzien, al was ik de vorige keer wel een stuk jonger, maar Amsterdamned blijft zijn kracht behouden.

Het Amsterdam van de jaren 80 wordt heerlijk in beeld gebracht. Maas voegt er een moordende duiker, een coole rechercheur, en bovenal erg veel actie aan toe: Top amusement. De actie mag er ook daadwerkelijk zijn. Achtervolgingen zijn in Maas zijn films vaak top, zo ook hier. Af en toe ook gortdroge humor, die soms werkt, en soms ook de plank misslaat. Dat mag de pret echter niet drukken want het blijft zijn volledige speelduur erg vermakelijk.

Het verraste me dat ik toch nog even schrok toen de duiker in het boothuis uit het water springt en Monique van de Ven vastgrijpt. Scene in het riool is eveneens erg sterk. Met Amsterdamned heeft Maas iets gemaakt wat tot op de dag van vandaag het meest in de buurt komt van een Giallo uit de lage landen. Blijft interessant. Overigens wel erg houterig geacteerd door iedereen, maar daar kijken we maar even doorheen.

Pfff, was om een of andere reden altijd in de veronderstelling dat dit een goor obscuur Duits werkje was maar het is gewoon heeele typische middelmatige 90's/00's horror/thriller werk die netjes alle vakjes afvinkt en daardoor nooit interessant, opzienbarend of heel creatief wordt. Zeer teleurstellend.

Het idee van levend ontleden is geniaal en levert in de opening van de film 1 leuke scene op maar verder wordt er bijzonder weinig mee gedaan. Je kunt dat gegeven natuurlijk zo luguber en grotesk maken als je zelf wilt. Ruzowitzky kiest er helaas voor het redelijk safe te spelen. Jammer, begin er dan niet aan.

Na herziening toch wel een heel stuk enthausiaster over deze film. Tisa Farrow belandt na Zombi 2 (1979) opnieuw op een mysterieus eiland waar ze zal moeten vechten voor haar leven. Één ding is in ieder geval hetzelfde gebleven: acteren kan ze nog steeds niet.

Antropophagus verloopt alles behalve vlekkeloos. Allereerst blijft de soundtrack een doorn in het oog. Waar andere Italiaanse horror films uit deze tijd met legendarische tunes aan kwamen zetten, komt de componist van Antropophagus met een drammerig, saai deuntje. Passend is dat wel, want ik blijf erbij dat er in de eerste 45 minuten te weinig gebeurd. Pas dan krijgen we het 'monster' en regelmatig wat kills te zien.

Héél storend is de lange opbouw echter niet. Het sfeertje is bijvoorbeeld behoorlijk onheilspellend en ook de locatie werkt sfeerverhogend. Het monster zelf wordt door de belichting en het camerawerk in ieder geval lekker spooky neergezet. De film weet daarnaast af en toe zelfs spannend te zijn en kent behoorlijk wat lekkere gore. De scene op zolder, waar Eastman zijn slachtoffer door het dak heen trekt, is mijn favoriete uit de film. Een scene waar spanning en gore goed samenkomen. Aardige shockfactor ook natuurlijk met de scene waar hij zijn eigen darmen eet en de macabere scene waar hij een bloederige foetus in zijn mond propt.

Toch wel weer een lekkere Italiaanse gore classic dus, die ik in eerste instantie veel te laag heb beoordeeld. Vrij lange opbouw, maar wel een prima sfeertje, en de ontknoping is het wachten absoluut waard. Af en toe wel wat schoonheidfoutjes (verschillende figuranten kijken vragend naar de camera/crew of ze het allemaal wel goed doen) en de soundtrack had met het talent dat er in die tijd rond liep beter gemoeten.

Schaamteloze King Kong rip-off die snel even wilde mee teren op de remake die ook in 1976 uitkwam. Maar waar de remake nog daadwerkelijk vermakelijk is, is Ape een regelrecht wanproduct.

Binnen enkele seconden is de film al niet meer serieus te nemen. De gigantische aap wordt vervoerd in een vrachtschip (lees: speelgoed boot in een meertje) en ontsnapt al na enkele seconden waarna hij in gevecht gaat met een rubberen haai. Geloofwaardigheid graadje nul maar qua entertainment so far so good.

Helaas wordt na deze scene het tempo dodelijk sloom en volgen we de meest oninteressante characters op aarde. Af en toe komt de aap weer even in beeld maar zelfs dat weet vrijwel nooit tot een glimlach te leiden. Het is natuurlijk leuk om een vent in een apenkostuum te zien worstelen met verschillende soorten Bart Smit speelgoed, maar enig zins slaapverwekkend is het ook. Misschien komt dat door de dramatische soundtrack of het feit dat de aap zelf doofstom is. Het maakt namelijk geen enkel geluid en wappert over het algemeen alleen maar wat met zijn armen.

De film is over het algemeen gewoon dodelijk saai. Zijn het niet de tergend slome dialogen (die ook nog eens geforceerd grappig overkomen), dan zijn het wel de verschillende shots die binnen één scene zonder schaamte gewoon een stuk of vijf keer herhaald worden. Of de eindeloze scenes waar zoveel mogelijk zooi naar de camera wordt gegooid voor het 3-D effect.

Ape is een pijnlijk slechte film die zelfs in zijn knulligheid niet kan amuseren. Fouten zoals waar de mouw van het gorilla pak omhoog trekt en je de pols van de acteur ziet of het feit dat tijdens een van de scenes de gorilla sneakers draagt kan ik nog om lachen, maar de film weet voor de rest totaal niet te vermaken. Zet liever een oude Japanse Godzilla of King Kong film op dan deze prut.

Zeer teleurstellende kannibalen flick van Antonio Margheriti..

Het kannibalen gebeuren speelt zich dit keer niet af in de jungle maar in de stad. Toegegeven het is vernieuwend maar of het er nou leuker op wordt.....? Het eerste gedeelte van de film is toch tamelijk saai. Veel gezwam en wat niet imposante shoot-outs is waar we het mee moeten doen. Gelukkig houden John Saxon en Giovanni Lombardo Radice (waarom in hemelsnaam een alias als John Morghen gebruiken als je echte naam Giovanni Lombardo Radice is...!) de film nog een beetje op de been. Vooral die laatste is weer heerlijk in z'n element als doorgedraaide gek.

De film wordt pas wat leuker als John Saxon zich aansluit bij de groep kannibalen. Vanaf dat moment komt er iets meer interessante actie voorbij, al is het nergens echt hoogstaand. Wel krijgt vanaf dat moment Tony King wat meer screentime en ook hij vertolkt zijn rol erg leuk.

Ondanks dat we niet in de jungle zitten bevat ook deze kannibalen film wat animal cruelty. Niet in grote getalen zoals in films als Cannibal Holocaust of Cannibal Ferox, dit keer is het in de vorm van een 2 seconden lange shot waarin een stuk of 2 ratten levend in de fik worden gezet door een vlammenwerper. Het shot is even nutteloos als dat het klinkt en heeft zero toegevoegde waarde voor deze, toch wel, matige film.

Leuke acteerprestaties van vooral Lombardo Radice en hier en daar een leuk gore effectje, maar daar blijft het dan ook wel bij.

Leuk filmpje over een tandarts die plotseling seksueel aanbidt wordt door zijn dochter en de vriendin van zijn dochter. En wanneer je thuis niet aan je trekken komt omdat je vrouw op het randje van een volledige break down staat zorgt dat natuurlijk voor tonnen verwarring en verleiding.

Op zich is het weinig bijzonders. Wie denkt dat hij een film a la Fatal Attraction (1987) te zien zal krijgen zal van een koude kermis thuis komen want van jaloezie die tot zulke drastische dingen leidt als in Fatal Atraction is hier namelijk geen sprake. Toch weet de film om een of andere reden wel te boeien. Komt dat door Giorgi die veelvuldig uit de kleren gaat? Zeker, maar dat is niet de enige reden. De acteurs doen het namelijk verrassend goed en zorgen voor, leuke, characters waarvan je wilt weten hoe het verder met hun gaat. Muti en Giorgi doen het aardig en zorgen er met hun aanwezigheid natuurlijk voor dat je niet wegzakt maar zeker Gabriele Ferzetti, als vunzige tandarts en vader, en Valentina Cortese, als de totaal doorgedraaide moeder, doen het erg goed.

3,5*. Nergens hoogstaand maar wel erg vermakelijk en het verveelt geen seconde. Wel jammer van het ietwat afgeraffelde einde.

Vermakelijke actiefilm met een aantal fijne, bloederige vechtscenes. Verder blinkt Ares nergens écht in uit, al is dystopisch Parijs een hele vette setting.

Als heel dom kijkvoer nog wel enigszins acceptabel, maar toch zonde om te zien dat een film zo weinig pogingen onderneemt om ook maar een beetje anders te zijn dan pure middelmaat.

Vond de eerste scène wel behoorlijk sterk, maar daarna wordt het al gauw minder. Er wordt vrij matig geacteerd (op Geraldine Singer na) en de badguys zijn echt geen moment geloofwaardig. Die Butch zag er echt uit als een enorm foute hardcore wrestler.

En om heel eerlijk te zijn: Je komt als totale vreemdeling ongevraagd iemands huis binnen en gaat vervolgens een potje liggen neuken op iemands bank.... Ik had je denk ik ook mn huis uit geschoten. Die hele onlogica is sowieso vaak nogal storend. Veel te hoog gehalte 'snoozing guards op stoel'. En als er in de ene kamer hell wordt geschopt met helse vuistgevechten horen de badguys een kamer verder niks. Dat is een beetje het niveau.

Speelduur is gelukkig lekker vlot en het zakt nooit door die gevaarlijke grens dat het ook totaal niet meer vermakelijk is. Maar heel best is dit niet. Niemandsdalletje.

Meer dan aardige horrorfilm over een groep mensen dat verdwaald raakt in de ontoegankelijke stukken van de Parijse catacomben. Onder hen de buitengewoon irritante Scarlett (Perdita Weeks).

De setting is key. Fantastische locatie. Claustrofobisch en creepy. Spanning zit goed. Hier en daar een goede scare en over het algemeen gewoon een spannende zit. Tegen het einde aan werd het naar mijn smaak iets teveel van het goede. Sowieso trek ik het bovennatuurlijke vaak niet zo goed.

Over het algemeen genomen een geslaagde film. Enigsinds vergelijkbaar met Chernobyl Diaries (Film, 2012)

Kleine 3,5*

Heerlijke klassieker van John Carpenter

Om te beginnen de geweldige soundtrack. Wat was dat een genot om aan te horen zeg. De vervallen wijken van LA met op de achtergrond die lugubere muziek.

Het sfeertje is top en vanaf het moment dat de gang het politiegebouw klem zet en aanvalt is het puur genieten van de spanning en de geweldige claustrofobisch sfeer.

Jammer van het ietwat houterige acteerwerk van Austin Stoker om nog maar te zwijgen over de eentonige en duffe gezichtsuitdrukking van Laurie Zimmer (wat die in hemelsnaam gezopen, gesnoven of gespoten had weet ik niet maar ze was levenlozer dan een comapatiënt.) Over Darwin Joston als Napoleon heb ik een beetje gemengde gevoelens. Op zich is het best een aardig character maar Joston probeert een beetje te hard om mysterieus te zijn. Ook z'n standaard zinnetje Got a smoke? begon me een beetje de keel uit te hangen.

Maar al met al wel eentje die je moet gezien hebben. Echt genieten geblazen...

Zo hé, was dit ff moeilijk om aan te zien...

De regiseur, de poster, het plot en het jaar voorspellen allemaal één ding. Dit kan niet anders dan een geweldig slechte (lees: zo slecht dat hij leuk wordt) film worden.

Het valt echter allemaal vies tegen.

95% van de film wordt verspild aan een paar grijze muizen in een lap die aan een of ander experiment werken.

De lab-scene's zijn duidelijk gekopieerd uit Frankenstein.

Het acteerwerk is (zoals te verwachten) niet om aan te zien. Alleen William Bagdad doet het leuk als het geboggelde slaafje.

De Astro-zombies zien er totaal niet uit. Ze lopen rond in een colbert en hun gezicht is een rubber masker dat Mikels bij de locale feestwinkel lijkt te hebben gekocht.

Ik snap dan ook niet waarom hij koos om deze film zo serieus te maken. Had die astro-zombies (van mij part) zonder motief iedereen af laten slachten. Waarschijnlijk was het dan een stuk leukere film geworden.

Nee, Mikels kiest voor eindeloze discussie's over een of ander hart dat alleen blijft kloppen als er licht op schijnt. Ik bedoel, waar gaat dit over?

Hele, hele, hele grote teleurstelling.

1* is slechts wat ik hiervoor kan geven.

Ondanks de behoorlijke lage algemene beoordeling hier heb ik me toch prima vermaakt met ATM. Simpel home invasion (ATM invasion...) filmpje met genoeg spanning en een hoog genoeg tempo om te blijven vermaken.

Cast is op zich prima. Alice Eve niet zoveel zeggend, maar Josh Peck is aardig als de klootzak en vooral Brian Geraghty speelt een prima rol. Ondanks dat het vaak nogal voorspelbaar is is het wel vrij spannend en boeiend. Sterkste momenten waren wat mij betreft de vergismoord en de nare val van de dame.

Het einde is nogal ongeloofwaardig maar op zich wel leuk gevonden. Denk dat de hoop was dat dit een succesje zou worden met wat vervolgen, maar niets bleek minder waar.

Erg leuk horrorfilmpje die hier op MM toch wel erg ondergewaardeerd is...

De film ken een erg korte opbouw en dat is gelijk al een pluspunt, omdat de opbouw bij dit soort filmpjes vrijwel altijd hetzelfde is.. Meestal zijn dat uitgebreide scenes waarin jongeren aan het reizen zijn, naar een huisje waar ze dan gaan feesten.

Hier zit je echter na één scene al in het ziekenhuis, waar de meest gruwlijke dingen gaan gebeuren.

De gore is erg goed, net zoals dat er veel goed werkende schrikeffecten in zitten.

Vraag me af of de dvd volledig unrated is, want dan is hij het kopen wel waard.

Acteerwerk vond ik ook niet storend, en enkele personages waren leuk verzonnen....

3,5 ster is hier wel op z'n plaats.

Hoe oerlelijk kan je een poster maken trouwens.....

Bijzonder sterke Italiaanse thriller die geen seconde verveelt. Franco Nero zet een geweldig character neer die, ondanks dat hij een ongelofelijke klootzak is, toch ook wel erg vermakelijk is. Hij is een zuiplap die zijn vrouw (Corinne Clery) puur als een lustobject ziet, en ook beschikt over een aardige zak one-liners. Wanneer hitchhiker David Hess de auto instapt verandert de film
in een thriller die je voortdurend in je greep houdt. Hess in net zoals Franco Nero in absolute topvorm.

Het verhaal ontwikkelt zich telkens goed en het word geen enkele keer saai (die Duel (1971) scene is echt gold!). Hess legt op het perfecte moment in de film het loodje, anders werd het misschien een gevalletje ''Hess-Overkill''. De film blijft ook daarna zeer interessant. Dat Nero's character een egoistische klootzak is komt dan maar weer eens naar voren, wat leidt tot een geweldige slotscene. Alle lof voor Pasquale Festa Campanile (die zich vreemd genoeg in zijn carriere bijna alleen maar bezig heeft gehouden met komedie) en zijn mede schrijvers die niet kiezen voor een happy-end, maar een morbide einde die de kijker toch met een wat nare smaak in de mond achterlaat.

Absolute aanrader dit. Een goede sterke thriller met spanning, wat humor en een prima soundtrack van Ennio Morricone. Overigens schijnt er een release te zijn met een alternatief einde waar Nero, zijn vrouw en het geld verbranden in het auto-ongeluk.

Matige monsterfilm. Verhaal vond ik niet goed en erg voorspelbaar. Ook waren de special effects niet bijzonder. Maar wat me vooral opviel was hoe slecht de chestbusterscene er in deze film uitzag.
In Alien zag dat er veel beter uit.

Ook dom dat je ineens gevoel moet krijgen voor de Predator.

Toch wat teleurgesteld, ondanks dat het bakken met potentie had.

Actie / Horror in een post apocalyptische wereld. Soms een beetje The Road of Stake Land achtig, maar nooit zo goed als die films. En dat terwijl het op momenten druipt van de klasse.

Het grootste probleem dat ik met Azrael heb is dat het allemaal simpelweg te vaag is. Op een enorm groot aantal vragen krijg je simpelweg geen antwoord, en dat zorgt ervoor dat de gebeurtenissen je minder aangrijpen. Het feit dat er in de film niet gesproken wordt maakt een verhaal toelichten natuurlijk lastiger, maar niet onmogelijk. Helaas te vaag en slecht uitgewerkt.

Maar dat neemt niet weg dat het filmisch an sich WEL uitstekend is. Heel erg goed gefilmd en ook een goede sound design. De volledige scène met de pick up truck en het op een volgende gevecht was genieten. Zowel qua choreografie als qua camerawerk. De 'monsters' zijn ook lekker creepy.

Film technisch dus ruim voldoende. Maar het blijft simpelweg te vaag om echt betrokken te raken en er een gevoel bij te krijgen.