Opinions

Wat een beetje als los zand lijkt te beginnen levert uiteindelijk toch een tamelijk geweldige film op, in een mooie mengeling van humoristisch, hedonistisch en nihilistisch. Met als hoogtepunt toch wel de trolleybus-scene. En met een oor-strelende soundtrack met o.a. Scott walker, Adamo en de Alessi Brothers waarbij vaak goed te horen is dat er vanaf heerlijk knisperend vinyl gedraaid wordt.

Regisseur Glasner neemt uitgebreid de tijd om ons mee te laten kijken in het leven van Theo. Een serie-verkrachter die na 9 jaar TBS vrijkomt.

Net als Hollywood-tegenhanger The Woodsman geen prettige film.

Als kijker ga je toch meeleven met de hoofdpersoon, maar is hij wel daadwerkelijk genezen? Of kan er toch een volgend slachtoffer vallen?

Zeker na het einde toe begint alles zo zwart te worden dat Irreversible binnen handbereik ligt.

De scene waarin Olaf K. vertwijfeld naar z'n hoofd begint te grijpen is zo'n scene die het bij vlagen allemaal ongemakkelijk kijkvoer maakt, maar wel het soort scene die als een mokerslag aankomt (What The Fuck...?!?).

En dan valt Theo Maassen als Nederlandse TBS-er toch wel compleet in het niet.

Het best vergelijkbaar met L'Humanite van Bruno Dumont dat een aantal jaar geleden een bescheiden arthouse-hitje was.

Bijzonder(e) onaangename film.

En nog steeds geweldige film met Hackman en Scheider en Fernando Rey boosaardig brein achter de Franse Connectie.
Klassieke achtervolging te voet en dan nog eens overtroffen door de beroemde scene waarin Hackman per auto de metro achtervolgt.
Roy Scheider steekt een beetje bleekjes af bij alle screentime en klassieke scenes met Hackman, maar die heeft ook beduidend meer charme dan Roy.

In de herziening. En dit is toch wel één van de betere delen. Oorspronkelijk in 3D uitgebracht, maar ik zag hem destijds ook gewoon op de VHS van één van de lokale videotheken. Na deel 6 nooit meer verdergegaan, het ging toen ook wel erg op formule door. Hier nog lekker tempo, iets minder irritant tiener-slachtvee dan wat hierna de standaard zou worden (wat doet die overjarige hippie er trouwens bij?) en fijne kills. Jason komt in dit deel aan z'n hockeymasker, we doen zelfs een driedubbele scare-jump ergens en het Friday the 13th-muziekje doet de rest.

Eerste uur is een beetje formulewerk, maar uiteindelijk nog wel een hele aardige finale als Jason opeens te maken krijgt met een beoogd slachtoffer dat telekinetische krachten heeft. Z'n hockeymasker raakt ie ook nog eens kwijt. Het Jason-motiefje blijft natuurlijk het sterkste onderdeel van de reeks.

Flinke breuk met de voorgaande delen, niet alleen omdat we hier weg gaan van Camp Crystal Lake, maar ook omdat dit meer actiehorror dan slasher is. Film is grotendeels ook een belachelijke variant op het thema, bij vlagen echt heel slecht. De finale is nog wel spannend. Vooralsnog de oneven delen zijn het beste. De even delen het minst. Dit is vooralsnog de zwakste aflevering.

Ik ben inmiddels tot het zevende deel gekomen. De oneven delen lijken vooralsnog de beste delen. Deel 4 begint goed en heeft een prima finale, maar een wel wat al te lang middenstuk met te weinig Jason. Over het algemeen is de serie t/m deel 7 in ieder geval van een bovengemiddelde kwaliteit, zeker in het genre. Ooit bedoeld als echte afsluiter van de serie. Er kwam toch een deel 5 en was het de bedoeling door te gaan tot het 13e deel. Daar zitten we nog niet op en er is inmiddels al weer een remake van deel 1. Van de week nog een keertje verder met deel 8, maar dan lijken we Camp Crystal Lake definitief te verlaten. Note, hier zitten we ook niet op Camp Crystal Lake, maar ergens daar in de buurt.

In de herziening.

Stephen Poliakoff altijd een goede naam voor kwaliteitsdrama op de BBC.

Hier speelt het in de hogere kringen in de eighties and nineties. De vreemde werkrelatie tussen de extreem rijke Paul en zijn secretaresse Lizzie die als een soort liefdeskoppel elkaar aantrekken en afstoten onderwijl omgeven door kunstenaars, schrijvers, politici en filosofen.

Wow! Oorspronkelijk was het in 1985 of 1986 al eens de bedoeling de film te zien toen die draaide in de bioscoop, maar er kwam iets anders tussen: Ghostbusters, Gremlins, Weird Science zoiets. We zijn echt bezig met de laatste inhalers en gelukkig word ik blij verrast door deze prachtige vampierenfilm, met een geweldige Roddy McDowal als een soort van Peter Cushing die opeens tegenover een echte vampier komt te staan. Prachtige tribute.

In de herziening!
Toch wel een klein hoogtepuntje uit de tijd van de betere VHS-videotheek.
Lovecraft wordt naar de jaren 80 vertaald door het zelfde team dat daarvoor succes had met "Re-Animator" en het is een soms net iets te jolig, maar ook lekker vies filmfestijn met slijmerige beesten, oppeuzelen van hersenen en slangetjes die uit een gaatje in je hoofd komen.
Na 1986 verwerd de horrorfilm tot voorspelbaar formulewerk, hier was het nog net allemaal heel leuk.

Amicus anthologie. 4 verhaaltjes. We gaan ze één voor één langs.

The Gate Crasher: de spiegel en een saai voorspelbaar begin.

An Act of Kindness: met een medaille en dit vind ik nou een geweldig luikje. Bizar, mysterieus en een stevig WTF-gehalte. Donald Pleasence doet hierin ook mee. Klein klassiekertje.

The Elemental: het snuifdoosje. Verder tamelijk idioot luikje, dat meer aan een soort poging tot comedy doet denken.

The Door: over een deur natuurlijk, waar af en toe een geheimzinnige kamer achter zit. Prima verhaaltje, leuk gedaan, maar overtreft het tweede luikje niet.

2 x niks, 1 x prima, 1 x magnifiek, Half geslaagd maar zeker vanwege het tweede verhaal de moeite waard om een keer mee te pakken.

Fraaie herschepping van stukje TV-geschiedenis.

Talkshow-presentator zet al z'n geld en credits in om Nixon eronder te krijgen in 4 interview-rondes.

Nixon blijkt echter een geduchte tegenstander.

Film leek me in eerste instantie wat zinloos in de zin dat ik een letterlijke constructie van de interviews verwachtte, maar we kijken dus ook mee met de voorbereidingen in zowel het Frost-kamp als het Nixon-kamp.

Voor de hele jeugdige kijkers misschien wel aan te raden zich een beetje in te lezen in het Nixon/Watergate-schandaal (of je kijkt All The President's Men er even op na).

Bizar, creepy, belachelijk en een beetje walgelijk, maar boeiend was het allemaal wel in deze ietwat vreemde film uit 1966 over nazi-dokter die ingevroren ss-ers probeert te ontdooien, maar even wat verse levende hersenen nodig heeft om te bestuderen en daarvoor maar even het hoofd van de vriendin van zijn nichtje gebruikt.

Een beetje meer thrills waren welkom geweest.

Nu grotendeels een sociaal drama dat nergens echt slecht wordt, maar waar het anderzijds nou ook weer nergens echt interessant wordt.

En dan blijft het allemaal wat op een matig niveau voortkabbelen, jammer want qua thema had er volgens mij veel meer uitgehaald kunnen worden.

Redelijk amateuristische horror-pulp, met name de acteerprestaties zijn om te huilen.

Verhaaltje over twee professoren die onvrijwillige proefpersonen helpen aan onsterfelijkheid blijft nog wel enigszins boeien - onsterfelijkheid in de diepvries lijkt me ook niet zo'n heel aantrekkelijk vooruitzicht overigens - af en toe komen de frozen zombies naar buiten om één of ander klusje te klaren (voornamelijk nieuwe slachtoffers zoeken).

Alleen interessant voor de ware horror-completist overigens, d'r zit wel iets gore in, maar het is toch voornamelijk dialoog.

Had misschien wat kunnen worden als het acteer-niveau en de productiewaarden wat hoger hadden gelegen.

Donderdag extra gewerkt om 's avonds weer "Trash Kino" te kunnen kijken op ARTE - zeg niet dat ik er niks voor over heb.

Film neigt nogal naar de Hammer Horror (en Christopher Lee helpt dan ook nogal mee) maar dan met iets meer sexuele/sado-masochistische ondertonen.

Daar zal hem dan ook de Mario Bava-invloed voornamelijk inzitten (al kwam de naam John M. Old als regisseur op de titelrol - een voorganger van Allan Smithee).

Enkele zeer mooie visuele hoogstandjes krikken de film net iets boven het gemiddelde Hammer-niveau, met name de hand die recht op de camera afkomt is een klassiekertje.

Heerlijk, langzaam maar sfeervol en vol met onderhuidse spanning zittende Deense thriller met af en toe wat zwart-komische stukjes die neigen naar het werk van Anders Thomas Jensen.

Film is prachtig gefilmd hetgeen het dorpje een wat surrealistische sfeer meegeeft, maar iedereen die in dit soort dorpen is geweest kent het gevoel van een te verstikkende sociale controle...dat onze hoofdpersoon ook nog eens een ongewenste buitenstaander is, maakt het voor hem ook niet makkelijker.

Stevige aanrader.

In de herziening...de debuutfilm van Lukas Moodysson.

En het was een heerlijke herziening - dit is toch wel één van de allermooiste coming-out-films.

Meestal slagen al die goede bedoelingen er in om het allemaal veels te zoetsappig te maken, hier zien we toch echt duidelijk de hel die pubertijd kan zijn zowel voor het buitenbeentje als voor het populairste meisje die haar werkelijke zelf niet kan tonen.

Verder het meest prachtige out-of-the-closet-moment allertijden en fijn grofkorellig camerawerk.

Even in het begin ben ik bang dat we de inmiddels iets te vaak geziene serial-killer-film gaan krijgen, maar gelukkig concentreerd de film zich meer op de relaties die de hoofdpersoon aangaat tijdens zijn reis/vlucht/odyssee van 78 dagen.
Ronduit schitterende momenten in het hotel met de moeder en dochter. Tevens een flinke inblik op de familie van de hoofdpersoon.
En toch word de hoofdpersoon nooit ook maar enigszins sympathiek (die vreselijke oplichterstruc bij die mevrouw die al haar centjes heeft gespaard om de borg van haar zoon te betalen - zo laag!!)
Einde van de film mag bij de klassieke film-eindes.
Meesterwerkje.

Opkomst en ondergang van de disco 1976-1980.
Niet in het hippe New York, maar in Franstalige Montreal.
Louche platen-producers, drugs, gays, opkomende disco-zangeresjes, de Quebec Ad Visser.
De donkere zijde van de "Saturday Night Fever" want het aanvankelijke hedonisme leidt al snel tot inhoudloosheid en gesloopte personages...tot in 1980 AIDS de disco het finale nekschot geeft.
Meerdere verhaallijnen en een weinig opbeurende sfeer ondanks dat alle klassieke disco-hits voorbij komen...waarbij het alleen vreemd is dat we Funkytown van Lipps Inc al voorbij horen komen in 1978...het nummer kwam pas uit in 1980.

Eigenlijk vind ik de beatnik-versie van Hepburn leuker dan na haar transformatie.

Maar goed ik ben ook een avantgarde-rock-chick die graag Catcher In The Rye leest met Five Horse Johnson op de achtergrond en om dat te laten varen voor een modeblad en Fred Astaire als love-interest..nou nee bedankt.

Op zichzelf heerlijk escapisme met een aantal mooi gefilmde nummers, maar het persifleren van het beatnik-wereldje stoort me een klein beetje.

Tragikomische film waar de niet zo heel succesvolle oudste dochter terugkeert naar haar ouderlijk huis nadat vader en moeder plotseling zijn overleden na een tragisch ongeval.

De broer leeft niet zo heel minzaam samen met zijn postorder-bruid en dan is er nog de stille en verlegen jongste zus die ooit haar familie in diskrediet bracht met een zeer succesvolle autobiografische manga.

Humor, drama en sadisme in prima balans en prachtig camerawerk en de comedy wordt niet all-out opgevoerd, waardoor het een soort drama wordt met wat bizarre scenes en personages.

Whoah!! Af en toe moet ik deze weer eens opzetten deze De Palma.

In de vierde (?) herkijk.

Paranormale thriller vol met vreemde scenes zoals een minuten durende scene in slow-motion.

Geweldige soundtrack ook.

En Kirk Douglas, John Cassavetes, Amy Irving en Carrie Snodgress samen in een jaren zeventig film...amazing!

Jaren zeventig Eredivisie!!

Film begint uitermate fijn met een soort moderne IJslandse Oblomov die ontwaakt uit z'n routineuze leven en via een ongewild abonnement op de plaatselijke line-dance-club (Kom d'r maar in Kenny & Dolly!!!) toch het leven en de liefde lijkt te gaan ontdekken.
Jammer genoeg gaat het tweede deel grotendeels de mist in door te veel zelfopoffering voor een dame die het niet waard is.
En zo gaan we van een heel fijn drama naar een film die mij tegen de borst gaat stuiten en valt de algemene waardering zo'n beetje halverwege.

Ah van de regisseuse van "Shara" en "The Mourning Forest" als ik al die Japanse namen makkelijker kon onthouden had dat alvast voor hoge verwachtingen gezorgd, maar die waren in dit geval dan ook ruimschoots ingelost.
Plotomschrijving mag je meteen weer vergeten, het gaat hier eigenlijk om de 16-jarige hoofdpersonen die met elkaar gaan en de personen eromheen. En het gaat over het eiland, de zee en de wind. Regelmatig beweegt de camera zachtjes golvend mee met het ritme van de zee.
Bij de sterf-scène houd ik mijn ogen niet droog, al weet ik nu wel een beetje hoe ik dit Aardse leven wil gaan verlaten, prachtig....
Verwacht geen echt coherent verhaal, het zijn episodes, soms kalm, soms onstuimig, maar vanaf deze derde film van Kawase die ik gezien heb gaan we die naam echt onthouden...wat een talent!
Meesterwerkje!