Opinions

Volgt Re-Animator op, en het is er aan te zien dat het van dezelfde makers is. Alleen is het verhaal zoveel malen dommer, zoals die scène waar de psychologe plots in een seksgodin verandert . Waar sloeg dat eigenlijk op? Aan gore smerigheid en blubber geen gebrek, en het is eerst en vooral daarvoor dat deze horrorfilm publiek trekt. De jaren '80, met flashy roze kleuren, is overal aanwezig. De special effects zijn gedateerd; vroeger misschien leuk, nu nogal amateuristisch overkomend. Re-Animator is beter.

Ik vond hier niet veel aan. Rodriguez latere werken kan zoals Planet Terror en Machete kon ik veel beter smaken. Dit is zijn zwakste film tot nu toe. Hoewel de film zelf soms een coole sfeer heeft zoals de eerste scènes in de Titty Twister en de oversteek aan de Amerikaans-Mexicaanse grens is het ook veel van hetzelfde. Een half uur vampieren aan gort schieten Dank u, ik had het gezien. Dat het op de rand van het belachelijke zou zijn, daar was ik op voorbereid, maar dat het mij op het einde zou gaan vervelen, daar had ik niet op gerekend. Overrated. 2*

Eén van de spectaculairste, maar minst geloofwaardige theorieën rond Jack the Ripper. Het kan natuurlijk allemaal, gezien niemand tot op heden weet wie Jack the Ripper is, behalve dat hij anatomische kennis had en zeker een hoogopgeleid iemand moet geweest zijn Dat Ian Holms ogen op het einde van kleur veranderden vond ik zo'n ergerlijke nep-truc, alsof de regisseur ons absoluut van de boosaardigheid van het personage wilt gaan overtuigen (wat niet meer hoefde). Voor een boeiend mysterie als Jack the Ripper vond ik de film over het algemeen niet erg spannend overkomen. Dat kwam misschien ook omdat het hele verhaal me intussen welbekend is.Het beste aan de film is de duistere, decadente sfeer. Daar hou ik wel van. Het maakt alles authentieker.

100% actie, 0% fun, zo zou ik het kunnen samenvatten. Het verhaal stelt idd niet veel voor en wordt erg slecht opgebouwd... zelfs de gewone doorsnee MM-user zou zo'n script kunnen verzinnen en neerpennen. Daarenboven komt From Paris with Love enkel op de proppen met een hoop alom gekende twists en turns. Nee, dit was voor mij de mindere actiefilm door de weinige fun die ik erbij had. Gelukkig redt Travolta nog de film van de totale ondergang met zijn übercoole verschijning, maar ook hij doet alleen maar wat hij best kan.

Mooi humoristisch (net iets te ophemelend) eerbetoon aan Roger Moore, een held uit mijn kinderjaren. De eerste Bondfilm die ik ooit zag was For Your Eyes Only en dat heeft danig indruk gemaakt. De man had charisma, charme, humor en was iemand waar je makkelijk van hield (turn James Bond into Roger Moore!). Een vrouwensnoeper ook. Hij blijkt ook zo geweest te zijn in het echte leven en hij was bijzonder geliefd bij zijn jet-set vriendjes. Hij had een gelukkig leven, al kreeg ik de indruk dat gelukkiger zijn makkelijker is wanneer je veel geld en veel vrije tijd hebt natuurlijk. Ondanks dat hij een rijke stinkerd was die in zijn eigen droomwereldje leefde, wil ik wel geloven dat hij in hart en nieren een relatief eenvoudig mens was en nooit zijn working class roots is vergeten. Zijn inzet voor Unicef kon er niet zijn zonder dat hij oprecht bekommerd was over mensen die het niet zo goed hadden als hem. Als James Bond vond ik hem persoonlijk prima. Een andere stijl dat Connery en ook dan zijn opvolgers, maar hij heeft zeker wel zijn stempel gedrukt op de franchise. Sommige interviews waren weinig zeggend zoals Pierce Brosnan (wat een schaamtelijk oppervlakkige figuur.)

Mooie fotografie in dit meeslepende migrantendrama met western allures. De Mexicaanse emigranten worden met meer sympathie uitgebeeld en er gaat een sterk rechtvaardigheidsgevoel en wat zelfkritiek op de Amerikaanse houding tegenover migranten van de film uit (de sniper ). Het einde was nog wel een verrassing Niet de eerste film die het thema aansnijdt, wel een aanrader in dit genre. Persoonlijk vond ik La Jaula de Oro (4*) nog ietsje sterker want rauwer.

Roadmovie waarbij vier vrouwen elkaar ontmoeten op transitbussen en samen optrekken op weg naar Lagos.

We zien wat het betekent om te reizen door Afrika : corrupte douanes, roadblocks, dodelijke ongelukken, rovers... het is geen rooskleurig beeld en het is allemaal heel chaotisch. De grensposten vormen een rode draad door de film; er gebeurt telkens iets. Ook de vrouwen zelf zijn niet gevrijwaard gebleven van persoonlijk leed leert men uit hun verhalen.

Deze tragikomedie komt soms over als een documentaire die over zeven reisdagen plaatvindt. Het acteerwerk is uiteraard niet van professioneel niveau maar de acteurs en actrices staken hier veel goede wil en inspanning is, en dat betekent voor mij ook wel veel. Zeker niet slecht deze brok Afrikaanse cinema. De regisseuse is één van de grote beloftes van het continent en viel me onlangs ook al op met de film Sira (2023), waarvoor ze een groter budget kreeg. Haar werk neemt vooral leven en lot van de vrouw in Afrika onder de loep.

Ja hoor, deze thriller was echt wel OK. Hoe je met een eenvoudig rampenscenario een best wel stevig filmpje kan neerzetten. Zoals enkelen al bericht hebben, het ziet er soms verdammt pijnlijk uit. Zo'n verhalen zijn helemaal niet onrealistisch en kunnen wel voorvallen al wordt er soms wel overdreven door bijna alles mis te laten lopen wat kan mislopen .

Brr, ik kreeg hier tijdens het bekijken echt wel koud van. Niks moet zo erg zijn als uren stilzitten in de bijtende kou. Doe er nog een groep uitgehongerde wolven bij en je hebt een sterke "nature horror". Volmaakt was het zeker niet, een mooie poging dan weer wel. Het is ook zodanig uitgewerkt dat de makers erin slagen om drama tot stand te brengen wat je niet zou verwachten ( dat Joe het niet haalt, dat Parker het in haar eentje overleeft ). Deze film verdient zeker een aanmoediging dus 3,5*.

Echt wel knap gemaakt allemaal. Een echte klassieke Disney met magische kleuren en beelden. Ook een beetje musical. Persoonlijk niet echt een liefhebber van dergelijke honingzoete nummertjes, daarom "slechts" een 3,5*. Olaf de sneeuwman is inderdaad geniaal en de grapjasserij komt dan ook meer dan één keer uit die hoek. De humor is niet prominent aanwezig verder... Een aantal meer volwassen thema's maken dit ook tot een toegankelijke film voor een groter publiek (echte liefde, bedrog in relaties); spijtig genoeg wreekt dit zich ook langs de andere kant, dat de jongere kijkers dit wat minder graag zullen hebben.

Kon me niet meekrijgen. Voor een waar gebeurd verhaal is dit een redelijk generieke en verrassingsloze bedoening. Geen enkele acteur lijkt er echt zin in te hebben; ze staan daar allen volgens het boekje te acteren onder het hoofdstuk "serial killer procedural". De inbreng van Hudgens is dan nog het meest bewonderenswaardig. Verder is deze "ik maak jacht op een serial killer en ik weet wie hij is maar krijg hem niet achter de tralies" film een saai formulewerkje geworden.

Visueel prachtig ontwikkeld met een overdondering aan details. Magie op het scherm. De Disney studio's hebben niks meer te leren op het vlak van animatie. Frozen II vond ik dan weer een stuk minder dan de voorganger. Net iets te veel melige liedjes maar die hebben wel hun functie en uiten allerlei gevoelens van de personages. Het verhaal vond ik ook niet zo sterk. Het voelt wat van de hak op de tak springend aan en heeft weinig links met de vorige film waardoor Frozen II ook een beetje overbodig aanvoelt.

Fijn relatiedrama over twee mensen die helemaal niet bij elkaar passen. Het is nu wel zo dat de relatie ontstaat vanuit eerlijke gevoelens, maar vlug afglijdt naar een relatie waarin Marie's dominante natuur vrij spel krijgt. Rasmus is dan ook een echt schoothondje die slaafs achter zijn vriendin aanloopt, conflicten vermijdt en zich neerlegt bij alle beslissingen die ze neemt. Sympathie voor zijn gebrek aan karakter heb je niet. Allerminst sympathie heb je voor Marie, die hem op alle vlak bij de neus leidt bvb met dat abstracte kunstwerk en seks gebruikt om haar zin te krijgen ... Soms redelijk gênante momenten... Het einde is wrang, want uiteindelijk heeft ze hem gevangen in een relatie waaruit hij niet meer kan ontsnappen. Goed gespeeld en hopelijk vindt niemand zo'n relatie herkenbaar. Nipt 3,5*

Mooi en hartverwarmend.
De jongeren in deze film zijn niet vervelend of onuitstaanbaar, ze zijn gewoon wie ze zijn : op zoek naar zichzelf en worstelend met tegenstrijdige gevoelens. Fucking Åmål geeft in de eerste plaats aandacht aan de moeilijke outing van same sex gevoelens. Je loopt het risico om gepest te worden, om sociaal buitengesloten te worden, om met je ouders in conflict te raken etc. Het einde wordt dan ook als positief en aanmoedigend opgevat wat ik heel mooi vond. Dat enorme moment van moed tussen Elin en Agnes wanneer ze samen uit dit toilet stappen was het ultieme bewijs dat ze elkaar lief hadden. Een mooie film maari k vond dat Elin en Agnes net te weinig screentime samen hadden om helemaal te kunnen overtuigen. Een film als La Vie d'Adèle deed dat beter door hardnekkiger rond het lesbisch koppel te zwermen met de camera.

Een jaren 90 film waar je niet om heen kunt. De grootste troef van Fugitive is dat zowel de actie als het mystery deel goed gedoseerd en gecombineerd worden. De film is voorzien van spannende scènes en kent hierdoor geen dode momenten. Ik vind 'm nog altijd even goed als destijds in de bioscoop. De cast is om vrolijk van te worden : Ford als slimme voortvluchtige en Jones als doorbijtende US Marshall in rollen die voor hen gemaakt lijken. Een blockbuster zoals ik ze graag zie, vooral omdat die het niet moet hebben van een overkill aan special effects en bombasme.

Echt een geweldige film met een stoicijnse Hallyday. Vreemd hoe "De Zaak Alzheimer"/"Memento" hierin wordt verwerkt op een heel persoonlijke manier.

Vooral op visueel vlak is dit een parel. Hier zitten enkele prachtige scènes in, zoals de spanningopbouw in dat barbecuepark die tot een eerste confrontatie leidt en de shootout op die vuilnisbelt . De dialogen zijn aan de minimale kant, brengen weinig diepgang en spreken verder nauwelijks tot de verbeelding. Zinema en een aantal anderen hebben natuurlijk gelijk dat de film vol onwaarschijnlijkheden zat. Als je je niet teveel daarop blindstaart en je graag laat onderdompelen in de esthetiek van de beelden en de actie, dan is dit een aanrader.

Vengeance is een straightforward wraakverhaal die verteld wordt door de beelden. Ook die drie huurmoordenaars die Hallyday helpen brachten smaak aan de film. Deze staat nu al op mijn "to see again" lijst. 4*

Alles draait om het motief in deze bikkelharde lugubere wraakfilm dat van begin tot eind nogal stevig steunt op effectbejag. Het begint al met het opwekken van sympathie voor de killer in een lange flashback vertelling en is hij voor de kijker zoals gewenst de good guy van de film. Maar dit werkt wel, en het eerste uur is enorm goed opgebouwd en een leuke originele variant in een intussen toch wat uitgemolken genre.

Spijtig dat de film in de laatste twintig minuten uit de bocht gaat met die kinderen die de wraakengel aanpakken en nog een dromerige scène (in de hemel zijn ze vrij en gelukkig!) om nog 's vijf minuten kunstzinnig te doen. Van dit soort eindes hou ik echt niet en daar gaat het effectbejag voor mij ongewenst over de top.

It's a huge shit sandwich and we all gonna have to take a bite...

Eén van de beste Vietnamfilms, wel een heel cynische. Al veel gezien en herzien en telkens weer ben ik erin mee gesleept. In dit tweeluik wordt je eerst meegenomen in het keiharde drillen van de marines, waarin ze gehersenspoeld worden tot killers. Eentje is daar echter niet voor gemaakt : Lawrence, beter gekend als private Pyle. Je ziet dat hij in feite een braaf en goedhartig mens is die daar totaal niet past. Voor hem loopt het dan ook helemaal verkeerd af . In militaire taal heet dat natuurlijke uitval, in morele termen heet dat een verspild leven.
Het tweede deel is ondanks de setting in Vietnam, minder intens dan de eerste. Ik zou zelfs eventjes het woord "inkakken" durven gebruiken. Joker is intussen oorlogsverslaggever voor het leger. Zijn opleiding, hoe hard ook, bereidt hem niet voor op de weinig glorieuze realiteit. De soldaten begrijpen dat het een op voorhand verloren zaak is en dat hun dagen nu enkel om overleving gaan.

Gedrild om de held uit te hangen voor het vaderland, daarna in de steek gelaten en gedwongen om te overleven. Voor wie erop let : de film is vooral in de tweede helft niet ontdaan van donkere humor... De "born to kill" helm van Joker en zijn "vredespin" vatten mijn insziens de hele film samen. Dat contradictorische van "oorlog voeren voor de vrede", alsof beiden verzoenbaar zijn met elkaar. Full Metal Jacket is en blijft mijn favoriete Kubrick.

Eén van mijn favoriete Britse films nog eens herzien. Als je hier niet vrolijk van wordt dan weet ik het ook niet meer. Full Monty is echt een geschikte therapie tegen somberheid en negatieve gedachten. Telkens ik die film zie voel ik me prima erna. Eén van de grote pluspunten is dat de humor niet grof en goedkoop is, wat wel makkelijk had gekund in een verhaal over werklozen die een stripact willen brengen. En dat is heus wel een serieuze drempel die moet overschreden worden. Dave die over zichzelf gecomplexeerd is en afhaakt toont een zeldzame gevoeligheid in die film. Ook met Gerald (toprol van Tom Wilkinson) amuseer ik me telkens weer... onder zijn schijnbaar ernstig voorkomen schuilt een verborgen lolbroek. En Carlyle natuurlijk, ergens een goede drommel die het slachtoffer is van de omstandigheden. Voeg er nog de opbeurende muziek erbij en je hebt een echte top-komedie!

Heel wat onverwachte twists in deze spionagefilm. Soms net iets te ver gezocht maar wel leuk om te volgen en heus niet zo ingewikkeld als je er maar met je gedachten bij blijft. Een Britse agent, Harry Palmer, wordt naar Oost Berlijn gestuurd om een Russische generaal te helpen overlopen naar het westen, maar dan blijkt dat het hele zaakje eigenlijk om heel wat anders draait. Een jonge Caine speelt de gewiekste en sluwe spion. Wie houdt van kronkelige spionagefilms zal hier wel genoeg plezier aan beleven, zeker weten.

Ik weet niet goed wat ik met die film aan moet. Het is niet je alledaagse misdaadfilm. Ferrara stript het glamoureuze eruit en zorgt voor karakteruitdieping. Hij blijft ook stil staan bij het gebrek aan inlevingsvermogen (Walken en die jongen, Chris Penns vrouw) en logica die gangsters zo typeren. Het gaat om hen en hen alleen.

Een depressieve broer die ten prooi valt aan woede-aanvallen, een broer die de familie leidt en représailles wil, en dan de jonge broer met kinky trekjes die uiteindelijk pierdood in de kist belandt. Kleurrijker kan het niet. En toch blijven de dialogen soms vaag en ontbreekt er een duidelijk motief voor de laatste scène . Sober, donker en met de nodige gewelddadige uitspattingen.

Inspecteur Lui wil een einde maken aan de activiteiten van een bende zwaar bewapende gangsters. Ongetwijfeld wat jatwerk uit "Heat"... jaja ongetwijfeld. Ik kon me Manns film niet uit het hoofd zetten toen ik die gemaskerde overvallers op straat zag knallen. Verder weinig origineel maar de apocalyptische laatste 20 minuten zijn daverend: vooral wie zijn actie tot op het belachelijke wil zal aan z'n trekken komen. Ook die ene sombere scène waarbij Lui die jonge astmalijder laat sterven die hem chanteerde heeft me verrast. Zo blijkt de held toch ook een "dirty cop" te zijn. De film heeft ook zo zijn euvels : enkele lang uitgesponnen overgedramatiseerde scènes die er enkel zijn voor het goedkoop shock-gehalte -- een autistisch kindje dood laten gaan vind ik ZEER goedkoop ... -- ; de special effects die er vaak nep uitzagen. Niet verveeld in ieder geval.

Na het zeer goede Storm Riders meteen ook het vervolg bekeken. Wat een hopeloze rommel was dat? Die is helemaal anders. Hier geen kleurrijke, esthetisch verzorgde achtergronden, maar 100% computer-gegenereerd, en dan nog echt lelijk. Denk maar aan die rotsachtige omgevingen, zo flou en onnauwkeurig. Ik verwachtte me ook aan een gelijkaardig verhaal als Storm Riders... ook niet. Geen sprake van interessante verhoudingen tussen de personages. Het is een opeenvolging van oppervlakkige nonsensicale dialogen, van chaotische onoverzichtelijke gevechten en personages die toevallig voortdurend in elkaars buurt lijken te zijn, alsof het tijd-en-ruimte principe niet bestaat. Wat mij betreft een film om heel snel te vergeten. Als er ooit een derde film komt, dan vervangen ze beter die Pang broeders terug door Andrew Lau.

Zopas de twee Fung Wan films bekeken, en ik moet zeggen dat het origineel veruit de beste is van de twee. Ook ik heb de volle versie gezien. Kleurrijk, met mooie settings en decors, een liefdesverhaal die je al van ver ziet afkomen maar helemaal niet misstaat, de legendarische Sonny Chiba als slechterik en special effects die niet van de bovenste plank zijn doch hun effect niet missen en een verzorgde indruk geven. Lijkt idd wel big budget. Dit is een fantasy-sprookje die me kwalitatief aangenaam verraste, zeker voor een film uit Hong Kong. Ook die draak, die eigenlijk meer op een grote hond leek die in de fik stak, was in orde. Dit is puur amusement. Het 3,5* gevoel zit er wel in, met kans op verhoging naar 4.

Klassiek, voorspelbaar, maar toch goed. Niet zoveel toe te voegen aan Collins zijn betoog. The Funhouse verdient het zeker om gezien te zijn. De introscène zet al onmiddellijk de toon, wat volgt is pure sfeer. De kermis wordt getransformeerd van een leuke attractie naar een lugubere omgeving. De freaky koeien, de misvormde foetus , de waarzegster en uiteindelijk het knap ontworpen monster (Rick Baker) dompelen zowel jongeren als de filmliefhebber onder in horror. De laatste twintig minuten is het schreeuwen, moorden en griezelen... Wel knap hoe het allemaal beetje bij beetje opgebouwd wordt. Dikke 3*

Fukasaku, de regisseur van Battle Royale gaat al een tijdje mee. Zo ook Sonny Chiba, icoon van de Japanse exploitation. Dit was in hun vroege carrière een heel ander soort film. Een licht verteerbaar avontuur/western voor alle leeftijden waarin een jonge detective de verdachte crash van een vliegtuigje in een bergvallei onderzoekt. In de vallei worden boeren onder druk gezet door een investeerder. Het kijkt makkelijk weg dankzij het simpel verhaal en de uitwerking met jaren '50 westernclichés. Er bestaat trouwens nog een "Drifting Detective" film uit hetzelfde jaar : black wind in the harbor.

Leuk is misschien een beter woord dan goed voor deze film. Het eenvoudig opgezette misdaadverhaal is niet bepaald verrassend te noemen, maar wel verrassend onderhoudend. Geen western toestanden meer zoals die andere film in de bergen. En Chiba in zijn eerste filmrollen als detective is nog veraf van deze als actieheld.

Jordan Peele-achtig.. niet Get Out maar Get In. De racistische ondertonen en het feit dat de viriliteit van het hoofdpersonage aangevallen wordt trekken de film in de richting van een meer psychologisch ingekleurde thriller, wat me ook al aan Peele deed denken. Ik denk dat fans van hem hier wel iets zullen mee kunnen.

Een jong (interraciaal) koppel met zoontje komt na een vakantie terug thuis en ontdekt dat een ander koppel het huis heeft bezet en er niet wil weggaan. Juridische stappen halen niks uit en daarna volgt er geleidelijk een overgang naar een erg gewelddadige home invasion finale randje horror waarin Pauls mannelijkheid terug ontwaakt. Origineel is het niet, redelijk absurd is het wel, en Furie haalt flink wat uit andere films (het dragen van varkensmaskers is geen nieuwtje meer) maar visueel zijn de makers heel stoutmoedig in sommige scènes o.a. één in een house discotheek. Geen klapper maar niettemin een interessante ontdekking.

The fifth rider of the apocalypse...

Furiosa is de visie die George Miller al vanaf dag één voor ogen had volgens mij ... Hij heeft er bijna een halve eeuw over gedaan om zijn cinematografische droom te vervullen maar daartussen botste hij op de beperkingen van budget, technologie en eigen expertise. De Mad Max films zijn één van de zeldzame filmreeksen die alleen beter werden als we Beyond Thunderdome eventjes vergeten. Vreemd genoeg liet Miller Max Rockatansky vallen in deze film en maakte een prequel op Fury Road. Fury Road was al een vette film maar Furiosa is op zijn zachtst gezegd een adembenemend mooi visueel spektakel.

De waanzin van overleving drong diep tot mij door in deze film. Vooral via Furiosa zelf, die opgroeit van een onschuldig kind in een oase tot een door haat aangedreven strijdster. Alle registers worden opengetrokken in een uitzinnige film vol actie en geweld, aan een tempo die blijft doorrazen en met beelden die nog lang op mijn netvlies gebrand zullen blijven. That's what i call post-apocalyptic!!! En dan die ongelooflijke en epische woestijnfotografie, waarin diepte en lange afstandsshots het gevoel van de oneinidige leegte van de wastelands versterken. Misschien moet Miller eens de volgende Dune film regisseren. De actiescènes zijn lang en complex, zoals de aanval op Praetorian Jack's konvooi door de afvallige bondgenoot van Dementus of de aanval op de Bullet Farm. Probeer maar zo'n scènes in elkaar te steken. Veruit de beste Mad Max film in de reeks, weliswaar zonder Max.

Niet zo denderend. Dik aangezet, vol cliché personages, slecht verteld, soms met onaangekondigde flashbacks. Dan heb je een film die wel makkelijk wegkijkt maar nauwelijks blijft hangen. Gaat over hooligans maar dit biedt geen meerwaarde want veel rond voetbal wordt er niet gezegd en gedaan. De Poolse film is over het algemeen niet al te geweldig en dit is één van die onbeduidende exemplaren.

Goede oorlogsfilm maar geen instant classic. De geallieerden rukken op richting Berlijn maar stoten op forse weerstand waarin tot de dood gevochten wordt en er na vier jaar oorlog geen greintje genade en menselijkheid meer over is. Het groentje Norman zal dat al vlug begrijpen al moet hij eerst zijn eigen idealen en principes opgeven; dat gebeurt in een verbijsterende scène waarin Wardaddy hem dwingt om een Duitse officier te doden . De scène met de twee vrouwen had niet gehoeven , is vrij lang en voegt weinig toe aan het geheel. Ook de finale op dat kruispunt vond ik heel onwaarschijnlijk. Zeker wanneer een jonge Duitser nog eens onder de tank kijkt en Norman niet verklikt . Zoiets kon er echt niet door. Wel een prachtig eindshot. De topscène van de film voor mij was het duel met die Tiger . Wat hoogtes, wat laagtes en verder best een degelijke oorlogsfilm.

Goede thriller van DePalma. Hij blijft een regisseur met een erg herkenbare stijl (bvb die slowmotions tijdens actiescènes) en hij had al van meet af aan de ambitie om in de voetsporen van "de Hitch" te treden. Dat is hem slechts één maal gelukt in mijn ogen met Blow Out. Hier blijft hij wat in de bovennatuurlijke sfeer van Carrie hangen met een film die inderdaad inspirerend moet gewerkt hebben voor Cronenberg's Scanners.

Een vader wil zijn telepatisch begaafde zoon redden uit de klauwen van een organisatie die van hem een oorlogswapen wil maken. Hij wordt daarbij geholpen door Gillian, die over dezelfde gaven beschikt. Het einde is nog best onverwacht eigenlijk, en de toon is redelijk sinister. Het acteerwerk is niet top te noemen, maar wordt wel gevaloriseerd door De Palma's regiestijl. De massa heeft deze film nooit echt kunnen smaken. Ik vond 'm dus wel goed te doen, met enkele pakkende (actie)scènes.