Opinions

Niet zo bijzonder vond ik. Een jonge vrouw wordt door haar kapster via chantage gedwongen om te spioneren tegen haar volk. De kapster wordt al snel opgepikt door verzetsstrijders en onder druk gezet om de vrouwen die voor haar werken te identificeren. Intussen leeft Reem in angst en durft ze daarover geen woord lossen tegen haar man, van wie ze eigenlijk niet meer houdt.

Het is een vrij dun verhaal, die ook geen moeite doet om spanning en intriges op te drijven. Het blijft een herkauwd moreel dilemma over patriottisme wat al veel beter aan bod is gekomen in andere films.

Scorsese

Zelden vind je een regisseur die zoveel beroepspassie en liefde voor de film kan overbrengen aan zijn publiek. Respect. Hij verlaat even zijn geliefde stad New York voor Parijs, want het is natuurlijk in Parijs dat de film het levenslicht zag in 1895. Ik was verbaasd van de diepere betekenissen die hij in dit pareltje verborgen heeft. Hij ziet filmmakers in de eerste plaats als goochelaars, die de mensen even wegnemen uit de werkelijkheid. De vijand van film is de werkelijkheid zelf, waarin geen ruimte is voor fantasie. Maar je kan ook een beetje van die fantasie meenemen naar de werkelijkheid om de werkelijkheid mooier te maken. De missie, of moet ik zeggen de droom van elke regisseur. De scène waarin Hugo zelf aan de klokwijzer van het station hangt herinnert bvb aan Harold Lloyd in Safety Last waar hetzelfde gebeurde . Alles had een functie. Ook Christopher Lee als bibliothecaris die hem een boek overhandigt van Robin Hood terwijl hij die voor zijn zoon bestemde . Ook de stationstoezichter, zelf een wees die afgestompt is door de hardheid van het bestaan. Net als muziek verzacht film de zeden en laat droom en verbeelding verderleven. Scorsese brengt ook verbazingwekkende weetjes naar voor : dat inkleuring frame per frame gebeurde met de hand, dat celluloid in de oorlog omgevormd werd tot materiaal voor schoenhakken ...

Hugo brengt dit alles op een sprookjesachtige manier met prachtige rollen van Ben Kingsley, Sacha Cohen en de kinderen. Ook de muziek is wondermooi. Dit is inderdaad magie en een mooie hommage aan pionier George Méliès.

Had deze nog nooit gezien. Er zijn weinig films met een mongooltje in een centrale rol. Dit kon niks worden in de hand van een minder competente regisseur. Gelukkig hebben we Jaco Van Dormael, die er een mooi modern sprookje van maakt, vol poëzie en fantasie (die surrealistische stukjes met Luis Mariano en de moeder van Georges zijn goed gevonden). Twee mensen met een verschillende mentale leefwereld maken dan toch een connectie en vinden iets dat hen verbindt en verenigt. Inderdaad vind ik het ook iets te sentimenteel maar er zijn evenzeer grappige momenten (de losgeslagen mongolen die een van kapen in een garage) die de balans goed in het midden houden. De film maakt van mensen met het syndroom van Down wezens met een hunkering naar affectie en liefde die hen tot onze gelijken maakt. Misschien is Van Dormael misschien net teveel moraalridder op dat vlak maar ik kan het hem vergeven. Zeer goed.

Prettige ouderwetse horror met special effects van Rob Bottin, een grote naam wat dat betreft. De film vliegt er vrijwel direct in. Geen opbouw en oneindig gezwets, wel veel monsters en monster-actie in deze modernere variant op films als The Swamp Thing en Creature of the Black Lagoon. Het ziet er allemaal erg goedkoop en gedateerd uit, maar bezit wel de charme van die oude horrors zoals ze in de jaren 70 en begin jaren 80 gemaakt werden. Is ook behoorlijk bloederig voor een film uit die tijd. De apotheose op het zalmfestival is de kers op de taart, gevolgd door een laatste shocker in een kliniek.. Humanoids of the Deep aka Monster mag nooit ofte nimmer in de vergetelheid raken.

Absurdistische komedie over een oude vent die in zijn leven alleen maar geluk (in de zin van "luck") heeft gehad. Wat hij ook doet, alles komt op zijn poten terug voor hem. Met zo'n mazzel was ik graag ook geboren. Enerzijds vertelt de film over zijn leven en een hoop toevalligheden die hem bij de groten der Aarde hebben gebracht. Die idiote broer van..., Herbert Einstein en het ontsnappingsplan in de goelag was ..De humor is speciaal en donker; je moet er van houden. En dan nog steeds 100 jaar en met een gevaarlijke bikersbende op de hielen draait alles weer in zijn voordeel, met behulp van twee aparte buddies.

Het is een vreemde mix van Forrest Gump en ook de fantasiewereld van Jeunet schoot door mijn hoofd, maar ik vond het helemaal fris ogen. In de tweede helft kabbelt het eigenlijk wel een beetje voort en had ik het zo'n beetje gezien. Film is zeker wel een twintigtal minuten te lang.

Och en fuck het boek toch, bij MM gaat het om de film.

Deze gastronomische tragikomedie geproduceerd door Spielberg en Oprah Winfrey is over de hele lengte vermakelijk maar in het laatste half uur gaat het wel richting sentimentele draak. Het moest duidelijk allemaal "eind goed al goed" zijn op de meest clichématige manier. Wat me ook tegenviel is dat de Indiërs meer begaan zijn met de extra Michelin sterren van het restaurant over hun deur dan hun eigen restaurant. Op één scène na zie je nooit volk in Maison Mumbai en krijgt het Indische restaurantje geen plaats meer in de film. Jammer. Dat kost punten, veel punten in mijn beoordeling. De mooiste rol is voor Helen Mirren die haar personage laat evolueren van afstotelijk tot hartverwarmend.

Seidl zoals we hem kennen, maar wel minder goed dan Import/Export en Paradies:Liebe... Opnieuw veel leedvermaak met de kleingeestige burger... hoe kun je hier de venijnige humor niet van inzien? Heb Seidl altijd een misantroop gevonden : dit is toch geen positief beeld van de mens; het is anderzijds wel een beeld van de onvolmaakte mens .. niet geïdealiseerd maar zoals hij in feite werkelijk is. Mensen op zoek naar liefde, aandacht, genegenheid en die daarvoor tot vreemde handelingen in staat zijn.

Hundstage is een montage van zes losse sketches in dezelfde buurt tijdens enkele hittegolfdagen, waarbij er naast onweersdreiging, ook seks en geweld in de lucht hangt. Die liftster is duidelijk mentaal niet helemaal in orde met haar achterlijke toplijstjes en haar scènes hadden een hoog "candid camera" gehalte, maar ik vond de wending met haar niet echt passen. Daar had ik meer humor verwacht. Voor mij teveel situaties die minder interessant waren (de oude dikkerd en zijn kuisvrouw, die verkoper van veiligheidsapparatuur, het jonge koppeltje). Grappig detail bij de stripact van de kuisvrouw : de hond was gezellig aan het meekijken.... Van Hundstage gesproken.

Ik vond er weinig aan. Confronterend en hard, dat misschien wel, maar ook gemakkelijk en inhoudelijk pover. Een derde van de film bestaat uit een lange dialoog tussen Bobby Sands (Fassbender) en een priester die hem op andere gedachten wil brengen dan een hongerstaking. Niet alleen is deze statische scène ellendig lang, inhoudelijk stelt ze ook niet veel voor. Als je met zoveel woorden zo weinig te vertellen hebt, dan kan je makkelijk die scène met een kwartier inkorten. En dan drie minuten die cipier filmen die aan het schoonmaken is. Zuivere vulling. De twee mannen die samen in een cel zaten zien we plots ook niet meer terug. De brutaliteiten en mishandelingen tegen de Ierse politieke gevangenen worden nogal door de strot geramd. Nee, deze film wist me amper te boeien. Ben het zeker eens met degenen die zeggen dat het moeilijk is om mee te voelen met de hele situatie.

Nog even naar de laatavondvoorstelling geweest. The Hunger Games, gebaseerd op een vlot verkopende trilogie bleek ook een vlotte film te zijn. Het tempo van de film ligt hoog; van verveling geen sprake en er zitten enkele edge-of-your-seat momenten in die je alle tijdsbesef doen vergeten.

Jennifer Lawrence is één van de grote beloftes voor de nabije toekomst. Ze heeft een ongelooflijke uitstraling en ze zorgt ervoor dat je werkelijk mee gaat voelen met het hele gebeuren. Ook in Burning Plain en Winter's Bone ging ze niet onopvallend voorbij. Meer leuks kwam er met een onverwachte rol van Lenny Kravitz en een onherkenbare Stanley Tucci, met blauw haar en kunstgebit. Dan weer ontgoochelend was de rol van het meisje Rue in de film. De romantische verwikkelingen kwamen er een beetje onnatuurlijk bij maar dat was te verwachten.

Eén van de minpunten vond ik het ontbreken van rauw geweld die samengaat met zo'n survival situatie. Hunger Games is natuurlijk een film die een erg breed publiek wil bereiken en op zeker speelt door alle bloederige scènes offscreen te houden en voor een PG-13 rating te gaan; dat vind ik een tactische fout want twee of drie zo'n scènes onscreen hadden zeker meer impact gehad op de volledige beleving. De bad guys, de spelmeesters, vond ik kleurloze figuren die geen indruk nalieten. Ik had me aan een einde verwacht zoals in The Truman Show, waarbij de hoofdpersonages op de vlucht zouden slaan en ontsnappen uit het decor, met nog een confrontatie met Seneca erbij bijvoorbeeld. Ook dat mocht er niet zijn en weer werd voor een gemakkelijke oplossing gekozen. The Hunger Games is de moeite waard, maar mocht nog iets puntiger en agressiever zijn.

Lekkere wegkijker over een meisje dat symbool wordt van het verzet tegen een autoritaire dictatuur. Vind het best een aardige filmreeks. Zeker de metaforen achter het verhaal vind ik interessant. In de eerste film was die diepgang nog niet zo sterk aanwezig, hier wordt het allemaal wat duidelijker in een sterk eerste uur. De games zelf waren heel anders : waar in de eerste film de spelers elkaar afmaakten komt dit hier niet aan bod en is de game eerder een survival game in een tropische setting . Dat had ik niet verwacht en achteraf bekeken vond ik het dan nog zo slecht niet dat een botte herhaling van de eerste film wordt vermeden. Er zitten ook flauwe momenten in : de driehoeksrelatie Katniss - Peeta - Gale werkt voor geen meter, dat containertje water dat uit de lucht komt vallen met water is onlogisch : hoe is dit door het krachtveld gekomen? .

Tot slot : van de eerste film herinner ik me bitter weinig en het is dus niet makkelijk om een vergelijking te maken. Ik heb het gevoel dat de films qua niveau evenwaardig zijn dus laat ik maar opnieuw een 3,5* geven

Is inderdaad een wat mindere aflevering, met vrij weinig actie en er gebeurt ook qua plot weinig op die twee uur. Daardoor valt de film lang uit. Katniss ontpopt zich tot boegbeeld van het verzet tegen het Capitool en Peeta wordt gehersenspoeld. Verder een paar aanvallen en tegenaanvallen door beide strijdende kampen, Peeta hier, Peeta daar en je hebt Mockingjay part 1. Gedaan met hunger games, de stijd tegen de dictatuur wordt ingezet.

Ik vind het achterliggende idee nog altijd goed. Propaganda, genocide, georganiseerde rebellie. Het doet allemaal denken aan de fascistische dictaturen die we ooit zelf in Europa hadden, en hoe regimes die op onderdrukking teren, niet kunnen voortbestaan. Maar van part 2, de finale, verwacht ik meer.

Vrij zwakke afsluiter van een redelijk matige reeks. Zeker in de Mockingjay films krijg je veel geleuter over je heen . Eén Mockingjay film van pakweg 120 à 150 minuten had een betere film opgeleverd dan deze langdradige twee delen. Ook de actie vond ik aan de magere kant. Op welgeteld twee grote uren krijg je een drietal grote actiescènes; voor mij zou dit er bijna als een oorlogsfilm moeten uitzien maar helaas...

Een ander zwak punt van de hele filmreeks is dat het "universum" van Panem nergens sterk uit de verf komt zoals bij LOTR het geval is bijvoorbeeld. Het is een ongestructureerde mix van losse districten, en het moet als science-fiction aanvoelen maar dan heb je Katniss die met primitieve pijl en boog zit rond te lummelen. Iets te weinig futuristische aankleding vind ik. Niet onder de indruk van de hele Hunger Games reeks.... met uitzondering van Catching Fire dan.

Hunger Games : 3*

Cathing Fire : 3,5*

Mockingjay part 1 : 3*

Mockingjay part 2 : 2,5*

Eén van de meest kunstzinnige vampierenfilms die ik gezien heb, met Tony Scott die soms videoclip-technieken gebruikt en vooral veel wapperende gordijnen en sluiers waar hij doorheen kijkt. De stijl is donker, gevuld met veel schaduwen, bijna film noir. The Hunger raakt meer de onderliggende thema's van de vampierenfilm zoals onsterfelijkheid en de seksuele potentie van de vampier, en zondigt zich niet teveel aan clichés.

Voor Miriam is haar honger die naar bloed en naar gezelschap in haar eenzame bestaan. Voor haar slachtoffers is het een honger naar onsterfelijkheid. Bowie belichaamde goed de angst die hij beleefde toen hij na 200 jaar plots geconfronteerd werd met zijn lichamelijk verval. De erotiek komt er in de vorm van een lesbische aantrekkingskracht tussen Sarandon en Deneuve. Hoewel deze film een buitenbeentje is in Scotts filmografie, heeft hij net een beetje teveel overdreven met dat kunstzinnige waardoor de film erg ijzig en afstandelijk is. 3*

Eerste kijkbeurt voor mij. Spannende duikbootthriller die zich in een Koude Oorlog klimaat afspeelt. De Russische kapitein van de Red October wil overlopen ; dat zullen de Russen natuurlijk zomaar niet toelaten. En daarenboven moeten de Amerikanen ook overtuigd zijn van de goede intenties van de kapitein . Het hele avontuur speelt zich af in dit spanningsveld. Er is meer : de film is ook een mooie demonstratie van hoe het eraan toe gaat in duikboten (hoewel Das Boot een betere referentie is) en dat had me helemaal in de ban, want weet daar heel weinig van. Hoe er in feite blind genavigeerd wordt en je een andere duikboot tot op enkele honderden meters kan naderen zonder dat de ander dat doorheeft. Fascinerend toch? Het gaf wel de indruk dat er gedegen professioneel advies van scheepvaartpersoneel aan te pas kwam.

Ik was even vergeten dat dit een Jack Ryan film was en dat Alec Baldwin die ooit heeft vertolkt nog voor Harrison Ford. Acteerwerk dik in orde : Connery is "in control", Glenn droog en Neill plichtsbewust. Iedere acteur vervult zijn rol naar behoren. Het oogt ook spectaculair, zeker wanneer de torpedo's afgevuurd worden . Dat ik die film niet eerder heb gezien zou ik alleen maar uitgesteld plezier noemen. Dikke 4* en beste Clancy verfilming tot nu toe.

En nu op naar het nieuwe jaar!

Kiwi comedy...

Kleine en fijne film. Ik zou niet onmiddellijk Sam Neill in zo'n indie filmpje verwachten. Het is een tragikomedie over een zwaarlijvig eigenzinnig jongetje dat in een pleeggezin geplaatst wordt. Wanneer de pleegmoeder overlijdt aan een hartaanval komt hij alleen te staan bij de oude brompot die haar vent is. Dit is het begin van deze wat absurdistische komedie met haiku's, filmreferenties, wilde zwijnen, skux-gedrag, een bush-man en andere karikaturale personages. Humor is er meer dan genoeg in dit vreemde gekke wereldje rond Ricky Baker. Dit zou zo een stripverfilming kunnen geweest zijn.

Niet zo slecht vond ik. Nu heb ik wel de DVD van deze film liggen, want destijds was ik best te spreken over deze Lambert flick, die ik persoonlijk nog steeds één van zijn betere vind. Een actiethriller over een zakenman in Japan die na een one night stand getuige is van een moord en daarom ten dode is opgeschreven door een eeuwenoude ninja sekte. Vooral die bloederige scène op de trein maakte indruk. Voor Lambert zelf hoef je het niet te doen, dat weet iedereen, maar het is wel een film die op maat voor hem lijkt gemaakt. Op het ritme van taiko drums neemt The Hunted je wel mee op een vermakelijke trip waar ook wat humor niet ontbreekt.

Spannende tweede helft. Zeker niet de slechtste film in dit genre. Voelt ook vreemd genoeg actueel aan door de spanningen met Rusland. Hoewel, hier moet de Russische president wel gered worden door de Amerikaan... De special effects zien er soms wat nep uit, en van Gary Oldman moet je niet veel verwachten (lullige rol) ondanks zijn hoofd op de poster staat. Hunter Killer doet niet alles goed maar toch veel... de film is onderhoudend en kent spannende episodes. Heel even kreeg ik weer dit gevoel van de goede oude duikbootklassiekers zoals Hunt for Red October en Crimson Tide, en dat is een heel positieve vaststelling.

De laatste film met Steve McQueen voor hij aan kanker overleed ... Een deels biografische film over premiejager Ralph "Papa'' Thorson. Het is een beetje van alles : wat humor, relatiedrama, actie, politiefilm... en het voelt in alles nog meer als een rasechte jaren 70 film aan. Het verhaal heeft niet veel om het lijf : je ziet Thorson enkele van zijn opdrachten uitvoeren en daartussen keert hij terug naar huis bij zijn zwangere vrouw. Het vaderschap ziet hij niet echt zitten en eigenlijk geeft de man een licht autistische indruk door zijn gebrek aan enige menselijke emotie en warmte. De enkele actiescènes zijn erg de moeite waard : de ene met de maaidorser heeft een komisch gehalte maar die lange van bijna 15 minuten (!) is werkelijk James Bond waardig.

1000ste stem..

Sterke film toch wel, die mij met een wrang en pessimistisch gevoel achterliet.. The Hunter is een film die veel dieper gaat dan ik dacht door een sterke laatste 20 minuten. Tijdens zijn zoektocht naar de uitgestorven gewaande Tasmaanse tijger wordt een huurling ongewild de vaderfiguur bij een gezin (een moeder en twee kinderen) waar de vader vermist is. De romantiek neemt (gelukkig) nooit de bovenhand en dat maakt het er net beter op. De film neemt in de tweede helft enkele deprimerende wendingen. Het moet ontzettend pijnlijk aanvoelen om het laatste dier van een soort te doden .

Weer een topprestatie van Willem Dafoe met zijn erg uitgebeitelde kop in een film die erg misantropisch overkomt en de druk van de mens op de natuur aanklaagt.

Een overbodige sequel (en prequel) waarin de ijskoningin geïntegreerd wordt. "Frozen" en "Snow White" in dezelfde sprookjeswereld. Ik vond het niet veel. Deze fusie leek mij meer gemaakt om nog meer spektakel te kunnen genereren. Nogal een commerciële zet weeral. Het inferieure verhaal terzijde gelaten, vond ik net als in de eerste film de sprookjeswereld heel mooi; visueel moet de film zeker de duimen niet leggen voor zijn voorganger. Ik hoop nu alleen dat er geen 3de film komt, al kan ik me moeilijk inbeelden hoe het nog zou moeten... never underestimate the greed of Hollywood.

Ditmaal heb ik de 140 minuten versie gezien (Director's Cut), en die is zelfs nog een stukje beter als de korte "internationale" versie. Het is blijkbaar zo dat de lange versie in feite als originele versie was bedoeld. De chronologie komt meer tot haar recht door de herschikking van enkele scènes, en enkele toegevoegde scènes geven dat extraatje meerwaarde. Bovendien zorgen de 40 extra minuten ook voor een film die beter in balans is en iets beter blijft hangen achteraf. Het blijft in ieder geval één van de beste martial arts films van de laatste 25 jaar. De vechtscènes zijn vaak van een weinig gezien niveau en heb dan ook geen enkele kritiek op deze film te uiten. Zo moet een martial arts film eruit zien voor mij. Met veel plezier bekeken. 4,5* voor de lange cut, de kortere zou ik eerder 4* geven.

Portret van een gezin in de beginjaren van het communistisch China, verteld over een periode van dertig jaar. Vooral een melodrama met de nodige tegenslagen die het gezin te verduren krijgt maar ook een nuancering op de utopie van het communisme. Zo verliest het gezin in de eerste jaren de familiale woning door de gokschulden van vader, maar dat blijkt door de komst van het communisme uiteindelijk een meevaller. Voor de arme man is er niks tekort en Fugui en zijn vrouw worden model-communisten. Zhang Yimou verbergt de keerzijde van de medaille niet : het systeem ontneemt hen hun twee kinderen... Het zoontje verongelukt omdat hij doodvermoeid door het opgelegde werkritme, ingedommeld was tegen een muurtje. De dochter sterft doordat het communisme de intelligentsia vervolgde. Bij momenten een bittere film maar geweldig geacteerd vooral door Ge You die de vader speelt. Het standpunt van de auteurs is eerlijk : ze wijzen zowel op de geneugten (voedsel in overvloed) als de disfuncties van het communisme maar in de tijd van Mao was een scène zoals in dat hospitaal op het einde, er onverbiddellijk uitgeknipt.

Behoorlijke Freudiaanse tragedie over Ozren, zoon van de prostituée Silvija, die snakt naar moederlijke liefde. Niet alleen leeft hij met het stigma, wanneer hij groter wordt krijgt hij het gevoel om verlaten te worden en probeert hij de niet-beantwoorde moederliefde te compenseren in zijn contact met andere meisjes/vrouwen zoals het nieuwe meisje in zijn klas, die een getraumatiseerde oorlogsvluchtelinge blijkt te zijn. Dat zijplot was interessant en kon een inkijk bieden in hoe hij zich gedraagt met andere vrouwen, maar werd abrupt afgebroken, wat ik geen goed idee vond. Ook met het sociaal stigma wordt trouwens te weinig gedaan.

Geen film waar je happy van wordt maar bij een tragedie moet je dat ook niet verwachten natuurlijk. Gevoelens en moeilijke situaties mochten wat zwaarder gebracht worden want nu benutten de makers het volle potentieel niet om er een topper van te maken waardoor de film als een light versie aanvoelt van wat het had moeten zijn. Toch geef ik er een 3,5* aan, want het is uitstekend geacteerd.

Kon me niet tot het einde boeien. Zoveel inhoud vond ik de film niet hebben, behalve dan dat de makers er alles hebben aan gedaan om de werkelijkheid zo dicht mogelijk te benaderen. Daar zijn ze ook in geslaagd. De bedreiging van onzichtbare tegenstanders in een desolaat Bagdad blijft een constante van het begin tot het einde. De beelden van CNN en van oorlogscorrespondentie flitsten voorbij terwijl ik naar de film keek, met zijn nerveus camerawerk. Als er één film is die erin slaagt om de sfeer van de oorlog in Irak te scheppen, dan is het deze wel.

De spanning is niet zo erg aanwezig als sommigen beweren. Die ene scène, waar ze vanop één kilometer afstand beschoten worden terwijl ze in de woestijn zitten was pure spanning. Langgerekt en intens. De eerste bomscène helemaal in het begin ook. Verder was het enkel maar de ene bomontmantelingsscène na de andere. Spannend hoor : en omdat ik dan nog wist dat expert James het hoofdpersonage was, verwachtte ik vanuit mijn zetel niet echt dat er iets fout ging lopen.

Nog iets ergerlijks is dat het weer de klassieke Americans versus the bad guys zijn (de Iraqi). Ik weet dat politieke discussies hier uit den boze zijn, maar de visie waaruit de film vertrok vond ik te positief pro-amerikaans. 'Kijk eens wat voor gevaarlijk shitwerk we hier moeten doen'. Maar de Irakese burgers die het moeten ontgelden, in armoede en onder buitenlandse bezetting leven.. daar spreken we niet over. OK, daar gaat het ook niet over, maar het komt over alsof enkel de Amerikaan afziet en te beklagen is.

Ik had het gevoel op het einde, dat er toch interessantere verhalen te vertellen zijn over Irak dan "war is a drug" en een serie bomontmantelingen.

Stel je voor : je bent doofstom, woont alleen in een bos en plots staat er een man aan je deur die maar één ding wil : jou van kant maken.... gewoon voor de fun.

Dat overkomt Maddie, een schrijfster die doofstom is geworden na een hersenvliesontsteking. Meer dan een lang kat- en muisspel is het niet, maar wel voortreffelijk uitgevoerd door Mike Flanagan, die zijn eigen echtgenote in de rol van de geterroriseerde vrouw deed spelen. Zelfs voor wie al wat home invasion-slashers achter de kiezen heeft, is dit een fijne toevoeging. Geen geheimdoenerij rond de killer. Hij wordt unmasked getoond en al komen er wel enkele clichés langs, toch gaat de film nergens vervelend worden. Er zitten best spannende scènes in en het is tandenknarsen wanneer beiden elkaar vééééél pijn bezorgen. De korte speelduur juich ik alleen maar toe. Goed bevonden!

Een provençaalse western met een indrukwekkende en foutloze cinematografie, waarbij de schoonheid van Jean Giono's streek in al haar glorie schittert. Ik heb zelfs een aantal beelden uit deze film als wallpaper voor mijn PC opgeslaan. Visueel schitterend relaas over een Italiaanse avonturier in de woelige tijden van een cholera epidemie in de Provence van de jaren 1830, die een adellijke jongedame escorteert. Veel zwijmelromantiek moet je niet verwachten tussen Binoche en Martinez, het blijft eerder platonisch. Mooi huzarenstukje van Rappeneau.

Behoorlijk sterk drama over een 17-jarig meisje dat niet kan ontsnappen aan een seksistische cultuur die haar vrijheden onderdrukt. Het mag gezegd : de Hindu ouders (moslims) zijn geen voorbeeld van goed geïntegreerde burgers. Ze houden sterk vast aan hun tradities en gebruiken en zien in onschuldige tekenen van liefde onmiddellijk schande en hoererij. Het is geen film die uithaalt naar islam en godsdienst... nee het is eerder een aanval op ultra-conservatisme en familiale tirannie.

Nisha hunkert om zelf haar keuzes te maken in het leven en te kiezen wie ze lief heeft. Waarden waar ze volgens onze Westerse normen recht op heeft, maar wat haar voortdurend verhinderd wordt. Sterker nog, ze wordt teruggestuurd naar Pakistan . Het verhaal schijnt autobiografisch te zijn, waardoor we ervan mogen uitgaan dat dit geen uit de duim gezogen toestanden zijn. De film is opvallend pessimistisch en verwijtend van toon. De eindscène vond ik erg sterk en symbolisch. De hele film vervulde me met droefenis.

Plotgedreven thriller die soms de neiging heeft om onduidelijk over te komen (wat ik ook lees in eerdere commentaren). Een arme drommel, Gu Nam, wordt door een mafiafiguur opgerakeld om een moord te plegen in Zuid Korea om zijn schulden af te lossen. Maar er zijn kapers op de kust. Er zitten goede stukken in maar de film zakt ook regelmatig eens in en komt uiteindelijk toch wat te lang over... en dan zeggen dat ik nog een kortere versie (director's cut) van 140 min. bekeken heb. Het subplot met de vrouw van Gu Nam vond ik wel werken en zorgt ervoor dat het gekwelde innerlijke van het personage doorheen de film blijft sluimeren. Nu en dan wat barbaars geweld met messen en andere stalen tools wanneer het tot confrontaties komt maar Hwanghae zoekt in essentie naar de aanleiding van al dat geweld en bloedvergieten. De laatste 15 minuten stellen niet teleur Niet slecht, met wat zwakke momenten weliswaar; leuk om eens gezien te hebben zonder meer.