Opinions

Mooie melancholische overpeinzing die Yang hier schetst, vooral in combinatie met een gemoedelijke sfeer en de prachtige longtakes. Yang maakt uitstekend gebruik van zijn omgeving en het is heerlijk om vanuit de stad in de sereniteit die het pension biedt terecht te komen. Ook typisch aziatisch, niets-aan-de-hand cinema maar toch met hele sterke levensbeschouwende thema's. Only in Asia.

Aangenaam verrast door deze film van de Mr. Horror collectie.


Tuurlijk is dit verhaal niets nieuws onder de zon, ook de mindfuck constructie is niets nieuws maar wat is deze film zeer kundig uitgevoerd. Vooral visueel vond ik deze film ook erg mooi, aangename shots, mooi kleurengebruik en ook mooi om te zien hoe de visuele look omslaat als we eenmaal in het macabere brein zitten van John. Erg sfeervol, vooral die blauwe gangen in dat appartement vond ik erg tof. De weerspiegelingen van de voorwerpen uit het appartement naar het appartement van Anne en Kim vond ik erg inventief. Toch wat subtiele hints naar de kijker om te laten zien dat John zijn eigen droomwereld heeft geschapen. Sommige spiegelingen waren iets te obvious maar dat bederft de kracht van Naboer niet. verre van zelfs. En dat terwijl Sletaune al veel overduidelijke spiegelingen eruit heeft geknipt.


Naast de visuele flair en de sfeer heeft Naboer ook een uitstekende cast. Mosli en Schacht zetten overtuigende performances neer en Joner speelt zelfs de pannen van het dak. Terecht dat hij hier een prijs voor heeft gewonnen. De seksscene vond ik van een enorm hoog niveau. Wrangen sadistisch.. Echt een kick in the stomach. De voorafgaande weirde gesprekken waren nog maar een voorbode, op dat moment besefte ik ook: dit is complete waanzin. En dat hoort de kracht te zijn van een filmpje als deze. [spoiler[Dat de zusjes stonden voor zijn onderbewuste, was wel al snel duidelijk. Maar de kracht in dit soort constructies zit voor mij niet in de kijker in het ongewis laten, de waanzin moet goed overgebracht worden, en dat lukt Sletaune. Dat ie dan visueel ook nog veel moois laat zien, tel daarbij de visuele verschillen in stijl tussen droom/realiteit op, en ik ben helemaal om. Een vergelijking met Lynch kan niet uitblijven, veel proberen het maar Sletaune laat zien dat hij best in één adem genoemd mag worden met Lynch. Ook de overeenkomsten met de stijl van Polanski zijn overduidelijk. De score van Boswell versterken het bevreemdende en claustrofobische gevoel alleen maar. Over het veel bekritiseerde einde ben ik wel te spreken, schetst juist perfect hoe ver heen John eigenlijk is. Ik dacht tegen het einde eerder aan een "het was maar een droom" einde, en dan krijg je dat laatste shot. Briljant!.


Enorm verrast, en eindelijk weer eens een regisseur die weet hoe je een dergelijke mindfuck construeert. Die weerspiegelingen zijn ook een erg fijne touch, wat ook weer value geeft voor herzieningen. Enig minpunt vind ik dan wel de speelduur, had wel wat langer gemogen. Een fijne Lynch-light, die wel wat minder complex is maar zeker niet veel minder dan de meester van de mindfuck. Er wordt een perfecte balans gevonden tussen visuele flair, leuke vondsten, sfeer en een bevreemdend plot. Sletaune .

Wel een degelijk coming of age filmpje maar het probleem vindt ik toch vaak dat het compleet by the book gaat. Meeste coming of age films weten mij nooit te verrassen.

Met het acteerwerk is overigens weinig mis. Acquart speel erg sterk en heeft een zeer sprekende mimiek maar vooral Haenel steelt de show. Die heeft wat eyecatchend, een beetej de charme die Scarlett Johansson ook heeft. Daar deed ze me vaak ook aan denken. Haar personage was dan wel weer zeer interessant. Zeer geïsoleerd en cijfert haar true self weg puur voor acceptatie. Helaas ligt de focus niet totaal op haar.

Ook heb ik totaal niks met deze thematiek. Nooit heb ik geworsteld met dit soort zaken toen ik een puber was. Al met al een goede film in het coming of age genre, al blijkt nu wel weer dat ik er niet te veel in een korte periode moet kijken zodat het op herhaling gevoel uitblijft.

Is er een regisseur die zulke nederige, oprechte en bescheiden films maakt als Payne? Ik ken ze niet. Heerlijke film weer van Payne. Qua film ook weer typisch Payne. Sterk acteerwerk, sfeervol, zowel qua narratie als karakterontwikkeling een 'road trip' en zeer sterke humor. Payne weet het weer voor elkaar te krijgen prachtige fragiele personages op het scherm te toveren.

Wat ik vooral erg sterk aan Nebraska vindt is dat de melancholische overpeinzing zo subtiel gebracht wordt. Dern's personage spreekt zich er nooit over uit maar komt bij de kijker wel met een flinke impact aan. Ik gaf laatst nog aan dat ik normaal gesproken niets kan met films met senioren in de hoofdrol maar dit is weer zo'n uitzondering. Dan moet je echt van goede huize komen, al is dat aan Payne wel besteed.

Payne's films en haar personages zijn bescheiden, oprecht en hartverwarmend, in handen van Payne's regie is dat goud waard. Nog geen Sideways maar een hele mooie film. Hele fijne filmmaker.

Chaotische onevenwichtige schoonheid

The Necessary Death of Charlie Countryman is een film met veel gezichten. Doet heel veel goed, en evenveel fout. Het concept biedt uitkomst en de uitwerking is ook niet altijd beroerd. Het leunt vooral op het prima spel van LaBeouf. Wood is verder ook vrij aardig met een geloofwaardig accent en ja Mikkelsen op de automatische piloot maar dit soort rollen zijn hem wel op het lijf geschreven.

Al zit de grote achileshiel 'm in de situatie van Gabi, heel erg matig uitgewerkt en Bond lijkt hier zelf ook niet te veel over nagedacht te hebben. Samenhang ontbreekt volledig. Ook de ongeloofwaardigheid breekt de film wat op, zie toch liever een wat geloofwaardigere situatie. Mijn plezier haalde ik vooral uit de interactie tussen Charlie en Gabi maar vooral de best aardige visuele stijl. Op momenten is de film ook best grappig, en dan heb ik het niet over de infantiliteit die de beste vriend van Harry Potter tentoonspreidt.

Zeer aardig, maar helaas ook erg veel gemiste kansen. Had toch een alleraardigste film kunnen zijn. Door LaBeouf en de stijl toch nog wel de moeite waard.

Gemiddeld.

Niet zo goed zoals de critics willen doen geloven. Dit staat bekend onder het Stoller effect, zijn films willen wel vaker meer lof te krijgen dan het verdient. Erg vermakelijke film maar nergens hoogstaand. Aan Byrne ligt het niet, die draagt heel de film, hoe grote Rogen fan ik ook ben. Efron is een miscast, die heeft gewoon geen komische feel, neemt zichzelf als acteur ook te serieus. Geen zelfbewustheid, timing en delivery. Als fratboy deels geslaagd, puur omdat het een lekkere vent is, verder komt ie niet dom genoeg over.

Het script is ook niet zo sterk. Voor de buitenwacht kan het best grappig lijken maar wie een beetje verstand heeft van comedy scripts mist toch scherpte en inventiviteit. Inventiviteit, dat is het grote probleem want het is vooral gerecycled materiaal. Er zitten best wat leuke grappen in maar die zijn helaas wel op één hand te tellen. Vermakelijk.

The Neon Demon is een allegorisch genot en wiens roofdier klimaat lastig te ontsnappen is. Refn trekt alle registers open en halverwege gooit hij nog eens wat olie op het allegorisch vuur. Echt werkelijk genieten. Hij weet de oppervlakkige thematieken van The Neon Demon perfect gestalte te geven en de synth doordrenkte score van Martinez (benadert zelfs bijna zijn magnum opus Spring Breakers) en cinematografie van Natasha Braier doen de rest. Onderschat niet de impact die het ook van een vrouwelijke DoP heeft voor een film met thematieken en de resultaten zijn enorm.

De dynamiek tussen Jesse, Ruby, Sarah en Gigi is zo intrigerend en vooral Jena Malone weet als Ruby de ideale balans te vinden tussen attractie en afstoting. Seksueel geladen, met exploitatieve uitspattingen en campy monoloog weet Refn echt een zeer beklemmende en betoverend universum te schetsen. Heerlijke afwisseling tussen in neon doordrenkte abstracte composities, betoverende close-ups van Elle Fannings intrigerende asymmetrische gezicht en exploitatieve set-ups zoals stomende douches. Esthetiek is alles. De mes deepthroat en corpse masturbation scene zijn van ongekende klasse. Nergens is het goedkoop effectbejag, het heeft echt zijn esthetische allegorische functie.

Dat Refn de titel sequentie opent met zijn initialen is geen onterechte grootspraak, want deze self-proclaimed branding is zwaar terecht. Hij maak zwaar unieke cinema, en met een visuele taal die mij als cinefiel echt enorm bekoort. Erg fijn dat Refn na de kritieken bij only God Forgives benadrukt dat ie nooit een crowd pleaser zal worden. Aan de oppervlakte lijkt vooral Refn inhoudelijk tekort schieten maar niets is minder waar.

Licht existentieel drama, zo ook een roadmovie, coming-of-age met een flinke dosis jeugdelijke ongeremdheid. Djukic geeft de film een hele aangename vrije vibe mee. Mooie Servische scenery prachtig gevangen in solide cinematografie maar helaas voelt The Disobedient ook heel erg ongehoorzaam aan en lijkt de film ook stuurloos en begint de film tegen het eind aan te slepen. Vooral op het punt van karakteruitdieping had ik ook meer van de regie van Djukic verwacht, vooral omdat Leni als personage wel veel verandering doormaakt maar de aanleiding helemaal niet zo goed tot uiting komt. Dat wordt wel heel goed verbloemd omdat Selimovic echt heel subliem acteert waardoor de beperkingen waaraan het script haar personage ketent niet zo opvalt.

Opvallend dat ik hier veel kritieken lees over de cliche's die deze film bevat. Beetje open deuren intrappen, types die als ze een stommefilm huren achteraf lopen te klagen over het ontbreken van geluid. Die primadonna's moeten lekker wegblijven bij dit soort films.

Voor dit soort meuk ben ik wel te porren.

Zeer vermakelijk filmpje. Typisch vechtsport filmpje, die mij af en toe aan GirlFight deed denken. Cast doet het gewoon modaal voor een filmpje als deze, Djimon Hounsou weet zich zelfs in dit soort films zichzelf in de spotlights te zetten, begint zelfs één van mijn favoriete acteurs te worden en Amber Heard weet ook in wat voor soort film zij beland is. Erg attractive lady maar ook veel meer dan alleen een lekker bekkie. Toont veel potentie voor een goede actrice.

Wat ook opvalt bij deze film zijn de sporadische technische hoogstandjes, toch wel een zeldzaamheid in dit soort films. Geweldige montage af en toe, ook het camerawerk is bij wijlen erg knap. Ook de vechtsscenes zien er zeer goed uit.

Kijkt ook heerlijk weg, vermakelijke uitwerking van het plot en gewoon een cast die het naar behoren doet.

MMA is what boxing always wanted to be.

En zo is het. Viel me niet tegen, vergeleken met deel 1 op elk vlak een verbetering. Veel meer MMA lore, erg sterke choreografie, meer MMA capaciteiten in de cast, ook leuk dat persoonlijke favoriet Machida even komt kijken en er is ook nog een veel beter alternatief gevonden voor Amber Heard; Jillian Murray .

Lovestory krijgt gelukkig ook veel minde focus maar hoort wel gewoon bij NBD. Vooral erg blij dat regisseur Jai White de rol als leraar op zich neemt. Jai White is toch wel één van mijn favoriete martial artists. En in een scene waar hij even los mag gaan weet ik weer, daarom vind ik de betse man zo geweldig, en dan geeft hij nog niet eens 50%. Ook al ligt de focus totaal niet op zijn character, hij steelt wel de show. Als MMA film gewoon erg sterk gebruik gemaakt van deze geweldige sport, ook al is MMA meer een middel in NBD2.

Visueel valt het ook goed mee, sterk kleurengebruik, scherpe fotografie. Tuurlijk komt er ook genoeg ordinair eye candy voorbij, zoals het hoort. The Beatdown is dan wel weer heerlijk, een heerlijke beloning voor waar je een uur naar toewerkt. Sterke choreografie, non MMA-ers zien er uit als UFC veteranen, erg fast paced, goed geschoten en op momenten ook best intens. Al is de outcome wel voorspelbaar natuurlijk. Ook gewoon erg goed geregisseerd van Jai White, maar voor wie een volbloed actiefilm willen kunnen beter ff verder kijken. Jai White blijft trouw aan de thematiek van de franchise.

Erg genoten weer. Op elk gebied een verbetering, de cast is ook op elk vlak een verbetering en de film kijkt gewoon weer erg lekker weg.

Totaal andere film dan ik verwacht had eigenlijk.

Erg mooie film. Leuke cast ook met de Eckhart, Nolte, Murphy en McKellen. Vooral die laatste is echt lekker bezig, wat een lekkere rol van hem. Vreemd om Murphy nu te zien in een film. Leuk plot ook, deed me een beetje denken aan Big Fish. Wel zo'n film waar ik niet zoveel over kwijt kan, de hele 'feel' klopt gewoon.

Een film met twee gezichten.

Costner vind ik een aangenaam acteur, alleen jammer dat ie veel van die shit projectjes uitkiest, al is dit best een aardig filmpje, vooral door zijn interessante uitgangspunt maar helaas weet Berdejo hier niet goed mee om te gaan. Laat ik beginnen met de casting van Baquero, wat toch wel een erg grote vergissing is geweest. Dat haar personage irritant moet zijn is duidelijk maar haar gebrek aan acteertalent is juist de grootste irritatiefactor.

Berdejo weet de spanning goed op te bouwen, hij zinspeelt op het suggestieve (wat een enorm pluspunt is) maar helaas blijft hij veel scenes veel te veel uitrekken waardoor veel scenes veel te langdradig worden, wat eigenlijk funest is voor het geheel. Gelukkig gaat hij op het einde weer helemaal los, en weet ie van een onvoldoende toch een voldoende te maken. Ook de sfeer is erg aangenaam. Het einde was gelukkig ook weer erg fulfilling.

Een film die de laatste dagen tal van vernietigende reviews heeft ontvangen, ook van zeer gevestigde namen in het reviewersgilde. Ook ik zag er geen heil in maar dat was toch misplaatst. Gewoon een prima film die een feestdag aandoet, meerdere verhaallijnen die bij elkaar komen en ook dat lukt ook niet onaardig. Wat de reden is dat NYE de nieuwe pispaal van de reviewers is is mij geheel onduidelijk.

Tuurlijk is het behoorlijk overkill met het aantal verhaallijnen (iets minder had wel gemogen), ook is niet elke verhaallijn boeiend en sommigen zijn helemaal niet zo boeiend maar over het algemeen gezien werkt het prima. Efron/Pfeiffer is zeer genietbaar. Berry/De Niro is aandoenlijk maar niet overtuigend, Heigl/Jovi is niet storend maar ook niet zo interessant verder (iets te zeurderig), Duhamel's verhaallijn is erg leuk, Biel/whatshisface is boring en Parker/Breslin was ook veel gejammer, Swank was ook soso, Vergara is zoooooooo vervelend (een spreekverbod is wel op zijn plaats) maar de show wordt toch echt gestolen door Michele/Kutcher. Waar ik bij de andere personages weinig betrokkenheid voelde had ik dat bij Kutcher en Michele wel. Enorm veel chemistry, leuke wisselwerking, Kutcher speelt overtuigend de wat pessimistische slacker en Michele is héééél erg overtuigend als love interest. Bloedmooi en ik heb sinds lange tijd weer een actrice crush te pakken . Die jurk ook .

Ook wordt er op momenten iets too much van verhaallijn gewisseld en ook qua screentime had er wel wat eerlijker gedoseerd mogen worden. Er worden nu toch een tal van personages ondergesneeuwd. Qua narratief loopt het ook best vlot, humor is vaak prima maar is op momenten toch wel erg banaal (Vergara anyone?) en veel bekende gezichten is altijd leuk (al zorgde het wel vaak wat moeite om bepaalde castleden te plaatsen). Ook erg fijn dat één van mijn favoriete nummers (Tom Waits) voorbij gekomen en dan nog deels gezongen door het engelenstemmetje van Michele. Prima gedaan, ook van Jovi overigens. Een verademing na the Voice vorige week. New York als setting rond oudjaarsdag is perfect voor een romantische film. Soms wat oversentimenteel, soms te afstandelijk maar ook erg mooi, warm en aandoenlijk.

Nee, bepaalde recensenten zijn wel een deel van hun geloofwaardigheid kwijtgeraakt inzake New Years Eve.

Prima remake. Deze vlak na Pour Elle gezien om een beter beeld te krijgen tussen de contrasten van de 2 films en ondanks dat Haggis bijna een exacte kopie maakt doet ie gelukkig wel een aantal dingen beter.

Vooral erg blij met het feit dat Haggis rustig de tijd neemt. De boel genoeg uitdiept en door de vele key events kan ie daar effectief naar toewerken. Crowe en Banks komen er ook veel beter uit, meer chemie, sterker uitgediepte relatie, door het voortkabbelende tempo wordt de moedeloosheid van John veel beter weergegeven en natuurlijk is de production value veel hoger. Ook krijgen bepaalde personages veel meer significantie.

Al blijven de toevalligheden erg spijtig maar de film is toch wel best spannend. Enorm sterke cast (Crowe, Neeson, Banks, Wilde en natuurlijk held Lennie James), de high production value en de nodige aanpassingen op het originele script zijn zeer welkom. Fijn dat Hollywood ook eens bewijst dat er ook positieve kanten zijn aan zo'n remake. Ook lijkt het plan van John veel doordachter dan zijn Franse collega.

Goede en gewenste remake.

Reichardt-light


Zeer onderhoudende film van Reichardt. Zoals Kohn al terecht aangaf is Night Moves de perfecte instap film in het oeuvre van Reichardt. Night Moves kent veel meer narratieve structuur dan haar voorgaande films en kent een opvallende vlottere pacing. Een interessante take op ideaal extremisme van Reichardt, waar ze haar sympathie voor het ideaal blootlegt, maar ook haar onbegrip jegens de daders.


De filmmaakster die in het begin op die meeting is lijkt Reichardt's standpunt te belichamen. ("I am not focused on big plans, i am focused on a lot of small plans". In ieder geval het standpunt wat ik ook inneem, vaak ook veel betere resultaten met geen slachtoffers. De personages van Eisenberg en Fanning staan hier lijnrecht tegenover waar Reichardt haar punt eigenlijk al maakt. Cast doet het naar behoren, alleen Eisenberg is een hit or miss, maar vond Sarsgaard en vooral Fanning erg goed.


Reichardt toont de voorbereiding, de daad en de nasleep ervan, op overtuigende wijze. Ook erg sterk hoe Reichards angles inneemt vanuit het perspectief van de buitenstaander (zie de camper, het restaurant etc.) waar ze toont dat het voor de buitenwacht niet opvalt als we in aanraking komen met dergelijke extremisten. Enige probleem dat ik had is het moment dat het personage van Eisenberg helemaal doordraait en Fanning's personage om zeep hielp.


Het voelde zowel misplaats binnen de film als dat Eisenberg die waanzin niet overtuigend toont. Lijkt me vooral het onvermogen van Eisenberg. Ik had het toch veel plausibeler gevonden als hij troost had gezocht bij Fanning, omdat ze beiden schuldgevoelens leken te hebben. Die kant leek het ook op te gaan bij hun gesprek, maar toch niet. Erg jammer. Ik weet nog niet hoe zwaar ik dit wil laten wegen maar nog niet te zwaar voorlopig. Ik heb toch wel erg genoten van deze Reichardt, ondanks dat de film min of meer een stijlbreuk is met haar vorige films en aan de andere kant ook weer niet. Goede film, met een kanttekening.

Echt zo'n filmpje die het bij het grote publiek nooit goed zou doen maar hoop dat de fans deze wel in de armen sluiten. Ik doe dat in ieder geval wel. Eigenlijk voelt het constant aan als een Raimi filmpje maar Gierasch is toch een stuk succesvoller na één poging dan Raimi na een stuk of 3.


Erg fijn filmpje. Qua sfeer weet het de toon perfect te raken, de demon designs zijn erg tof, de characters zijn echt state of the art en flink wat cheesiness. De characters zijn echt geweldig, vooral krom gelegen om de rol van Beach als Jason. Heerlijk die chicken reacties van 'm. Baird is een favoriete horror vixen in mijn boekje maar Sue Luther wist haar toch wel qua looks van dem at te spelen. Luther profileert zich als een porno actrice, leuk stoeipakje met echt enorme boobs . Cleavage en nudity is een groot goed binnen dit genre, helaas begrijpen veel regisseurs dat niet, Gierasch wel. Ondanks dat ze als tweede viool speelt is Baird ook uitstekende eye candy, leuk dat Furlong even voorbij komt als drugdealer nog wel (ironie), van Elizabeth ben ik eigenlijk geen fan maar ze loopt hier niet in de weg en Keena doet ook aardig mee. Leuk om haar transformatie te zien als passieve meid tot een echte horror vamp.


De sfeer doet constant hun werk, ook erg veel inside jokes (Furlongs gesprek met Nigel is hilarisch), ook veel beeldgrapjes maar de woordgrapjes doen 'm vooral. Erg veel WTF momenten, en die zijn voor mij toch wel van enorme waarde. Zoals de ass fuck scene van Baird maar de lipstick scene is echt briljant. Fijne dosis splatter blood. Veel leuke ongein, ook het einde van Luther was gewoon erg leuk. Sublieme sfeer, veel ongein, veel meligheid, veel camp en blote grote borsten (Bobbi Sue Luther FTW!). Erg ondergewaardeerd, al zal het nooit de waardering krijgen die ze verdient. Film doet eigenlijk nog meer dan wat ik van zo'n film verwacht dus ik geef het gewoon de volle mep. Dit is de Evil Dead die Raimi had willen maken.

Let's snuff the sucka.

En zoals verwacht dus sprong dit deel er bovenuit. Erg toffe personages, heerlijke setting, tof sfeertje maar de kracht in deze film zit hem vooral in de prachtige score van Angelo Badalamenti. Erg veel toffe scenes in dit deel en natuurlijk Roland Kincaid . Het werd tijd voor een brok mannelijk testosteron na al dat i love you gezwam uit deel 2.

Acteerwerk is degelijk, leuk om Arquette in zo'n vroeg stadium te zien. Alleen jammer van Langenkamp, heel wat jaartjes later is ze niet beter in acteren geworden, erg jammer. Al met al erg genoten, met veel dingen om van te genieten in deze film en zonder twijfel de sterkste in de reeks tot nu toe (dank je wel Angelo Badalamenti).

Wanna suck face?


Ja hoor, twee geweldige delen op een rij, de serie herpakt zich erg sterk na het slechte deel 2 en het matige deel 1 is de serie toch lekker op gang aan het komen. Erg tof deel. De stereotypes worden weer flink uit de kast getrokken. De jock, de nerd, de introverte protagonist etc. Erg veel toffe scenes waar ik die met het waterbed maar de meest geweldige vind ik toch die scene met Debbie en haar bonebreaking en insect mutation. Wat was dat tof, erg leuk dat ANOES deze campy twist gaf. Die kill van Sheila was ook wel erg leuk.


De nieuwe Kristen is cute en Alice is een waardig opvolger van deze protagonist. Komedie gehalte is een stuk hoger in dit deel maar ondanks dat is dit deel niet komischer dan de vorige delen. Sfeertje wordt wat duisterder hier en visueel is het ook wel goed te pruimen. Ook erg leuke references hier en daar.


De serie komt erg goed op gang nu, herzieningen bevallen goed. ANOES heeft eindelijk de juiste toon gevonden. Hopen dat ze dit vasthouden.

Eigenlijk behoorlijk belabberd dit. Maar dankzij het heerlijke eighties sfeertje en wat onbedoelde ridicule scenes toch nog wel aardig. Al hoeft ANOES 2 niet te rekenen dat dit laatste punt in het voordeel van de film gaat werken.


De keuze om van het hele vermoord worden in je droom concept af te wijken is een hele slechte geweest. Haalt toch al een flink deel van de suspense er uit. Dit is gewoon allemaal te ridicuul en vaak lijkt het nog onbedoeld ook. De meisjesgil van die dude, de towel spanking van die coach , de totaal belachelijke kills, een erg afwezige Freddy en dan dat hele "I love you" gezwam van die rooie en hem ging ook erg tegenstaan. Gelukkig wel een heerlijke eighties sfeertje en die typische stereotypes maken het dan wel aardig (die tirannieke coach is dan wel leuk).


Ik ben nog mild in mijn beoordeling maar tot nu toe snap ik niet waar ANOES zijn status vandaan haalt en zelfde geldt voor Krueger als horror icoon. Hopen dat de andere delen mij wel kunnen overtuigen.

This, is God!

Fijn om deze films na 13 jaar weer eens te zien, van het weekend nog even wat meer Nightmares herzien. Deze was toch beter dan ik dacht, dat belooft veel goeds. Al geniet de remake nog wel mijn voorkeur.

Lekker eighties sfeertje, sfeervolle soundtrack en Englund is toch best wel cool als Freddy. Zijn line delivery is toch wel erg goed. Al is dit qua toon nog wel de meest serieuze maar ook hier vind ik hem al komisch. Best wel een fijn filmpje, best vlot verhaaltje, het droom concept is alleraardigst en er zitten wel wat aardige vondsten in. Acteerwerk is niet best, op zich nie terg maar Langenkamp maakt het wel heel erg bont. Voor derest leuk om deze naast de remake te leggen, beiden behandelen bepaalde aspecten beter.

Best genoten weer, alleen niet bovengemiddeld. In mijn herinnering was dit ook niet de beste van de serie. Ik vond dat deel in dat gekkenhuis vond ik wel cool, met een blond meisje en ook nog zo'n tough negro. Hopen dat er nog een bovengemiddeld deel tussen zit.

Tja, een onmogelijke missie voor Bayer. Englund is blijkbaar een god en het origineel onaantastbaar waardoor de film, afgebrand wordt, en ik twijfel de zeer aan hoeveel criticasters, open minded de film in gaan. Ik geloof er niet in.

Dit is gewoon een goede remake. Er had misschien wat minder scenes moeten overnemen maar Bayer doet eigenlijk alles beter dan Craven, al mag je dat ook wel verwachten zo'n dikke 25 jaar later. Laat ik beginnen met Haley, die troeft Englund op elk vlak af als Krueger. Hij oogt meedogenlozer, zijn stem is angstaanjagender, zijn kop is veel afgrijselijker en karakteristieker en zijn line delivery voelt stukken minder out of place aan. het acteerwerk is niet al te best, eigenlijk heel de cast loopt een beetje te schutteren maar dat zijn de least of my worries als ik naar een horror kijk. Liever een slecht acterende en mooie Katie Cassidy, dan die Wyss of Langenkamp.

Camerawerk blijft best conventioneel al zten er best wel inventieve dingen in. Vooral het gebruik maken van tracking-shots vond ik erg tof. Erg vloeiend, erg hypnotiserend. Visueel vind ik de film best knap, vooral de segmenten in Freddy's world waren erg mooi. Magistraal kleurengebruik en dat vind ik toch wel erg belangrijk in een film. Vooral als je rekening houdt hoe spuuglelijk het origineel is, dat rechtvaardigt deze remake volledig. Voor de rest zaten er gewoon leuke vondsten is als Nancy bvb. in slow-motion uit een plas bloed terug op haar bed valt, erg cool. Ook wel wat coole kills, die slow-mo light blood splatter effect waren ook wel erg cool (zoals bij de laatste kill een fractie voor de aftiteling.

Ik ben impressed, vooral na al de slechte reviews die ik las. Lang verhaal kort: Haley domineert Englund, visuals zijn sterker, inventievere kills, een mooiere vrouw en het acteerwerk is even slecht als in het origineel. Geslaagde remake dus.

Filet de Barbie!


Ja, ja ja! Wat is ANOES getransformeerd in een geweldige serie. Gewoon even de ondermaatse eerste twee delen vergeten want dit is geniaal.


Beginscene is echt erg tof. Prachtig geschoten, sterke belichting en ook gewoon een hele toffe scene. Misschien wel de beste uit de reeks. De scenes met Freddy voelen nu heel erg desolaat en duister aan. Dat deden ze al in 4 maar in dit deel maken ze het nog een tikkeltje erger. Behoorlijk over-the-top deze ANOES maar dat levert wel veel absurde dingen op. Erg leuke kills weer, waar het 'etentje' toch wel mijn favoriet is. Heerlijke finale ook weer, met Freddy die uit Alice kruipt. De personages zijn ook weer erg tof. Cute eighties chicks with fucked up hairdo's . Wat hou ik toch van die eighties horrors, dat eighties sfeertje is zo heerlijk.


Lekker over-the-top madness en ik ben blij dat ANOES eindelijk zijn draai gevonden heeft. De serie heeft (op de eerste twee delen na) een bijzonder plekje in mijn hart gekregen. Wat een toffe serie tot nu toe. Zelden zijn sequels zoveel beter dan het origineel maar deze serie heeft dat wel.

Nicholas Sparks is an immortal

Daar geef ik dan gelijk aan wat de grote kracht is van deze film, het fundement dat Nicholas Sparks legt. Ik ben nog lang niet door zijn oeuvre heen maar hij bewijst keer op keer dat hij dé lovestory teller van deze generatie is. De juiste woordkeuzes, weet de personages zo sympathiel te maken en hij weet als geen ander om je als kijker/lezer te laten huilen en lachen. Sparks wekt pure en oprechte emoties op.

Een stevig fundement ligt er dus al. Het enige wat je nodig hebt is een director die een mooi verhaal niet de afgrond in weet te krijgen en een charmant koppel is ook wel een vereise. En in Lane en Gere heb je dat dan ook en Wolfe weet het verhaal goed te vertellen. In het begin weet ie soms niet welke kant hij nou precies op wil maar halverwege krijgt hij die grip wel. Een erg mooi, ontroerend en vertederend 'klein' filmpje.

Leuk tussendoortje.

Film doet eigenlijk weinig bijzonder. Erg standaard allemaal, typisch wraak verhaaltje. Rain is wel charismatisch maar wat is dat personage van Naomie Harris zwaar irritant, of het ligt aan haar zelf. Het vloeiende bloed gehalte ligt toch wel op een hoog niveau, het bloed vloeit rijkelijk, lekker fel rood ook. Ik heb altijd wel wat met Ninja's gehad, beter dan die saaie Samurai's of Ronin's maar dit is toch wel een wat messier versie van American Ninja. Zoals Pkunk ook al aangaf, het was vast een lievelingsfilm van me geworden. Aardig plot ook verder, het kijkt allemaal wel lekker weg.

Zoals verwacht een dumbed down Aronofsky. Gelukkig dat hij toch genoeg creativiteit in het originele bijbelverhaal gooit, ondanks veranderingen vind ik dat de film qua boodschap toch wel erg christelijk is en al de kritieken zijn wat overtrokken. Universeel gezien doet Aronofsky het op dit vlak best aardig.

Ik had het graag wel wat subtieler. De thamatieken, ook de morele worstelingen van Crowe waren net iets te opzichtig en lomp. Het middenstuk van de film is best goed, maar daarbuiten is het allemaal stukken minder. Erg onsamenhangend en verre van consistent en dat is erg jammer want Aronofsky is een enorme filmische regisseur, heel sterk in beeldtaal maar van narratie heeft ie weinig kaas van gegeten. Zelfs als zijn film gebaseerd is op bronmateriaal. Ouch.

Filmisch en visueel zit het dus wel snor met Noah, en de film is op momenten best wel indrukwekkend maar verhalend en qua narratieve keuzes vind ik de film wel erg slordig, onsamenhangend en ongeloofwaardig. Al is de film op technisch vlak erg mooi en vind ik dat ie areaal best iets goeds met het bronmateriaal gedaan heeft.

HBO die een lans breekt voor homoseksualiteit en daar sterke nuances en perspectieven op biedt is niets vreemd, maar heb HBO het zelden tot nooit zo sterk gezien als hier. Gebaseerd op Kramer's toneelstuk en volledig Murphy's film. Niet mijn favoriete regisseur maar aangezien het project zo goed als dood was en Murphy het van zijn eigen verdiende geld gekocht heeft en eigen gemaakt heeft zorgt toch voor erg veel waardering van mijn kant.

Murphy's grootste achilleshiel dat zijn stijl nog wel eens erg chaotisch wil worden, en ook hier heeft ie er op momenten nog een handje van maar itt veel van zijn andere werk is het hier helemaal niet zo storend. Murphy weet wel als geen ander met zijn cast te werken en er een indrukwekkend performance driven piece van te maken.

Het is vooral de film van Ruffalo, hij is altijd erg sterk maar hier is hij echt zwaar indrukwekkend als de protagonist, de boze Ned Weeks. Mantello (die 'm vertolkte in het toneelstuk) is hier van dezelfde orde als Ruffalo in de rol van Mickey Marcus. Bomer is de derde die dan een acting masterclass geeft, zelden heb ik 'm zo sterk gezien. Al is de gehele cast niet minder dan indrukwekkend, echt een hele brede selectie van indrukwekkende performances en ook daar mag Murphy best credits voor krijgen.

De gay thematiek kan op zich al zorgen voor heel veel emotionele lading maar vooral deze thematiek (de opkomst van AIDS) zorgt er toch voor dat de homomaatschappij onder hoogspanning komt te staan. Ook enorm voelbaar en versterkt door de magnifieke performances van de hele cast. Het tijdsbeeld voelt ook erg sterk en authentiek, nergens het idee gehad naar een film uit het 'nu' te kijken in een gekunstelde jaren 80 setting. Sterk. Visueel ook zeer aardig overigens.

Film zou een enorme historische waarde hebben voor de horrorfilms van nu, leuk maar kan er weinig mee. Ik heb al heel veel moderne horrortroep gezien maar dit slaat werkelijk alles.

Nosferatu is vooral een aaneenschakeling van lachwekkende elementen. Die overdreven mimiek, de overdreven aanzwengelende muziek (waar vooral die pianogeluiden gigantische ergernis opwekken). Grootste ergernis zijn de bordjes met tekst die veel te lang blijven hangen, ik was hierna nog van plan een film te kijken maar was zo gefrustreerd dat ik gelijk wou gaan slapen, geen goed teken.

Visueel ook erg lelijk, zelfs voor zwart-wit begrippen een erg lelijk zwart-wit. Ook het acteerwerk is zwaar onder de maat en die Graaf werkt alleen maar op de lachspieren, lijkt me niet bepaald de bedoeling.

F.W. Murnau wordt alom geprezen en mij ontgaat volledig waarom, en dit was nog wel één van zijn betere films. Ideale man voor een Chaplin film.

Het zal nooit mijn ding worden, dit soort occulte thrillertjes. Veel te veel religische mumbo jumbo met slaapverwekkende settings. Paz Vega was mijn volledige motivatie om dit gaan te zien maar dit soort films zijn gewoon niet haar expertise. Baker komt ook totaal niet uit de verf (sterk staaltje overacting, dat wel) maar ook het verhaaltje is niet bijster interessant. Ook moeten ze Moretz niet meer casten.

Ook het hele plot weet geen moment te boeien. Soref lijkt ook niet te weten wat hij nou precies wil, de film is werkelijk stuurloos.

Wat een grootmeester is het toch. Een tijd terug mijn kennismaking met Antonioni gehad, waar ik totaal verbijsterd achtergelaten ben. Ik ben altijd een beetje zoekende geweest naar mijn filmische identiteit, totdat ik Antonioni ontdekte en ik nu weet wat ik van cinema verlang. Antonioni is daarvan het middelpunt geweest. Waarvoor dank. Het was een tijd wahcten voor de juiste mindset om mij weer te wagen na de ervaring met de vorige en mijn eerste Antonioni, maar die angst of voorzichtigheid was niet nodig geweest blijkt.

Antonioni weet de essentie van cinema tot in perfectie uit te voeren. Ik wordt zo in vervoering en totale extase gebracht door zijn behandeling van cinema als beeldtaal. Met de dergelijke thema's als de onmogelijkheid van de liefde en de complexiteit van communicatie bevindt ie zich op zeer fragiel glad ijs maar zijn cinematografische strelingen zijn zo teder en subtiel waardoor ie nooit de fout ingaat met deze zeer breekbare thema's. Wat is het gevoel voor compositie in de films van Antonioni toch ongekend.

Vooral hoe hij zijn frames gebruikt als narratief oogpunt is bijzonder sterk. Zoals de kraanshots, waar de desolate kille architectuur de gemoedstoestand van Moreau weergeeft. Subliem, zo horen dergelijke narratieve thema's ook tot uiting gebracht worden in een medium waar het draait om beeldtaal. Zie je dezerdagen echt te weinig. Het voortkabbelende tempo en atmosfeer maakt dit zo magistraal. Het feestje is geweldig en Monica Vitti, zucht...

Echt prachtig mooi, woorden schieten tekort maar Antonioni's persoonlijke waarde voor mij als filmliefhebber heeft misschien wel het meeste gewicht. Ik heb altijd de wet gehad in mijn top 10 van een cineast niet meer dan één film te zetten maar Antonioni dwingt mij ertoe de statuten daarvan te herzien.

Een nieuwe Guzman, altijd leuk. Een man die altijd wle de juiste Grindhouse toon weet te raken. Deze prent zal bij het grote publiek ook terecht gaan komen, dankzij de werken van Tarantino maar vooral Rodriguez. Veel lopen weg met Machete maar die mensen hebben vaak geen weet van het werk waar Rodrigeuz zijn inspiratie uit haalt. Deze film zal bedolven gaan worden door know nots die dus hier geen bal van snappen. Maakt niet uit verder maar dit is een film voor liefhebbers, niet voor die mainstream kijkers die zich opeens exploitation fanaat noemen omdat ze toevallig een werkje van Rodriguez goed vonden. Anyway, terug naar de film.

Fijne mix tussen verschillende exploitation subgenres. Fijn revenge filmpje met veel sex-, nuns- en mexploitation invloeden. Mijn commentaar bij Run Bitch Run! was dat het bij de kills nogal te wensen over liet, dat is hier ook weer een beetje het geval, al is Guzman wel erg vooruit gegaan. Wat ik zo waardeer aan Guzman (en een man waar ik ook wat email contact mee heb) is dat hij in een modern exploitation toch die echte grindhouse vibe weet te creëren en daarnaast weet hij wat de kijker wil. Slecht acteerwerk, over-the-top personages en naakt. En Guzman geeft heel veel naakt. Girl on girl, incest, rape, kleine tieten, grote tieten, enorme tieten, iedereen krijgt wel iets wat in zijn straatje past qua functional nudity en exploitation value.

Fijn revenge verhaaltje. Ook al zijn veel kills niet ranzig genoeg, ze voldoen wel en mede omdat Sister Sarah one bad mother is. Met enorm veel coolness gespeeld door Asun Ortega. Wel wat leuke kills en vooral tegen het einde aan veel leuke vondsten, leuke karakters in de motorbende van Chavo, nude bars die fungeren als kapstok voor al het naakt (leuke knipoog naar FDTD) en lekkere awkward humor (Nice rack ). Dat het zich afspeelt binnen het religieuze universum vind ik ook altijd wel een erg fijne setting. Vooral erg genieten van de grindhouse sfeer en in de laatste tien minuten gaat Sarah dan los, die wel erg meedogenloos is. Waar het eind wat tegenviel bij zijn voorgaande film gaat hij wel los, wel in verhouding met dem iddelen die hij heeft. Maar het einde is wel erg tof.

Echt een film voor mij als echte exploitation liefhebber. Wel erg rough around the edges maar met een beetje goede wil zie je aan alles dat Guzman een liefhebber is. Fijne sfeer, veel tieten (die chick bij het biljart ) en overig nudity, cartooneske personages, slecht acteerwerk en een aantal leuke vondsten. Wat wil je nog meer? Ik ben dik tevreden, en ik beloon deze film dan ook (en zal hier één van de weinigen zijn vrees ik).

Dergelijke moderne impressies op pulp kan ik erg goed waarderen maar werkt bij Nurse 3D niet helemaal. Een fetisjisme als slutty nurses erbij pakken kan de film erg cool maken maar de uitwerking laat helaas te wensen over.

Film begint vrij aardig. De La Huerta doet haar rol uit Boardwalk Empire dunnetjes over en de scene in de club is eigenlijk best knap gedaan en is het allemaal heel erg vermakelijk. Bowden kan er werkelijk niks van, maar dat toonde ze wel vaker maarja, ze ziet er wel leuk uit. Eenmaal als het kat - en muisspel zich aandient, en dat is toch wel de core van de film gaat het volledig mis. Spanning is nergens voelbaar en Aarniokoski laat de film wel erg slepen. Toch gek dat ie zich geen raadt meer weet met de film als de premise zich aandient.

Ook als een parodie op een genrefilm schiet Nurse 3D tekort, ondanks dat de film ook dingen goed doet. Vooral een te commerciëel project, zonder een gedurfde uitwerking. Dit zustertje is gewapend met een spuit, je voelt er niks van.

Hé, Lars heeft humor


Toch wel enigzins teleurgesteld, al is het zeker geen vervelende zit voor een 4 uur durend theatrical epos. Mijn lof zit 'm vooral in de meest mogelijke realistische weergave van seks op filmisch gebied, iets waar ik enorm veel waardering voor heb. Ook onmisbaar met een dergelijke thematiek, maar toch zijn er niet veel cineasten die dat aandurven. Al heb je dan aan Von Trier wel een goede. Ook opvallend veel humor voor een Von Trier, waar vooral Skarsgard voor comic relief zorgt met zijn awkward onderbrekingen. Al zie ik liever in een vertel narratief zo min mogelijk onderbrekingen, haalt mij onnodig uit de film.


Zoals wel vaker het probleem met Von Trier is dat hij verdrinkt in zijn elitaire pretentieuze geneuzel, met domme metafoortjes en vergelijkingen. Toegegeven hij haalt vaak ook wel eens wat interessants aan (zie het segment met de pedofiel en de dubbele standaarden in de maatschappij jegens vrouwen) maar voor mij was dit geen eyeopener, hij zet geen deuren open, hij laat me niet over zaken nadenken wat ik zelf nooit gedaan heb. Hierdoor wordt de film inhoudelijk heel leeg terwijl het allemaal wel heel hoogdravend gebracht wordt. Ook de grauwe gekunstelde visuele stijl van Von Trier weet me nog steeds niet te doen.


Is het allemaal slecht? Verre van. Het is gewoon een erg vermakelijke kijk in het leven van een nymfomane, en haar fasegewijs in haar leven te volgen. Ook wat aangename Antichrist referenties. In deel 2 shift de toon van de film aanzienlijk, op het moment dat P wordt geïntroduceerd shift de focus van een fictieve biografie naar een meer filmisch narratief. Ook wordt de load (haha!)van de film heftiger. Samenhang mist volledig maar vond het wel werken, vooral de urinerende climax waarnaar Von Trier toewerkt. Het einde had van mij niet gehoeven, al zag je dat al van mijlenver aankomen.


Mixed bag dus. De positieve en negatieve punten houden elkaar in evenwicht en het is zonde dat Von Trier zichzelf zoveel pijn doet. Aan de andere kant zegt het ook wel weer wat dat ik ondanks redelijk wat minpunten ik er nog een kleine voldoende aan kwijt kan. Ondanks de langdradigheid af en toe heb ik mij geen enkele seconde verveeld, en heeft het een thematiek die blijft boeien. De 5,5 uur versie wil ik dan graag eens zien, omdat je dan vooral op seksueel niveau meer krijgt wat de nymfomanie ook ten goede komt. Voor de mensen die dit gaan zien, probeer ze zo snel achter elkaar te zien.