Opinions

Geweldige klassieker van Spaanse makelijk.

De beruchte intro waar we meerdere archief beelden van kinderen in barre situaties te zien krijgen is op z'n minst pakkend te noemen. Echt veel had het met het verhaal niet te maken maar pakkend was het shot van de verschrikkelijk vermagerde kinderen in Afrika die overspringt naar een gezond uitziend kind die zich in Spanje vermaakt op het strand in ieder geval wel.

Who Can Kill a Child neemt voor alles rustig z'n tijd, ook wanneer het koppeltje op het uitgestorven eiland aankomt. De setting is overigens heerlijk. Het zonovergoten eilandje met prachtige oude witte gebouwen, heldere blauwe lucht en uitgestorven straatjes brengt in ieder geval een heerlijke sfeer. Van veel spanning is in het eerste uur eigenlijk niet te spreken. Er gebeurd vrij weinig maar de film blijft door z'n uitstekende sfeer wel boeien.

Naarmate de film vordert gebeuren er steeds meer vreemde dingen en de eerste moord die Tom meemaakt is lekker twisted (de kill op de oude man die vervolgens als pinata wordt gebruikt). Desondanks blijft het tempo vrij laag en de characters beginnen meer en meer storrende beslissingen te nemen. Net wanneer ik het dan toch eindelijk wel een beetje gehad had met het slome tempo is daar dan inderdaad, zoals Mayhemblik boven mij al aangeeft, de heerlijke scene waar de kinderen die berg afdalen. Vanaf dat moment houdt de film de vaart er lekker in en volgen er enkele onwijs sterke en spannende scene's. Het laatste half uur is een aaneenschakeling van twisted scene's waar Tom onderandere een kind door z'n kop knalt, een foetus z'n moeder van binnen kapot scheurt en Tom vervolgens nog maar eens een heel legertje kinderen neermaait. Overigens ook een enorm sterk einde.

Who Can Kill a Child komt dus het laatste half uur pas ECHT los. Daarvoor is het vooral de sfeer en setting dat de film in leven houdt. Who Can Kill a Child verdient z'n status als klassieker 100%.

Overigens opvallend dat ook Spanjaarden het klaarblijkelijk erg moeilijk vinden om Duitsland en Nederland uit elkaar te houden.

Vandaag voor de 3e keer herzien en van 3* verhoogd naar 4,5*. Zal waarschijnlijk geholpen hebben dat er dit keer gelukkig geen familie rond heen zat die bij elke ietwat gedateerde scene al beginnen te kermen dat het oudbollig en slecht is.

Zal geen lange recensie schrijven aangezien ik dat de vorige keer al heb gedaan maar nu ik het in alle rust weer eens heb bekeken blijkt dit toch wel een geniaal stukje horror te zijn. Wat een sfeer, gore en muziek zeg. Ook nu in alle rust de eindscène kunnen bekijken en er is maar één conclusie. Wat een beestachtig goede Fulci film is dit.

Een must see voor iedere horror fan.

Gestoorde en vieze gory horror film.

Het verhaal rammelt en het acteerwerk is bagger.

Toch zijn er ook meerdere pluspunten zoals dat ik de dwerg erg grappig vond.

De clown pretty creepy is en de gore er geweldig uitziet.

De oversized meatcleaver geweldig

Voor een low-budget film is dit zeker geen slechte.

Na mijn vierde Castellari kan ik één ding alvast zeggen over de beste man: het is allemaal zo wisselvallig als de pest. Na het geweldige Hammerhead (1987), het degelijke Escape from the Bronx (1983) en het matige Great White (1981) is 1990: The Bronx Warriors een simpelweg slechte rip-off van The Warriors.

Voor 1990: The Bronx Warriors werd een imponerend blik B-acteurs opengetrokken. Vic Morrow, Fred Williamson, George Eastman, Marc Gregory en Joshua Sinclair. Alle behalen een acceptabel niveau al is het van geen van allen hun beste werk. De motorgroep wordt geleidt door Trash, gespeeld door een destijds 17-jarige Mark Gregory. Toegegeven, hij loopt er de gehele film wel érg verwijfd bij maar aan de andere kant moet het ook wel erg moeilijk zijn niet compleet ridicuul en verwijfd over te komen in de garderobe die hij voor deze film moest dragen.

Over de film zelf kan ik kort zijn: die is ronduit slecht. De politie heeft alle hoop in de Bronx, die nu geteisterd wordt door bendes, opgegeven. Dit is opzienbarend te noemen aangezien een aanzienlijk deel van de 'gangs' geen ziel kwaad doen en absoluut niet onoverwinnelijk overkomen. Castellari is bij de vorming van de gangs overduidelijk geïnspireerd geweest door The Warriors. Elke gang is een ware freakshow, in de verkeerde zin van het woord. Ik kan niet kiezen welk zooitje nou zieliger was, de rolschaatsers of de dansers . Dreigend was het in ieder geval allemaal niet, eerder zeer clownesk.

De actie slaat de plank volledig mis. Waar ik gisteren met Castellari's Hammerhead nog werd getrakteerd op spectaculaire stunts en rauw actiegeweld komt het hier niet verder dan wat matig gefilmde gevechten en af en toe eens een aardig stukje gore. De leukste 'stunt' in de film was de niet geplande motorcrash van Ice.

Pluspunten zijn de aardige soundtrack en de setting. De Bronx was destijds echt een dump en valt te vergelijken met de vervallen wijken in Detroit waar imposante gebouwen dagelijks ineenstorten en/of wegrotten. Zoals eerder gezegd ook een leuke cast maar die trekken het niveau van de film, zo teleurstellend als het is, maar weinig omhoog.

Goede met een knipooggemaakte horrorfilm.

Robert Englund doet het leuk net zoals de andere rednecks.

Ook zijn er lekkere overde top ranzige gore momenten.

Kan niet wachten op deel 2.

3.5*

Had gezien het gemiddeld op IMDB en Moviemeter niet al te hoge verwachtingen van 2001 Maniacs: Field of Screams maar het blijkt een erg leuk vervolg te zijn op het ook al zo leuke ''2001 Maniacs''.

Bill Moseley is de perfecte opvolger van Robert Englund en zet Mayor George W. Buckman misschien nog wel leuker neer dan Englund ook. De rest van de cast zijn z-acteurs die geen enkel talent hebben. Ze worden echter gered doordat ze allemaal totaal geen schaamte kennen waardoor veel scene's lekker over de top zijn.

Het script zit vol one-liners en dialogen die zo slecht zijn dat ze weer hilarisch worden. Sowieso zit het qua humor wel goed. Er zijn in ieder geval genoeg scene's die me aan het lachen maakten. Ook de gore is weer prima, al was die in 2001 Maniacs volgens mij toch net wat beter.

De film komt overigens jammer genoeg wel enorm amateuristisch en low-budget over. Dat geld voor de belichting en camerawerk maar al helemaal voor het geluid/dubbing(?) waardoor het soms klinkt alsof de dialogen in een lege badkamer zijn opgenomen.

Al met al een prima en erg ondergewaardeerd vervolg met genoeg humor, gore, one-liners en bizarre characters om je 86 minuten entertained te houden.

Erg leuke film! Een van de grootste dingen die opvallen zijn de komische scenes, met als toppunt de scene waarin Jacksson met zijn limo de stad uit probeerd te rijden. Behalve komische scenes zijn er ook er grappige figuren (Woody Harrelson ).

Natuurlijk kent de film ook genoeg serieuze scene's, en ook die zijn mede door de special-effects zeker niet slecht. Jammer dat ik hem op de tv met reclames heb gekeken. Lijkt me echt een toffe film om in de bios te kijken.

M'n vierde van Sergio Martino, en dit is onverwachts best een ambitieus werkje. O.a. de zeer diverse settings en de groots aangepakte special effects laten het in ieder geval lijken alsof dit niet PUUR een snelle cashgrab was. 2019 lijkt in vergelijking met de vele andere 80's post apocalyptische films ook een wat groter budget te hebben.... Zal dat daadwerkelijk ook zo geweest zijn? Of ligt het aan de kunde van Martino en de crew om er gewoon meer uit te halen? De waarheid zal misschien ergens in het midden liggen.

Openingsscene met de inval van de 'Euraks' is sterk, en dat dit een film word met een aardig tempo is al af te lezen wanneer die scene direct word opgevolgd met een toffe 'Death Race' in de woestijn van Nevada. Daar word ook Parsival, de anti hero, geïntroduceerd. Goed kostuum en Michael Sopkiw heeft een goeie kop voor dit soort rollen. In ieder geval een fijne 'Snake Plissken' achtige vertolking. Vreemd dat Sopkiw in slechts 4 films op zou draven, want ik vind het 1 van de sterkere hoofdrolspelers die ik in Italiaanse 80's post apocalyptische films heb gezien. Rest van de cast is ook aardig met o.a. Valentine Monnier en Anna Kanakis als eye candy, en de beruchte George Eastman in wederom een bizarre rol.

Ik haalde eerder al aan dat de diverse locaties in 2019 de film een extra dimensie geven die vele Italiaanse rip-offs uit die periode niet hadden. Voor het verwoeste Manhattan word een heel tof miniatuur bouwsel gebruikt. Verder zien we o.a. compleet verwoeste New Yorkse straten, een autosloop, het riool, en een fabriek. Genoeg afwisseling dus.

De actie is voldoende, al zien de laserbeams er wel sterk gedateerd uit. Gelukkig worden die niet al te veel gebruikt. Hier en daar ook uiteraard wat practical gore effects (het blijft tenslotte een Italiaanse productie). Eindscene waar er ontsnapt word uit Manhattan is overduidelijk gekopieerd uit Escape From New York, maar dat mag de pret niet drukken: het is gewoon cool!

2019: After the Fall of New York is in z'n subgenre één van de betere films die ik tot nu toe heb gezien. Coole characters, goede aankleding, actie, mooie vrouwen, mutanten, een verwoest New York en een lekker synth soundtrack. Dat is precies wat je in een film als deze nodig hebt. Snel eens opzoek naar een DVD of Blu-Ray.

Overigens een verrassend acceptabele dubbing.

Best lekker post-apocalyptisch filmpje...

Bij 28 Days Later wordt je vrijwel meteen in het diepe gegooid. Die scene's waar Jim door het lege Londen loopt zijn echt schitterend. Schitterend camerawerk, prachtig kleurgebruik en een heel naargeestig sfeertje.

De scene's waar de ''zombies'' aanvallen zijn behoorlijk spannend alleen is het door de erg snelle en flitsende montage niet altijd even goed te volgen. Jammer genoeg neemt de kracht van 28 Days Later af na de (uitstekende) scene waar de vader per ongeluk besmet raakt. Het hele gedoe met die landmacht kon me namelijk niet echt interesseren. Ze gingen in een keer een heel andere weg in en dat vond ik jammer.

Acteerwerk was zeker voldoende al was Megan Burns als Hannah niet altijd even overtuigend. Ook het einde vond ik wel een beetje out of the blue.

Maar al met al wel een behoorlijk goed filmpje die zich mede door het enorm sterke eerste deel goed staande houd. Benieuwd naar het vervolg.

Uitstekend vervolg op het ook al zo goede 28 Days Later.

In het begin had ik nog wel even mijn twijfels. De film begint namelijk met een in potentie enorm sterke openingsscène maar die werd voor mij volledig verkracht door het enorm snelle, flitsende en onoverzichtelijke camerawerk. Ik denk dat er in 5 seconde wel 5000 cuts voorbij kwamen.

Londen is niet meer compleet verlaten (al ziet het er nog steeds uit als een ghost town) aangezien er langzamerhand weer wat mensen worden toegelaten. Echter breekt het virus al snel weer uit waardoor iedere inwoner van Londen weer met de kop gelijk moet worden gemaakt. Het is duidelijk dat 28 Weeks Later veel explosiever en meer op actie gericht is dan 28 Days Later die het vooral moest hebben van de grimmige sfeer en de prachtige camerashots van het compleet verlaten Londen. Ook hier in 28 Weeks Later zijn deze shots aanwezig maar die hebben helaas, ondanks dat ze nog steeds vrij aardig waren, niet de kracht die ze in 28 Days Later hadden.

Het acteerwerk is opnieuw erg goed. Iedereen doet het uitstekend maar het was vooral leuk Jeremy Renner te zien die zo ongeveer dezelfde rol vertolkt als dat hij doet in The Hurt Locker. Overigens heeft ook 28 Weeks Later geen gebrek aan z'n keiharde emotionele momenten. Denk bijvoorbeeld aan de massavernietiging wanneer het virus opnieuw uitbreekt.

28 Weeks Later is erg goed vervolg die wat sneller en actiegerichter is dan het origineel. Wel jammer van het af en toe veel te snelle camerawerk.

Dario Argento heeft behoorlijk wat klassiekertjes op zijn naam staan maar we mogen ook wel eens eerlijk zijn..... Dit is gewoon niet goed.

Dat de man visueel imponerende shots kan neerzetten is alom bekend en dat bewijst hij ook weer in deze Four Flies on Grey Velvet. Weinig kritiek daar. De scenes waar de intruder s nachts in het huis van Roberto is zijn imo veruit het sterkst en behoorlijk spannend.

Maar de rest..... Jongens jongens toch. Van enige continuïteit of logica heeft Argento hier weer geen kaas gegeten. Daarnaast heeft de beste man ook totaal geen gevoel voor humor, wat resulteert in een aantal pijnlijk slechte en misplaatste 'komische' scenes. Een karikaturale homofiel.... Lollig zeg.. En dan ook nog een Ernst & Bobbie niveau infantiele postbode. Het is echt om te janken.

Soundtrack van Morricone is matig, en als je als regisseur je uiteindelijke dader een monoloog van 10 minuten moet laten houden omdat er anders geen touw aan vast te knopen is wat nou precies zijn of haar motieven zijn dan moet je toch eens bij jezelf te raden gaan of je het script niet nog eens moet herzien.

Nee, visueel hier en daar leuk maar verder is het echt TOTAAL niet mijn ding. Behoorlijk gedateerd ook helaas. Toch wel opvallend dat dit toch nog zo goed beoordeeld wordt hier op MovieMeter.

Gisteren nacht verraste Johannes Roberts mij compleet met het fantastische The Strangers: Prey at Night. Aangezien ik benieuwd was naar meer van deze man, en ik deze 47 Meters Down: Uncaged nog ongezien in de dvd kast had besloot ik deze vanavond maar eens aan te zetten.

Laat ik beginnen dat het haaien subgenre niet direct mijn favoriete subgenre is. Vooral het moderne werk is vaak wat cliché en zit vaak vol met te slechte CGI. Bij deze 47 Meters Down is de CGI ook niet altijd geweldig maar vaak wel overtuigend genoeg. Daarnaast wordt er leuk gespeeld met de donkerte in de ondergelopen stad waaruit dan ineens een haai verschijnt. Qua schrikeffecten hier en daar dus wel wat te beleven (Zoals Roberts dat ook deed in The Strangers).

Een ander herkenbaar punt van Roberts zijn de 80's tracks die hij combineert met horror scenes. Erg fijne details. Overigens is de scene met het rood knipperende veiligheidslicht echt top!

Hier en daar echt wel genoeg kwaliteit te ontdekken, wat in mijn ogen bewijst dat Roberts met The Strangers geen eendagsvlieg is. Helaas vond ik het niet altijd even boeiend en ontstijgt het in zn totaal niet perse het andere standaard genrewerk.

Aardige, maar wel enigsinds overgewaardeerde Miike. Behoorlijk trage opbouw, maar ondanks dat blijft het wel boeien. Niet in de laatste plaats door het acteerwerk van de hoofdpersonages.

Langzaamaan wordt het iets meer onheilspellend. Die shots van Asami wachtend bij de telefoon, met die sinistere zak op de achtergrond zijn lekker luguber.

De uiteindelijke ontknoping, waar toch zoveel om te doen is qua shock factor, vond ik eerlijk gezegd toch nog tamelijk tam. Vooral qua gore/geweld. Het is vooral het psychopathische acteerwerk van Eihi Shiina wat indruk maakt in die laatste scène.

Prima film die goed in elkaar zit. Maar de ophef is het in mijn ogen niet waard. En met een plek 66 in de top 250 beste horror films hier op moviemeter kan ik toch concluderen dat het wat overgewaardeerd is.