Opinions

Een wat vreemde combinatie van familiaal drama en huiselijke thriller. De high school toestanden en de vrienden van Jake krijgen weinig aandacht waardoor de film snel uit balans raakt. In plaats daarvan stevent Firstborn af op een actievolle confrontatie met de ongewenste stiefvader . Wel leuk om Downey en Sarah Jessica Parker (die in de 80s trouwens een koppel waren) in hun tienerjaren te zien. Enkele goede nummers uit die tijd (o.a. "it's my life" van Talk Talk) proberen de film wat eighties energy te geven. Dit vergeten teenage drama is leuk om eens te zien maar verder niet zo speciaal.

Verdorie wat een geweldige film! Mijn ogen blijven er vochtig van. Met het overlijden van Williams in het achterhoofd kon deze film geen beter eerbetoon zijn. Gilliam's moderne sprookje over boetedoening schippert tussen de komedische uitbarstingen van Williams en een diepe tragiek die daar achter verscholen ligt. Dat moet precies een beetje zijn zoals Williams in het echt was.

Het acteerwerk is van de bovenste planK. Bij de mooiste momenten hoorde de hele mise-en-scène om Parry te koppelen met de nerdy Lydia (de travestiet die op Lydia's werk verschijnt , het Chinees restaurant), trouwens ook groots vertolkt door Amanda Plummer. Alles is ook zo menselijk dat je haast vergeet dat dit een film is. De verandering van een cynische menshatende kerel naar iemand die leert geven om zijn naasten is gevoelig neergepoot door Bridges (ook dikke thumbs up voor zijn rol). Bovendien is het therapeutische aspect van de vriendschap Jack en Parry uiterst belangrijk in het hele gebeuren. Het is een film die ook duidelijk maakt dat de ene mens niet zonder de andere kan, maar beperkt wordt door emoties en verkeerde vooroordelen. Hartverwarmende film.

The conquistador of the useless...

Mijn eerste kennismaking met Fitzcarraldo gaat terug tot een filmkwis waar ik ooit aan deelnam, met een thematische ronde rond "boten in films". De eenvoudige vraag was hoe de boot in Fitzcarraldo heette. Het antwoord moest ik schuldig blijven maar intussen zal ik nooit vergeten dat het de Molly Aida is.

Vind dit persoonlijk Herzogs beste. Je zou het niet kunnen voor waar houden : een boot over een berg hijsen, en toch is dit geïnspireerd op een waar verhaal. Een film waar realiteit en surrealisme elkaar ontmoeten, en waarbij twee verschillende beschavingen aan eenzelfde droom werken. Dat Herzog zo'n technisch ingewikkelde film kon in elkaar steken spreekt boekdelen over zijn cinematografische ambitie. Staat voor mij gelijk aan de Titanic herbouwen en nog eens laten zinken in het echt met acteurs erop.

Fitzcarraldo is een (grootheids)waanzinnige film vol visueel verbluffend spektakel!

Nicholson brengt van begin tot eind een rijk geschakeerd palet aan emoties in deze film; echt een meesterlijke en memorabele karakteruitdieping. Dupea is een man die zich afzet tegen de kleinburgerlijke mentaliteit van zijn artistieke familie. Hij vindt echter geen alternatief: hij leeft van kleine jobs, heeft een vriendin die hij meer haat dan liefheeft en dwaalt doelloos en gefrustreerd rond en weet niet wat hij met zijn bestaan aan moet vangen. Dupea is duidelijk een man met een existentiële crisis. De verhaallijn vond ik wat pover. Alle respect gaat naar Nicholson bij deze film die zijn personage veel complexiteit meegeeft. Hij spat van het scherm.

Vrij zwaar drama over twee mannen die geen normaal leven verder kunnen leiden om een gebeurtenis die meer dan 30 jaar geleden gebeurd is. Deze twee dramatische persoonlijkheden willen elkaar ontmoeten, ze willen de confrontatie aangaan, maar ze weten dat het uit de hand gaat lopen. Hun extreme gevoelens zijn oncontroleerbaar en beheersen hun gedachten.

De film is erg sober, zowel naar vorm als naar inhoud. Het gezin van Joe krijgt geen belangstelling en Alistair lijkt totaal geen leven te hebben. De hele film is een zoom op de ontmoeting tussen Alistair en Joe, en verder verruimt die horizon niet. Of toch heel even, wanneer Joe met de Oosteuropese "runner" van een TV-ploeg aan de praat raakt. Een nochtans goed moment die te weinig uitgewerkt werd. Ik vond het allemaal redelijk, voelde mee met Neeson en Nesbitts innerlijke demonen, en het wordt hier en daar zelfs spannend, hoewel ik het fout vond van Hirschbiegel om Joe te laten wegstappen uit die reality show, met de flauwe reden dat de camera's wegmoesten .

Dramatische komedie over de vakantiejob van Jeffrey in de elitaire Flamingo Club. Het ideale scenario voor een clash tussen arbeidersmilieu waar de jongen vandaan komt versus de jetset die hem tracht te lokken in de geneugten van het rijkeluisleven. Goed geluimde film maar net iets te zoetsappig en te braaf om indruk te kunnen maken.

Dit zou zogezegd de duurste Deense film ooit zijn. Waar dit aan besteed is heb ik niet heel goed gezien; meestal gaat dat op in decors en special effects; hier weet ik het niet zo goed. Dit oorlogsdrama is me vrij goed bevallen en heb ik niet als langdradig ervaren. Omdat je niet goed weet wie nu wie aan het verraden is blijft het boeiend houden en de twee verzetstrijders die Deense collaborateurs moeten vermoorden worden behoorlijk goed neergezet. Een beetje meer spanning en wat meer intense momenten hadden er ook nog bij gemogen want de zwakke momenten zijn er net iets te veel aan. Toch een kleine 3,5* voor dit minder gekend stukje Deense geschiedenis.

Deze debuutfilm van Korea's n°1 regisseur hangt heel goed samen. Verschillende vormen van humor lopen hier handig door elkaar : zwartkomisch (de "serial dog killer"), tragikomisch, absurde humor, satire. De personages zijn bovendien erg sterk neergezet. Barking Dogs is een urban tale die weinig sympathieke personages ten tonele voert maar verleidt met een jazzy soundtrack en een hoop leuke filmische details, zoals alleen Bong die kan brengen. De aanloop naar zijn grotere werken, niet in het minst Parasite, was toen al reeds zichtbaar. Bvb de dakloze die de schuld krijgt voor de "hondemoorden" . Erg van genoten. Bij deze heb ik alle films van deze uitzonderlijke regisseur erop zitten.

Ming : Who are you?

Flash : Flash Gordon, quarterback, New York Jets.

De hele film is een gimmick natuurlijk. Als je dat niet doorhebt ... Die Flash Gordon (of eerder Sam Jones) is een belachelijke en oppervlakkige held; men had ook Will Tura kunnen nemen. Verder is er maar één woord om deze space opera te omschrijven : kitsch! En visueel vond ik het niet tegenvallen. Sommige scènes zagen er gaaf uit. Ik had het veel slechter verwacht op dat vlak.

Van space opera gesproken vond ik Flash Gordon meer opera dan space : extravagante kostuums, grootse decors, een supermachtige vijand (hoewel!), prinsen en prinsessen, de wereld redden, Queen. Als je al deze zaken bij elkaar optelt kom je tot een redelijk geslaagde cultfilm en zou ik het woord mislukking nog niet zo snel in de mond durven nemen..

Flashdance is bekender voor zijn muzieknummers dan voor zijn weinig indruk makende inhoud, maar bleek toch een voltreffer aan de kassa. Giorgio Moroder's betrokkenheid bij de soundtrack zit daar voor veel tussen. Voor Beals is er nooit meer een belangrijke rol gekomen. Ik vond haar nog best te doen eigenlijk in deze film. Een ambitieuze en eigenzinnige jonge vrouw die het zelf wil maken in het leven maar daar niet echt in slaagt voorlopig. Ze moet het doen met een job als lasser en een tweede job als danseres. Intussen valt haar baas verliefd op haar (en niet omgekeerd!). Tot niet meer dan een romantisch niemendalletje te herleiden dus, en naar muziek toe had ik meer verschillende nummers verwacht dan Maniac en What a Feeling. Maar de visuele stijl van Lyne definieerde wel mede de popcultuur van toen en de invloed van die film is daarom niet te onderschatten; de dansscène met die stroboscoop vond ik wel erg mooi.

Laatste deel? Er zijn nog Afdeling Q boeken hoor (Dossier 64, Het Marco Effect, De Grenzeloze).

Nordic Noir

Wederom een film die op niveau blijft van de twee vorige, en dat betekent, erg goed. Carl Morck is labieler en wereldvreemder dan ooit in dit duistere verhaal waarin de afdeling Q onderzoek doet naar een kinderverdwijning die niet gemeld is geweest en op het spoor van een wrede serial killer raken. De film baadt in een sfeer van religieus fanatisme die de rode draad vormt. De moordenaar zelf is al snel gekend. Zijn knappe looks verbergen een verdorven ziel waarvoor men zelfs nog enig begrip dient op te brengen .Centraal staat vooral het waarom en het redden van twee kinderen . In de tweede helft gaat de film ook flink los met actie en een paar best heftige scènes. Fijne reeks van hoog niveau. Laat de volgende maar komen.

Kvinden i buret : 3,5*
Fasandraeberne : 3,5*
Flaskepost Fra P : 3,5*

Ach ik ben opgegroeid met dit soort vlotte actiefilmpjes in de jaren '80 en '90. Zo eentje tussendoor kan me altijd wel bekoren. Lekker verstand op nul zetten en genieten. Dit is waar dit soort onzin voor gemaakt is. Deze Baldwin-broer vind ik nogal een bedroevend acteur, en de dieptepunten in de film hebben allen met hem te maken. Gelukkig trekt Fishburne de film wat in evenwicht en vliegt er nog soms een grapje voorbij. Ik heb me wel redelijk vermaakt, want het is geen film waar je je vlug bij gaat vervelen. Daarvoor gebeurt er te veel. Ik had eigenlijk gehoopt dat de twee kerels bijna de hele film vastgeketend zouden zijn aan elkaar. Kon best wat worden, maar nee, Hayek had een sleuteltje bij de hand

PS : Baldwin probeert op een bepaald moment indruk te maken met zijn super PC met microprocessor van 16 MB en een harde schijf van 720 MB, wat hij de Ducati van de computer noemt.

Zo te zien een erg onbekeken film op Moviemeter. Ben hier zelf vrij toevallig op gekomen. De cast sprak me vooral aan.

Er hangt een vreemde sfeer in deze film, die toch even blijft doorspoken. Ik ben zelfs vrij aangenaam verrast. Sommige dingen blijven lekker vaag, en daarmee bedoel ik dat die vaagheid een zeker cachet geeft aan de film. Het belangrijkste personage is Arlis, die als kind getuige was van de moord van een heel gezin door zijn vader. Enkel de baby werd gespaard. Waarom dit gezin uitgemoord werd wordt nooit uitgelegd en doet er niet veel toe. Dertig jaar later ontmoeten Arlis en Kay elkaar en worden close. Het toeval wil dat Kay de baby was die het bloedbad overleefde , en het toeval wil ook dat de vader van Arlis ook terug in de buurt zit. Het verleden komt het heden verpesten.

Dennis Quaid speelt een droevige melancholieke man, die verbitterd verderleeft met de wonden uit zijn verleden. Niet zijn beste rol, ook niet zijn slechtste. Opvallender in de film was Gwyneth Paltrow als een ongrijpbare dievegge die altijd betrokken is in wat niet deugt. De toevalligheden van het lot spelen een grillige rol en geven het geheel een surrealistisch kantje, met dank aan Philippe Rousselot voor de prachtige beelden.

Nee geen geweldige Verhoeven deze Nederlands-Amerikaanse samenwerking en eerste internationale productie van hem. Hij kon in zijn crew op enkele vertrouwelingen rekenen zoals Rutger Hauer en Jan De Bont. De echte heldin van de film is Jennifer Jason Leigh als Agnes, die listig van haar charmes gebruik maakt om haar gevangenschap te doorkomen. Haar lichaam kan ze gerust met andere mannen delen, maar haar hart is voor één enkele man.

Verhoeven gaat de romantisering van de middeleeuwen tegen. Geen heldhaftigheid, geen ridderlijke bravoure en zedige jonkvrouwen. De huurlingen geleid door Martin, zijn gewetenloze bruten en de "man van God" die met hen meezeult is geen haar beter. De vrouwen worden allen als opportunistische hoeren afgeschilderd die zich voor hun eigen instandhouding/overleving binden aan de alfamannetjes.

Verhoevens visie op de mens in deze tijdsperiode (leven is overleven) leek me belangrijker dan het karige verhaal zelf, en misschien heeft hij het wel een beetje bij het rechte eind, wie zal het zeggen? Geen film die ik wil herzien maar Verhoeven weet van aanpakken.

Eén van de meer geslaagde Chevy Chase films. Typische 80s misdaadcomedy die (ik las het hier ook al) wat van Beverly Hills Cop mee heeft : de synthesizermuziek, het personage dat heel wat onzin kletst, een verplichte car chase... Fletch wordt ook volledig gedragen door Chase, die allerlei vermommingen bovenhaalt. Het grappige is dat hij zich met succes uit allerlei situaties probeert te kletsen met een hoop flagrante onzin. Het is even wennen aan de humor maar er zaten enkele goede in : die dialoog met die twee onderhoudslui van Stanwyks vliegtuigje en dat gedoe met Mr Underhills rekening... Ik zie nog steeds liever Eddie Murphy aan het werk... maar dit was wel beter dan ik verwachtte.

Ik dacht : een verdwijningsfilm, dat kan toch niet origineel meer zijn? Blijkt dat ik me lelijk kan vergissen want dit was een ongemeen goede en zelfs behoorlijk indrukwekkende film in het genre. Vooral Vincent Cassel als vadsige alcoholverslaafde politie- inspecteur zet hier misschien wel één van de beste rollen neer die ik van hem heb gezien. Je moet die doorleefde kop van hem zien om te geloven. Duris als hoofdverdachte is eveneens heerlijk om te zien spelen. Met twee zo'n ijzersterk ingevulde hoofdrollen kan het al niet meer stuk gaan. De verdwijningszaak van de jonge Dany is boeiend om te volgen en doordat er weinig zijplotjes zijn voelt dit plot strak aangespannen. De ontknoping is behoorlijk ziek. Ik zat heel de film door op het puntje van de stoel.

De kritieken voor deze film waren vernietigend maar ik hoor alvast bij degenen die ze niet snappen.

Dertien in een dozijn. De titel draait er niet om heen, dit is een slap aftreksel van Beverly Hills Cop. Het verbaast me dat het personage niet Alex Follé heet of zo. Er valt niet veel over te zeggen : de flik, een ditmaal tegenvallende Omar Sy, reist van zijn vertrouwde wijk Belleville af naar Miami met zijn moeder (jawel!) voor een enquête naar een drugszwendel. Hij krijgt luitenant Garcia als buddy. Is het een verrassing als ik zeg dat het eerst niet botert maar dat ze daarna dikke maatjes worden? De humor? ... tja, vergeet de humor maar.

Een vreselijk tegenvallende misdaadkomedie met Bébel. Een commissaris met ongewone werkmethodes zet twee notoire gangsters in Nice tegen elkaar op nadat een corrupte flik en een prostituée vermoord zijn teruggevonden. Ik vond de humor geweld doen aan de film. Als het nog leuk geweest was, kon ik er nog mee leven. Helaas blijft het vrij flauw allemaal. De zaken beginnen wat minder leuk te worden voor Borowitz/Cerruti wanneer zijn eigen dochter ontvoerd wordt. Dan wordt het zowaar nog even iets pittiger. Ik heb al wat films met Belmondo gezien maar dit beschouw ik als één van zijn minste. Ik vind hem prima in iets rauwere actiefilms, maar van zodra hij grappig probeert te doen wordt hij enorm irritant.

Die openingsscène

Un Flic voelt erg klassiek aan in zijn misdaadverhaal maar als een vreemde eend in de bijt als het om de verhoudingen tussen de verschillende personages gaat. Je ziet Delon en Crenna nooit echt een diepgaand gesprek hebben, hoewel ze goed bevriend lijken te zijn. Het lijken personages die berusten in de onvermijdelijkheid van hun routineuze lot ( de telefoontjes die Delon in de auto ontvangt ). Het is al gezegd geweest, Melvilles speelgoedhelikopter tijdens de trein-heist kwam erg knullig over maar de realtime gefilmde scène compenseerde dit amateurisme enigszins. Ik heb geboeid gekeken.

Spannend. Vond deze al even goed als Girl With The Dragon Tattoo (enkel Finchers film gezien). Atypische personages, neerslachtige sfeer, mysterieus intrige en een sterke opbouw. De climax was misschien redelijk vergezocht maar de hele weg ernaar toe bleef me in de ban houden. Een drie uur durende versie hoeft voor mij niet, ik vond de gewone goed genoeg en vrees dat extended ten koste zal komen van het tempo. Aanvankelijk had ik mijn twijfels over de films, maar ze blijken toch van een hoog niveau te zijn. Nog eentje te gaan.

De titel is misleidend want deze film gaat over alcoholisme en niet over vliegtuigpiloten in het algemeen. De vluchtscène mag er anders wel zijn : één van de sterkste die ik heb gezien; de terreur die een komende crash teweeg brengt wordt geweldig weergegeven en wordt gefilmd van binnen in de cockpit. Technische fout of menselijke fout, iemand moet volgens de Amerikaanse justitie boeten voor de zes doden . Het toxicologisch rapport van piloot Whitaker maakt melding van sporen van alcohol en drugs. De rest van de film speelt zich af tot aan zijn hoorzitting en laat ons kennis maken met een man met een ernstig drankprobleem dat hij koppig blijft ontkennen. Denzel Washington is enorm goed : ik zie hem persoonlijk liever in dit soort films spelen dan als actieheld. Hij speelt een man die met zichzelf in de knoop ligt en dan nog eens onder enorme druk staat. Hij steelt de show wel, want de andere acteurs, of het nu Greenwood, Cheadle of Reilly is, kunnen hem niet van het scherm spelen, al is hun rol natuurlijk onmisbaar.

De aanwezigheid van John Goodman was hier niet welkom en is het enige minpuntje van deze uitstekende film : de scène waarin hij Whitaker oppept met coke in het hotel een uur voor zijn hoorzitting is totaal niet grappig en past niet in een film die ernstig wil overkomen mbt alcohol. Telkens als Goodman in een film komt, wil men hem een rol als grappige dikkerd geven maar aub niet in zo'n films.

Niet best. Een Top Gun film maken kan ik ook, moet Milius gedacht hebben. maar hij vergiste zich. Deze flauwe ripoff van voornoemde film komt op de proppen met matige special effects, voorspelbare wendingen en een ultra-patriottisch einde. Het is dus maar half zo vermakelijk.

Dafoe met snor had ik nog niet gezien, het staat hem wel ... maar die Brad Johnson is niet om aan te zien. Geen idee waarom hij de hoofdrol kreeg. Het romantisch niemendalletje met Arquette was lachwekkend (blonde single met kind geilt op militaire pakken..)

Een vergeten Disneyfilm over een jongen van 12 die tijdens een wandeling door het bos 8 jaar in de toekomst terecht komt. De eerste helft was best wel van hoog niveau maar van zodra de jongen zijn rol als "navigator" inneemt wordt het bij vlagen redelijk kinderachtig. Het beperkte doelpubliek zijn 10-14 jarigen zou ik zeggen. Geen nostalgie voor mij want het is de eerste keer dat ik die film zie, maar past perfect in het jaren '80 tijdperk. En ach ja, die special effects... als je je daaraan stoort kijk dan geen films uit die periode. Sarah Jessica Parker herken je onmiddellijk. De jonge acteur Joey Cramer is redelijk laag gevallen en werd veroordeeld voor een bankoverval.

Prima survivalfilm die het vreemd genoeg niet zo goed deed in de zalen. Wanneer een vrachtvliegtuigje crasht in het midden van de woestijn, beginnen de gestrande passagiers een race tegen de klok om een oplossing te vinden om uit de benarde situatie te raken. Een Duitse ingenieur komt met een idee die niemand echt serieus neemt, maar die wel hun enige overlevingskans lijkt. De spanningen tussen de personages stuwen de film in de goede richting en zorgen ervoor dat de film nooit indommelt of minder interessant wordt. Uiteraard zit het acteerwerk van Stewart, Attenborough en Kruger daar ook voor veel tussen waardoor ik de overtuiging kreeg dat de film niet veel beter dan dit kon worden. Tussen 3,5 en 4*

Luchtige tiener-romantiek en brok-in-de-keel film. Reiner is echt de meester van de nostalgie. Hij had me al beetgenomen met "Stand By Me", nu doet hij het nog eens over met "Flipped" dankzij een uitstekende cast die hij wist bijeen te krijgen. Het is erg geïdealiseerd allemaal, maar de gevoelens zijn zo authentiek en de 2 jongeren zo kwetsbaar dat ze het hartje opwarmen. Film neemt ook een beetje het standpunt "Mannen komen van Mars Vrouwen van Venus" over en dat liefde net als een radio is... je moet de goede golflengte weten te vinden. Het verhaal speelt zich opnieuw af in de sixties, dat zo'n beetje het perfecte era is op alle vlak in Reiners ogen denk ik.

Ik vond het uitstekend en kan geen zwakke punten vinden, behalve dat de romantiek op het scherm nog wat mocht blijven duren.

Wat een slechte film. Ongrappig, slaapverwekkende monotone dialogen en storend flauwe grappen die maar niet willen ophouden, verschrikkelijke acteurs met Ben Stiller voorop in een neurotische relatiekomedie waarbij alles uit de hand blijft lopen. Het is wellicht de bedoeling dat je al proestend van de ene scène naar de andere gaat, en hoe verder je vordert, hoe meer je gaat proesten. Prima, alleen werkte het dus niet. Vooral van Arquette, Jenkins en Brolin ben ik veel beter gewend. Lang geleden dat ik nog eens zo'n drol zag..

Visueel een echte hutsepot. Tsjonge zeg, wat was dat crappy in beeld gebracht allemaal.

Het verhaal kon me wat meer boeien. Het is geen typische hollywood-thriller. Het dagelijks geconfronteerd worden met die perverten begint Gere mentaal onderuit te halen. De onmacht van die ambtenaren om hen op het rechte pad te krijgen geeft stof tot denken. De zoektocht naar Harriet krijgt een secundaire rol en wordt rommelig gebracht. Ik herinnerde me op het einde niet zo goed meer hoe ze haar gevonden hadden. Het gevoel van een echte goed in elkaar gestoken enquête is er helemaal niet. Half zo interessant dan het kon zijn.

The Magic Castle.. niet ver van Disneyland vind je in Florida soms appartementscomplexen met deze naam. Binnen gaat het er minder sprookjesachtig aan toe. We volgen hier Moonie en haar vriendjes, die hun vakantiedagen vullen met kattekwaad. Het zijn slechts kinderen, en achter de kinderen heb je altijd ouders... of een alleenstaande jonge moeder, zoals Haley. Sterk vormgegeven door een Litouwse actrice, een vrouw die je alleen maar een hekel kan aan hebben voor de onverantwoordelijkheid tegenover haar kind. Je ziet een kind een ander kind "opvoeden". Ze is werkloos, altijd in geldnood en niet van zins om haar situatie te veranderen. Ze is de grootste kopzorg van de vriendelijke manager van het complex, Bobby, gespeeld door Dafoe. Toen die pedo kwam aanrukken dacht ik dat het de gortige kant op zou gaan maar was vooral bedoeld om Bobby's beschermende houding te tonen.

Hoewel het op papier misschien zo klinkt, is dit geen rooskleurige film over jeugdnostalgie, maar een sociaal drama geïnspireerd door Ken Loach. Wij zien ook van die toestanden hier in de VS, moet Baker gedacht hebben. Hij toont mensen aan de rand van een dakloos bestaan, maar dan wel met een zweem van zorgeloosheid erdoor, zoals je hebt wanneer je dit alles met kinderogen bekijkt. Best een geslaagd project

De film volgt een kat die reist door een verdronken wereld waarin geen mensen meer lijken te leven. Lijkt op een futuristische uitwerking van de ark van Noë, na een klimaatramp (of een bijbelse zondvloed).

Verfrissend zo'n film waar dieren dieren blijven en toch avonturen beleven en elkaar helpen. Volledig zonder één gesproken woord. Enkel de grafische stijl vond ik een klein beetje tegenvallen. Alles mist wat meer scherpte en detail. Het is alsof ik naar een oude PC game zit te kijken met een te lage resolutie (die labrador zag er niet zo goed uit), maar desondanks geef ik hier ook wel een 4* voor want het ziet er vaak magisch uit. De animatie van de dieren is hier absoluut de grootste troef.

Drama waarin een Deense journaliste die door terroristen gekidnapt werd in Afghanistan, één van haar gijzelnemers helpt wanneer deze zijn land ontvlucht en in Denemarken terecht komt als migrant. Een verhaal over vergiffenis en doen wat je moet doen om je medemens te helpen los van politiek en ideologie, dat in dit geval haaks staat op het (rechtse?) beleid van het land. Narratief niet altijd sterk. Zo vond ik dat er nogal wat toevalligheden in zaten. Toevallig spreekt de gijzelnemer Nasir Engels, toevallig komt hij in Denemarken terecht ... Ook het einde vond ik niet zo geweldig. Gelukkig is Flugten meeslepend verteld door zijn actuele thema en is het goed geacteerd, maar de film blijft niettemin een deftige middenmoter.