Opinions

It's better to be dead and cool, than alive and uncool.

Van dit soort films kan ik geen genoeg krijgen. Stoere bikerfilm met ruige cafés, erotiserend machismo, misdadigers met kevlar mantels en hardrock op de achtergrond. Je snapt het plaatje. Behalve dat de film ongegeneerd misdaad promoot (een overval plegen is helemaal OK om de lokale bar te redden) is er toch ook heel wat fun aan dankzij wat knallende actie en onderkoelde humor. Het einde kon wel beter.

Een duidelijke ode aan het leven maar dan wel met personages die volledig buiten de norm vallen. Eigenlijk voor zijn tijd een ruimdenkende film en dat was ook de reden waarom critici de film afkraakten. Dat konden ze niet aan. Liefde kent geen leeftijdsgrenzen en zo zou het moeten horen. De idiosyncratische personages (om een term uit de boekjes te gebruiken) komen de zwarte humor ten goede. In het geval van Harold vertellen ze iets over hem : namelijk dat hij weinig plezier heeft aan het leven, en zich slecht in zijn huid voelt. Hij uit dit via macabere zelfmoord-ensceneringen. Het is zijn ontmoeting met Maude die hem nieuwe mogelijkheden bieden en hem ook zin geven in het leven. Maude zit vol levensvreugde en trekt zich weinig aan van wetten en regels. De enige regel die ze hanteert is vrijheid in haar geest. De scènes met die flik op moto was wel top. Ergens was het einde dan ook een vreemde keuze voor iemand die zo van het leven genoot. Klopte niet echt voor mij. Harold & Maude is een prettige en aanstekelijke komedie met een dosis levenswijsheid.

Ja, een soort Straight Story, maar dan toch een stuk minder interessant. Het kon me niet helemaal meekrijgen. Een oude man die stilaan aan het einde van zijn leven raakt, wordt zijn New Yorkse flat uitgezet samen met zijn kat Tonto, en trekt door Amerika voor een bezoekje aan zijn drie kinderen. Onderweg ontmoet hij diverse personages. Soms gaan de monologen en dialogen werkelijk nergens over en dat ergert soms wel eens.

Art Carney weet wel een fris en spontaan personage neer te zetten, met levenswijsheid en vol relativering over het bestaan. Hij aanvaardt iedereen zoals die is en staat altijd klaar om iemand te helpen. Zijn kinderen lijken hem meer nodig te hebben dan omgekeerd, vooral die zoon in Californië, gespeeld door een jonge Larry Hagman die ik niet eens had herkend. Ach, daar is Chief Dan George weer, de oude Indiaan die altijd voor de klucht wordt ingezet (zie ook The Outlaw Josey Wales). Het is geen slechte film maar met films van Mazursky heb ik het altijd moeilijk gehad...

Dit is inderdaad een variant op Deat Wish, dat is overduidelijk. En nog eens goed in elkaar geflenst ook. HB bouwde zich op zoals ik het graag heb : eerst krijg je sympathie voor de oude man, dan leer je de bad guys haten, en dan over naar de actie met tot slot een lekker bloederig einde . Daar hou ik echt van als die delinquenten neergeknald worden
Hier en daar zéér overdreven, dat is waar. Dit huis met die bijna 2m hoge cannabisplanten en die rellen vond ik buiten proportie. Harry Brown krijgt onderscheiding met 4* omdat dit absoluut was wat ik in deze film wilde zien.

Psychologische thriller waarin een overspannen gezin naar hun huisje op het platteland gaan... om eraan verder te werken. Echte vakantie zit er niet in en op de koop toe ontmoet hij onderweg een oude klasgenoot, Harry, die zichzelf uitnodigt bij hen samen met zijn vriendin. Ik stoorde me wat aan de braafheid van Michel. Persoonlijk zou ik zo'n ongevraagde gast snel beleefd wegsturen. Maar het koppel blijft dagen aaneen in hun huis hangen. Een echt warme en hartelijke band hebben Michel en Harry niet. Heeft Michel de energie niet om te reageren door de overspanning? Is het koppel te beleefd? Vond de interactie tussen de personages niet echt werken, zeker wanneer Michel plots een creatieve opstoot krijgt op de WC-pot om opnieuw te gaan schrijven. Dat was al helemaal geforceerd.
Het einde vond ik goed maar in zijn geheel voelt één en ander aan als onafgewerkt, zoals de verdwijning van de broer en de band die Michel en Harry in hun jeugd hadden (flashbacks)... . Het idee is goed, maar er kon een sterkere film uit gekomen zijn.

Wat kan Bale toch acteren zeg... Echt van begin tot einde genoten van deze film.
Twee veteranen, goede vrienden, zoeken werk maar het lukt hen niet om hun leven terug op de rails te krijgen. In plaats daarvan zoeken ze kicks op, gaande van zuipen, wiet roken tot wapens en drugs dealen. Later wordt duidelijk dat Jim psychopatisch geworden is nadat hij beestachtig Iraqi's heeft afgeslacht tijdens zijn dienst. Mike is mentaal stabieler maar laat zich meeslepen door hem in gevaarlijke situaties ten koste van een degelijke relatie. Rauw, intens en soms best grof portret van ex-soldaten die zonder omkadering en begeleiding er niet in slagen om te functioneren in de maatschappij en in de criminaliteit belanden. En Bale... maar dat had ik al gezegd dacht ik
Minpunt : het einde.

Best een goede thriller met een dramatisch kantje. Ik ging totaal blanco in deze film, afgaand op positieve echo's en was aangenaam verrast. Het ziet er geen duur filmpje uit, met amper tien acteurs, beperkte locatie, beetje 90s achtig. Toch spat er heel wat originaliteit vanaf met de verrassende twist en is het vrij spannend, hoewel de Misery-invloed niet te ontkennen valt. Wat meer visuele sfeerschepping ontbreekt soms en dit kost een halve ster. Morton evenaart nergens Kathy Bates' prestatie maar Shannon als onder de sloef liggende echtgenoot bewijst nogmaals een kwaliteitsacteur te zijn. Ook de acterende kinderen weten de film tot leven te brengen.

Zeker een goede Vlaamse film : een derde roadmovie, een derde komedie, een derde drama. Drie invalide jongeren willen van de grond gaan in een bordeel speciaal voor hen gemaakt. De instelling is uitermate positief en de levensvreugde brengt kleur. Geen vulgair gedoe... dat laten we maar aan de Amerikanen over. In tegenstelling tot Intouchables durft Hasta la Vista wel eens dramatisch en huilerig zijn op sommige momenten en vergeet de kijker niet dat het trio dagelijks met hun beperkingen om moet gaan. Vooral het einde brengt de kijker terug met beide voeten op de grond . Van het beste dat Vlaanderen te bieden heeft. En dat zeg ik met trots.

Best een knap idee om de rol van elke cel in een lichaam als een wereld op zich voor te stellen. Vond het wel vaak aan de kinderachtige kant maar dit schijnt een deels educatief project te zijn om op hippe wijze immunologie en de rol van diverse cellen uit te leggen, en bij uitbreiding hoe kankercellen werken. Wel grappig die rode bloedcellen met hun zuurstofflesjes en rode petjes. Grappigste scène was de vader die dringend op de plee moest en de bijhorende commentaar

De film switcht dus van een vader en zijn dochter in de werkelijke wereld naar wat er in hun lichaam gebeurt. De visualisatie was redelijk uniek in zijn genre met een kleurrijke mix van komedie, fantasy, actie en drama. Maar je moet er vooral in mee kunnen gaan en dat vond ik een moeilijke opdracht.

Op young adults gerichte film geïnspireerd door de schietincidenten tussen politie en zwarten in de VS. Je zou de film kunnen verwijten om teveel te hameren op de verschillen tussen de twee bevolkingsgroepen; toch is dit helaas de realiteit van elke dag en worden op juridisch vlak twee maten en twee gewichten gehanteerd; het juridisch systeem benadeelt of negeert nog steeds meer de zwarten. The Hate U Give klaagt dit onrecht aan en drijft een nog steeds gapende wig tussen blank en zwart, zonder daarom al the hard het woord racisme te schreeuwen. Racisme is niet de verklaring alleen. Starr heeft een blank vriendje maar vader Maverick heeft er wel een probleem mee. Aan de kant van de politie zie je soms ook wel een zwarte rondlopen. Er wordt ook nergens ontkend dat de blanke politie onder grote druk moet werken. De nuances die gelegd worden geven de film flink wat frisheid mee en maken een goed afgewogen balans van de situatie, met sociale problemen in beide bevolkingsgroepen.

Je kan alleen maar concluderen dat er nog steeds een lange weg naar gelijkheid is, en dat we in een generatie van protestbewegingen zijn beland die een middel zijn om diverse vormen van onrecht aan te pakken. Actuele sociaalkritische film die zeker discussies zal teweeg brengen maar net iets te braaf en sentimenteel om mij écht verontwaardigd te laten voelen.

Redelijk indrukwekkend moet ik zeggen. De vertelstructuur is bijzonder knap. Was dit een lineaire vertelling geweest, dan was dat ronduit een saaie film geweest. Tarantino splitst op in hoofdstukken, gebruikt voice over en flashbacks op cruciale momenten. Daardoor blijft het onderhoudend, want Hateful Eight is zwaar narratief. Sommige dialoog was dan ook gewoon te lang, zoals in die koets. De vertelstijl is ook opbouwend. Hij verbergt hoe de acht verschillende mensen met elkaar gelinkt zijn en nog belangrijker, hun drijfveren. Traag wordt de spanning opgebouwd, en ik vond het eerste uur bijzonder aanslepen. Ook dat hoort bij een tarantino-film, die trouwens niet ontdaan is van absurde humor (de Lincoln brief, blowjob, die deur dichtspijkeren) . Wederom eindigt dit alles in een orgie van geweld en bloed waardoor je Tarantino terecht voorspelbaar kan noemen. Acteurs zijn voortreffelijk. Jackson steelt de show met een larger than himself prestatie. Wat een vent hé? Ook Goggins en Kurt Russell waren indrukwekkend. Ennio Morricone na veel jaren terug met een echte droomscore: wat een muziek alweer om een film te openen! Deed me een beetje denken aan The Untouchables. Hoe goed de film ook is, hoge herhalingswaarde heeft de film niet. Omdat de film net steunt op hoe de vork in de steel zit, zal dit minder een plezier zijn om te herbekijken dan bvb Kill Bill of Django.

Begint spannend, eindigt lullig. Met schotwonden verderlopen, op een spijker stappen en verderlopen enzovoorts. Veel geloofwaardigheid zag ik hier niet, wat ook de spanning niet ten goede komt. Bovendien is ook het gebrek aan een boeiend plot zoek. In een horrorfilm moet het niet veel zijn, maar zelfs dat lukt niet. Waarom die freaks zo'n complexe game organiseren ontgaat me nog steeds. En dan op het einde trapt de clown wel erg makkelijk in de val..
Ik vond het een horror'tje van niks eigenlijk. Nipt 2* door het spannende eerste half uur en de groezelige sfeer maar het mocht allemaal iets harder als je toch met een slasher en harde kills naar buiten wil komen. Zo geven films als Saw, Collector, en zelfs Escape Room tenminste wel wat ze beloven.

Deze omgekeerde spookfilm werd duidelijk op maat gemaakt voor een tienerpubliek : tiener in de hoofdrol, simpele dialoog, helemaal geen scares en zéér braafjes. Haunter moet het vooral hebben van de uitwerking van het hele idee, en zeker in het eerste deel vond ik het sterk gedaan. Hoe Lisa in een repetitief patroon zit en daar stilaan doorheen breekt, en contact maakt met de wereld der levenden . De minste van Natali voor mij tot nu toe, maar dan toch één met een sterke visie erachter

Haunting house film zoals ik ze niet graag zie. Was flauw want je moet al een stevige regie hebben om met zo'n klassiek verhaaltje op een positieve manier uit te pakken, om nog niet te spreken van dat overgedramatiseerde ( kankerdramaatje als kapstok ). Weinig spannend, nauwelijks sfeer... en bovenal is het visueel vervelend. Die voortdurende korte flitsen naar het verleden, of naar andere beelden komen te veel aan de orde. Ik kon hier niet van genieten. Voor de betere film : Insidious, Sinister, The Woman in Black.

Ooit nog in de bios gezien en het is ook op groot scherm dat deze film het meest tot zijn recht komt. The Haunting is een klassieke griezelfilm waarbij de sfeer veel belangrijker is dan de scares. Laat de krakende deuren, bonkende muren, fluisterende stemmen, echo's en onrustwekkende sounds hun effect doen. Het optimaal gebruik van je geluidssysteem is bij deze een must voor een goede ervaring. Ook de barokke en massieve omgeving van het kasteel dragen hieraan bij. Het kon zeker spannender en de film neemt teveel tijd om uit de startblokken te raken, maar wat een geweldige sfeer toch. Helaas ook Zeta Jones in de cast: echt een slechte actrice. Bah.

Schaap in wolfskleren ...

Het echtgebeurde verhaal van Willi Herold, een deserteur die de identiteit van een SS kapitein aanneemt en gaat beweren dat hij rechtstreeks in opdracht van Hitler werkt. Hij richt daarna een bloedbad aan in een gevangenenkamp. Der Hauptmann is vooral een psychologisch portret van een man, die dronken wordt van macht en wreedheden begaat als overlevingsstrategie. Ook een redelijke lafaard eigenlijk want hij voegt zelf bijna nooit de daad bij het woord. Ik vond hem een schaap in wolfskleren. Met heel wat geluk komt hij er op een absurde manier voortdurend mee weg . Echter werd hij in 1946 toch geklist en geëxecuteerd.

De film is erg goed geacteerd en het zwart-wit maakt er een vrij deprimerende film, die ook satirisch uit de hoek komt (eindaftiteling... ook Willi ist wieder da!), maar humoristisch vond ik het zeker niet. Tenzij men de drankorgieën bedoelt, symptomen van de afbrokkelende droom van het Dritte Reich. Een aparte film.

Exotisch drama gebaseerd op een boek van Michener, over de bekering van de natives op Hawaii in het begin van de 19de eeuw. De film zag er echt goed uit dankzij de buitenopnames, en met een verhaal dat een heel plausibel maar ook nogal grimmig beeld geeft over de bemoeienissen van de blanken. Michener was gekend voor zijn noeste studiewerk voorafgaand aan het schrijven, en dus mag je ook rekenen op authenticiteit.

De missionaris Hale, gespeeld door Max Von Sydow, vond ik trouwens heel de film door een onuitstaanbare fanatiekeling die erop gebrand was om eeuwenoude tradities uit te roeien. De film kent enkele harde scènes o.a. de uitbraak van de mazelen, een ziekte die door de blanken werd geïmporteerd. Hawaii is niet de romantische eilandenfilm die je uit de jaren 60 zou verwachten, want Michener kwam tot de conclusie dat bekering een vernietigend effect had op volkeren die al eeuwenlang harmonieus volgens hun eigen gebruiken leefden .. Zeker het bekijken waard, maar het onsympathieke hoofdpersonage en de lange speelduur zetten de beleving regelmatig onder druk. Met een vroege rol ook van Gene Hackman.

Film gaat nergens over. Of toch wel? De uitleg van de hele film wordt in één keer op het einde onthuld, en dat vond ik een big mistake. Dit is ook de reden waarom het hele gebeuren helemaal niet interessant is; je weet gewoon niet waar het om draait. De actiescènes waren best OK, sportvrouw Carano lijkt geknipt voor deze actierol, maar nergens overstijgt Haywire de conventies van het genre. En ze duikt op elke plek op, waarvan de meest onwaarschijnlijke dat strand is ergens in Mexico waar ze achter McGregor aansluipt . De jazzy lounge (of is het lounge achtige jazz?) waarmee Soderbergh de film oppimpt vond ik ook maar goedkope rommel. Zou beter passen als muzak in de supermarkt. Hij leek volledig de pedalen kwijt. Wat een flop.

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen daarom quote ik dit maar eens. Prachtig drama van Susanne Bier. Een complex web van verschillende sombere emoties tegen kleurrijke idyllische decors. In essentie zoekt Bier met haar verhaal de oorsprong van het geweld in de mens op : macht (Big Man), dominantie (die garage-arbeider), wraak, woede (Christian en zijn vader), drang naar rechtvaardigheid (Sofus). Geweld brengt echter een mens ook dichter naar zijn doem en o wee daar gaat het inderdaad wat de moralistische kant op. Zo zijn de Denen nu eenmaal. In alle films van Deense bodem die ik heb gezien spelen school, opvoeding en morele waarden een belangrijke rol (kijk maar naar een film als Drommen).

Typische slasher uit die periode, over een serial killer die het gemunt heeft op aanstaande bruiden. Haalt overduidelijk de mosterd bij Halloween, je hoeft alleen naar de muziek te luisteren. De aanwezigheid van een jonge Tom Hanks kan nog een andere motivatie zijn om deze thriller te zien. Ondanks een sterke introscène in een bioscoop valt er verder helaas weinig te beleven.

Dit is nog eens een martial arts film, die van begin tot eind actie biedt. Sommigen daarvan zijn erg indrukwekkend en bruut. Zou ik zeker in een top 10 "martial arts" zetten. Bruce Lee lijkt een pussy hiermee vergeleken. De vete tussen twee gevechtscholen krijgt ook een politiek kantje met de anti-Japanse gevoelens, want de vijandige school is uiteraard Japans. Een jonge Sammo Hung vertolkt hier eveneens een hapkido vechter en ook Jackie Chan zou ergens te bespeuren zijn (niet gevonden) maar de ster is Angela Mao, die hier werkelijk alles uit de kast haalt. De choreografie is van topniveau.

Erg bijtende satire met enkele goede ideeën zoals die sprekende goudvissen doch niet mijn ding. De moraliteit van de film vond ik op het randje. Eigenlijk is er niets grappigs aan de hele situatie. Niet aan het feit dat Maconel zijn collega's wil omleggen en niet aan de tetraplegie van Vanessa Parks. De film liet me met een onaangenaam gevoel achter door zijn pessimisme.

Het gaat allemaal te lang door met heen en weer geloop in en rond het huis waardoor het erg clichématig aanvoelt. Onder het bed kruipen om je te verbergen, de vader die toekomt, de auto die onbruikbaar is. Zo voorspelbaar allemaal. De makers doen hun best op de spanning op te drijven, en met die kinderen erbij lukt dat aanvankelijk wel, maar vergeten dat het verhaal ook vooruit moet, het liefst met een paar twists (die er nooit komen in dit geval). Al snel blijkt dat het uiteindelijk toch om de zoveelste verrassingloze slasher gaat. Mijn Halloween selectie was dit jaar geen groot succes.

Minimalistisch niemendalletje. De dark medieval fantasy sfeer is goed gedaan en vraagt om meer; Maar meer krijg je niet want voor de rest een vage invulling waar je maar moet gissen waarover dit eigenlijk gaat. Ook het wezen dat de krijger najaagt (een kruipend hoofd dat op zoek is naar een lichaam) krijg je nooit echt te zien : ofwel kijkt de camera weg, ofwel wordt het beeld wazig. Flauw. Had beter gewerkt als kortfilm van 15 minuten. De poging is bewonderenswaardig, het resultaat niet.

Wat een ongelooflijk brute film zeg. Zo gewelddadig heb ik ze nog maar zelden gezien. Zelfs The Raid- films verbleken er soms bij. Al vanaf de introscène wordt de toon gezet met inmates en cipiers die elkaar aan flarden schieten bij de ontsnapping van een terroristenleider. Het nieuwste actievehikel uit Indonesië gaat hier nog een stap verder dan de gekende voorgangers. Deze is (om er een representatief percentage op te kleven) zowat 80% non stop gevechten. De personages gaan elkaar letterlijk te lijf met alles wat ze in hun handen kunnen krijgen en de venijnige martial arts fights zijn intens, zeer bloederig en duren lang, wat een zekere spanning schept voor de kijker.

Vooral die waanzinnige actiescène in de bus waar één van de terroristen een kogel in het oog geboord krijgt. . Uwais slaat aan gort en wordt aan gort geslaan. Op het einde schiet er niet veel meer van de held over . De zeer mooie Julie Estelle is ook weer van de partij. Het verhaal doet er bijna niet meer toe en is zeer klassiek (wie geeft in zo'n film om plot eigenlijk?), maar mede door de vakkundige regie en de adembenemende actie werkt het wel. Ja, Headshot is wel opnieuw een sensationele actiefilm geworden en verdient in zijn genre een hoog cijfer vind ik. Voor liefhebbers van bruut geweld is dit zonder meer een must-see.

Dit is één van die vele films die toen de Europese markt niet haalden. Thematisch te sterk gericht op de Amerikaanse interne sociale problemen. Nochtans is dit een goed te behappen drama over drie vriendinnen in het Alabama van de jaren '50. Ze zitten in een "sorority house" samen en stomen zich klaar voor een "happy american housewife" toekomst. Degene die we het minst zien is de geëmancipeerde Aiken (Phoebe Cates) die ervan droomt om naar New York te gaan leven en de navelstreng met haar geboorteregio te doorknippen. Delia (Virginia Madsen) is dan weer de typische conservatieve southern belle die zich prima schikt naar de lopende sociale regels.

Vooral Maggie wordt gevolgd, een mooie volwassen rol van Sheedy trouwens, die zich na een raciaal incident op een concert van Elvis Presley als een voorvechtster voor gelijke rechten ontpopt, wat niet zonder opofferingen gaat. Niet de origineelste film, maar de drie personages vullen elkaar goed aan, al is de toon erg zoetsappig en sentimenteel. Het conservatieve wordt ook extreem doorgetrokken : die scène waarin een meisje al huilend vertelt dat het OK is om verkracht te zijn vond ik nu wel zeer overdreven.

Veel beter dan ik verwachtte. Rock 'n roll fantasy over Elvis Presley die ontvoerd wordt door tiener Johnny, en daarna licht brengt in het gezin en in het dorpje. De King wordt helemaal niet te kakken gezet zoals hier beweerd wordt. Integendeel, de hele film kijkt met een tedere blik naar hem, maakt hem uiterst sympathiek en lijkt te willen zeggen dat er achter de façade van de mythe ook maar een gewoon mens schuilt. Alice Cooper daarentegen....
Het is natuurlijk een pure fictie ontstaan vanuit een "wat als" idee. Ik heb niks met Elvis maar heb toch de hele tweede helft zitten glimlachen met de hele romantiek rond de status van de man. David Keith deed het hier wel goed: hij heeft de moves goed ingestudeerd en het personage Elvis lijkt oprecht te genieten om eens eventjes buiten de spotlight te staan onder de gewone mensen. Toch een erg leuk sprookje vol feelgood momenten. Kippenvel wanneer Elvis bovenaan de trap een liedje performt voor Johnny's betoverde moeder.

I'll tell you what's black and bleeding if it don't shut it's face

Veel leuke one-liners vanaf het begin al; en je ruikt het : dit wordt de stoere Eastwood met de vuile taal zoals we hem kennen. Een rol als taaie militair staat hem namelijk op het lijf geschreven. Deze wat vreemde film, die ergens tussen komedie en militair drama ligt, neemt zich nooit te ernstig en kent de nodige lichtvoetige momenten. Het dril-gedeelte vond ik zelf het beste aan de film. Gelukkig gaat ook het relatiedrama achter Highway niet overmatig domineren.

Er wordt meer ingegaan op het gebrek aan respect van de jonge generatie tegenover de ervaren veteranen en de moeilijkheden van toegewijde militairen om na hun carrière op een andere manier invulling te geven aan hun leven.

Was destijds een erg vernieuwende film. Eén van de grote troeven van Heat is de tijd die er genomen wordt om de karakters één voor één uit te diepen. Zelfs voor De Niro heb je begrip waarom hij doet wat hij doet in de film. Er zijn uiteindelijk geen good guys en bad guys, alleen mensen die door de omstandigheden gedwongen worden tot acties. Heat is ook meer dan deze sterke personages, neergezet door acteurs in topvorm. Ook de stijlvolle regie, de adembenemende actiescènes, een psychologisch spel tussen twee mannen die bangelijk veel met elkaar gemeen hebben en niks te verliezen hebben... dat mag allemaal geprezen worden. Dit blijft Mann's beste; velen hebben dit al proberen na te apen (ik denk bvb aan een film als The Town), maar het niveau van Heat hebben ze niet weten te bereiken. Mijlpaal!

Onverwacht goed. Heel goed zelfs. Al moet je deze film niet te letterlijk nemen. Deze satire over sociale druk bij pubers gebruikt enkele extremen om de boodschap kracht bij te zetten maar vond het erg subtiel. De hele film komt eigenlijk over als één grote fantasie. Zo worden onderwerpen die veel belang genieten bij de jeugd zoals populariteit en erkenning in het belachelijke getrokken door daartegenover extreem gedrag te stellen die uit sociale druk ("peer pressure") ontstaat zoals pesterijen, zelfmoord en moord. De satire wordt dan wel ongemakkelijk wanneer zelfmoord op een cynische manier een hype wordt. Toch wordt de (zwarte) humor niet vergeten

Spilfiguur is JD, een psychotische manipulator die meer fungeert als het vleesgeworden onderbewustzijn van Veronica. Hij wordt wel als een fysiek persoon voorgesteld, maar je ziet hem weinig interageren met andere studenten, waardoor ik hem zag als het "stemmetje in het hoofd" dat de studenten aanzet tot geweld. Geen enkel personage wekt echt sympathie op en al zeker Veronica niet (goede rol van Winona Ryder!) die eigenlijk slaafs de Heathers volgt om er toch maar bij te horen maar dan helemaal vreselijk wordt uit frustratie.

Heel onconventioneel, soms werkt dat, soms niet, hier wel.