Opinions

Deze film verdient veel beter als het gemiddelde. Deze middeleeuwse actiethriller is mooi gefilmd en erg onderhoudend. Het verhaal is dun en veel verrassingen zijn er niet maar dat mocht hier de pret niet drukken. Berdal als moordzuchtige plunderaarster is een sterke persoonlijkheid op het scherm, en is ook de enige villain die verder uitgewerkt wordt. Soms heb je films die zo vlot gemaakt en rechttoe-rechtaan zijn dat ze gewoon erg goed zijn. Eenvoudig maar uitstekend vermaak.

Eén van mijn favoriete horrorfilms, omdat hij zo intens dramatisch is. Deed me denken aan griekse tragedies, waar liefde voor altijd ongrijpbaar wordt door mateloze ambities. Het laatste moment is hartverscheurend. Zelden horror met zoveel emotie gezien.

En de transformatie van Goldblum is ongelooflijk smerig. CGI kan niet tippen aan het echte creatieve werk, dat van de handmade make-up effecten van Walas. Zoals we gewoon zijn bij Cronenberg gaan fysiek en psychisch verval opnieuw hand in hand. Schitterende en tijdloze film, die spijtig genoeg nog het statuut van klassieker niet heeft. Een dikke 5 verdomme !!!

Zeer goede familiefilm over twee dappere jongens. Er valt zowel voor kinderen als voor volwassenen te genieten. Voor de kinderen het vliegtuigavontuur, voor de volwassenen het achterliggende misdaadverhaaltje. Veel avontuurlijke situaties en puik gefilmde actiescènes: vooral dat de kinderen uit het vliegtuig in vrije val naar beneden tuimelden zag ik helemaal niet aankomen. Ook Tom Sizemore die meer Kerstman dan gangster was, zette een rol neer die we niet van hem gewend zijn.

Stelt weinig voor. Film over een koppel zwendelaars, waarbij een oninteressant romantisch sausje overgegoten wordt. Ik heb het al niet hoog op met films waar misdadige praktijken als cool worden neergezet, komt er dan nog bij dat de dialogen bijna de hele film door uit leugens en halve waarheden bestaan. En zo verloor deze film zelf een hoop focus door teveel te willen inzetten op allerlei twists. Die ene scène met die gokchinees bij de paardenrennen was voor mij de beste van de film. Daar heb ik me laten vangen., en daar werkt het ook! Veel goede woorden voor Margot Robbie, die naast erg mooi ook erg talentvol is. Gelukkig zien we haar niet meer in dit soort films en kiest ze thans voor echte karakterrollen. De pervert Farhad zorgde voor de komische noot. Er flakkert nu en dan eens iets goeds op in deze film, maar het is niet genoeg om het uit het moeras der middelmatigheid te halen. 2,5*

Spannende film en beter dan ik me hem herinnerde. Een oud scheepmansverhaal komt precies honderd jaar na datum tot leven. De geesten van verdronken schippers meren, gehuld in een dikke mist, aan in het haventje Antonio Bay om wraak te nemen op een gebeurtenis die er toen heeft plaatsgevonden. The Fog is een meesterwerk in het scheppen van sfeer, iets waar Carpenter in uitblinkt : die mist-effecten zijn knap gedaan en versterken de spanning samen met zijn vertrouwde synthesizer werk. De film is een feest voor het oog en zowel Adrienne Barbeau (zijn toenmalige echtgenote) en Jamie Lee Curtis waren in die periode vaste waarden in Carpenter's films.

Komische herwerking van het theaterstuk Ruy Blas van Victor Hugo dat zich in Spanje afspeelt op het eind van de 17de eeuw. Een belastinginner valt in ongenade aan het Spaanse hof en zweert wraak op de Duitstalige koningin , en beraamt nu zelf een plan om haar in ongenade te doen vallen bij haar gemaal, gezien ze niet ongevoelig is voor een slippertje. Daarvoor zal hij zijn eigen kamerbediende, Blas, gebruiken, die een geheime aanbidder is.

Voor mij één van de beste films met De Funès, in de top 3 samen met La Grande Vadrouille en Le Corniaud. Denk dat dit al de vijfde of zesde keer is dat ik deze zie. Altijd evenveel lachen.

Je ziet hier De Funès op het hoogtepunt van zijn kunnen. De dialogen en situaties zag ik bijna in stripvorm voor mijn ogen. Heerlijk acteerwerk, een flink tempo en knappe timing in de scènes maken dit tot een onweerstaanbare komedie met spaghetti-western accenten.

Bijzonder doch niet memorabel... Dit slim geconstrueerd noir verhaaltje begint weinig beloftevol in het eerste half uur, maar eens alle elementen samenkomen krijg je dan toch een mooi afgewerkt geheel. Dat is meteen het enige (wel heel sterke) pluspunt. Het viel mij wat tegen, en ik denk dat het overmatig gebruik van close ups en de lage toegevoegde waarde van het zwart-wit daar voor wat in zit. Ik las dat dit debuut van Nolan volgende maand in de Criterion Collection uitkomt als een director-approved special edition.

Criterion - Following

Slaapverwekkend. Meteen ook één van de vreemdste films die ik dit jaar heb gezien. Van Cannon ben ik actiefilm gewend, maar dit is een erg atypische jaren '80 film. Het eerste stuk van de film is een meer dan één uur durend circus, waarbij de liefde-haat relatie van Eddie en May centraal staan. Toekijkend, een oude man die in zijn vuistje lijkt te lachen. Je weet niet waarom alles is zoals het is. Pas in het laatste half uurtje wordt het uitgelegd. Voor mij kon het de film echter niet meer redden, vooral omdat het geen steek houdt dat het koppel de oude man de hele film door negeren, terwijl hij eigenlijk de sleutelrol in dit verhaal heeft. Soms wel intrigerend maar bovenal enorm vermoeiend eerste uur. Het is voor Basinger dat ik de film heb bekeken maar ze viel me redelijk tegen.

Ja, leuke film, inmiddels 35 jaar oud. We worden er niet jonger op Het is nog niet eens een dansfilm pur sang, maar meer een licht verteerbare feelgood film. De jongeren in het boerendorp Beaumont rebelleren tegen het morele gezag en willen een dansavondje organiseren. Ik kan nog steeds van dat eenvoudige ongecompliceerde genieten uit deze 80s films. Het is toch vol bescheidenheid en met goed sentiment gemaakt. Just have fun! Een verbod op dansen mag misschien als overdreven aanzien worden, vroeger had de kerk vooral in rurale gebieden veel meer grip op haar inwoners en was de priester de herder die zijn schaapjes moest behoeden voor verderf. De soundtrack bestaat uit onsterfelijke klassiekers.

Ook geniale dialoog waar ik echt plat van lag:

Ren: You like Men At Work?

Willard: What men?

Ren: Men at work.

Willard: Well where do they work?

Ren: No, they’re a music group.

Willard: Well what do they call themselves?

Ren: Oh no! What about the Police?

Willard: What about ’em?

Ren: You ever heard them?

Willard: No, but I seen them.

Ren: Where, in concert?

Willard: No, behind you.

Ter land, ter zee en in de lucht.

Zeer goede Bond. Eén van mijn favorieten. Deze Bond onderscheidt zich vooral met een simpel verhaal, veel goed gechoreografeerde actie, mooie locaties. De sfeer neigt hier meer naar de avonturenfilm dan naar een echte 007 film maar is mij een zorg. De bad guys zijn karikaturen, die nauwelijks dialoog krijgen (Locque zegt in de film geen woord) met uitzondering van Kristatos.

Carole Bouquet als Bondgirl is wel geslaagd, ook omdat ze op een bijna natuurlijke wijze in de film komt vanaf het begin. Dat is heel wat anders dan de occasionele bimbo's in latere Bondfilms, die niet meer dan een verplichte toevoeging zijn. En dan de prachtige actiescènes : vooral deze skiscène in het Alpenstadje Cortina is adembenemend. De Bondsong van Sheena Easton vind ik nu net één van de betere... past erg goed. Mysterieus, avontuurlijk, idyllisch... De toon is heel naief in For Your Eyes Only... het bulkt van de dommigheid in sommige scènes (zonder skistokken skiën, de identigraph, wanneer hij achter Locque zit kent hij precies alle shortcuts om hem de weg af te snijden ) etc. maar in Bondfilms zie ik dit graag over het hoofd.

"Everybody's Kung Fu Fighting" in deze hommage van Minkoff aan de Japanse beeldcultuur.

Ik verwachtte er niet zoveel van, en uiteindelijk heb ik deze film ten zeerste kunnen smaken. Visueel is het de ene schilderachtige frame na de andere met aantrekkelijke kleuren. Naar verhaal toe is het een mix van coming-of-age op zijn "Karate Kid" met een vleugje Lord Of The Rings en met gevechten die gechoregrafeerd werden door de man achter de actiescènes uit "Crouching Tiger Hidden Dragon". De vechtscène tussen Jet Li en Jackie Chan behoort tot de hoogtepunten.

Voor wie al enkele jaartjes meegaat : die witharige heks die haar haren als wurgkoorden gebruikt is vast en zeker een verwijzing naar het oude computerspel "Shinobi". Daar deed het me toch direct aan denken. Al zijn de dialogen standaard en het verhaal zo eenvoudig als een Japanse tekenfilm, het is goed in elkaar gestoken ontspanning, die zich vooral richt tot een jonger publiek. Ik heb er erg van genoten en zal deze zeker opnieuw bekijken.

Een splatterversie van Alien, zo zou je het kunnen noemen. Deze trashy B-film komt iets ranziger uit de hoek met een hoop slijmerige effecten en de twee actrices gaan enkele keren uit de kleren god weet waarom. Goed, verder zal ik er niet over klagen want ze mochten wel gezien worden. Niet dat het de film er allemaal beter op maakt. Integendeel. De eerste helft viel wel nog mee met de gekende cheesy elementen zoals bliepende synthesizer en veel flashy kleurtjes, maar daarna wordt het een warboel. Alle scènes met het creatuur zijn mislukt maar wanneer het op de make-up effects aankomt dan was het weer redelijk geslaagd.

Prima avonturenfilm over een commando dat belast is met een delicate missie in Joegoslavië. Veel actie en enkele spannende scènes o.a.in een Duits goederenstation maken van deze film een bijzonder leuke kijkbeurt die niet moet onderdoen voor zijn voorganger The Guns of Navarone (1961) . De acteurs uit de eerste film zijn allemaal vervangen door jongere acteurs waarvan Harrison Ford en Franco Nero de opvallendste zijn. De interactie tussen de Chetnik officier (Richard Kiel) en Weaver (Weathers) is lekker racistisch ("you bleed red blood heh blackie"). Alles heeft hier nog die lekkere oldschool vibe.

Amerikaanse (knullige) versie van een Shaw Bros film. Een team van vijf martial arts vechters moeten de dochter van een politicus bevrijden uit de klauwen van een sekte. De gevechten zijn redelijk zwak maar aan actie ontbreekt het niet, dat mag gezegd worden. Zinema slaat de spijker op de kop : dit lijkt inderdaad eerder op een The A-Team aflevering.

Reddingsoperatie in Talibangebied

Mooi gefilmd, prachtige beelden dat valt niet te ontkennen. Maar mooifilmerij maakt daarom nog geen goede film. Het zag er ook verdomd ongeloowaardig uit. Je vraagt je af hoe ze een week lang aan eten en drinken raken, en een berg overgaan om net daarna de frisse Talibanstrijders tegen het lijf te lopen, alsof die hen met alle gemak hebben kunnen opsporen . Ook de actiefilmcliché komt pijnlijk om de hoek loeren. Dat de goeden vijftig keer onmiddellijk raak schieten en de slechten eerst honderdmaal ernaast heb ik inmiddels wel gehad. Geen film waar je je bij verveelt maar overal erg volgens de standaardformule.

In de jaren 60 vochten autoconstructeurs hun concurrentie uit op de racebanen. Ford ging bij wijze van marketingstrategie de strijd aan met Ferrari om zijn bedrijf uit de financiële moeilijkheden te helpen. Hij verzekerde zich hierbij de medewerking van sportwagenontwerper Carroll Shelby en van de vergeten testpiloot en raceheld Ken Miles. Dit is een heel goede film geworden met humor, drama en spectaculair in beeld gezette races. Ik vond persoonlijk Rush net dat ietsje beter als koersfilm, omdat ik zo'n films beter vind wanneer ze verteld worden vanuit het perspectief van de piloot. Ford v Ferrari kent heel wat technische prietpraat, wat me dan net iets minder aanspreekt. Het is allemaal wat geeky en overserieus. Het verhaal zit erg strak vast binnen de grenzen van de hele racewereld en de bijhorende drang/obsessie naar optimalisering van de wagens, die tot hun technische limieten gepusht worden en soms ver erover om het verschil te kunnen maken.

Maar wel heerlijk geacteerd en in beeld gezet en het biedt ook een mooie inkijk op de harde zakelijke relaties tussen managers en uitvoerend personeel bij de autofabrikant.

Behoorlijke production values voor een film uit 1940. Een heel ander soort Hitchcock, meer een avonturenfilm dan een thriller/misdaad, met ook wat humor ertussen. Een Amerikaanse reporter raakt betrokken in een politiek complot. Aan de scènes in het Nederlandse molenlandschap en de vliegtuigcrash zie je dat Hitchcock toch een ongelooflijke visie had want die zien er totaal niet zo knullig uit, gezien de technische beperkingen uit die tijd. Veel beweging en actie in de film, ook alweer geen evidentie. Maar wat me nog het meest zal bijblijven is die sfeer van net voor het uitbarsten van WO II. De onheilspellende toon in de film laat voelen dat de oorlogsdreiging al eventjes in het collectief moet gezeten hebben. Een goede van Hitchcock die ten onrechte vaak vergeten wordt.

De dochter van een Chinese immigrant wordt gedood tijdens een bomaanslag door de "Authentic IRA", bedoeld om de politieke relaties tussen Britten en Ieren te ondermijnen... De vader zoekt wraak. Het verhaal klinkt helemaal niet nieuw maar de film betrekt toch een leuke bedenking over het politiek gaan van terroristische groeperingen en de manier waarop de twee regeringen met elkaar samenwerken om escalatie te voorkomen door hun radicale elementen in toom te houden .

Brosnans Hennessy personage lijkt verdacht veel op Gerry Adams. IRA politiek en terrorisme zijn twee delen van dezelfde slang, zegt Jackie Chan en dit vat zo'n beetje samen waar het allemaal naartoe gaat. Vuile spelletjes worden gespeeld maar de Chinaman trapt er niet in en voert de oorlog op zijn manier. Zonder meer een leuke film met dito wendingen, die niet onopgemerkt voorbij gaat.

Het kon makkelijk melo worden met zo'n onderwerp, maar de makers komen er goed vanaf met een film die een midden weet te houden tussen drama en een meer avontuurlijke film. Het typisch Hollywoodiaanse einde is misschien nog het slechtst hier daar ben ik het mee eens, maar in zijn geheel zeker een sympathiek overkomende film die ook wat humor in petto heeft met de twee kinderen. Ondergewaardeerde film met Gibson vind ik.

Je moet al een zuur ventje of een zure troela zijn om niet van deze film te houden. Ik vind dit toch misschien wel de allerbeste film uit de jaren '90. Als je me zou vragen naar een echt perfecte film zou ik al snel op Forrest Gump uitkomen. Het is een sterk en inspirerend sprookje over een man met een beperkt IQ die toch een compleet leven leidt met alles wat erbij hoort. Misschien speelt dit lage IQ zelfs in zijn voordeel omdat hij op die manier spontaner leeft. Aan de kijker om te oordelen. Veel van deze film gaat ook over het ondoorgrondelijke mysterie van het leven, dat onverwachte wegen kan opgaan, net als het pluimpje dat als intro en outro dient.

Er zit hier ook geen enkel nutteloos moment in. Alles is zo goed gescript met quotes die blijven hangen, het tempo is magisch alsook de hartverwarmende band tussen Jenny en Forrest en de soundtrack is heerlijk. Volgens de film zou veel van Amerika's culturele betekenis aan Forrest te danken zijn: het aftreden van Nixon in het Watergate schandaal, de smiley, Elvis Presley's moves, de opkomst van Apple. Dat maakt het natuurlijk zowel grappig als dromerig. Ook grappig is de diklippige Bubba met zijn garnalenobsessie. Natuurlijk is dit vooral een feelgood film en enig realisme is hier zeker ver zoek. Het werkt beter als je dit als een sprookje bekijkt. Toch komen de minder leuke kanten van de realiteit dichterbij wanneer je de oorlog in Vietnam, het lot van luitenant Dan en de ziekte van Jenny erbij neemt. Tranen met tuiten huil ik elke keer wanneer dat einde eraan komt. Niet omdat hij het ultieme geluk vindt, maar net omdat zijn leven plots even na al die emoties, op een rustmoment uitkomt. En ook als kijker laat je dan alles los.

Uitstekende western met een leuke cast vond ik. Gelukkig niet teveel van dat cliché pief poef paf gedoe... hoewel klassiek van inhoud, was de film voorzien van een diepe dramatische laag over berouw, spijt en boetedoening. Gevoelens die in het geval van John Henry in de weg staan van gerechtigheid en een pijnlijk dilemma worden voor de man. De baddie rollen gaan naar Brian Cox als landdief en naar Aaron Poole als het uitschot dat het dorpje terroriseert. Tegen mijn verwachtingen in vertolkte Wincott dan weer een sympathieke hitman. Maar ook de chemie tussen vader en zoon liet me op enkele momenten niet onberoerd.

Behoorlijk. Al is het inderdaad waar dat soms teveel hooi op de vork genomen wordt. Van een moordzaak naar corruptie bij de flikken naar drugsproblemen... De film gaat meer dan eens uit balans, vooral met de flinke uitbreidingen rond het liefdesleven van de twee cops, Paul Newman (die weer prima in zijn rol zit) en een jonge Ken Wahl. De film wil een schets geven van de verloedering van de Bronx in de jaren '70, waar een toevloed van immigranten en chronische werkloosheid voor een waanzinnig hoge criminaliteit zorgen, waar de politie amper raad mee weet. Nee, het moet niet gelukkig leven zijn geweest in de Bronx... de film laat de camera vaak over de puinhoop glijden die de wijk toen was. Sfeervol beeld maar over het algemeen een chaotisch gestructureerd verhaal.

Episch Frans historisch drama dat zich visueel mag meten met Lawrence of Arabia, maar met zijn drie uren ook vaak langdradig wordt. De koloniale avonturen, of het nu van Engelsen of van Fransen is, blijft een goede voedingsbodem voor zo'n films. Fort Saganne was in zijn tijd de duurste Franse film ooit gemaakt. De Franse bezetters in de Sahara proberen allianties aan te gaan met bepaalde lokale klanchefs om hen tegen de vijand op te zetten, Sultan Omar. De aankomende eerste wereldoorlog zal ervoor zorgen dat Frankrijk haar belangstelling verliest in de regio en Charles Saganne er bijna alleen voor staat om de fragiele positie te verdedigen tegen de vijand. Daarnaast volgen we ook enkele sentimentele perikelen met een rijke socialite (Sophie Marceau) en een journaliste (Catherine Deneuve), die allesbehalve boeiend waren. Het acteerwerk van Depardieu imponeerde me ditmaal niet.

Goede avonturenthriller uit Australië. Ziet er heel professioneel uit voor zo'n lowbudgetfilm en had zeker bioscoop-potentieel. De eerste leek het een avonturenfilm voor kinderen maar in de tweede helft wordt de toon een flink stuk grimmiger en gewelddadiger. Cast bestaat niet volledig uit onbekenden : de bad guy uit Commando met Schwarzie, Vernon Wells speel één van de ontvoerders al zie je zijn gezicht niet. En Rachel Ward speelde de hoofdrol in Against All Odds. 3 verdiende sterren.

Crime does not pay...

In the year 2017...

Futuristische gevangenisfilm die me erg is bevallen. Met Stuart Gordon aan het roer weet je dat het iets bijzonders wordt. Fortress speelt zich af in een dystopische toekomst waar een koppel slechts één kind mag krijgen. John Brennick wordt gevangen gezet wanneer hij zich naar een vrije zone wil begeven met zijn zwangere vrouw.

De Fortress is visueel een goed ontworpen universum waarin het verticalisme van de locatie voor een bijzonder gevoel van ruimte zorgt in enkele scènes. Directeur Poe zwaait er de plak samen met ZED-10, een computersysteem dat instaat voor de maximale beveiliging. De gevangenen krijgen implantaten in hun maag (intestinators genaamd) die hun agressief gedrag in toom moet houden. Verder lopen daar nog zwaarbewapende cyborgs rond die naar het einde toe een rol spelen.

Amusement verzekerd, één van de leukere met Lambert. Hoewel Fortress de meest commerciële film van Stuart Gordon is, verloochent hij hier zeker zijn horrorfilm-roots niet en drukt zijn stempel met een paar gore scènes. Fortress is een ontzettend lompe actiefilm maar het was een genoegen om die weer eens op te zetten.

Verschrikkelijk flauw op momenten. Een pas gescheiden jonge vrouw raakt tegen haar wil betrokken in een complot tegen de paus. Het duurt eigenlijk te lang, zeker de scènes naar het einde toe waarbij afwisselend van een opera naar een wilde auto-achtervolging geswitcht wordt vond ik veel te lang duren. Geen film die ik wil terugzien, maar de seksueel geobsedeerde Dudley Moore en de bijbelverkopende dwerg vond ik geslaagd. Hollywood seut Goldie Hawn daarentegen probeer ik meestal te mijden in films : haar manier van acteren ligt me niet.

Business is war: it's dog eat dog and rat eat rat ...

Goede film, boeiend gebracht en lichtjes humoristisch zonder daarin te overdrijven. Net als een lekker sappige Big Mac is The Founder lichte kost. Of hoe Ray Kroc, een matige verkoper van mixers zijn kans zag om van een klein hamburgertentje een success-concept te maken. De twee broers McDonald waren twee brave zielen, maar ze misten het ondernemerschap en de ambitie van Kroc en wensten liever klein en lokaal te blijven. De persoonlijkheid van Kroc wordt in een iets controversiëler daglicht gesteld. Uiteindelijk misbruikte hij het vertrouwen van de broers door hun business-idee van binnenuit te stelen en speelde hij het spelletje vuil door hen uit hun eigen zaak te kopen. De film geeft ook stap voor stap een mooi lesje van hoe je een bedrijf heel groot kon maken en hoe zaken doen keihard kan zijn. Ambitie, visie en in je product geloven... Anderzijds is de manier van werken van Kroc ook typisch kapitalisme en globalisme, waarbij het menselijke aspect ondergeschikt is aan de winstcijfers en daar kan je principieel wel enige kritiek op hebben. Zeer goed!

Dood, het begin van het eeuwig leven

Aronofsky's reflectie over de dood heeft me wel geboeid, al vond ik het een tikkeltje pretentieus en staken de beelden soms de ogen uit. Het verhaal gaat over het leren accepteren van de dood, niet als een einde, maar als het begin van iets nieuws. De film neemt afstand van religieuze prietpraat (zowel Christenen als Maya's kennen bvb de boom van het leven en er waren ook elementen uit oosterse godsdiensten in verwerkt) en maakt zijn idee of overtuiging duidelijk doorheen drie verhalen die zich afspelen in verleden, heden en toekomst. The Fountain is een film die om denkwerk vraagt en zich niet zomaar geeft aan de kijker door zijn overvloedige symboliek. Het is echter wel een film die inhoud heeft en weet welke boodschap hij wil overdragen, al wordt het wel oerserieus en nogal intellectueel aangepakt met die drie verhaallijnen. Zo vond ik de eerste 15 minuten, met al die scènes die later zouden terugkeren in het verhaal compleet nutteloos en onfunctioneel. De film had in het heden moeten aanvangen.

Herziening.

Vermakelijk maar helaas met Hugh Grant, één van irritantste acteurs die ik ken. Deze romcom lijkt een ode aan het "liefde op het eerste zicht" fenomeen met de verschillende koppeltjes die gevormd worden gedurende verschillende trouwpartijen. Laatste huwelijk vond ik het leukste stuk maar ook Fiona die toegeeft dat ze al jaren een boontje heeft voor Charles vond ik een sterker moment in de film. Verder zijn de personages nogal karikaturaal en zie je ze nooit in een andere context dan op trouwfeesten wat de film aan de oppervlakkige kant houdt. Ook Rowan "Mr. Bean" Atkinson mag zijn nummertje opvoeren. Niet altijd even leuk maar je blijft er wel naar kijken...

Heeft iets mee van de X-Files, en ook van Blairwitch Project, en in de allereerste plaats is dit volledig FAKE. De film doet heel wat inspanningen om dit als waarheid te doen doorgaan, maar het is dus quatsch en barst van de stereotiepen over "alien abductions". Ook de "real footage" is geacteerd.

En verder is dit niet echt goed te noemen :

-de geloofwaardigheid is al zoek met de footage. Alsof zo'n tapes vrijgegeven zouden worden voor entertainment-doeleinden

-de link tussen aliens en God... I am God zegt de alien...

- Clichés aan de lopende band, en dan toch mysterieus willen doen. Iets nam me mee, ik weet niet wat, ik weet niet hoe... Abbey meid, je werd ontvoerd door aliens met een "beam me up scotty" straal en behandeld door aliens die een dikke sonde in je reet staken.

Dit had een sterke film kunnen worden indien het archiefmateriaal écht was. Maar dat zullen we spijtig genoeg nooit meemaken. Geef me maar een fictie over dit onderwerp. De discussie over het bestaan van buitenaards leven is veel stimulerender dan de mogelijkheid tot ontvoering door aliens, dat vooral als een fabeltje overkomt voor goedgelovige zielen.