Opinions

Geen slechte film maar ook niet zo schitterend als ik dacht dat het zou zijn. Voornamelijk een verhaal over een allesverslindende liefde tussen Bibi en Gigi, die werkelijk niet zonder elkaar kunnen leven. Wat als rozengeur en maneschijn begint eindigt echter in een ware hel . Schoenaerts en Exarchopoulos zijn werkelijk schitterend en aandachttrekkend in hun rollen. De film vliegt er wel in, en na vijf minuten ligt het koppeltje al te seksen. Hoe de relatie tot stand is gekomen is van ondergeschikt belang. De symbiose tussen beiden, dat is belangrijk. Tweede helft werd ik nogal overrompeld door melodramatische en gangsterfilm clichés en vond ik ook heel wat minder dan het eerste uur... Ik ben het dan ook volledig eens met de laatste zin van Quentin in zijn recensie.

Zonder ongeneeslijke ziekte... (zucht) heb je geen goede Belgische film zo blijkt. Kwam geforceerd over. De overval op het geldtransport was ook niet best met duidelijke Heat na-aperij en die container die zomaar makkelijk op de autosnelweg perfect gedropt wordt ... En waarom werd er niks maar dan ook niks gedaan met het racewereldje rond Bibi? Dat leek me persoonlijk interessanter om verder uit te werken.

De film laat steken vallen maar het liefdesdrama liet me niet onberoerd en het acteerwerk vond ik meer dan sterk. Wat een charismatische actrice is die Adele Exarchopoulos toch... hopelijk speelt ze nog meer films. De laatste scène vond ik schitterend... trouw aan zijn geliefde tot na haar dood ... alleen jammer dat het lot van Gigi onduidelijk is. Ook in Rundskop toonde Roskam dat afwerking niet aan hem is besteed. Maar toch, zeker het kijken waard.

Echt niet mijn ding dit. Absurde magisch realistische film maar het deed me ondanks de sentimentele lading weinig. Ik had het moeilijk om me in te leven in dit verhaal van geestesverschijningen van overleden baseball spelers, van goddelijke boodschappen en tijdssprongen. Voeg er dan nog de baseball bij, een sport die me ook al niet zoveel zegt, maar altijd aangegrepen wordt als Amerikaans symbool. Nee, dit was geen film die me kon plezieren of die ook maar het minste gevoel in me wakker maakte.

Ik vond deze nog niet eens zo slecht. Een thriller/exploitation versie van One Flew over the Cuckoo's Nest, zo lijkt het wel. Een jonge vrouw wordt in de psychiatrie geïnterneerd nadat men strychnine in haar bloed ontdekte na een wild disco-avondje. Maar Kelly houdt vol dat ze vergiftigd is geweest.

Daarna blijft ze door foutieve diagnose en incompetentie veel langer bij de "loony's" dan nodig. De mannelijke verpleger Carl (Bo Hopkins) wil haar dan ook nog eens seksueel misbruiken. Zijn gedrag is eigenlijk nog zwaarder gestoord dan die van de patiënten. Dit zorgt voor enkele ongemakkelijke scènes. Wel grappig om Robert Englund te zien in zijn pre-Freddy Krueger periode, die ook enkele disco pasjes zet... Was de man niet het horror genre in gestapt, dan had hij zeker carrière gemaakt in komedies. Ook ik heb me best vermaakt met deze exploitation film met disco soundtrack... gebaseerd op waargebeurde feiten.

Eén van de weirdste films ooit gemaakt, in mijn ogen voornamelijk een zwarte komedie. Dialogen, acteerwerk en montage zijn van een zeer hoog niveau. Maar ik heb net als de eerste keer dat ik die film zag, het gevoel om bedrogen te worden door Fincher. Ik heb niet zozeer een probleem dat Durden en de verteller (Jack) één en dezelfde persoon zijn maar wel met de manier waarop beiden gefilmd worden de hele film door, alsof er toch twee 'fysieke' verschillende personen zijn. Terwijl Durden eigenlijk een mentale projectie is, wordt hij vaak en wel degelijk als fysiek getoond wat eigenlijk niet klopt. . Eén voorbeeld daarvan zie je op het einde, wanneer Durden de verteller bij het haar sleept en je via surveillance camera hem ziet achteruit slepen. Als dusdanig vind ik Fight Club wel enkele logicafouten maken die me eigenlijk best storen. Maar daarmee wil ik nog niet beweren dat dit een slechte film is. Best een ingewikkelde film zelfs, waarin de strijd van een individu om zichzelf te zijn in een gecontroleerde en gestuurde samenleving het centrale thema vormt. Dat hij een schizofrene terrorist wordt is dan wel het extra schepje erbovenop.

De tijdsperiode en context maken deze western (alhoewel southern toepasselijker is) interessant. Rond 1820 vestigden voormalige Franse officiers van de gevallen Napoleon zich in Alabama rond de nederzetting Demopolis om er een nieuw leven te starten en druiven en olijven te verbouwen. John Breen is een soldaat uit het Kentuckiaanse regiment die in Demopolis achterblijft omdat hij verliefd is geworden op de dochter van de Franse generaal die de settlers leidt. Pech, er is al een kaper op de kust met wie een huwelijk gearrangeerd is. Intussen komt Breen ook op het spoor van een komplot van Amerikanen om de gronden van de Fransen terug in te pikken.
Routinewerk voor John Wayne, maar het is vooral Oliver Hardy (in de volksmond "den dikken") die hard opvalt in één van de weinige films waarin hij zonder zijn smalle vriend Laurel te zien is. Hoe kan het ook anders dat hij voor de komische momenten zorgt. Ook een erg beroemd wijsje hoort men hier. Als kind kenden we de nederlandstalige remix "Ik heb de zon zien zakken in de zee".
Een degelijke film, zeer lichte kost voor tussendoor eens.

Waar kon je je als Jood beter verbergen dan in het hart van Duitsland onder de ogen en de snorren van de Nazi's? Dat is precies wat Filip doet. Hij ontsnapte aan deportatie en werkt als ober in een restaurant onder een valse identiteit. Maar er zit zowel woede als doodsangst in die man. Hij en zijn Franse vriend leven nochtans de high life en gaan regelmatig zwemmen, flirten met vrouwen en eten hebben ze ook niet tekort. Maar binnen de Nazi dictatuur leven heeft ook een prijs.

De oorlog wordt van een heel andere kant gezien en dat maakt het wel redelijk speciaal. Filip wordt prima gespeeld door Kulm, en de scène waar hij mentaal knakt drong door merg en been. Hij wordt intussen verliefd op een Duitse studente, maar de film voelt voor het overige wat stuurloos aan. Het is niet duidelijk waar de film naar toewerkt, en daarom vond ik het einde redelijk gehaast afgewerkt en geen logisch eindpunt na alles wat er voordien gebeurde. Precies alsof de film halverwege stopt. Filip is vooral een psychologische portrettering van een man onder extreme druk, en dat lukt beter. Het mist iets voor mij om er een 3,5* tegen aan te gooien dus een halfje minder.

Nog maar eens heruitgezonden op ARTE. Ik vond er niet zoveel aan eerlijk gezegd. De dochter van musketier d'Artagnan (Marceau ziet er weer heerlijk fruitig uit mjam) komt op het spoor van een samenzwering tegen de Franse koning Lodewijk XIV (toen nog een puber) en roept de hulp in van haar bekende vader om de snode plannen te verijdelen. De premisse is veelbelovend natuurlijk : de musketiers op leeftijd herenigen was best een goede vondst, maar te mager uitgewerkt met een plot dat té cliché is om een volle twee uur te verantwoorden. Visueel vond ik het ook niet erg oogstrelend. Het leek meer op iets tussen toneel en film. Ik moet vaststellen dat de franse mantel en degenfilms uit de jaren '50 vaak veel beter waren. Fanfan La Tulipe en Le Bossu bijvoorbeeld waren echte toppers in dit genre. Deze mag wat mij betreft vergeten worden, al was ik blij om nog eens topacteurs Philippe Noiret en Claude Rich aan het werk te zien.

Doorsnee Dardenne, niet meer en niet min. Opnieuw een meeslepende film die tussen menselijk drama en thriller hangt. Een jonge arts, Jenny Davin, zoekt naar de identiteit van een zwart meisje dat dood is teruggevonden kort nadat ze aanbelde bij haar. Ze doet dit uit schuldgevoel omdat ze de deur niet heeft open gedaan, wat haar leven misschien had kunnen redden. Tijdens haar zoektocht door Seraing wordt de sfeer enkele keren beklemmend genoeg zodat de film best wel makkelijk wegkijkt. De bekentenis op het einde vond ik eerst wat moeilijk te geloven, maar soms moet iemand zijn hart eens helemaal luchten om tot zelfinzicht te komen. Een redelijke film met een prima rol van Haenel (die me ook al wist te overtuigen in Les Combattants), maar maakt verder geen diepe indruk.

Dit is een moderne parabel die gaat over geluk en redding. Messenwerper Gabor redt een wanhopig meisje van een zelfmoordpoging, en samen kan hun geluk niet meer stuk. Ze zijn elkaars klavertje vier. Veel meer wil ik niet kwijt over het verhaal om de pret niet te bederven.

Leconte vertelt ons een verhaaltje vol symboliek en gaat zelfs terug tot de essentie van ware liefde. Hij gelooft duidelijk dat geluk te vinden is in de chemie tussen 2 mensen. De intense band tussen Gabor en Adèle heeft iets seksueels, zonder dat ze elkaar aanraken. Een onvernietigbaar vertrouwen in elkaars geluk, en hun eigen geluk, maar enkel wanneer ze samen zijn. Dit vertaalt zich in enkele sublieme scènes, ondersteund door al even aangrijpende muziek, o.a van Marianne Faithful. Merk ook die scènes op, waarin ze tegen elkaar lijken te praten terwijl ze van elkaar gescheiden zijn. Erg apart, maar het werkt.

Alleen jammer van Lecontes keuze om zwart-wit te gebruiken. Ik begrijp niet goed het waarom (zal aan mij liggen). Voor een film die zich op locaties als Istanbul, Italië en de Provence afspeelde had ik toch wel kleur verwacht. Ook de eerste keer dat ik een regenboog in het zwart wit zie . Dit is geen handicap voor het bekijken van deze schitterende film.

Leuk wederzien met mooie luchtsequenties en een knap basisidee. Helaas wordt het niet helemaal doorgezet en wordt de aanval op Pearl Harbor niet gestopt . De makers kozen hier voor de makkelijkste weg. De special effects van de storm zijn vreselijk lelijk en ontsieren de film wel een beetje. Heb me wel vermaakt uiteindelijk, met deze militairen die van de ene verbazing in de andere vallen. Kirk Douglas weer eens goed bezig als gezaghebbend officier op een vliegdekschip... en wat Lansky (Martin Sheen) nu precies moest doen op dat schip is me nog altijd niet heel duidelijk. Deze film moet je vooral bekijken voor de talrijke vliegdemonstraties... Kleine 3,5*

You just fucked with the wrong virgin...

Ach wat zou ik graag meer geven dan 3 sterren. Het concept van deze parodie is verdomd origineel. Stel je voor dat de film een alternatieve werkelijkheid is en dat wat in de film gebeurt, echt gebeurt. Een groepje tieners komen zo in Camp Bloodbath terecht, een eighties slasher waar de moeder van het hoofdpersonage een hoofdrol in speelde.

De knipogen naar Halloween, Friday the 13th en zomerkamp slashers zijn overduidelijk en liefhebbers van dit soort films zullen hier hun hart aan ophalen. Het referentiemateriaal maakt het leuk, zeker met die flashbacks en op het einde. Er wordt ook volop met genreclichés gedold en visueel stelt het ook niet teleur.

De humor en de acteurs vond ik wat minder. Malin Akerman en Adam Devine kwamen het best over. Die stripteaseuse Tina was zowel belachelijk als belachelijk slecht, en de humor beperkt zich tot flauwe seks en neukmopjes die het niveau wat komen bezoedelen en je niet laten vergeten dat Final Girls in de eerste plaats een komische parodie voor teens is. Toch leuk om gezien te hebben.

Tegenvaller. Vaak heeft een film niet veel om het lijf, maar in dit geval heeft Finch helemaal niks om het lijf. In een post-apocalyptische wereld proberen een man en zijn saaie robot San Francisco te bereiken. Voila, alles is verteld. Einde review. Wat is dan het punt van deze film eigenlijk? Er wordt wat geleuterd over de definitie van vertrouwen, over zijn ouders... Finch is ziek van de schadelijke radiaties tussendoor, hij probeert de robot zo goed als hij kan op te leiden tot allerlei taken, leert hem balletje spelen met de hond. Zelfs met de twist vond ik het allemaal weinig imponerend en was dan ook redelijk blij dat dit onbeduidende filmpje voorbij was. Eén van Hanks' minste films. Het positieve is dan weer de vormgeving van de wereld in verval.

Ik heb me helaas laten verleiden tot het bekijken van deze film, maar dit is inderdaad goedkope troep met een actrice die me vooral aan Jommeke deed denken. Dacht dat het een redelijk kwalitatieve variant op Child's Play / Annabelle en consorten zou worden. Niks van. Een hoop aaneengeplakte clichés uit andere films en je hebt een nieuwe. Weinig suspense ook en van de kills zie je niks.

Verwonderlijk dat dit vervolg op Finding Nemo bijna vijftien jaar op zich heeft laten wachten. Moest er wel van komen. Dit is een aardig vervolg maar niet zo sterk en ook niet zo grappig als Finding Nemo. Ditmaal krijgt Dory de hoofdrol en gaat op zoek naar haar ouders, met vele avonturen in een sea life park en ook vele ontmoetingen met nieuwe vriendjes waarvan Hank de octopus (erratum : septopus) de opvallendste is. Dat was dan ook de beste toevoeging in deze film want die debiele vogel Becky en die twee zeeleeuwen waren eerder irritant.

Finding Nemo : 4,5*

Finding Dory: 3,5*

Eén van Pixar's beste en meest kleurrijke. Behalve de geweldige vondsten met de eigenschappen van de verschillende vissen excelleert de film ook door zijn eenvoud in alles. Niks vergezochts. Dat mag ook eens. Dory met haar korte termijngeheugen, de haaien in groepstherapie, de onderwater-autosnelweg, de kogelvis die zich opblaast wanneer hij zich opwindt waren stuk voor stuk geniaal gevonden. Een eenvoudige zoektocht van een vader naar zijn zoon wordt hiermee innemend, magisch en grappig terzelfdertijd. Het moment waarbij Marlin en Nemo elkaar terugzien is er één van oprechte opluchting en ontroering. Ongelooflijk wat een tekenfilm kan doen met een mens. Dit was de eerste keer dat ik 'm zag maar zeker niet de laatste keer.

Liefhebbers van Taxi Driver zullen hiervan smullen denk ik; New Yorkse locaties, een hoofdpersonage bij wie de stoppen doorslaan, brute eindscène. Die Jimmy Fingers ziet er niet normaal uit. Hij is erg begaafd met piano maar geestelijk lijkt hij compleet in de war, zeult voortdurend een radio mee en op relationeel en maatschappelijk vlak slaagt hij nergens in. Fingers is schitterend vertolkt door Keitel en de film kent een aantal rauwe scènes. Zeker een film om te ontdekken of te herontdekken. Audiard maakte er een remake van.

Mooie alpenwestern met weinig emotie en dialoog en des te meer bitterheid en grimmigheid. Niet meer dan een klassiek wraakverhaal, maar de setting doet hier veel goeds en de fotografie is subliem. De film kent enkele intense momenten vond ik, veel intenser dan The Salvation met Mikkelsen die ik onlangs nog zag. Toch is het gebrek aan sterk acteerwerk hier een zwak punt. Erg oppervlakkige personages allemaal, typetjes, en hoe mooi het decor mag zijn, zonder temperamentvolle bergbewoners heeft het weinig ziel.

SF drama gebaseerd op de beroemde zaak Walton, één van de best gedocumenteerde gevallen van ontvoering door aliens. Ik heb zo'n verhalen altijd al eng gevonden, dus het kon niet ontbreken dat dit me zou aanspreken. Een groepje houthakkers zijn getuige van de aanwezigheid van een UFO in het woud, en één van hen verdwijnt spoorloos. De dorpsgemeenschap gelooft dat ze hun kompaan vermoord hebben. De scène in het ruimteschip vond ik erg knap opgebouwd en angstaanjagend en is zeker het hoogtepunt van de film. De regie is bovendien erg geslaagd maar de acteurs die hier meespelen zijn helaas niet de beste (met alle respect voor James Garner natuurlijk). Hoewel soms onevenwichtig vond ik deze film niet tegenvallen.

Het is geen solide verhaal en origineel is het ook al niet, wel een doorsnee-actiefilm waar je je niet snel bij verveelt. Bruce Willis krijgt relatief weinig screentime; verwacht niet te veel van zijn rol. Duhamel en D'Onofrio verkiezen dan weer acteerwerk op automatische piloot. Vermakelijk.. zonder meer.

Spionagefilm van en met Clint Eastwood die leuk blijft en op koude-oorlog-onzin mikt. De special effects zijn vreselijk gedateerd (de bewegingen van de firefox zelf) en de film is enkel genietbaar als je niet teveel stilstaat bij de vele ongeloofwaardigheden zoals die diefstal van de Firefox, waar de russen bijna een halve minuut later doorhebben dat het toestel opgestart is. Wat kwam dit dom over!

Firefox heeft ook enkele razend spannende scènes zoals in het treinstation en helemaal op het einde . Ook de opbouw maakt de film wel goed : de eerste helft is pure spionage en de tweede helft is patriottische actie op zijn amerikaans. Ik heb een leuke film gehad in ieder geval.

Een meisje dat je in vuur en vlam zet... letterlijk dan...

Niet slecht. Als Stephen King verfilming blijft dit ondermaats in vergelijking met The Shining, Carrie en Dead Zone, maar ik kan niet zeggen dat Firestarter zo'n ramp is. Wellicht verwachten King fans eerder horror en zijn die op dat vlak ontgoocheld. Terecht, want Firestarter is eerder een thriller/avonturenfilm.

Vader Andrew en dochter Charlie zijn op de vlucht voor een wetenschappelijke overheidsorganisatie, The Shop. In flashback zie je dat Andy ooit deelnam als proefkonijn voor een medisch goedje, "lot 6" genaamd en ontwikkelde daarna bovennatuurlijke krachten die hij ook aan zijn dochter doorgaf. Andy kan de wil van anderen controleren, terwijl zijn dochter de gevaarlijke gave heeft om dingen in brand te zetten

Het verhaal is eigenlijk niet nieuw en kende toen al heel wat voorlopers (o.a. The Fury, The Medusa Touch, Scanners). Het is dus ook Kings beste literaire werk niet dat hier verfilmd werd, en het is dan ook maar de vraag of de remake die eraan komt een meerwaarde zal betekenen. Er zit genoeg vaart in de film met enkele behoorlijke special effects, en George C. Scott zet een creepy gast neer die net dat beetje enger is dan wat we gewend zijn. Het einde gaat helemaal over-the-top.

De Cannon poging om Indiana Jones te imiteren. Met een houterige Norris in één van zijn zeldzame komedies. En dat gaat hem niet goed af, net als Gossett Jr. trouwens. De te sterke focus op flauwe jokes en smakeloze one-liners zorgt er voor dat Firewalker ook nooit tot zijn recht komt als avonturenfilm. Geen thrills in de jungle, geen exotisme en een volstrekt idiote bad guy die uit de ether lijkt te komen. Dat deze film toen in de mainstream-bioscopen uitkwam zou heden ten dage ondenkbaar zijn.

Een goede Grisham verfilming die vooral inhoudelijk sterk is. Een lange film ook, die traag opgebouwd werd maar langzaamaan spannender werd. Helaas werd Cruise gekozen voor deze rol: de pretentie spat er weeral vanaf. Normaal gezien wilde Hackman ook zijn naam op de affiche hebben maar Cruise flikte het om enkel "zijn" naam op de affiche te krijgen. Maar goed, los daarvan speelt hij weer het typetje dat men goed kent van hem. Gelukkig vormen de andere acteurs een goed tegengewicht. Had liever Michael Douglas in zijn plaats gezien. Mitch McDeere zit lelijk klem tussen een firma die er allerlei malafide praktijken op nahoudt en de FBI die hem wil gebruiken om de firma voor het gerecht te slepen. en dat geeft een film die best wel op veel niveaus geslaagd is.

Sympathieke komedie met een simpel "Rocky" achtig verhaal. Vergane glorie Firmin Crets traint hier een jonge Marokkaan, en dat vond ik een interessant uitgangspunt. De twee culturen worden dichter bij elkaar gebracht en enkele sociale problemen worden aangekaart. En natuurlijk was die hamster erg grappig. Chris Van den Durpel zijn typetjes vind ik altijd wel leuk

De eerste Rambo is nog steeds de beste. Niet alleen goede actie, het is ook een sterke boodschap tegen de US regering, die haar nationale helden aan hun lot heeft overgelaten. Wat de sheriff bezielt om zo moeilijk te doen met Rambo vind ik wat overdreven. En op het einde forceert Rambo een flikkenbarricade bij daglicht en komt hij in het stadje toe... in het donker! Terwijl dat slechts een paar kilometer is. De avond valt snel in Amerika. First Blood is niet vrij van enkele domme fouten, maar een goede actiefilm is het verder wel.

Sombere en klassieke detective rond de jacht op een serial killer door een onderzoeker net voor zijn pensioen. Niks nieuws onder de zon, maar er zit een sterke sfeer in de film die me aan de jaren '50 gangsterfilms deed denken. Dat zijn vrouw na een mislukte operatie alsmaar slechter wordt voelt wat overbodig aan door die "Honey Bunch" lezingen, maar schetst op die manier een detective die levensmoe lijkt. Een kutrol voor Dunaway, die de hele film op een ziekenbed mag liggen.
Dat einde was niet goed : de moordenaar die nog eens mooi uitleg geeft waarom hij zijn daden heeft begaan . Het is een film die me voor het overige wel kon boeien. De aanwezigheid van Willis is nauwelijks het vermelden waard.

Plezierige avonturenfilm met Sean Connery en Donald Sutherland als twee dieven die een ongelooflijk moeilijke treinroof willen doen. In het eerste deel moeten ze de sleutels zien te bemachtigen om de kluis te openen en in de tweede helft moeten ze het goud uit een rijdende trein zien te krijgen. .
Het blijft soms best spannend, met scènes die heel goed in elkaar zijn gestoken en tegen het meesterlijke aanleunen. Een scène die mijn aandacht heeft gegrepen is deze waarin Connery zich door een armoedige wijk begeeft en een vrouw betaalt om Clean Willy een boodschap over te brengen in de gevangenis. Crichton wist het zeer sfeervol over te brengen met mist, gepaste muzikale ondersteuning en een poging tot overval. Erg fijn! Ook de humor maakt het luchtig met een geschminkte Sutherland in een doodskist als hoogtepunt.

Al heel lang geleden dat ik deze film nog eens gezien heb, maar heeft geen rimpeltje bijgekregen in die bijna dertig jaar. 4*

Knullig maar soms wel charmant. De eerste mensen die op de maan toekwamen .... waren niet de eersten. Ze ontdekken sporen van mensen die in 1899 reeds landden. Dit is hun verhaal. Het is inderdaad meer een komedie/jeugdfilm. De knulligheid druipt er vanaf met die maanmannetjes en amateuristische special effects. Doet sterk denken aan verhalen van Jules Verne en dat is heel normaal want het verhaal is van de hand van zijn Britse evenknie H.G. Wells. Leuk om te zien (vooral de tweede helft van de film) maar de film zag er behoorlijk gedateerd uit.

Rasechte B-pulp over een flik die jaagt op een satanistische moordenaar. De dialogen en de plotontwikkeling zitten vol fouten en gebreken. Vergeet de details van het plot maar vlug anders heb je hier niks aan. First Power mikt op een goed anderhalf uurtje ontspanning met actie en geweld en op dat vlak valt het nog redelijk mee. De redhead die met Philips speelt is Tracy Griffith, een halfzuster van de bekendere Melanie. De bad guy is een tegenvaller, en zeker de manier waarop de "takeovers" gebeuren zoals met die non. In dit genre zijn "The Hidden" en "Fallen" waaraan deze doet denken, een flink stuk sterker uitgewerkt.

Hier en daar zit er wel wat in. Alleen miste het geheel een goede stevige lijm om er iets interessants van te maken. Ik vond het de "Guy Pearce one-man-show" en alle andere acteurs leken wel zijn schaduwen. Ze voegden niks toe aan de film en het lukte maar niet om ook maar iets voor hen te voelen, zelfs geen greinje sympathie.

Het ging in de tweede helft nog even in de goede richting, en dan komt Fergus aandraven met een einde die wel een flauwe klucht lijkt. Vond ik echt wel zonde, vooral omdat er ruimte was voor een veel beter einde.

"First Snow" is een kleurloze en fletse film met oninteressante personages. Hij is echter wel professioneel genoeg in elkaar gestoken en weet de aandacht vast te houden tot het (ontgoochelende) einde.