Opinions

Laatste deel van Stone's trilogie over de Vietnam oorlog, na Platoon en Born on the 4th of July. De minste film van de drie. Omdat het melodrama te weinig beklijft en waarom toch? Ondanks de vele harde en dramatische gebeurtenissen in het leven van een eenvoudig Vietnamees plattelandsmeisje in tijden van oorlog, heeft de film moeite om te beroeren. Ligt dit aan het hoge tempo? Misschien wel. De gebeurtenissen volgen elkaar aan sneltempo op, ondanks de film 140 min. lang is. Maar ook alles ligt er te dik op, alsof er iemand een plakkaat omhoogsteekt waarop staat "huilen aub". De miserie wordt op onnatuurlijke wijze uitvergroot, de dialogen zijn soms erg zwak ("I need a good oriental woman") en de film zinkt soms weg richting sentimentele draak. Toch verdient de erg mooie fotografie een dikke pluim: visueel biedt deze film prachtige shots. Het had meer kunnen zijn.

Ik volg de hoge scores. Eén van de betere jaren 80 komedies met het hart op de juiste plaats en een relatief onbekende cast. Tienerdromen op wit scherm; de mensen van mijn generatie weten wat dat betekent. Een stoere gast komt om in de jaren '50 maar moet nog een opdracht vervullen vooraleer hij "uptown" gaat : zich ontfermen over de lokale nerd.

Natuurlijk zie je alle gekende clichés uit dit soort films voorbijrazen : pronken met uiterlijk en auto's, de nerd die de mooiste chick wil versieren en op het einde een ingeving krijgt dat hij uiteindelijk meer voelt voor het minder mooie maar intelligente meisje, de mooie chick die de nerd ontmaagd, de bullies en hun beledigende pranks etc ... maar de iets diepere laag zit hem in het personage van Bobby die zijn leven op een stomme manier vergooid heeft. Maar het is bovenal de eighties sfeer opsnuiven.

Ik ga er niet flauw over doen : dit is een zeer fijne herwerking van het bekende Heidi verhaal. Erg dicht bij het originele literaire werk. Dit moet toch één van de mooiste verhalen zijn die men kinderen kan laten zien. De landschappen zijn prachtig, de film straalt veel levensvreugde uit en de acteurs hebben er duidelijk zin in. Deze film is precies hoe ik het mij uit mijn jeugdjaren herinner van de Japanse tekenfilmserie. Sentimenteel, maar oprecht sentimenteel en de dramatische ondertoon over heimwee wordt mooi gebracht. En het is gewoon een fantastisch verhaal. die men kan blijven vertellen. Leve het leven!

Schaart zich bij de betere Belgische films. Pakkend verhaal van een opgelichte buschauffeur die onschuldig veroordeeld wordt tot vijf jaar cel in een Marokkaanse gevangenis voor drugssmokkel. Terwijl zijn gezondheid in de cel achteruit gaat door TBC proberen zijn verwanten hem op alle mogelijke manieren te helpen. Gebaseerd op waargebeurde feiten en met een Filip Peeters die maar liefst 35 kg afviel voor zijn rol van Marcel Van Loock. Zijn kompaan Wim Moreels was een zielig geval eigenlijk : geen verwanten aan het thuisfront die hem steunden, Marokkanen pijpen voor sigaretten en dan nog zijn volledige straf moeten uitzitten. Misschien moet men nog eens een Hel van Tanger 2 maken over hem... Ook weer typisch Belgisch aan deze film is het te verwachten geklaag en gezeur aan het thuisfront over falende bureaucratie, regelneverij, regeringsonbekwaamheid... het is toch altijd de schuld van de politiek hé

Net gezien op het Filmfestival in Gent. Eerste reactie : iets minder goed dan het boek. De slagkracht van de woorden uit het boek lieten een diepere indruk achter op mij. Maar Van Groeningen is er echt wel dichtbij gekomen.

Het autobiografisch verhaal over Verhulsts jeugd schommelt met gemak van lachwekkende naar dramatische taferelen binnen een marginaal gezin. O ja, ze zijn leuk die nonkels met hun braspartijen en cafépraat. Toen ik lachte, zat ik met een wrang gevoel, want in feite is de hele situatie waar die jongen in opgroeit helemaal niet om mee te lachen. Zijn vader en ooms ontzeggen de kleine Strobbe een eigen plaats in de maatschappij, en de enige toekomst die voor hem klaarstaat, is eenzelfde zinloos bestaan als nietsnut in het onbeduidende Reetveerdegem.

Er zit ook een positieve boodschap in het verhaal, die een middelvinger opsteekt naar de zegswijze "zo vader zo zoon" en volhoudt dat iedereen zijn leven in eigen handen heeft en er iets van kan maken. Klassiek misschien, maar door de ogen van Verhulst krijgt deze statement al zijn betekenis.

De sterkste rol was voor Koen De Graeve als Celle. Wat een rol! De manier waarop de zoon naar zijn vader kijkt is bij momenten vertederend en het raakte me wel. De kleine haat zijn vader en zijn ooms niet. Ze hebben hem veel gegeven. Maar de ironie van Strobbes/Verhulsts leven was vooral wat ze hem niet hebben gegeven. Ik geef 'm een welverdiende 3,5

Wat een stroperig emo-gehalte in deze goedkope TV-film; ik verwachtte me aan iets spannends, en weldra vielen de traantjes, bleef het melodramatische pianootje aanhouden en citeerde hoofdpersonage Michelle nog een moraliserend briefje aan de veroordeelde crimineel in een rechtszaak van kleuterniveau.

Ik vond het allemaal flauw; dit is zo'n film waar een in routine vervallen huisvrouwenpubliek nog enige opwinding zal aan hebben. Het verhaal heeft nochtans mogelijkheden tot een goede film, maar dat krijg je dan als je dit aan een stel amateurs overlaat.

Geen drugsfilm in de letterlijke zin van het woord. Heli zoomt in op de zware impact op een doodgewoon arbeidersgezin, zoals er velen zijn in Mexico en relateert wat er voor en na een brutale kidnapping door een drugskartel gebeurt. Niks vrolijks dat kun je wel raden : gebroken mensen en mensen die op zoek zijn naar wat menselijke warmte in deze troosteloze realiteit en waarbij de vrouwelijke detective die plots haar borsten te voorschijn haalt misschien nog het meest tekenend is . McSavah hierboven vindt een relatie tussen een 12-jarige en een 17-jarige vreemd, maar in latino landen is dit al eeuwenlang een vrij normale zaak Zwangerschappen op 13 of 14 jarige leeftijd zijn geen uitzondering in die landen, en zeker niet op het platteland. Rauw gefilmd, zonder muziek en compromisloos. Niet alle scènes zijn even goed, maar de beelden blijven wel nazinderen op het netvlies.

Flauw, weinig amusant. Mooie genietbare animatie maar een waardeloos verhaal dat door giechelende pubers geschreven lijkt te zijn, met erg veel en erg flauwe seksmoppen. Het is wellicht de bedoeling dat we op onze billen kletsen, elke keer als een plat of grof woordje voorbij komt, maar ik kan me niet voorstellen dat volwassenen daar echt veel lol aan zullen beleven. Hoe dan ook, fout is het wel maar het heeft me niet kunnen vermaken. 25 jaar geleden, in mijn Beavis en Butthead periode, had ik dit zeker meer gewaardeerd. Wat niet wil zeggen dat ik animatie voor volwassenen helemaal niet kan waarderen... Ronal Barbaren (3,5*) vind ik een voorbeeld van hoe het wel goed kan zijn; iets subtieler en meteen ook grappiger.

Zo, door omstandigheden uitgesteld maar ben dan gisteren toch nog afgezakt naar de Kinepolis. Ik had hier misschien wel iets te hoge verwachtingen van. Na afloop had ik er een licht onbevredigd gevoel over. Zeker wel mooi, met de Texas clichés die volop in het gezicht gegooid worden : stoffige ingedommelde dorpjes, ruime landschappen, bierzuipende halfgare personages, Americana muziek. Voor de sfeer zit je zeker goed en dat is elke minuut genieten. De raciale grapjes tussen een zwaarhijgende Bridges en zijn Indiaan-collega die het allemaal wat onverschillig ondergaat koelen de gespannen sfeer wat af. Minpunt: een karig graatmager verhaal over twee broers die banken beroven om schulden af te betalen en me met een "is-het-maar-dat" gevoel achterlieten.

Amusant maar zonder veel meer. Beetje een chaotische superhelden-film die alle kanten uit springt in een vreemd universum met nazi's en het openen van de poorten naar de hel. Niet de beste van De Toro voor mij.

Perlman als de lompe licht ontvlambare Hellboy stond in de sterren geschreven. Er is nog lelijker dan Hellboy, en dat is Perlman zelf ... De andere personages vond ik maar zus en zo, maar de lugubere Karl Ruprecht Kroener was wel een leuke villain, leuker dan Rasputin trouwens. De special effects liggen ergens tussen ambachtelijk en CGI, wat de film op dat vlak als een soort transitie tussen de oldschool "Rick Baker" toestanden (Hellboy's makeup) en de computergegenereerde beelden zet. Leuk om te zien dat het creatuur uit "Shape of Water", hier met de naam Abe Sapiens, hier ook in voorkomt

Dit kon sterker. De woede, frustratie, onmacht drongen niet echt tot me door om de gewenste mokerslag te geven die een dergelijk drama nodig heeft. Het acteerwerk was niet intens genoeg. Nochtans een interessant gegeven dat zich afspeelt op een kruispunt dat de levensloop van een tiener in de goede of slechte richting kan sturen. Een versplinterd gezin, een liefdevolle maar te afwezige en onverantwoordelijke vader, een broertje die geplaatst wordt bij een tante, een moeder die pijnlijk gemist wordt. Gebeurtenissen waarover Jacob machteloos is en die hij ventileert door te rebelleren. Het einde is wazig en vond ik geen best eindpunt voor deze film. Vond het wat lauwtjes overkomen allemaal.

Blijft ook voor mij een horrorklassieker. Als auteur was Barker toch meer hardcore dan Stephen King. Een man lost een kubuspuzzel op en opent de poort naar een dimensie van pijn en genot, maar vooral van pijn. Het is zijn minnares en schoonzuster die hem de kans biedt om te herrijzen uit de hel. Een verhaal over lust en het overschrijden van verboden grenzen. De cenobieten met de legendarische Pinhead voorop, zijn uiteraard de attractie van de film (al komen ze pas laat in de film aan bod), en de plastische special effects ogen nog steeds goed. Het is niet bepaald spannend te noemen, maar de visuele uitwerking is nog steeds overweldigend.

Dat is echt een schone en ontroerende film. Ik zal niet ontkennen dat het sentimenteel is maar als je met film een goed gevoel kunt overbrengen op een leuke manier, dan zeg ik geen nee. Fantastisch acteerwerk ook. Dit zal ongetwijfeld de carrière van enkele jonge actrices goed doen. Bryce Dallas, dochter van regisseur Ron Howard is een hatelijke seut en je hoopt echt dat dat onuitstaanbaar mens iets overkomt, al vond ik dat verhaaltje met die stronttaart er een beetje over en kinderachtig . Het belachelijk maken van Hilly wordt iets overdreven. Ik ga zowaar nog geloven dat de regisseur zwart is Jessica Chastain speelde een lieve rol als ongelukkige vrouw met weinig verstand in haar hoofd maar een gouden hart en de beste bedoelingen. En uiteraard mag je in het toptrio Emma Stone niet vergeten als pittig vrouwtje die weet wat ze wil. Ook lof voor Viola Davis en Octavia Spencer, maar een oscar voor Davis zie ik er niet echt in zitten.

Racisme blijft nog vandaag een probleem in de zuidelijke staten. De KKK is nog bijlange niet weg maar ze hebben steeds minder gevolg met hun archaische ideeën. Ik vond het positief dat niet iedereen over dezelfde kam gescheerd wordt hier. De film laat de mogelijkheid open dat er ook blanken zijn die het absoluut goed voor hadden met de zwarten terwijl de staat Mississipi discriminerende wetten bleven stemmen. Ook vergeet men niet te vermelden dat de zwarte huishoudhulp een belangrijke rol speelde bij het opvoeden van blanke kinderen. Een nuttige toevoeging als je weet dat diezelfde kinderen, eens volwassen, het discriminerende en denigrerende gedrag van hun ouders overnamen. Mooi contrast met Skeeter, die alleen maar dankbaarheid voelt voor de zwarte vrouw die haar opvoedde.

Allen gaan zien zou ik zeggen. Je krijgt wonderlijk mooi acteerwerk en een stralend verhaal.

Middle of the road. Geen ramp, ook geen feest. Een luchtige transgenderfilm zijn. Meestal zie je de transgender die zich moet aanpassen aan zijn sociale omgeving met de nodige discriminatie en afkeuring erbij. Hier is dat net omgekeerd : het zijn de dochters van Thomas/Agnete die moeten leren omgaan met de echtscheiding, en daarna geslachtsverandering van hun papa, die de tijd van zijn leven lijkt te hebben onder zijn vrouwelijke identiteit. De oudste dochter kan er nog makkelijk mee weg, de jongste heeft het er wat moeilijker mee. Het vertelperspectief is het meest positieve voor mij. Het ontbreekt verder aan hoogtepunten waarin de vader-dochter spanningen echt 's oplaaien. Vader blijft een happy queer en de dochter moet het er maar mee doen. Dunnetjes uitgewerkt. De VHS-filmpjes van toen ze klein waren vond ik verder overbodig materiaal.

Sprookje met een volwassen thema rond kindermishandeling . De Koreanen zagen wel wat in een herwerking van Hans en Grietje en brengen hun moderne versie getrouw en verzorgd aan. Er zijn veel stukken in de film die refereren naar het Grimm-sprookje en het is een leuke oefening om de verschillende gebeurtenissen uit het origineel verhaal te plaatsen. De heks wordt vervangen door een pedofiel en alles in het huisje is zoet en snoep enz. Je vult het maar aan...

De film draagt ook een moreel geladen boodschap uit met die kinderen die door hun mishandelingen niet volwassen willen worden en de volwassenen wantrouwen . Vooral de tweede helft kreeg me volledig in de ban en het hele idee is uiterst origineel en visueel erg creatief. Voorlopig een 3 maar ik zie me hier uiteindelijk nog wel een 3,5 voor geven.

Minder dan Stoker en The Handmaiden door de ongewone vertelwijze en de onhandig aanvoelende shift van detective naar een obsessieve romance. Een detective doet onderzoek naar het lijk van een gepensioneerde douane beambte die van een steile berg is gevallen of geduwd. De verdenkingen slaan op diens mooie vrouw. Omdat de detective Hae-Joon gefascineerd raakt door haar persoon, wordt hij gecorrumpeerd en doet hij de zaak zonder afdoende bewijs af als zelfmoord.. Daar stopt het allemaal niet en Park gaat dieper in op complexe relatiemechanismen. I wanted to tell a love story that doesn't say the words I love you, zei Park in een interview en dat is prima verwoord; Visueel alweer helemaal top, echt indrukwekkend geschoten. En al is dit misschien wat rommelig in elkaar gestoken, het tragische einde zal de kijker onvermijdelijk in complete stilte houden. Het eerste uur vond ik er niet veel aan maar ik moet zeggen dat het daarna alleen maar beter werd. Herziening zal mss wonderen doen.

Moderne kijk op relaties in een futuristische context. Jonze lijkt onze huidige maatschappelijke ontwikkelingen door te trekken naar een toekomst, waar menselijke communicatie minimaal zijn en emoties gekanaliseerd worden via AI-software. En die toekomstvisie ziet er niet eens zo slecht uit; de sfeer ziet er nogal chill uit... Dit kon een film worden om niet serieus te nemen; wie ziet nu zichzelf verliefd worden op een computerprogramma? Gelukkig springt de regisseur hier bekwaam mee om en dringt een reflectie op over het leuke en het minder leuke in relaties en hoe mensen reageren in bepaalde situaties. Maar mijns inziens gaat het toch vooral om communicatie en hoe moeilijk dat is wanneer er emoties bij komen kijken, en daar toont de film van zijn romantische kant. Want hoe prachtig is het als mensen beroerd worden door mooie proza (zoals die uitgever en die collega), hoe mooi toont Her die vlindertjes in de buik wanneer een Joaquin Phoenix met te hoog opgetrokken broek lachend en speels door de metrogangen huppelt en wat een onvoorstelbaar gevoel geeft het als er iemand 24/24 er alleen maar is voor jou, zelfs al is het een stem.

Veel goede ideeën, romantisch ingesteld, met een magnetisch acterende Phoenix, een vocaal hoogstandje van Johansson maar toch bleef het naar mijn gevoel allemaal te veel zitten in een te strak afgelijnde wereld waar niks anders gebeurt dan kalefateren over relaties. Het zou al geholpen hebben om Phoenix een gewone job te geven ipv nota bene schrijver van liefdesbrieven.

Zwakke film met een nietszeggend verhaal. Vervelend dat alles moet verteld worden via het literaire alter ego van de schrijver, verder een flutrol voor Porizkova die men gelukkig niet veel meer zag na dit misbaksel en humor die nergens werkt omdat de acteurs gewoon het talent niet hebben om de humor over te brengen.

Agro-drama waarin een vrouw haar man verliest en alleen het melkveebedrijf verder moet zien te runnen. Nadat ze zich kritisch uitlaat over de té grote macht van de coöperatieve waarbij ze aangesloten is, beginnen de intimidaties. De dame laat evenwel niet op haar kop kakken.

Het mag dan een IJslandse film zijn, dezelfde problematiek vind je overal terug in Europa. Fijn dat zo'n films gemaakt worden eigenlijk : je maakt ze niet om massaal publiek te trekken maar om aandacht te vragen voor een onderwerp waar we niet elke dag blijven bij stilstaan. Landbouwers hebben het momenteel niet makkelijk en de minste tegenslag (schulden, een overlijden) kan ervoor zorgen dat ze kopje onder gaan.

De film houdt ergens een goed midden tussen drama en thriller en gaat nergens vervelen.

Zonder meer een indrukwekkende prestatie van Peter Kürth krijg je hier te zien. Dit zal me vast en zeker bijblijven. Een voormalige bokser en zware jongen krijgt de spierverlammingsziekte A.L.S en probeert in het reine te komen met de fouten uit zijn verleden. Dat vertaalt zich o.a. in toenaderingspogingen tot zijn dochter, die hij sinds haar kinderjaren verwaarloosde, en zijn kleinkind die hem niet eens kent. De aftakeling van Herbert is droevig om zien en je hoopt zo'n ziekte vanzelfsprekend niemand toe. Verschrikkelijk hoe zoiets zelfs de sterkste mensen op de knieën krijgt. Dit drama wordt zonder veel emo opgepoetst en toont de gevolgen op een vrij rauwe maar ook oprechte manier. Het is ook een film die nergens verveelt dankzij het realistische acteerwerk.

Waarom zou dit een guilty pleasure zijn? Ik schaam me echt niet dat ik deze film goed vind hoor. Verder volledig eens met jou mening, zeker wat Cora en Amsterdam betreft

Italiaanse kitsch met karnavaldecors- en kostuums, plastic wapens, ondermaatse acteurs en de belabberdste acteurs die je je maar kan indenken. Lou Ferrigno zie ik liever in het groen brullen dan hem allerlei objecten in de ruimte te zien tossen. Bijna niet om aan te zien. De gemiddelde score voor dit gedrocht is dan ook navenant. Nochtans bestaan er wel goede exemplaren in het genre "griekse mythologie". Zo heb ik altijd wel een boontje gehad voor Clash of the Titans uit 1981.

Redelijk saaie en vage boel met drie mensen die een link hebben met het hiernamaals.Een deprimerend melodrama dat op het einde toe het nogal van toevalligheden moet hebben. Dit is één van de allerminste films van Eastwood. De verhaallijn met Matt Damon vond ik de beste.

Horror hoeft niet alleen om bloed en jumpscares te draaien. Anders heb je wel een heel enge kijk op het genre. Hereditary mikt op de luguber aanvoelende sfeer en die is hoogst genietbaar. Een op het oog doodnormaal gezin begint langzaamaan in een bizarre nachtmerrie te belanden. Het trage tempo vond ik hier net een noodzaak. Het moet binnenkruipen. Er worden enkele clues gegeven: je raadt al snel dat de overleden oma iets met een cultus of sekte te maken had. Maar dat is niet genoeg om alles te kunnen voorspellen en uitleggen. De dochter die de kop van een dode duif doorknipt, de mysterieuze lichtflitsen, .. het is eng dat al die zaken gebeuren en dat je het grotere verhaal achter al die gebeurtenissen niet kan zien. Dus ergens toch wel een knappe film. Spannend vond ik het niet echt, wel erg beklemmend en duister. Zoals in VVitch : A New England Folkstale bijvoorbeeld. Het acteerwerk van Byrne (stelt weinig voor) en die zoon (stuntelig) vielen me tegen, maar de moeder is hier wel fantastisch bezig: ze heeft ook wel gezichtsuitdrukkingen die in dit soort films passen.

Deze satire over heldhaftigheid en mediamanipulatie is bevolkt met ongeloofwaardige personages met LaPlante voorop. De afstand tussen de kleine crimineel en de liefdevolle vader leek me iets te groot. Hoffman speelt de rol van een cynische zakkenroller waarvan je onmogelijk kan geloven dat hij een held is die een hoop mensen redde uit een vliegtuigcrash. Een dakloze, Bubber, aan wie hij zijn verhaal vertelde, gaat de eer opstrijken bij de pers. Vond het allemaal wat druk en onevenwichtig overkomen.

Soms goede humor :

-Trust you? He doesn't even trust his own mother... why should he trust you?

-I'm not his mother..

Weird ! Hesher deed me onmiddellijk denken aan Beavis & Butthead : een nihilist, of anarchist, of hoe je zo iemand ook wil noemen? In ieder geval was die Hesher wel een totaal immorele kerel die elke sociale en ethische regel aan zijn laars lapt en zich van niks aan trekt, en het grappige is dat iedereen er zo droog en braaf bij blijft. Het milieu waarin Hesher terechtkomt is dan ook één waar iedereen even weg van de wereld is : de vader depressief na de dood van zijn vrouw en de oma heeft ze ook niet alle vijf op een rijtje. En als een vuilbekkende kerel als Hesher daar tussen belandt, dan laten ze hem rustig doen : in zijn onderbroek rondwandelen, naar porno kijken, oma aan de waterpijp zetten enz. De rol van TJ is knap gespeeld als de jongen die alles moet ondergaan, maar de film liep na een geweldige eerste helft in een doodlopend straatje met een bespottelijk einde toen ze met de doodskist van oma rondwandelden en het schroot van die rode auto voor de deur stond . Het is op zijn "Hesher" maar gaat net iets te ver in de ongeloofwaardige sfeer die het wil neerzetten. Deze zwarte tragikomedie is niet volledig geslaagd door het tegenvallende einde.

Missie geslaagd voor Veerle Baetens en haar verfilming van Spits beroemde boek. Ik wist niet waar het inhoudelijk over ging, maar Het Smelt is een aangrijpend en droevig stemmend drama geworden met sterk acteerwerk. De acteurs betoverden me hier wel. Waar het allemaal naartoe ging liet zich snel raden. Er wordt al vroeg gehint op Eva's abnormale seksuele ontwikkeling, en met de drie vrienden waarvan één meisje, verteld in een flashbackstructuur voel je het allemaal wel wat aankomen. De opbouw is ijzersterk en het scharniermoment is bijzonder schokkend en degoutant. Helaas een zwak en ongeloofwaardig maar voor de getraumatiseerde Eva wel een pijnlijk einde in dat zaaltje. De subtiliteit is over het algemeen bekeken wat zoek, maar het gaf me wel veel zin om het boek ter hand te nemen, en dat beschouw ik in mijn geval als een sterke prestatie.

Weer een top-Loach. Ditmaal over de repressieve Britse politie in Noord-Ierland. Een moord op een internationaal beroemd advocaat is het beginpunt van een onderzoek dat leidt naar onfrisse politieke manipulaties. Vooral Brian Cox speelt hier één van de beste rollen die ik van hem heb gezien, als vastberaden rechercheur die onder druk uiteindelijk moet zwichten . De film is niet gecompliceerd maar toch ben je best klaar wakker om het allemaal goed te kunnen volgen. Prima film die meeslepend gebracht wordt.

Zeker een goede film over drie vergeten zwarte vrouwen die een belangrijke rol gespeeld hebben achter de schermen van het Amerikaanse ruimtevaartprogramma van de NASA tijdens de Kennedy periode. Veel betere film over Afro-amerikanen dan het vervelende zelfbeklag uit het te veel bewierookte Moonlight. Best confronterend hoe de rassenscheiding nog volop meespeelde op de werkvloer, een onderdeel van de film waar veel belang aan wordt gehecht en toch menigeen de moed in de schoenen zou doen zakken. Wiskunde is niks voor mij maar ik heb wel bewondering voor mensen die goochelen met cijfers: Katherine is hier de centrale figuur en haar rekentalent heeft duidelijk de Amerikanen time&money bespaard. Dorothy was de meest ambitieuze van de drie en zag een leidinggevende functie wel zitten. Tot slot is er nog Mary, maar die leek op het einde wat vergeten. Het is allemaal leuk om volgen en de cast inclusief Costner, zitten dolenthousiast in hun rollen.

De inhoud rechtvaardigt de lengte van de film niet. Waarom moet dit ding alweer 3 uur duren? Zoveel heeft de film uiteindelijk niet te vertellen. Anderhalf uur om te tonen waar Jägerstätter voor staat was al voldoende geweest...

Het is vandaag 21 mei de feestdag van Jägerstätter; de man werd in 2007 heilig verklaard door de Kerk. Het mag dan geen verrassing wezen dat religieuze beelden deel uitmaken van de vertelling bvb martelaarschap, de parallel met de kruisweg van Jezus, ... Een Oostenrijke gewetensbezwaarde wordt eerst uit de gemeenschap verstoten omdat hij militaire dienstplicht ten dienste van Duitsland weigert, daarna wordt hij gevangen gezet. Het deel in het dorp was het interessantst. Hoe zijn keuze ook zijn gezin en meteen ook alle dorpelingen blootstelt aan onderdrukking, vandaar hun woede tegenover hem. Vooral het feit dat hij een stichtend voorbeeld voor zijn familie wil zijn door humane principes te eerbiedigen drijven hem op een weg zonder mogelijke terugkeer.

De verschijning van Bruno Ganz is nog een opflakkerend lichtpuntje in deze taaie en langdradige film, die ons vertelt dat hij eigenlijk wel inziet dat Jägerstätter doet wat iedereen zou moeten doen, maar waar hij zelf te laf voor is. Cinematografisch heel mooi, daar mag je op Malick voor rekenen, maar ik heb dit toch met wat gesnurk ertussen uitgekeken. De voice-over die de brieven van de man aan zijn vrouw afratelt zijn daar deels schuldig aan. Niet erg, ik had een dagje vrij vandaag maar had ik iets beter kunnen benutten..

Flitsende actiethriller over een buitenaardse parasiet die controle neemt over mensen om misdaden te plegen. . Eigenlijk een film waar ik niks mis over kwijt kan : het bijna grappige onzin-verhaal verhindert nergens dat het vermakelijk blijft. Heel wat geschiet, lange chases, blikschade en een vrij hoge bodycount. Het tempo ligt hoog met die "badass" alien en de 80s sfeer zit er dik in, mede door de soundtrack. De moeite waard.