Opinions

Mooi ingeblikte fastfood. Het stilt de filmhonger maar daarom is het nog niet lekker. Je krijgt wat je verwacht, niks meer en niks minder. De opgepompte spierbundel met het IQ van een krop sla, een flik die zijn best doet om diens beste buddy te zijn, een irritante soundtrack en een oppervlakkige moraal. Dat is wat je in eerste instantie te zien krijgt. De car chases zijn dan nog wel de moeite, vooral die eerste in de stad, maar het verhaal bewandelt platgetreden paden. Ik heb moeiteloos gekeken naar Fast & Furious, een film die ondanks het bombasme geen blijvende indruk achterlaat. Ik wilde eigenlijk Fast Five zien, want men is er positiever over, maar mijn zus raadde mij aan om eerst deze te bekijken. Bij deze...

Gezien op Youtube. De beeldkwaliteit was erbarmerlijk; dit is een film die dringend eens op alle vlak opgepoetst zou moeten worden, maar ik wou deze film toch 's zien want dit is een script van Roger Corman nog voor hij de koning van de kitsch werd. De producers van de gelijknamige blockbuster moesten Cormans productiehuis rechten betalen om de titel te mogen gebruiken blijkbaar. Het is een actiefilm maar het psychologische steekspel tussen de voortvluchtige crimineel en de ontvoerde lady staat een belangwekkende karakterontwikkeling in de weg. Weinig soeps.

Heel wat viel me tegen : een weeral gelikte en flegmatieke Pierce Brosnan die ook niet veel anders kan dan Bond-achtige typetjes te spelen (met hand in de broekzak, of met tandenstokertje in de mondhoek, of met hippe zonnebril op). De bad guy (ik denk dat hij zwart was), was onopvallend in het kwadraat. Nochtans kon het wel wat worden want Fast Charlie werd geschreven door de man achter de Equalizer filmscripts met Denzel Washington, en dat is er een klein beetje aan te zien. Een paar stevige actiescènes komen nog voorbij maar het is een veelal stijlloos en monotoon geheel waarvan de clichématige inhoud morgen al uit mijn geheugen geflusht zal zijn. Dit was ook de laatste rol van James Caan. Ondermaats.

Dwaze film, nog slechter dan zijn voorganger (2*). Mijn reet jeukt van al die oppervlakkigheid. De "wijze" Vin Diesel, geld- en misdaadverheerlijking ( dat is toch het goede leven hé!) , het haantjesgedrag, het baby-moment met een dikke groepsknuffel. Vin Diesel die na een vechtscène met The Rock hem nobel gaat helpen na een hinderlaag. Ik zag dit van ver aankomen. Niks voor mij dit soort onzin. Het mooiste aan deze film zijn de luchtbeelden van Rio en enkele prettige actiescènes, die dan nog niet eens zo talrijk waren. Nee, deze adrenalinestoot voor 17-jarigen is me totaal niet bevallen.

Zedenkomedie die een weerspiegeling is van hoe de jeugd van begin jaren 80 omging met elkaar, met relaties en met seks. Een film uit zijn tijd. Het levert een vrij leuke lichtpikante komedie op. Met dank aan Leigh en Cates die hun bezienswaardige voorgevels aan de wereld tonen. Toch schiet de film tekort want er is weinig binding tussen de personages waardoor ik voor niemand echt ging meevoelen. Ik zag ook nauwelijks echte vriendengroepen, in plaats daarvan duo's (Linda/Stacy, Rat/Damone). Vind toch dat groepsdynamiek veel boeiender is in dit soort films.

Brad krijgen we nochtans veel te zien maar wordt helemaal niet uitgewerkt. Niet de sterkste coming of age maar de moeite waard om eens te zien door de aanwezigheid van een beginnende reeks acteurs die allemaal carrière zouden maken. Merk toch ook Forest Whitaker en een piepleine rol van Nicolas Cage op. De cultstatus van deze film is erg overroepen.

Héhé, nog wel goed meegevallen. Zeker bovengemiddelde actiefilm met als rode draad een wraakverhaal die verzorgd geschoten is en met goed gedoseerde actie. Ook het vleugje drama en een onvoorziene twist op het einde ontbreken niet. De personages daarentegen zijn sterk eenzijdig en aan genreclichés ontbreekt het evenmin. Dwayne Johnson past inderdaad wel in zo'n film... acteren kan hij niet dus laat hem maar stoer doen. Grotendeels volgens het boekje en met weinig verrassingen, maar geen straf om te zien. 3*

Fantastische thriller. Eén van de beste van de laatste 30 jaar, zonder twijfel. Niet alleen enkele anthemische scènes, soms Hitchcock waardig, knallen de film de hoogte in. Ook Michael Douglas speelt één van zijn beste rollen als overspelige echtgenoot, die een harde prijs betaalt voor zijn geilheid en alles, maar dan ook alles dreigt te verliezen. De film flirt met de dunne lijn tussen liefde en lust en is angstaanjagend geloofwaardig, mede door de dramatiek tussen Douglas en Anne Archer bvb scène waarin hij zijn vrouw toegeeft dat hij een scheve schaats gereden heeft . Ook telefoons spelen een prominente rol, net als bij Scream het geval zou zijn later. Deze film gunt de kijker geen minuut rust.

Niemand is gemaakt om hier te blijven. Doodgaan op zich is niet het probleem, maar de manier waarop, dat is een ander verhaal. De gelukkigen zullen misschien vredig in hun bed inslapen of bezwijken aan een hartaanval. Maar er zijn er onder ons die beetje bij beetje zullen aftakelen aan ziektes of dementie zoals Anthony. Het verliezen van tijdsbesef en de mensen rondom jou niet meer herkennen ... dat moet beklemmend en beangstigend zijn. Sorry voor de zwartgalligheid maar The Father is dan ook een weinig opbeurend drama.

De lekkende kraan is een sterk beeld in die film : ook Anthony verliest druppelsgewijs zijn geheugen. Hopkins kreeg me muisstil met zijn authentieke uitbeelding van zijn naamgenoot, die de realiteit rondom hem ziet afbrokkelen. The Father steunt op een berg adembenemend acteertalent, het is tot in de puntjes uitgevoerd...En als dat nog niet het geval was kijk je na deze film misschien op een meer begripvolle en compassionele manier naar dementerenden.

Slaapverwekkende Loach over een muzikant die voor verbanning naar West-Duitsland kiest, omdat hij er meer vrijheid heeft om zich uit te drukken. Hij is ook op zoek naar zijn vader, die dertig jaar eerder ook de stap naar het Westen zette en spoorloos verdween. De socialistisch getinte boodschap "kapitalismus ist kein freiheit" was me iets te hard, waarbij hij benadrukt dat West-Duitsland ook niet het aarts paradijs is. Daar gebruiken ze cultuur net als in Oost-Duitsland voor hun eigen ideologische doeleinden. Loach brengt alles op een droge, stroeve en onaantrekkelijke manier waardoor de film traag en saai voorbijtrekt. Tussen de verschillende personages is er amper chemie te bespeuren. Geen aanrader wat mij betreft. In zijn latere films zou hij zijn stokpaardjes veel ludieker en leuker aan de man brengen.

Indertijd nog in de videotheek gehuurd en maakte toen indruk. Ook bij herziening is deze HBO TV-film goed meegevallen. Hitler heeft de oorlog gewonnen en "Germania" is een grote politiestaat geworden.

In de aanloop naar de 75ste verjaardag van de dictator wordt Berlijn opgeschud door moorden en wordt president Kennedy verwacht voor een groot staatsbezoek. Het idee in Fatherland is geniaal gevonden. Weinig films tot nu toe die iets met dit idee aangevat hebben. Het verdiende meer budget, een en een beter einde, maar alsnog bevalt de film en werd ik geprikkeld om te fantaseren hoe het zou gegaan zijn moest Hitler de oorlog hebben gewonnen.

Matige Franse cultfilm met eigenlijk ook film-noir elementen, maar naar stijl toe vooral op en top eighties met felle inkleuring, kitscherige synth pop, nachtelijke setting, enkele actiescènes. Een stuntman schakelt na een tragisch ongeluk waarbij zijn zwangere vriendin omkomt, om naar werknemer bij een bewakingsbedrijf. Zijn verleden haalt hem terug in wanneer Leandro, de broer van zijn overleden vriendin, ook voor het bedrijf komt werken. Het slappe verhaal is niet veel soeps; de film geeft meer om beeldgebruik, en de sfeer is broeierig en koortsig genoeg voor een 2,5*. Ook Auteuil als getroebleerde man bakt er maar weinig van. Het acteergeweld komt vooral van Léotard die altijd goed is als psychisch gestoorde.

Fijn. Over twee hofdames die concurreren om invloed bij koningin Anne Stuart. Lanthimos maakt er een visueel sterk staaltje kostuumdrama van met extensief gebruik van wide angle beelden en natuurlijke belichting. Veel prachtige scènes in rijk gedecoreerde kamers. De soms hilarische rivaliteit tussen beide dames en de voor ons vreemde omgangsvormen in deze hoge kringen brachten de film tot leven. Ook het volgende zal ik me blijven herinneren: als je het hof maakte aan een hofdame, dan moest je ogenschijnlijk toch wel een goede trap in je ballen kunnen incasseren. De koningin wordt allesbehalve nobel en smaakvol afgebeeld maar als een degoutant, halfgaar, ziekelijk en grillig wijf maar het is wel een fantastische rol van Olivia Colman. Ook weeral een sterke rol van Emma Stone. De dialogen zijn ook bijwijlen lekker grof en illustreren wat je moet kunnen om een goede hofdame te zijn.

Sarah : -You will dismiss her

Queen : -I don't want to... I like it when she puts her tongue inside me

Maar goed, The Favourite is voor mijn top 10 lijst van dit jaar ook wel een favourite.

Deze thriller zit vol slechte scènes en stelt vooral teleur door zijn cliché verhaal en een minderwaardige prestatie van Wahlberg. Marky Mark had nog veel te leren. En dat zou hij ook doen in contact met grotere regisseurs. Zijn prestatie vond ik flets.

Als papa niet genoeg aandacht aan zijn teeny dochter schenkt gaat ze met de verkeerde gast op draai... Begint met wat obligate romantiek met quality gesprekken, dan wat tongzoenen, en dan die misser op de rollercoaster... want je vriendin bevredigen op een achtbaan is oo zoo romantisch. Dan die scène waar Witherspoon héél toevallig getuige is dat haar stoute vriendje wel eens van haar beste vriendin zou snoepen. Ook zo'n drollerige scène.
Het beste zit dan nog in de gewelddadige home jacking op het einde, maar veel goeds kan ik echt niet kwijt over deze film.

De red light district wordt opgeschrikt door een serial killer die bovendien ook bedreven is in martial arts. Vreemde film, doet naar stijl toe wat aan een Italiaanse giallo denken maar dan met een Amerikaans B-film sausje. Behoorlijk sleazy film vond ik, die al van de eerste minuten inzoomt op de mooie kont van een strippende Melanie Griffith (kwijl), en verder meer dan genoeg bloot en bloed kent. Het klinkt allemaal indrukwekkender dan het eigenlijk is, want de baddie is kleurloos en het politiewerk is niks uitzonderlijks. De sfeer is sterker dan het plot, maar toch is deze film geen straf om uit te kijken.

Horror voor kinderen. Wel een leuk thema, om de angsten rond het donker aan te pakken. Wie heeft als kind niet onder zijn bed gekeken of in de kast, om te zien of er iets was? Is het de verbeelding of is het echt? Vooral in de eerste helft was de sfeer ok, met gebruik van bewegende schaduwen... dat werkt altijd hoe oud deze trucs ook mogen zijn. Ook beide jonge acteurs deden het wel goed, alleen jammer van de domme dialogen en de clichés naar het einde toe.

Belachelijke film die probeert indruk te maken met wat blubber en bloed. Slaapverwekkende dialogen, onuitstaanbare acteurs (als je dat acteurs kunt noemen!), camerawerk om schele hoofdpijn van te krijgen. Dit is werkelijk beneden alle peil. Ongetwijfeld de slechtste horror die ik dit jaar heb gezien. 0,5* voor dit stuk rommel.

Een minder goede film met Keanu Reeves en Cameron Diaz. De personages zijn zo onsympathiek en dom, dat ik er weinig om gaf. Ze zijn zo dom, dat ze de sleutel vergeten in hun auto, en dan een andere auto stelen in plaats van de ruit in te slaan... Het is in elk geval een onzinnige en bij momenten gewelddadige komedie (al was er niet veel lachen aan), die nergens naartoe gaat, zoals een kip zonder kop. Gebuisd !

Beklijvend drama met thriller-randje over de manier waarop de mens met dieren omgaat. Ik moest hierbij onmiddellijk denken aan de leeuw Cecil, die afgemaakt werd voor geld. Wij als mens hebben in feite de plicht om de zwakkere levende wezens te beschermen maar nee... bij de mens haalt wreedheid en geldzucht steeds de overhand.

Nu, ik ben een liefhebber van dieren, en bij films mijd ik normaal zoveel mogelijk dierenleedscènes. Hoewel natuurlijk steeds gesimuleerd (op enkele drieste uitzonderingen na zoals het erg debiele Cannibal Holocaust) stoot me dat altijd aan het hart. Gelukkig maken deze Hongaarse makers het statement dat ook honden recht hebben op een waardig bestaan. Die gelijkheid tussen mens en dier komt tot uiting helemaal op het einde, wanneer Lili en haar vader zich neerleggen voor de honden. .

White God is in twee afzonderlijke verhaallijnen opgedeeld. Het eerste volgt de hond Hagen, de andere zijn jonge baasje, die les volgt aan een muziekconservatorium en een matige band heeft met haar vader. Daar ging het soms nogal de mist in, en had de film weinig te vertellen. Het trappelde maar wat ter plaatse met saaie scènes in het conservatorium of een mooi gefilmde scène in een nachtclub, maar die volledig irrelevant was. Ik had eigenlijk liever gehad dat Lili op zoektocht zou gaan en zelf wat avonturen ging beleven. Het gedeelte met de hond is fascinerend in elkaar gestoken, brutaal en wreed op sommige momenten om aan te zien, maar wat de makers hier bewerkstelligen met de dieren is de moeite waard om 's te zien al laat de film in zijn geheel een onwennig en bedrukt gevoel na. Lof ook voor de gelikte regie.

Een homo heeft meermaals sex met zijn aanvaller in de hoop een revenge porn filmpje te kunnen posten als wraak op een eerdere bashing toen hij als drag queen verkleed was. Een totaal onzinnige film zonder enig gevoel, subtiliteit en analyse. Krijgt imo vooral lof van de community. Ik heb al heel wat goede gay films gezien maar deze hoort daar zeker niet bij.

Vond het een aangename dromerige film. Het is allemaal ongelooflijk naief natuurlijk, met een wat eenzame late veertiger (wiens vrouw hem heeft verlaten) die een romantische relatie krijgt met zijn jonge huishoudster die bijna zijn dochter zou kunnen zijn. Ze vallen onrealistisch makkelijk in elkaars armen en het lijkt een film gemaakt door late mannelijke veertigers met een "banging the housemaid" fantasie (cleavage, erg kort rokje, got it?). Dit neemt niet weg dat het een lieve spontane en aangename film is met mooie rolinvullingen van Bacri en Dequenne. Met die bemerking dat Dequenne net teveel een vleesgeworden fantasie is dan een authentiek personage met diepgang, karakter en een verleden. Achterliggend gaat het over een man die stilaan tot het besef komt dat hij ouder wordt.

Taaie film met een hoop eindeloos gepraat. Pagnol heeft een flinke reputatie in Frankrijk met zijn Provençaalse dorpskroniekjes, maar hier sleept het toch wel allemaal erg aan. Mijn doorzettingsvermogen werd behoorlijk op de proef gesteld. De humor vond ik ook niet erg hoogstaand, wat ik vooral aan de ouderdom van de film zou wijten. Inmiddels is de bedrogen echtgenoot iets wat niet meer tot de schandalen van de dag behoort. Een hele film daarrond opbouwen komt dan ook enorm langdradig over.

De vergeten film van De Palma. Is zelfs een grote stijloefening in het neo-noir genre. De camera-uitvoering is speels en creatief met o.a. splitscreens, het versmelten van actualiteit en fictie, verwijzingen naar noir klassiekers, een POV-camerawerk, etc. Geen wonder dat de film hoger beoordeeld wordt door cinefielen dan bij het doorsnee-publiek.

Het eerste half uur met de lange intro-scène op het festival van Cannes is van een erg hoog niveau, dat helaas niet volgehouden wordt. Eén van de grote tekortkomingen is Romijn zelf die weliswaar een topmodel is maar het charisma mist voor het vormgeven van een femme-fatale personage in een dergelijke misdaadfilm. De twist op het einde waarin twee tijdslijnen onthuld worden en het lot van enkele details afhangt maakte me ook niet bepaald warm. Maakte de film plots te vergezocht. Wel wat op te merken maar een bijzondere film is het wel.

Verrassend goed al moet ik er aan toevoegen dat ik er niet veel van verwachtte. Bille August die een Chinese film maakt, dan een hoop verschillende titels voor deze film. Chinese Widow op de poster, Feng Huo Fang Fei als titel, The Hidden Soldier in de credits zelf. En "In Harms Way" is de Amerikaanse titel. Dit duidt voor mij sowieso op een marketingprobleem waarbij men de film ten allen koste wil verkocht krijgen. Duidelijk geen film die een groot publiek trekt, maar het liep allemaal wel aangenaam.

Een Amerikaanse piloot en zijn crew crashen (kort nadat ze bommen dropten op Tokyo) in het Chinese hinterland dat bezet is door de Japanners. De piloot wordt door een jonge Chinese weduwe verborgen in een landelijk dorp maar de Japanners zijn naar hem op zoek en slaan hun kamp op in de omgeving. Ik vond de film wel enkele spannende momenten hebben maar het tempo is vrij gezapig. Niet de meest originele film over "onderduiken in oorlogstijd" maar wel een aangename. De afwezigheid van al te romantische wendingen (in tegenstelling tot wat de genre-aanduiding aangeeft) viel me ook in de smaak.

Spannende spionagefilm in het China van de tweede wereldoorlog, met een paar ferme twists zoals het hoort. Heel voortreffelijk, want hoewel het grootste deel van de film zich in een soort kasteel afspeelt, is er van langdradigheid geen sprake. Net als in een potje Cluedo, mag je ook hier gaan raden wie de mol is. De plichtsbewuste Japanse officier die de valstrik leidt schuwt bovendien niet om martelpraktijken toe te passen om de vijand te ontmaskeren. Voor wie in de mood is voor een sterk spionageverhaal die je in één trek uitzit, zal hier ongetwijfeld zijn ding in vinden; ik heb er alvast geen spijt van.

Onweerstaanbare komedie met vaak goed werkende grappen. Directeur Rooney blijft een leuk figuur. Arme Rooney. Maar Ferris Bueller's Day Off beeldt vooral geluk op alle mogelijke manieren uit : door "Twist and Shout" the zingen op een feestkar, of zoals die twee die een dagje met Camerons vaders auto gaan rijden. . Hughes maakt graag mensen gelukkig en verkoopt het ook zoals het hoort. Dit is één van 's mans beste werken.

Verrassend goede misdaadfilm waarbij het personage Ferry grandioos wordt belichaamd door Lammers. De enforcer van een mafiabaas in wiens hart stilaan weer wat gevoel komt. Alles zit erg lekker en de film maakt geen oninteressante zijsprongen. Het misdaadplot is eerder voorspelbaar maar dat mocht door de onberispelijke uitwerking de pret niet meer drukken. De romance werkt behoorlijk en het geweld is brutaal. Ook enkele prettig gefilmde scènes zoals deze waarin Ferry op een kermis begint te trippen na het slikken van een pilletje XTC. Afronding naar boven. Minpuntje : het einde is me iets te makkelijk bedacht maar sluit blijkbaar aan bij de TV serie Undercover (niet gezien).

Leuke familie die Klingenfeldts. De vuile was wordt op een wel erg confronterende wijze buitengehangen. Moreel verderf bij de filthy rich, ongebruikelijk en efficiënt in beeld gebracht.

Ik ben niet zo vertrouwd met die Dogme films, maar zoals blijkt, doet een eenvoudig maar sterk verhaal als dit, gecombineerd met handcamera, toch wonderen. Aan de hand van de verhaalelementen die je krijgt, kon ik me perfect het grotere familiedrama inbeelden. Je kan voor of tegen dit camerawerk en die dogme principes zijn, het mist zijn effect niet. Zoiets zou trouwens ook een erg goed toneelstuk kunnen zijn. Minpunten zijn er ook : de reacties op de bekentenissen zijn vaak wat irreëel (dat racistisch liedje) , en er wordt op het familiefeest niet té diep op alles ingegaan (motivaties, etc.) Niks ergs. Die film zal ik niet licht vergeten.

Ik zit een beetje op dezelfde golflengte als Majoor Landzaat. Groots opgezette historische film over de val van Constantinopel. Sommige scènes doen denken aan de LOTR trilogie en het Hollywoodiaanse formulewerk sijpelt onbeschaamd binnen. Wel zie je hier ook slechte special effects en uiteindelijk duurt de film veel te lang, zeker in de tweede helft. Ik stoorde me bovendien ook aan de ophemeling van de Turken : ik betwijfel of zo'n bestorming van het laatste bolwerk van het Oostromeinse rijk gepaard ging met zo'n nobele gevoelens als de laatste minuten van de film laten uitschijnen. De Turken zijn de helden en de bevrijders... mja zal wel. Alleen de geschiedenis kan hierop een antwoord bieden. De scène waar Hasan met oerkreet en in slow motion het vaandel plant is te belachelijk voor woorden. Het is niet allemaal een ramp maar het laat een teleurstellend gevoel achter, want de Turkse makers hebben zich te veel beziggehouden met spektakel en epiek.

Veel twijfel tussen 3,5 en 4*. Het is een erg solide script maar van het trio juristen vind ik Tom Cruise niet echt op zijn plaats in die rol. Zijn jeugdige impulsieve karakter maakt hem ongeloofwaardig. Van een verdediger in een rechtszaak verwacht je meer sereniteit. Nu komt hij over als een student die voortdurend bang is om te zakken voor zijn examen. Ook zijn assistent Weinberg (Kevin Pollak) was maar een kleurloze suffo. Enkel Demi Moore wist me hier nog te bekoren. En natuurlijk Jack Nicholson die erg imposant is als hoge militaire pief en op een kwartiertje speelruimte veel meer indruk maakt dan Cruise over de hele lengte van de film. Het verschil in niveau was pijnlijk duidelijk.

Het verhaal rond de schuld of onschuld van twee marines rond de dood van een groentje die een "Code Red" aan zijn broek kreeg, werpt een aantal kwesties en dilemma's op. Ben je wel schuldig als je orders opvolgt? Mag je orders in twijfel trekken of gaan de juiste morele keuzes boven militaire codes? Dat levert allemaal goed materiaal op die aanleiding geven tot een Hollywoodfilm die net op een hoger niveau ligt dan wat we gewend zijn.