Opinions

Een buddymovie dat het midden houdt tussen een klassieke detective en een komedie. Althans dat was de bedoeling want beide acteurs zijn ongeschikt als komisch talent, zeker de kleurloze Josh Hartnett. Resultaat: een saaie film die me niet één keer heeft doen lachen. Dat moet wel één van de slechtste films met Harrison Ford zijn. Zelfs de achtervolging op Sunset Bld en de knokpartij op het einde kunnen de film niet redden.

Geen whodunnit of spektakel in dit serial killer drama over een man die prostituees vermoordt in de heilige stad Mashhad. De moordenaar, die overtuigd is van zijn heilige missie om de stad te zuiveren van ontucht, wordt al van het begin onder de loep genomen. Het kon niet anders of men koos een vrouw als journaliste die de zaak onderzoekt. De manier waarop vrouwen bekeken en gedomineerd worden in de Iraanse maatschappij is het centrale thema waar Abbas zich mee bezighoudt. Zijn de moorden misschien gerechtvaardigd als ze een straf vormen voor overtredingen van het geloof? Onder druk van de journalistiek wilde de rechter zover niet gaan maar het voelt wel eng aan om te geloven dat hij liever de man vrij had gelaten om zijn "zuiveringsoperatie" verder te zetten.... Er zit wel wat in dus, maar ik vond het niet zo spannend en het was te verwachten waar de thematiek naartoe zou leiden. Ik rond dan maar naar beneden af want een waw-gevoel zat er niet in helaas. Altijd boeiende onderwerpen die Iraanse films, zelden sterk verteld.

Een huis is nog geen thuis

Speciale licht abstracte, licht absurde film, waar ik wat gemengde gevoelens bij heb. Gemengd omdat het uitgangspunt wel leuk is, en de acteurs erg hun best doen om er iets van te maken. En dan vond ik het ook een ietsiepietsie saai, omdat de volledige film zich op eenzelfde setting afspeelt, wat me dan niet kan boeien.

De aanwezigheid van die helse autosnelweg moet je hier in feite als een begrenzing zien van hun persoonlijke vrijheid en leefruimte. Tot voordien leefden ze een gelukkig, onverstoord leventje aan de rand van dit onafgewerkt stuk weg. Het was hun wereldje, dat verder reikte dan hun huis en hun tuin. Dan razen plots honderden auto's voorbij en is de weg een vijand waar ze dagelijks mee te maken hebben : de drukte, het geluid, de vervuiling. Een vijand waaraan ze proberen te ontsnappen door zich binnen in het huis op te sluiten . Gelukkig bestaat er zoiets als ruimtelijke ordening en is zo'n situatie ondenkbaar.

De diepere betekenis gaat over het bijna heilige karakter van een thuis, een plaats waar de mens zich op een wanhopige manier aan vasthecht, zelfs al is die bedreigd door externe factoren. Het symbolische einde past wel in het plaatje, want vrijheid is nog een belangrijker goed, die niet aan één locatie gebonden is. Maar dit is beslist een film die niet voor iedereen is weggelegd. Daarvoor is het allemaal te minimalistisch.

Duurzaamheid... een zaak van allen

Duurzaamheid is het woord dat iedereen de laatste paar jaren in de mond heeft. En belangrijk is het inderdaad. Je kan gerust stellen dat ons bewustzijn van belang is voor het al dan niet eindigen van onze beschaving. Want als het zover komt, zullen weinigen dorst, honger, droogtes, warmte overleven. Home is grotendeels een weinig optimistische stand van zaken van onze planeet en de verteller komt met afschrikwekkende statistieken aanzetten, maar het is beter te geloven dat het te laat is zodat we actie ondernemen, dan het allemaal te minimaliseren. Het is tijd dat we redden wat te redden valt als we het patroon van de massaconsumptie omkeren en op duurzamere manieren gaan produceren. Ik dacht dat Home bij de doemdenkerij zou blijven. In de laatste vijf minuten toont de docu echter ook een hele rits veranderingen (vooral gericht op hernieuwbare energie) die het verschil kunnen maken.

De beelden van Arthus-Bertrand zijn onaards mooi. Daar blijf je met de mond open naar gapen. Wie wil die unieke schoonheid niet redden?

Vage film. Het woord horror niet waardig, is meer een occulte thriller rond de wedergeboorte van de duivel . Het volledige eerste uur is moeilijk door te komen, met ettelijke wandelingetjes door huizen die bijzonder slaapverwekkend zijn. Ik dacht dat het einde nog met een twist zou afkomen maar nee, het is al even onbevredigend als de rest.

Tieners... Wie zijn ze? Wat drijft hen?

Zware kost van Belgische bodem... alweer. Maar helaas niet mijn ding. Dit beeldformaat vind ik niks maar kon ik nog trekken, het binnenmonds gemompel van die jongeren begreep ik de helft van de tijd niet (waar bleven die ondertitels?) en de personages bleven op één of andere manier ver van mijn empathische vermogens. Kevin, die moeite heeft om zijn gewelddadige impulsen onder controle te houden. John, die emotioneel misbruikt wordt door zijn borderline moeder ... Sammy, die verontrustende berichtjes op facebook plaatst. Lina schippert daar wat tussen maar met dit personage wordt niks gedaan. Het zijn op zijn minst gezegd, onevenwichtige tieners die bovendien hun zorgen en problemen niet willen of kunnen verwoorden aan de volwassenen.

Home heeft een beetje Jambers/reality-TV gehalte. Fien Troch zal nooit wat worden voor mij. Niet dat ze er zelf wakker van zal liggen, er zijn genoeg mensen die dit wel de max zullen vinden. Voor dit soort films moet je te vinden zijn. Ik vond het een redelijk doorsnee huiskamerdrama.

Home Alone blijft een goede en amusante kerstfilm. Zowel grappig, ontroerend... en ook de kerstgedachte wordt niet vergeten en op een mooie manier verwerkt. De dialoog tussen Kevin en die oude buurman die zijn zoon niet meer ziet is een scène die er o zo in moest wil men dit ernstig nemen als kerstfilm. Na het lachen met de pogingen tot inbraak van Pesci en Stern was het daarna moeilijk om het droog te houden in de laatste minuten. Vond het allemaal wel enig charme hebben.

Het mooie verhaal van een alleenstaande moeder met 6 kinderen die met eigen handen een huis bouwt. De film laat goed voelen wat armoede betekent, niet alleen voor de moeder maar ook voor de kinderen. Niet dat de personages uitgemergeld zijn en honger lijden, maar ze moeten op elke cent letten. De scène met de kerstcadeautjes ging bij mij door merg en been. Ook die waarin ze de gordel waarmee ze haar zoon slaat vastnagelt aan een boom vond ik een mooie scène want ze begrijpt zelf hoe het voelt.

Het is sentimenteel op een goede en gezonde manier. Het is onder andere gericht op de misplaatste trots van de moeder. Ondanks ze geen cent heeft, wil ze niemands hulp aanvaarden en al zeker geen medeleven toelaten. Het is een begrijpelijke maar niet goed te keuren houding natuurlijk. Het einde vond ik erg pijnlijk Ik vond het alvast een erg geslaagd drama dat de ogen weet te openen voor armoede en de spaarzaamheid waarmee deze mensen moeten leven. Kathy Bates is geweldig bezig hier.

The Homesman lijkt in alles op een western, met de cowboy, de lange trektocht door het wilde westen, ook de Indianen komen ten tonele. Het is dan wel even abstractie doen van alle clichés die bij een western horen, want dit is een "reality" western met alle eigenschappen van een drama, en poogt om het ruwe bestaan in die periode zo getrouw mogelijk weer te geven.

Een western ontdaan van alle romantiek en nostalgie. Want wat je ziet is vrij tragisch en weinig opbeurend : de hopeloze eenzaamheid van Mary Bee, het tragische lot van die drie krankzinnige vrouwen, de dood die elk moment kan toeslaan, de harteloosheid van de anderen, honger... Beschaving en overleving bestaan naast elkaar en gaan in elkaar over.. een sterke scène in dat verband is dat hotel (toch een symbool van beschaving) waar de eigenaar het gezelschap niet wil ontvangen, waarna Briggs wraak neemt en het gebouw in lichterlaaie steekt ; Een scène die tot nadenken stemt vond ik. En dan de schoonheid van de landschappen versus de lelijkheid van de samenleving. Homesman kwam me over als een film met contrasten.

Het mag ook eens anders die westerns. Cowboys, indianen, goudzoekers, wraakverhalen. Zo'n films zijn er inmiddels meer dan genoeg. Jones' rauwe prent heeft een bittere nasmaak maar ik heb de film sterk kunnen waarderen.

Niet echt mijn cup of tea deze Disney. Ik ben de doelgroep niet meer. Zo'n geforceerd sentiment. En pratende honden en katten... leuk in tekenfilms maar niet hier. Voor kinderen die graag dieren zien zeker oké maar als volwassene had ik hier weinig aan. Geef mij maar Disney films waar honden honden blijven zoals Eight Below, Hachi of Red Dog.

Veel actie en geweld in deze misdaad/actiefilm. Het minste dat je kan zeggen is dat het geen minuut stilvalt. Dit voorbeeld van "American filmmaking" door een Franse regisseur levert een op en top 70s film af. Wanneer Lucien een gangsterbaas vermoordt in L.A. voor geld om zijn gokschulden terug te betalen, wordt hij een target. Zijn reispas wordt ontvreemd en hij krijgt een hitmen achter zich aan, ijzig gespeeld door Roy Scheider. Hij krijgt ook hulp van Nancy, een contact van zijn opdrachtgever. Maar Lucien krijgt de indruk dat er een reukje aan de hele zaak hangt en dan mag je je aan een twist verwachten. Heb me geen moment verveeld en het ontbreekt niet aan spannende scènes. Je verwacht misschien eerder Charles Bronson dan Trintignant in zo'n film en Frankenheimer in de regiestoel, maar Deray klaart de klus ook wel. Enige bemerking is misschien dat het net te lang doorgaat. Een ontdekking.

Deze film belicht de rol van de eerste generatie moslims in Frankrijk, die tijdens WOII de Joden beschermden en actief meededen in het verzet. Een beeld dat misschien niet zo vanzelfsprekend is om te vatten. Dit wordt verteld via Younes, een jonge migrant die bevriend wordt met een zanger (in feite een ondergedoken Jood). De Franse politie (collaboranten) dwingen Younes eerst om te spioneren in de moskee; daarna verandert hij van kamp om te handelen naar zijn gevoel en geweten (zoals het redden van twee Joodse kinderen). Het komt niet allemaal sterk uit de verf (bvb met die vrouw), en Lonsdale is een aanfluiting als imam ... geef zo'n rol aan een echte moslim Het is misschien een zoveelste verzetsdrama maar wat mij betreft geen verkeerde.

Vrij zwakke western, waarin het drama en de moraal het overwicht nemen op avontuur en actie. Het levert een aanslepende, te romantische film op die ondanks de korte speelduur best lang aanvoelt. Ook visueel stelt het niet zoveel voor. Hondo wordt door sommigen één van Waynes beste genoemd maar het ontgaat me echt wel waarom. Centraal staat de agressie van de Apaches tegen de kolonisten in de regio nadat een vredesbestand is verbroken maar ook dat blijft eerder een subplot waardoor het er eigenlijk niet zoveel toe doet. Nee, ik vind deze film eerlijk gezegd ééntje die je voorbij mag laten gaan.

Simpel maar erg vermakelijk. Misschien een bizar hoog cijfer van mij voor deze zoveelste Liam Neeson actieflick, maar net als van films met Butler of Hemsworth kan ik erg genieten van deze eenvoudig opgezette en pretentieloze thrillertjes. De bad guy is wel een wat domme flurk en erg dreigend komt hij niet over. Ik zat voor de rest wel goed in de film. Mits je er niet teveel van verwacht best een meevaller. PS / Op een Franse zender gezien en daar was de titel "A Good Criminal".

Weer een bijzondere film van Zhang. Wat begint als een doodgewoon plattelandsverhaal rond een gierstwijnstokerij, krijgt in het laatste halfuur een onverwachte en wrange wending. Eeuwenoude tradities worden brutaal door de oorlog weggevaagd, en het dorpje krijgt er onmiddellijk haar martelaars bij. In mijn ogen vond ik dit een anti-oorlogsfilm, die aanklaagt dat geweld het einde betekent van cultuur en tradities (bvb het platwalsen van de gierstvelden), en in het bloed blijft hangen van de nabestaanden... de verteller is immers de kleinzoon die herinneringen ophaalt. De beelden zijn van een overweldigende schoonheid zoals altijd bij Zhang. Die liederen vielen me tegen en rekken nodeloos de film. De film ziet er tijdloos uit; zou evengoed enkele jaren geleden gemaakt kunnen zijn.

Knallen tot het bittere eind.

Wie liefhebber is van veel actie zal op zijn wenken bediend worden.

Het hele militaire arsenaal komt voorbij : mortieren, granaten, snipers, drones, tanks, oorlogsschepen etc. Het lijkt bijna een propagandistische film om te tonen dat de Chinezen werkelijk alles in huis hebben om hun burgers uit de penarie te helpen in het buitenland. Het militair machtsvertoon gaat allemaal ten koste van karakterontwikkeling en verhaal. Dat was onvermijdelijk maar dat maakt het ook geen zo'n sterke film als gelijkaardige genregenoten zoals The Covenant, Black Hawk Down en Lone Survivor. De karakters zijn cliché militairen die ingezet zijn om te sneuvelen, en het verhaal is niet meer dan het redden van gijzelaars uit de klauwen van Arabische terroristen die net een staatsgreep pleegden.

Ik werd wat draaierig door de overdadige nonstop actie met talrijke explosies en waarbij de ledematen letterlijk in het rond vlogen, maar geef wel toe dat het er vanuit technische hoek heel goed uitziet. De beelden waren kraakhelder en van haarfijne kwaliteit. Uiteindelijk toch meer een film voor de fan van hersenloze actie.

Redelijk onzinnige Shaw Bros film, waarin flauwe slapstick en enkele flitsende kung fu fights elkaar afwisselen. Flinterdun op het vlak van dialoog en verhaal. Lijkt nergens op. Een vechter volgt de hele film door wat extra lessen om zijn vijand, White Lotus, te kunnen overwinnen als wraak voor de dood van zijn kompaan. Ik weet niet wat dat is, maar er wordt hier voortdurend naar de testikels van de tegenstander gegraaid. Ook nog niet veel gezien zo'n manier van vechten.

Je moet er van houden want dit is toch wel een bizarre film in zijn genre.

Leuk zo'n films. Heb ik in de jaren '80 ooit nog op TV gezien (franse zender). Dat speelden ze toen op zaterdagnamiddagen. Mijn vader was nogal tuk op dit genre... Choreografie en spektakel zijn inderdaad nogal rudimentair, maar je ziet toch soms ook wel dat de vechtscènes vrij vloeiend zijn. Nu rekent men in zo'n films al te veel op knip- en plakwerk.
Typische kung-fu film uit die tijd, met een storend slapstick-gedeelte op de rode boot als dieptepunt. Ook die zoon zag er mij iets te verwijfd uit. Jammer dat de finale een duel is tussen de zoon en Master White Brows . En wat een abrupt einde zeg... de film stopt terwijl beiden van de trap rollen . Het was zeker een plezier om weer eens zo'n knullige jaren '70 kungfu mee te maken. Zie er intussen wel naar uit om nog eens 36th Chamber of Shaolin te zien, dat als een mijlpaal in het genre wordt beschouwd.

Niet Eastwoods beste, ondanks ik het type persoon dat hij hier speelt ver verwijderd vind van zijn talrijke macho-rollen. Uncle Red is een personage die niet zo gelukkig is met hoe zijn leven verlopen is en er nog eens het beste van wil maken door aan een zangwedstrijd mee te doen in Nashville, de hoofdstad van de country muziek. Er zit fragiliteit, authenticiteit en spijt in dit personage, en hij zet het neer met zijn gebruikelijke coolness.

Hij wordt geflankeerd door zijn neefje Whit (rol van Clints eigen zoon Kyle), die op de oude vos moet passen. Deze redneck film weet goed enkele komische momenten af te wisselen met dramatischere en ook muzikale momenten. Eastwood heeft een zachte stem, maar de nummers klonken erg melig. Voor een Eastwood film blijft het mak en misbaar.

Geen al te beste politieke thriller. Een arts in Paraguay wordt betrokken bij de kidnapping van een Britse aan alcohol verslaafde diplomaat en gaat een romantische relatie aan met diens vrouw, die ook als prostituée werkt. Het geeft een wat filthy thriller die nu en dan verkeerde accenten legt. Zo loopt Gere opnieuw zijn lul achterna, het soort rol waarmee hij groot is geworden, maar het leidt ongewild af van de kern van het verhaal. Dankzij Caine en Hoskins geen totale ramp maar van een goede politieke thriller verwachtte ik het anders.

Spijtig dat de film onopgemerkt voorbijging, want het is duidelijk een film met aandacht en respect voor de historische getrouwheid. Dat komt in verschillende scènes naar voor : in het personage van Madame Queen, in de uitbeelding van Luciano, in de moord op Schultz, in de betrokkenheid van Dewey. De film gaat toch een stukje verder dan de doorsnee-gangsterprent Dit maakt van "Hoodlum" een authentieke film, meer dan het overhypte "The Untouchables" maar toch nog minder dan de geniale karakterstudie van Scorsese's "Goodfellas". Met sterke rollen van Tim Roth en Andy Garcia maar een zeer gemiddelde prestatie van Fishburne.

Green Street Hooligans is een film geworden die me in globo wel is bevallen. Enige wat ik jammer vind is dat de relatie hooliganisme en voetbal te weinig op de voorgrond treedt en de film uiteindelijk een bijna-vechtfilm over strijd tussen twee gangs is geworden waarbij de makers net iets te dicht komen bij bewondering en heldhaftigheid.

De vechtscènes zijn erg belabberd in beeld geschoten en geven het geweld een aura van totale chaos. De keuze om weinig gepolijste beelden te gebruiken, die doen denken aan televisiebeelden uit de jaren '80 is begrijpelijk en maakt de film somber.

Maar net als in "Warrior" het geval is, zorgt het familiedrama voor diepgang en maakt de personages tot meer dan alleen maar gewelddadige hooligans. Claire Forlani is de kwetsbare schakel in het hele verhaal en ik zag het niet aankomen dat haar man "de Major" was .

Elijah Wood overtuigt niet echt als hooligan : met zijn babyface en Frodo-imago is hij niet bepaald het type van de harde kerel, iets wat alle anderen wel hebben. Ondanks enkele minpuntjes is het een erg onderhoudende film.

Niet echt een goeie. Nochtans met een Burt Reynolds op het hoogtepunt in zijn carrière. Een komische hommage aan het beroep van stuntman, waarin de makers de grens trekken tussen de eisen die de regie stellen en het moment dat de veiligheid van het individu primeert. Als je je niet teveel stoort aan het machismo dat door deze film loopt alsook de ondermaatse grappen, dan zul je dit wellicht wel gaaf vinden. Ik vond het iig flirten met het onuitstaanbare al ging het er net niet over. En alhoewel men voor deze film een leger van stuntmannen- en vrouwen inschakelde, vond ik de stunts niet erg geweldig, met uitzondering van de finale.

Ik vind Bannen nu net de enige die nog wat leven in deze film blies...

Heeft me niet echt kunnen boeien en overtuigen. Coming of age films tijdens de oorlog zie ik wel graag maar dit verhaal miste een pakkende rode draad. Het springt wat van de hak op de tak en wordt nergens meer dan een weinig boeiende familiekroniek. De oorlog lijkt nogal ver weg en soms lijkt het leven van alledag meer een feest dan ellende, wat ook deels komt omdat het door kinderogen bekeken wordt, daar ben ik me van bewust, maar toch.... Enkele komische scènes weten de aandacht nog te trekken maar dat is het dan ook

Ik ben het eens met yeyo. Niet al te beste zombiefilm vol vuilgebekte personages en met de "treiterscène" als dieptepunt. Beste rol vond ik weggelegd voor de oude man. Die kon me nog doen lachen, vooral wanneer hij met zijn hakbijl het been van één van de gangsters wil amputeren . Verder vond ik er niet te veel aan; verhaal was minimaal en als compensatie dacht ik nog goede actie en horror te zien, maar dat was ook niet om over naar huis te schrijven.

De drie praatzieke typetjes en hun onuitstaanbare bazen vond ik aanvankelijk wel leuk; vooral Spacey als psycho en Aniston als nimfomane tandarts hoorden bij de betere momenten en overtroefden de drie sullen. Bateman en zijn twee kompanen haalden alles uit de kast om grappig over te komen, maar alleen Dale slaagt erin om komisch te zijn. De film blijft teveel hangen bij een lading platte, flauwe en onoriginele grappen die me stilaan ergerden. 'Motherfucker' Jones... ik lach me een breuk ... Die tandenborstel grap vond ik daarentegen wel zeer grappig . Ik kan niet zeggen dat ik het onaangenaam vermaak vond, maar het is gewoon mijn stijl van humor niet. Een kleine 3* kan er wel af.

Niet slecht maar toch één van de mindere films van het duo. Vond het ook helemaal geen komedie. Daarvoor was de thematiek te zwaar. Er zitten wat lichtere momenten in die wel voor een glimlach zullen zorgen maar het leek me niet de bedoeling van de makers om het publiek te doen lachen en schateren. Cassel en Kateb spelen twee sociaal geëngageerde vrienden die elk als vrijwilliger sociale zorg bieden; de één helpt autisten, de ander brengt gemarginaliseerde jongeren terug op het rechte pad. Gelukkig bestaan er zo'n mensen met een hart zo groot als peperkoek denk ik dan. De bedenking dat deze gevallen beter verzorgd worden samen in sociale kring tussen gelijkgestemden dan alleen tussen vier muren beviel mij wel. Als film niet helemaal wat ik verwachtte. Ik wilde Toledano&Nakache maar kreeg een soort Dardenne-achtig drama die niet zoveel nieuws te vertellen heeft. Klein beetje ontgoocheld

Zeer brute film die overloopt van geweld. Bloederig is het niet te noemen maar ze kloppen er wel erg stevig op los. Het deed me in eerste instantie wat denken aan het stijlvollere Dead Man's Shoes, tenminste tot de vader zelf in handen valt van die gemene kerels . Dan is het werkelijk te lachwekkend hoeveel Marshall kan incasseren en overeind blijft. Veel meer dan een amateuristisch geregisseerde revenge flick is het niet. Nauwelijks nevenplots, op dat ene meisje na die hem onwetend vergezelt en hem aan zijn dochter doet denken . Middelmatig.

Goede film in dit genre, wel met enkele plus en minpunten; eerst en vooral letterlijk en figuurlijk duister. Van in het begin wordt het duidelijk dat het grimmig zal worden met de slecht aflopende gijzeling. Daarna speelt de volledige film zich af in het donker. Verrassing wel wanneer Willis gechanteerd wordt in zijn auto door een geheimzinnig misdaadsyndicaat, terwijl een krijsende vrouw en dochter in de achteruitkijkspiegel verschijnen.

Ook enkele kleine losse flodders zoals de poging om een relatiedramaatje te ontwikkelen tussen flik Talley en de vrouw die op scheiden staan . Het is allemaal wat oppervlakkig maar niettemin wist de film op de juiste manier te entertainen en op enkele momenten was het best spannend maar net niet bedreigend genoeg; op dat vlak iets meer uit de kast kon gehaald worden met het zoontje in de villa.