Opinions

Wat de makers met deze film wilden vertellen is me een raadsel. Twee oorlogsveteranen aan weerszijden van de Duits-Tsjechische grens vechten een persoonlijke vendetta uit maar de hele situatie is uiterst ongeloofwaardig. Niet dat het mij verveelde maar dat was toch over de hele lijn een bizarre bedoening. Veel actie is er niet te zien en de film lijkt onhandig de kaart van het drama te willen trekken...

Tegenvallend boeren-melodrama over een boer die tot alles bereid is om zichzelf te redden van armoede en hongersnood, tot en met het opofferen van geliefden. Boerke Jens is geen zo'n brave dorpeling als eerst blijkt, dat mag zeker zijn, en hij wekt hoe langer hoe minder sympathie op naargelang de film vordert. Het voortbestaan van boerderijen hing in die tijd vooral af van een goede verstandhouding met de buren maar Jens vraagt om problemen door zijn gebrek aan redelijkheid wanneer ze hem nochtans erg aannemelijke voorstellen doen.

Het enige lichtpuntje komt er met zijn dochter Signe, die tegen haar zin uitgehuwelijkt wordt maar uiteindelijk toch verliefd wordt op Gustav, die een liefhebbende echtgenoot blijkt te zijn. De regie is aan de fletse kant met donkere mistige beelden. Je ziet veel boeren maar je ziet ze nooit werken. De melo had hier teveel te bovenhand zodat de film soms zijn doel voorbij schiet om armoede op een eerlijke manier te tonen.

Vond het wel een goede film, echt een spannende mindfuck, edge-of-the-seat zoals ze in Trumpland zeggen.
Je kan al snel een paar theorieën gaan opmaken dat is waar, maar ik werd alsnog aan het twijfelen gezet moet ik toegeven. Ben het eens dat de hints er soms erg dik op liggen en dat de kijker lomp gemanipuleerd wordt. Zo is vooral de scène waarbij de dokter met Peri praat (en haar ook bij naam noemt) en dan nog een gesprek voert met de moeder een grote blunder vind ik. Duidelijk gemaakt om je als kijker in één richting te dwingen. En hoe kun je ook anders als het op die manier getoond wordt? Beetje geforceerd hier en daar maar ik kan er mee leven en het belangrijkste is dat ik er een leuke avond mee heb gehad.

Erg standaard spookfilm, die zich in een kinderhospitaal afspeelt op een Brits eiland. Geen mislukking maar doordat het volgens een inmiddels overbekende formule in elkaar is gezet, is er van suspense niet veel sprake. Het is zelfs een film die zich sterk focust op dramatische sequenties. De twist is dan nog wel aardig maar echt lang blijven hangen zal Fragiles niet.

Een briljante thriller die veel meer erkenning verdiende. Spanning op een hoger niveau en een totaal onverwacht einde.

Ongelooflijk acteerwerk van Jessica Lange maar een erg taaie zit is het wel die biografische film over een obscure actrice, Frances Farmer, die voor nogal wat ophef zorgde destijds. Het is ook een film waar je triest van wordt, in de zin dat Farmer voortdurend gebruikt en misbruikt wordt: de Paramount pief, de journalist die zich als fan voordoet, de moeder natuurlijk en de dokters die haar moeten behandelen. Wat de voogdij van de moeder betreft op een bepaald ogenblik, dat deed me ook wat denken aan het recentere Britney Spears verhaal met haar dominerende vader.

Verdient een mens zoveel leed? Had zij Harry York gehuwd, dan was haar leven een heel andere weg opgegaan. Hij is de enige die altijd om haar gaf en die haar geluk kon brengen maar ze zag het precies niet in... Of werd ze getroffen door een vloek omdat ze God afzweerde in het begin van de film?

Alweer een sterk staaltje animatie vanuit Burtons erg vruchtbare verbeelding. Deze Frankenstein op Disney niveau is hartverwarmend en tegelijk macaber, en voor de allerjongsten is dit wel iets te duister naar het einde toe, met een dikke jumpscare zelfs. Het is alles wat je van een goede Burton verwacht : dromerig, macaber, gotisch, en toch vol menselijke emoties en knipogen naar het horror-genre en zelfs de Japanse manga (? Die schildpad deed me onmiddellijk aan Gamera denken). Niet mijn favoriete Burton, maar wel een uitermate geslaagd resultaat.

Herziening.

Niet Polanski's beste en een redelijk ongewone rol voor Ford, die zijn gekidnapte vrouw zoekt. Het eerste uur wordt alles op de goede manier geheimzinnig gehouden en ontdekt Ford slechts met mondjesmaat hoe het in elkaar zit. Eens de waarheid aan het licht komt verzwakt het allemaal. Seigner was irritant. Je hoort eerst dialoog in het frans en daarna wordt het nog eens vertaald naar het engels om zeker te zijn dat het duidelijk is. Ook het plot met de omgewisselde koffers en de ontsteker in het vrijheidsbeeldje vond ik niet bijzonder. De soundtrack kon ook wel beter. Vier keer hetzelfde nummer van Grace Jones vond ik te veel.

Psychodrama op zijn best. Dergelijke films zijn vaak loodzwaar en onaangenaam, maar Ozon weet hier op een aangename manier te beroeren. Frantz speelt zich af net na de eerste wereldoorlog, in een periode waarin de relaties tussen Fransen en Duitsers nog niet bekoeld waren. De vijandigheid en wrok is nog steeds voelbaar doorheen de film en vormt de historische background. En dan komt een Fransman bloemen leggen op het graf van een Duitse soldaat. De geïntrigeerde jonge weduwe van de overleden soldaat nodigt de Fransman uit bij haar schoonouders, bij wie ze sinds de oorlog inwoont.

Hoewel een thema als rouwverwerking niet bijzonder vernieuwend is, weet Ozon de juiste snaar te raken, daar waar velen zouden falen.De intense gevoelensbeleving tussen Adrien en Anna is bijzonder goed gebracht, en de leugens waarmee Anna haar schoonouders mee opzadelt is des te pijnlijker op het einde. Soms is het beter om de waarheid niet te kennen . De film handelt over de kracht van vergeving maar toch voelde het einde bij mij bitter aan. De oorlog verwoest wel degelijk ook de levens van de levenden. En hoeft het nog gezegd : de cinematografie is feilloos. Een pracht van een film.

Hoe meer je hebt in het leven, hoe meer je kan verliezen. Of je kan het omgekeerd ook zeggen : hoe minder je hebt, hoe gelukkiger je bent omdat je niks te verliezen hebt. Klinkt nog altijd alsof dit van toepassing is. De mensen hebben alles vandaag, en toch blijven ze maar klagen en zagen over van alles en nog wat.

Aan die mensen zeg ik : kijk eens naar Brother Sun, Sister Moon, de biografische film over Franciscus van Assisi, stichter van de bedelorde der Franciscanen, ook wel minderbroeders genoemd bij ons.

Het is een hartverwarmende, ontspannende en toegankelijke film geworden, die heel goed de gedachte en leefregel van die orde weet te vatten. Over mensen die de navelstreng met het aardse doorknippen en terugkeren naar de bron en gelukkig zijn met hetgene God hen heeft geschonken. Met die wat melige liedjes van Donovan zou je bijna aan de hippies kunnen denken, en ergens zijn dat ook een beetje de voorlopers daarvan, zonder de drugs en de vrije seks natuurlijk Een mooie film van Zeffirelli, met prachtige Toscaanse decors...

Al lang geleden dat ik nog eens zo'n aparte SF/fantasy zag. Meer een superpower film dan een superhelden film, want de freaks zijn opgejaagd wild . Ik zag er wat van Chronicle (3,5*) in bijvoorbeeld maar andere users spreken terecht ook over Firestarter. Het lijkt wel een prequel film op iets wat nog moet komen ... hopelijk

Het begint allemaal echt geheimzinnig. Is de vader nu een gek die zijn dochter gijzelt? Of beschermt hij haar ergens voor? Vond het begin wat lastig om door te komen omdat je als kijker zelf niet goed weet hoe je moet interpreteren wat je ziet. Zeker wanneer die visioenen van die moeder en die buren er tussenkomen is het nog verwarrender. Het duurt dan ook net iets te lang voor de eerste onthulling komt met Mr. Snowcone. De film schakelt dan toch over naar een hoger niveau en toegegeven, de film houdt het tot het einde vol. De gave van de vader om de tijd af te remmen kon ik niet goed plaatsen, zeker omdat de agente hem scande en hij géén freak bleek te zijn. . En zo zijn er nog wel enkele dingetjes. Niet slecht deze film die vooral op originaliteit hoog scoort.

De reeks onwaardig en slechtste van de hele reeks. We bevinden ons hier heel ver van de originele film, te ver om goed te zijn. Dit moest ook de laatste film zijn met Freddy en de ultieme afsluiter van de reeks. Het is een fiasco geworden: er wordt net als in de vorige sequels te veel ingezet op de clown Freddy die zijn one liners mag uitspuwen. De videogame scène past helemaal niet meer in de geest van de Nightmare on Elm Street reeks. Ook die zogenaamde droomdemonen zijn een flauwe toevoeging om aan alles een uitleg te moeten geven. Voor de finale was het toen de bedoeling om een 3D bril op te zetten.

Weg is de spannende serial killer sfeer uit Craven's film, die voor mij nog altijd de beste blijft. Enkele knipogen: de cameo van Johnny Depp, het riedeltje dat als tekst in de scènes komt.. Dit is een film die ik voor het overige liever vergeet.

Wat Honnold heeft gepresteerd is ongetwijfeld uitzonderlijk en vergt een speciale "state of mind" die voor weinigen is weggelegd; hopelijk doet niemand hem dat na. De beelden van de docu zijn duizelingwekkend mooi. De voorbereiding waarop hij iedere beweging moet instuderen is te gek voor woorden. Maar ik vind zijn hele obsessie met free solo bij hem een autistisch kantje hebben en heldhaftig kan ik het ook niet noemen. Gewoon dom eigenlijk om zoals ook Graaf Machine zegt, zo waardeloos om te gaan met je eigen leven. Om perfectie te bereiken je leven op het spel zetten? Daar ben je wat mee als je naar beneden dondert.

Dat er iets scheelt met Honnold wordt hier ook niet verborgen: hij compenseert zijn emotionele leegte met extreme sportsensaties. Ok dan, dat is voor zijn rekening. Kan ook niet snappen dat zijn relatie met Sanni zo fantastisch zou zijn. Hij is voortdurend met zichzelf bezig.Hoe zou je op die manier een harmonieus bestaan kunnen opbouwen met iemand? Dan moeten beelden van het koppeltje dat een koelkast gaan kopen de schijn hoog houden.

Vond de docu maar matig eigenlijk. Er schiet enkel een knappe (roekeloze) sportprestatie over (wat een thriller die klim... zat met ingehouden adem te kijken) maar het individu zelf vond ik vreselijk. Het volgende wat ik van hem zal zien zal vermoedelijk zijn rouwbericht zijn.

Echt een goede film, misschien wel één van de beste die ik in dit matig filmjaar heb gezien. Dit boeiende historisch drama over een kleine verzetsbeweging van deserteurs en zwarten die met elkaar een mini-gemeenschap vormen in de moerassen zet sterk in op de geschiedenis van de emancipatie van de zwarte bevolking, maar ook op de gevolgen van de burgeroorlog voor de gewone burgers en de verdeeldheid die heerste bij de bevolking over de slavernijkwestie toen de oorlog eindigde.

Het tempo vond ik ook niet slecht, de film schetst een mooi tijdsbeeld (de beginscènes in de slag bij Corinth grepen me direct naar de strot) en McConaughey acteert al enkele jaren top. Na films als Mud, Lincoln Lawyer en Dallas Buyer's Club mag hij gerust ook deze aan zijn palmares toevoegen. Al bij al weinig aan te merken, behalve dan de flash forwards naar een proces dat zich bijna een eeuw na de historische feiten afspeelt, maar dat uiteindelijk weinig toegevoegde waarde biedt.

Veel religieus geneuzel in dit drama over een groepje missionarissen die wegvlucht uit Liberia voor het politiek en etnisch geweld. Mooie sfeerbeelden van Afrika. De film weet ook inhoudelijk niet sterk uit de hoek te komen. Komt er dan nog bij dat de afstand van Monrovia naar de grens met Sierra Leone slechts een 50-tal kilometer bedraagt... ongeloofwaardige roadmovie ook nog dus.

Kon deze niet smaken. Hardcore en vulgaire versie van Roodkapje met veel stompzinnig geweld dat onvermijdelijk bij oma eindigt. Deze film wil veel zijn maar vond het op geen enkel niveau echt werken.

Minder dan de eerste film. Nochtans was actiefilmregisseur Frankenheimer een goede opvolger voor Friedkin. De film kwam deze week langs op Arte dus gedubd, maar hemellief wat 'n slechte dub. Mijn frans is OK maar van sommige personages snapte ik geen snars omdat ze de woorden precies afkapten en doorslikten. Gelukkig is dit geen moeilijk verhaal om volgen. Popeye Doyle zit in Marseille en maakt samen met de Franse politie jacht op Charnier, de mastermind achter de French Connection die in de eerste film kon ontglippen. De bende weet op een bepaald moment Doyle te ontvoeren, waarna ze hem platspuiten met heroïne . De daaropvolgende afkickperiode vond ik veel te lang doorgaan en maakte de film zeurderig. Het gebeurt zelden dat ik doorspoel maar wanneer Doyle maar bleef doorlullen over baseball had ik het wel gehad. De rauwe misdaadsfeer van de jaren '70 zit wel goed en de film kent een aantal prima actiescènes, vandaar nog net een 3*, maar het maakt de film niet sterker dan zijn voorganger.

French Connection : 3,5*
French Connection II : 3*

Marseille kreunt onder de french connection, een drugsnetwerk met vertakkingen tot in de US. Verder hoe kan het ook anders, de nodige rotte appels in de politie en de politiek . Het verhaal is gebaseerd op ware feiten, maar ik las dat de familie van rechter Michel niet tevreden was over het resultaat omdat alles te oppervlakkig voorgesteld is. En inderdaad : de film maakt van een historisch personage een fictief personage. Het resultaat is nauwelijks relevant want niet meer dan een generieke gangsterfilm die een collage lijkt van momentjes uit veel betere genregenoten.

Ik moest denken aan Heat (de echtelijke spanningen), Carlito's Way (de discotheek!), L'Immortel. De film is in niks origineel, wederom rise & fall plot, en dat valt tegen het einde fel tegen, want inmiddels weet een gehaaid liefhebber van dit soort films hoe alles zal eindigen. Een groot pluspunt is de eind jaren '70 begin jaren '80 sfeer die versterkt wordt met een vrij goede soundtrack en twee acteurs (Dujardin en Lellouche met bakkebaarden) die het er gelukkig meer dan behoorlijk van afbrengen. Mager drietje.

Middeleeuwse thriller over een man die zijn geheugen verliest na een brutale aanval door rovers. Zijn vrouw roept de hulp in van diens broer. Te dunnetjes om echt goed te zijn want er gebeurt niet zo bijster veel in de film. De aandacht gaat vooral naar het afschilderen van het lot van de gewone mens en de geestelijke duisternis waarin hij toen leefde (gebrek aan kennis, analfabetisme, kerkelijke invloed). Het bestaan van de gewone mens was erg broos : één tegenvaller en je zat in mogelijke levensbedreigende problemen. De regie is niet zo rampzalig dat ik deze film de grond ik zou boren maar echt imponeren deed het nergens.

Romantisch relatieverhaal over student Matt die zijn verloving verbreekt voor een impulsieve affaire met roodharige tienernimf Jewel. Een affaire die nogal gecompliceerde wendingen neemt wanneer hij erachter komt dat ze getrouwd is en minderjarig. Weer de typische classy yuppie McCarthy, met ook enkele opvallende rolletjes voor Ben Stiller en Viggo Mortensen. Het deed me verder allemaal bitter weinig. Dit soort verhalen is al vele malen beter gemaakt; zeker het intellectuele en klassenverschil tussen beide lieverds vond ik slecht gebracht en de relatie is van het storende melige soort. Niet zo leuk dit, en mocht je eraan twijfelen : 0% op Rottentomatoes.

The Freshman is een fijne misdaadkomedie waarbij een naieveling de rechterhand wordt van een New Yorkse peetvader. Hij wordt belast met het afhalen van een geheimzinnig pakketje op de luchthaven waarvoor hij 500 dollar krijgt. Met Marlon Brando in de hoofdrol mochten enige referenties naar de Godfather films niet ontbreken. Hoewel ik het begin erg goed vond, blijkt later in de film dat het script geforceerd in elkaar steekt. Het acteerwerk is vrij pover. Broderick heeft de karuur niet om een goede comedy te maken, maar ook Brando is eigenlijk niet zo geweldig. Velen zullen misschien zeggen van wel omdat het Brando is, maar je moet eerlijk willen zijn daarover. En verder zijn alle andere rollen supporting cast. The Freshman verveelt niet en komt sympathiek over en dat vind ik zeker een positieve noot.

Door het lint...

De DVD is momenteel te koop in de Fnac voor een spotprijsje. Ole Bornedal (Nattevagten) levert een onverbiddellijk grimmige en troosteloze film met een onaangenaam sfeertje die een brak gevoel nalaat. Naarmate het vordert, gaat hij iets teveel over the top ( die groepsverkrachting ) en dat was hier niet echt meer nodig. Het is intussen al lang duidelijk tot welke brutaliteiten die dorpelingen in staat zijn.

Bornedal schudt thema's uit zijn mouw die de film tot een typisch Deens product maken : de klassenstrijd tussen de lokale hilliebillies en de beter gegoede Denen (de dokter, Johannes), het geloof en het verlies ervan, xenofobie in de persoon van die Bosnische vluchteling. Hij lijkt soms te insinueren dat de waarden van geloof en onderwijs de mensen van het soort leed bespaart die je hier krijgt te zien. Daardoor voelde het heel licht moralistisch aan, maar een aanrader vond ik het zeker! prachtig in beeld gebracht.

Deze slasher klassieker was indertijd een daverend succes maar het zijn vooral de vele sequels, waarin Jason Voorhees een rol speelt, waarvoor Friday the 13th zal herinnerd worden. Met de ogen van nu is dit een vrij banale horrorfilm, die amper spanning weet te creëren, zelfs naar het einde toe. Komt misschien ook omdat de film inmiddels zo bekend is dat iedereen al van het begin af aan weet wat er zal gebeuren. In heel wat scènes wordt het tempo teveel vertraagd door het rondlummelen van de personages. Met een beetje goede wil hadden de makers dit filmpje rond in een klein uurtje. Een film die je bekijkt omdat klassiekers nu éénmaal bekeken moeten worden, maar zeker niet omdat dit een topper is. Om eens stevig te griezelen hoef je deze trouwens ook niet mee te pikken.

Ik vond het ook matig. Veel te sentimenteel, humoristisch en met nostalgie doordrenkt. Ik had me aan een ander soort "american civil war" film verwacht, maar dit had een ongelooflijk hoog Little House on the Prairie gehalte. Je kunt bijna zeggen dat het twee uur lang meer komedie is, met dat harmonium en vrouw Eliza die in de schuur gaat slapen, met de schalkse paardenraces met buurman Sam en de drie dochters van een weduwe die zoon Josh opzichtig willen verleiden. Moeder stopt voorts haar 18-jarige zoon (Anthony Perkins) nog in bed. Voeg daar nog een irritante verliefde dochter bij en dan heb je al een redelijk tenenkrullend geheel.

Het gezinnetje Birdwell zijn quakers en zodoende ook anti-oorlog; je voelt het aankomen...zullen ze hun geloof trouw blijven of toch meevechten wanneer het gevaar om de hoek komt loeren? Cliché! Al het drama zit samengeperst in de laatste 15 tot 20 minuten. Gary Cooper is ook al niet mijn favoriete acteur uit die tijd en kon me ook al niet bekoren; wat een matigheid, zeker in zijn scènes met de buurman ... Dankzij de goede cinematografie kijkt het nog vlot weg maar 'm aanraden doe ik niet.

Lekker ruwe misdaadfilm uit de 70s. Niet ruw omwille van grof geweld of zo; er zit namelijk niet veel spectaculairs in de film. Maar wat een sobere weergave van het misdaadmilieu. Geen goeden en geen slechten : het is moeilijk om met enig personage te sympathiseren. De term "friends" wordt hier ironisch bedoeld want Eddie Coyle heeft er geen. Je ziet alleen maar mensen die met vieze zaakjes bezig zijn eigenlijk. Een verklikker die zijn celstraf ten allen koste wil ontlopen, een wapenhandelaar, een bende bankovervallers, een barman die ook hitman is voor de mafia, een manipulerende agent.... Prima einde ook. Dit is een film voor wie een groot hart heeft voor de gritty jaren 70, maar verwacht geen actie en geweld.

Deze vampierenfilm in jaren '80 kleedje zag ik intussen al (met enthousiasme) meermaals en is een mix van hysterische komedie en horror. Het komisch element is McDowall, als showman die teenager Webster bijstaat in een vampierenjacht die voor hem enkel op TV-scherm bestond. Eigenlijk is Fright Night terzelfdertijd horrorfilm en een parodie erop die met de clichés goochelt. Knap om dit evenwicht te kunnen bewerkstelligen zonder ridicuul te worden.

De special effects zijn nog steeds goed en bij vlagen zelfs behoorlijk disgusting. Sarandon speelt een dandy-vampier, een wezen met een gevaarlijk charme die ook terug te vinden is in discotheken. Pff, goed, in de eighties kon echt alles. Evil Ed viel mij wel tegen als de slijmerige en schreeuwerige kameraad van Webster. Alles bij elkaar genomen blijft Fright Night wat mij betreft een zeer behoorlijke film die heel wat om het lijf heeft maar op het vlak van humor wat minder goed uit de hoek komt.

Om een goede sequel te maken moet je eerst weten wat het origineel goed maakt. Dit hebben de makers hier niet begrepen. Fright Night was een horrorfilm met wat komedie, dit is een komedie met nauwelijks horror. En dat - net als de vampiers - zuigt! Deze mag onmiddellijk de prullenmand in vind ik. Het is allemaal niet eens leuk en van de vrouwelijke vampier gaat geen enkele dreiging uit. Ragsdale en McDowall kunnen de boel ook helemaal niet redden en gaan ten onder in deze flauwe zooi. Als echte Fright Night liefhebber kun je dit volgens mij onmogelijk een goede film vinden.

Fijne doch ook voorspelbare horrorkomedie met enkele knappe special effects. Judge blijft mijn favoriet maar ook Coombs als de FBI agent met hitlerkapsel die in zijn jeugd misbruikt werd als seksslaaf door een sekte is echt een extreme mafkees. Ik ken maar weinig films waar humor en horror zo leuk door elkaar lopen. En dan nog Ermey, de eeuwige drill sergeant, die zelfs na zijn dood voor orde en rust zorgt. Iets te angstaanjagend voor de jongsten wel. The Frighteners doet het bijna een kwart eeuw na datum nog altijd goed bij mij. Hier zit een viertje in.

Halloween Screenings #1

Rated X by the British Film Board. De Britten hadden niet veel nodig om zwaar te censureren, want tegenwoordig zou men aan deze grindhouse film gewoon een 12+ keuring geven. De moorden gebeuren voornamelijk offscreen. Frightmare voelt aan als een Italiaanse giallo zonder echt een giallo te zijn. Daarvoor voldoet Frightmare onvoldoende aan de eigenschappen daarvan. In tegenstelling tot (goedkope) Amerikaanse horrors, die de eerste de beste amateurs in een rol steken, is er hier sprake van opgeleide theater-acteurs en dat loont, want het acteerwerk vond ik meer dan behoorlijk van zowat iedereen. Vooral de performance van Sheila Keith als de bloeddorstige oma is creepy. Voor een avondje griezelen is dit niet meer dan een opwarmertje. Op naar level 2.

Australische jeugdfilm uit de tijd dat kinderen nog geen PC en internet hadden en avonturen beleefden in de buitenlucht. Leunt aan bij de Disney film en het mystery element roept inderdaad de naam Spielberg op (alsook Henry Thomas). De blanke beschaving komt in aanraking met oude aboriginal legendes en laat de verbeelding op hol slaan. Leuk voor een keertje.