Opinions

De laatste reis van Gele Havik

Psychologische western, zeker niet doorsnee, maar kende ook middelmatige stukken. Hostiles speelt zich af in een Amerika dat vermoeid is van oorlog en conflict, met mensen die de zinloosheid van het vele bloedvergieten hebben ingezien en er zo snel mogelijk een eind aan willen maken. En haat en dood blijven maar voortduren, ook tijdens de expeditie waarbij een kapitein een stervende Indianenchef en zijn gezin moet begeleiden naar zijn geboortegronden op order van de president. Ze ontfermen zich over een vrouw in shock die zopas man en kinderen heeft verloren bij een Indianenaanval . De reis zal lang zijn, en met het terugkeren van zijn humane gevoelens wordt hij geconfronteerd met de wandaden uit zijn verleden. Hoewel de film zeker sterke momenten kent, voelt het soms ook erg geforceerd aan en grossiert cooper hoe verder hoe meer in overdreven sentiment. De bittere sombere western van het begin eindigt stilaan in een opeenvolging van feelgood scènes. En daar vond ik de film een stuk minder sterk. Gelukkig zorgt Cooper, in mijn ogen een prima regisseur, weer voor een prachtige cinematografie en een leuke cast die een zeer stevige indruk nalaten.

De enige reden dat ik die film heb bekeken is omdat die in de top 250 zit want er zijn van die regisseurs waar ik echt weinig van moet hebben. Bergman, Kieslowski, Bela Tarr, Tarkovsky, Haneke. Allemaal niks voor mij verder.
Autumn Sonata is echt kotslelijk gefilmd want meer dan een sobere toneelverfilming is dit niet. Maar het moet gezegd : de dialogen en de psychologische vormgeving van moeder en dochter zijn sterk gedaan en werken naar een onvermijdelijke emotionele climax toe.

Naargelang de interactie ontstaat het portret van een emotioneel verwaarloosde vrouw die nooit de liefde en aandacht van haar moeder kreeg. Die was afwezig, bezig met haar pianistencarrière, of bij andere mannen. De moeder is een egoïstische en zelfs harteloze vrouw die een ander bestaan voor ogen had dan hetgeen ze voor gekozen had. Kinderen pasten niet meer in haar levensbeschouwing en al zeker haar invalide dochter niet, en het is dan ook slikken dat ze haar in het diepst van haar hart liever dood zou hebben, wat ze op het einde uitdrukt .

Een pessimistische film waarin vooral de gevolgen van het ontbreken van ouderlijke liefde en affectie getoond worden : gebroken mensen die zelf niet in staat zijn om die gevoelens over te brengen. Liefdeloosheid springt van de ene generatie op de andere, als een soort ziekte.

Niet veel over te zeggen.. .Porky's op skilatten..

Na een half uur zwiepen de tieten al heftig in het rond tijdens een wet T-shirt contest. Daarna volgt nog wat sportcompetitie met de Oostenrijkse arrogante kampioen Rudi, en ook nog wat hete momentjes met Playboy bunny Shannon Tweed, maar in zijn geheel is dit een puberale doch bij momenten redelijk amusante komedie vol wandelende clichés. De ski-scènes zijn best aardig gefilmd.

haha, wat een debiel filmpje. Het is echt wel één van die zorgeloze 80s films met een one way ticket uit de dagelijkse sleur. Wie echt wil ondergedompeld worden in de 80s sfeer krijgt waar voor zijn geld. De gebuisde student die zijn vriendin achterna holt in de Caraiben en van alles en nog wat meemaakt had een goede avonturenkomedie kunnen zijn. Helaas, leuk en komisch wordt het bijna nooit en Cusack was één van de mindere acteurs in dit soort teenage films. Dat de zwakke humor daarna omslaat in een soort plotje rond lokale criminelen helpt de film nog verder de dieperik in. Toch 2,5* want de eerste veertig minuten vond ik het nog best aan te zien.

Wat een einde Vind dit echt een geweldige film-noir, één van de meer geslaagde moderne exemplaren. Broeierige en zwoele thriller waarbij een zwerver, Harry Madox, in een stadje aankomt en aan de slag raakt als verkoper van tweedehandsauto's. De man heeft een zwak : vrouwen. Je hebt de lieflijke boekhoudster van 19 en de sletterige echtgenote van de baas. Vooral zijn fatale aantrekking tot de laatst genoemde vertelt iets belangrijks over zijn persoonlijkheid, want Madox is zelf geen koorknaap en het gevaar dat Dolly belichaamt verleidt zijn eigen duister kantje... Hij kan er niet aan weerstaan hoewel hij weet dat hij dat beter wel zou doen. In het jargon heet dat een "femme fatale" of course.

De sfeer is buitengewoon goed hier : zweterige temperaturen, draaiende blazers, neonlichten, stripbars, jazzy soundtrack, natte lijven, beetje sleazy ... daar teken ik voor. Het compenseert een verhaal dat wat aan de trage kant is, maar eigenlijk nooit helemaal stilvalt. Johnson viel me niet tegen ... en zeker de dames niet. Een prima film wat mij betreft.

Erg mooi, heel droevig ook.

Als je aan Gaza denkt, dan geloof je wel dat er zulke taferelen plaatsvinden as we speak.

Weeskinderen die er alleen voor staan en tot overleving gedwongen worden.

Nu is Grave of the Fireflies niet allemaal ellende en miserie. De film kent ook heel wat mooie momenten over zorgzaamheid en affectie tussen broer en zus. Seito zet het jongere zusje Setsuko altijd voorop en probeert de oorlogsontberingen te verzachten op veel manieren. Zeker één van de mooiste Ghibli's die ik tot nu toe gezien heb. Knappe animatie van de personages. Een film die in het hart knijpt. Vind ik veel beter dan die fantasy films van hen.

Intens en spannend drama/thriller over de 26/11 aanslagen in Mumbai met focus op de gebeurtenissen in het Taj hotel. Een commando jonge en goed getrainde jihadisten zetten de Indiase stad in vuur en bloed terwijl de gasten angstige uren doorstaan in het luxehotel waar er naar willekeur gemoord wordt. De brutaliteit van de aanval wordt hier nog eens extra onderstreept, en je snapt wat het moet zijn om daar te zitten zonder dat je je leven en toekomst nog zeker bent. Gelukkig is de schade dankzij de moed en koelbloedigheid van het hotelpersoneel zeker tot een minimum beperkt geweest en kon dit allemaal nog slechter aflopen, al was elk slachtoffer één te veel. Onbegrijpelijk dat ze er zo lang over deden om die special forces daar te krijgen. Dit is één van de weinige terrorismefilms die me koude rillingen bezorgde. Zoiets wil ik nooit ofte nimmer meemaken.

Heftige film met top-acteerwerk over de hele lijn.

Ik hou er niet van. Gaat nergens over, of toch wel, maar je moet het zelf proberen in te vullen zal men mij zeggen. Hotel Poseidon is een gefilmd toneelstuk van het gezelschap Abattoir Fermé, dat gekend is om duistere inhoud en experimentele uitvoeringen. Dat is hier zeker het geval, met een uitbater van een hotel in verval, die in een surrealistisch delirium gezogen wordt waarin hij overprikkeld raakt door al het negatieve dat uit andere medemensen komt. Maar laat dit een film voor ToneelMeter zijn en niet voor MovieMeter.

Vanuit de verte roept het ambiances op van Jeunet, Enki Bilal, Lynch ... Ik kan me voorstellen dat dit de regisseurs zijn die de mensen van Abattoir Fermé interesseren voor hun eigen creaties. En het is nu ook niet het soort toneel waar ik van hou; van die acteurs die denken dat ze met kunst bezig zijn door achterlijk met hun armen te zwieren en over de grond te kruipen en zo.. Ofwel weet ik zelf niet meer waar acteren om draait. Kleine 2* voor de moeite en enkele mooie beeldcomposities (vrouw op het bed).

Blijft een sterk oorlogsdrama over een hoteluitbater die zijn hotel verandert in een veilige haven voor vluchtelingen, met gevaar voor eigen leven en dat van zijn gezin. Opmerkelijk dat hij zo'n nauwe banden had met de organisatoren van de genocide (Rutaganda, generaal Bizimungu). Behalve een biografisch relaas over een moedig man die zijn volk te hulp schiet, legt de film ook de vinger op verschillende factoren die de burgeroorlog lelijk hebben doen mislopen: de onmacht van de blauwhelmen, de tot haat oproepende radiozender, de inertie van de buitenlandse gemeenschap die niks om Afrika geeft als ze er zelf geen belangen heeft.

Enkele spannende scènes en zo aangepakt dat de dreiging en de escalatie gevoeld wordt door de kijker. Aardige herziening voor mij.

Kinderfilm die de inspiratie haalt uit Alice in Wonderland en Adventures of Baron Munchhausen. Mooie animatie, soms kitscherig, dan ook magisch op het einde met al die spiegels . De frames zitten goed volgepropt en vaak kwam alles erg snel af. Ik ben niet zo de man van Japanse anime, maar dit was een echte rollercoaster met nobele sentimenten.

Geen grootse verfilming. The Hound of the Baskervilles is één van de allerbekendste Sherlock Holmes verhalen. De geheimzinnige setting van een groot landhuis, een huilend beest en wrede moorden maken dat er zo'n lekker ouderwetse spookfilmsfeer in de film hangt. Helaas ook heel wat veranderingen ten opzichte van het boek die niet altijd goed werken zoals de tarantula. Van de ontknoping had ik meer verwacht. Door acteerlegendes Cushing en Christopher Lee wel een kijkbeurt waard.

Verhaal slaat nergens op en omdat de film duidelijk vastklampt aan het label komedie loopt het als horror ook niet goed, zelfs met die zombiesoldaat erbij . House is een vreemde film met een vooral komisch-absurde inhoud. Het huis is als een surprise box : er springt van alles en nog wat uit om te vermaken. Die kleine Robert met dat afgehakte monsterhand op zijn rug is slechts één van vele bizarre situaties waarmee Roger geconfronteerd wordt. Horrorfans zullen misschien ontgoocheld zijn tenzij ze bereid zijn om meer te lachen dan te griezelen.

Lawrence en Shue zijn fijne actrices ( ), maar dit soort films zal hun carrières niet vooruit helpen. Niet dat Shue het nog nodig heeft. De gulgeboezemde actrice uit Karate Kid, Cocktail en Leaving Las Vegas heeft haar beste tijd achter de rug, heeft niks meer te bewijzen en lijkt hier te acteren als tijdsverdrijf.

Voor Lawrence zou een voortzetting van dit soort rollen haar nochtans beloftevolle carrière kunnen ruïneren. Deze teenage thriller (horror kun je dit echt niet noemen!) probeert het publiek te versieren met een inventief plot en raakt verstrikt in de talrijke clichés die telkens op het verwachte moment om de hoek loeren. De film weet niet echt te verrassen en durft ook niet voor verrassingen te gaan. Pijnlijk conventioneel allemaal.

Wat slecht man. Niet griezelig, niet grappig maar ergens tussen belachelijk en kinderachtig.Met de al even vreselijke acteurs Arye Gross en Jonathan Stark.

Niet helemaal geslaagd toch.
Spanning opbouwen is altijd leuk, maar dan verwacht je ook een climax moment op het einde, wat hier ontbreekt. Of de nucleaire raket nu valt op Chicago en wie daar achter zat wordt nooit gezegd, en dat voelt dus aan als een onafgewerkte film. Tuurlijk begrijp ik ook wel dat men duidelijk wil maken dat niemand goed genoeg voorbereid is om het hoofd te bieden aan zo'n situatie. Het is een verhaal van improvisatie en radeloosheid, zelfs met alle scenario's die zijn uitgewerkt door militaire strategen. In die zin schurkt de film dicht aan bij Kubricks "Dr Strangelove" die ook de menselijke beperktheid aftastte tegenover het vernietigend monster dat ze zelf in het leven heeft geroepen. Het is drie keer hetzelfde verhaal dat verteld wordt, en daarom had dit misschien beter gewerkt als een meerdelige TV serie waarbij gefragmenteerde vertellingen beter werken. Ik blijf toch wat teleurgesteld achter maar dat komt vooral door het zwakke einde.

Fijne film over een psychologe die aangetrokken wordt door de wereld van de oplichterij; maar ze ontdekt meteen ook de duistere kant van zichzelf. House of Games heeft de look van een arthouse film, de welbespraaktheid van een Woody Allen film en de dynamiek van een Hitchcock. Ik vond de film trouwens bijlange niet zo voorspelbaar als sommigen beweren. Redelijk klassiek, met oplichterijspelletjes die gespeeld worden door de verschillende personages. Joe Mantegna is een vrij onderschat acteur en ook Crouse, in die periode de vrouw van regisseur Mamet, straalt in deze film.

Die "nasties" van Walker zijn niet bijzonder spannend maar eng vind ik ze wel.
Ze raken vaak aan taboes, hier de misbruiken van de kerk in de tijd dat dit nog niet of moeilijk bespreekbaar was. Inmiddels weten we wel beter. Er wordt een duidelijk anti-celibaat standpunt ingenomen. En de gedachte dat je vertrouwen in een man van de kerk misbruikt kan worden is op zich creepy genoeg voor een film. Ook dienstmeid Ms Brabazon die de hulpeloze moeder van de priester misbruikt voelt ook vies aan (dat wordt op het einde goed uitgeklaard), zeker nu we in de actualiteit al dergelijke verhalen gehoord hebben in WZC en crèches.
Shockeren is zeker de bedoeling en ja, ook ik ben gewonnen voor dit onverwachte einde... Erg goede thriller.

Aardige thriller, veel beter dan verwacht. Een boeiend verhaal in een film die soms wat rommelig oogt maar er was ook veel wat ik kon waarderen : de bad guy, klassieke film noir accenten (vooral te zien in de goede finale in een treinstation) en een paar spannende momenten. Er zat ook een verrassende jumpscare in. Van aan het begin is duidelijk dat Emily Crane een "pain in the ass" is, en natuurlijk steekt ze kort daarna opnieuw haar neus in zaken die haar eigenlijk niet aangaan. Jammer dat deze thriller zo flauw ontvangen werd destijds.

Een film die je eerder van Tim Burton zou verwachten dan van Eli Roth die meer thuis is in het horrorgenre. Maar het resultaat is naar behoren en sommige special effects vond ik wel leuk .. de kotsende pompoenen . Duidelijk met een redelijk hoog Harry Potter gehalte maar zonder grote pretenties. Leuk fantasietje om eens te zien, die toch vooral mikt op een jong publiek. Met een Jack Black die ook eens meevalt na zijn ettelijke lullige komedierollen. Wie Colleen Camp kent weet dat dit in de jaren '70 en '80 een lekker snoepje was. Nu krijg ik toch eerder braakneigingen als ik haar hier zie

Epische western met een enorme cast van acteurs uit die periode. How the West Was Won verhaalt over hoe de expansie naar het westen plaatsvond over een periode van een halve eeuw. Het verhaal is opgedeeld in vijf hoofdstukken :

The Rivers : in eerste instantie volgden de pioniers de rivieren om westwaarts te raken, op zoek naar land. Er ontstaat een romance tussen de avonturier Linus Rawlings en Eve Prescott.
The Plains : de settlers kozen ook routes met huifkarren, met het risico op indianenaanvallen. De tweede Prescott dochter, Lilith, wordt danseres en bezit een goudmijn, wat de interesse opwekt van Cleve Van Valen, een man met gokschulden.
The Civil War : Zeb, de zoon van Linus en Eve, neemt deel aan de oorlog, maar verliest in die periode beide ouders.
The Railroad : Zeb beschermt als militair de constructie van de grote spoorweg naar de Pacific. Hij moet hierbij compromissen sluiten met de Indianen, zeer tegen de zin van de toezichter.
The Outlaws : Nu de communicatie- en transportinfrastructuren er zijn, maken heel wat boeren en settlers van allerlei allooi de beweging naar het wetteloze westen. Het is die periode vooral die in honderden westerns aan bod komt (de "eighties" van de 19de eeuw). Op rijkdom beluste outlaws, en sheriffs die proberen de orde te handhaven zo goed als kan. De familie Rawlings is herenigd maar krijgen het aan de stok met outlaw Gant.

De buitenopnames zijn ongelooflijk mooi gefilmd, alsook de actiescènes. Je ziet dat dit een ambitieus project was dat een deel van de Amerikaanse geschiedenis wilde belichten door middel van een familiekroniek. Maar zelfs met 2h45 is dit veel hooi op de vork. De film zette bijzonder sterk in op romantiek, zeker in de twee eerste hoofdstukken, wat de film vaak nogal voorzag van storende meligheid. Vond het algehele verhaal met de Rawlings-Prescott familie als rode draad eigenlijk; hier kon men iets boeienders uit halen. Maar visueel was dit verbluffend van detail, mede dankzij het Cinerama formaat.

Zwak. Nochtans kreeg dit drama met een vleugje thriller positieve weerklank. Een groep jonge activisten maken bommen om een pijpleiding op te blazen. De hele film volgt dit proces, dat via kleine cliffhangers onderbroken wordt door flashbacks die moeten uitleggen waarom ze deelnemen aan deze actie. De achterliggende motivaties zijn geput uit actuele thema's als vervuiling en klimaatverandering maar die worden hoogstens vermeld en niet verder uitgewerkt. De jongeren zijn woedend om persoonlijke redenen en daarmee moeten we het doen. Ik hou niet van dit soort slordige vertelstructuren. Ook de lowbudget uitwerking maakt de film visueel niet aantrekkelijk.

Geweldige animatie. Wel origineel vond ik dat de draak geen stem kreeg, meestal een valkuil in andere animatiefilms voor domme humor en een gebrek aan tempo. Dit ontbreekt hier helemaal niet en boeit van begin tot eind. Meestal las ik een kleine pauze in thuis, maar deze heb ik in één ruk bekeken. Dat het verhaal standaard is zorgt er alleen voor dat er nooit rond de pot wordt gedraaid en voorkomt niet dat hij leuk blijft. Mist alleen wat meer humor. Toothless is als pet-dragon geweldig ontworpen. Nee, niks mis dit Dreamworks product.

Hier ben ik het mee eens.

Mooi gedaan, het blijft een prachtig verhaal, maar verder zonder meerwaarde. Dat het een exacte kopie is vind ik eerder in het nadeel spelen van de film. Ja, nu kan iedereen kiezen of hij liever de animatie of de live action wil zien. Ik verkies persoonlijk de animatiefilms. Meer heb ik er niet over te zeggen. Of toch : geef me maar een lekkere Noorse blonde Astrid dan die mixed-race chick.

Goed vervolg. Opnieuw veel actie en avontuur, prachtige animatie, met zelfs een dramatisch en sentimenteel stuk dat vrij onverwacht was maar dat maakt het ook toegankelijk voor een breed publiek. Eerste deel was al een meesterwerk, dit blijft vrijwel op niveau. Toothless is koddiger dan ooit en ook de drakengrollen blijven grappig (arme schaapjes!). Niet te missen, deze film is een FEEST.

Laatste deel van de trilogie. Vind dit echt films van topniveau wat animatie betreft. Veel beter kan het niet worden. Wat een magische beelden en prachtige kleuren. Voor dit derde deel vind ik de bewegingen van de karakters beter dan tevoren. Indrukwekkend hoe animatie en realiteit elkaar soms bijna raken. Het is wel het minst interessante verhaal van de drie films en ook de humor laat het wat afweten; drakenromantiek tussen Toothless en de vrouwelijke Light Fury effenen de weg naar een logische conclusie. Toch heb ik me voor de derde keer vermaakt met de mooie vriendschap tussen Toothless en Hiccup en de vele indrukwekkende beelden.

How To Train a Dragon - 4,5*

How To Train a Dragon 2 - 4*

How To Train a Dragon : Hidden World - 4*

Goede weerwolffilms kun je op een hand tellen, en deze hoort daar zeker niet bij. Het is natuurlijk wel een goed idee om een trein te doen stranden in afgelegen bossen waar weerwolven ronddolen. De prooien, gaande van een stel oudjes tot een irritante tiener, kunnen geen kant op. Maar de film is hoe dan ook veel te traag: het leek alsof de weerwolven eerst een pintje gingen pakken vooraleer de trein te bestormen, want het duurt bijna een uur voor er eindelijk iets van betekenis wil gebeuren. De weerwolven zijn mooi vormgegeven en afschrikwekkend. Eens ze ten tonele verschijnen krijg je dan toch nog even de horror waarop je al een heel eind op zat te wachten.

Matige weerwolffilm. Enkele knappe special effects scènes komen het aanvankelijk knullige niveau van deze film uiteindelijk nog ten goede. Is ook een film die gaat vervelen door de trage opbouw. Na een uur had ik nog steeds het gevoel dat er amper iets was gebeurd behalve de factsheet van de weerwolf-weetjes wat afvinken. Acteurs ook niet indrukwekkend. Landis is imo de enige die de sfeer van een echte weerwolffilm kon vangen. Deze is toch een beetje .... om van te huilen... woooooow!

The panna cotta is the message...

Soort Cube achtige experimentele film, maar dan beladen met sociale kritiek. De toren waar de personages in gevangen zitten is een miniatuurversie voor onze maatschappij, met de rijken die alles voor zich nemen, en de lagere klassen die van de kruimels moeten leven, laat staan overleven door kannibalisme . En dan dat boodschapje met de panna cotta dat er onsubtiel in wordt gegooid; Mensen, laat ons een beetje solidair zijn en alles eerlijk verdelen, dan worden we er allemaal beter van. Het is een terechte les in tijden van kapitalisme, maar het komt mij vooral over als open deuren intrappen. Ondanks het minimalisme is de film toch best boeiend omdat je als kijker nog uitkijkt naar een vette climax. Maar die kwam er niet, en dat voelde best ontgoochelend toen de eindcredits er kwamen. Kleine 3*

Geslaagde herwerking van het Mulan verhaal, over een vrouw die topgeneraal van het rijk wordt en opstaat tegen de Rouran, een oorlogszuchtig volk uit de Mongoolse steppen. Op epische en grandioze scènes mag je rekenen. Die zien er helemaal goed uit. De romantiek en het oorlogsverhaal zijn goed in balans behalve net voor de climax, wanneer het bijna spreekwoordelijk Chinees inkakmomentje zijn intrede doet; sentiment, patriottisme en mass cheering worden op een hoop gegooid en dat zal wel menige kijker ergeren denk ik. Komt vreemd over dat niemand in het leger doorheeft dat ze een vrouw is. Geen grote verrassingen maar terzelfdertijd ook knap en efficiënt uitgewerkt, vooral bij de vechtscènes.

Vond het wel een goede film, ziet er redelijk big budget uit. Verwacht je echter niet aan een martial arts film vol gevechten; zou dit geen martial arts film willen noemen; die zijn er bitter weinig en het is de misdaadfilm met de nodige intriges die overheerst. Hoewel ik meer actie verwachtte viel het gebrek eraan me niet tegen. Het verhaal rond de held Fei die een maffiabende, The Black Tiger, van binnenuit wil kapot maken is boeiend genoeg om te volgen. De flashbacks zijn wat slecht gelinkt aan het heden, waardoor de vertelstructuur wat verwarrend kan overkomen.

Er valt ook serieus te genieten van de werkelijk prachtige decors van het midden tot eind 19de eeuwse Chinese havenleven. Dit is echt visueel verbluffend. De opiumrokerijen, de havenactiviteit, de pakhuizen. Het is heel waarheidsgetrouw weergegeven, vermoedelijk op basis van de postkaarten uit die tijd die je tijdens de eindcredits te zien krijgt.