Opinions

Fijne thriller.

De vergelijking met Se7en en SotL is natuurlijk gauw gemaakt maar aan de andere kant ook weer totaal anders.

Acteerwerk is een beetje de achilleshiel van W Delta Z, niet best maar toch weet George toch veel goed te maken. Zij heeft altijd een bepaald enthousiasme wat vaak een meerwaarde lijkt te zijn.

Plot is niet veel bijzonders maar weet wel te boeien. Visueel niet echt mooi maar toch heeft de film een aangename feel. Vol met grauwe atmospheres van de onderwereld wat in zo'n film erg sfeerverhogend werk. Maar op sound gebied gebeurt toch wel het meest, werkt ook het best om suggestieve spanning op te wekken.

Briljante slasher. Schrijnend dat dit van de hand komt van de man die het warme en aandoenlijke Isabella bracht, zo warm en lief die film was, zo hard en meedogenloos is deze. Maar hij doet het toch weer, en weer gaat ie met de 5* lopen.


Dream Home is één van de beste moderne slashers die ik in tijden gezien heb. Sterker nog, wat mij betreft mag hij in één adem genoemd worden met Halloween en The Prowler. Dream Home leunt vooral op de visuele flair en natuurlijk de enorm inventieve kills (het bed en pregnant woman ). Pang geeft een nieuwe betekenis aan invent en ligt de lat nu wel heel erg hoog. Hopelijk dat deze film niet al te bekend wordt in de states, dan zijn de slasher directors goed de sjaak.


Erg sfeervol en Pang weet elke kill weer te voorzien van een opvolger die niet onderdoet. Wel wat segmenten die de kijker van rust voorziet maar Pang verzaakt werkelijk nooit. Ook de thematiek rond de huizenmarkt voor de recessie en het inhaken op de recessie is intrigerend en de complete distorted sfeer die Pang vanaf minuut één creéert en tot de laatste seconde weet vast te houden is erg knap.


Wat een regisseur, al heb ik wel het idee dat ik bij het beste begin. Al verwacht ik ook erg veel van Puff. De heisa tijdens de K.O. is enorm terecht en ben enorm verrast (zelfs na het eveneens verrassende Isabella) dat Pang zo'n geniale slasher weet te presenteren. Ik weet echt niet meer wat ik van deze beste man moet gaan verwachten. Leuk dit soort cineasten.

Verrassend leuke film.

Erg fijne cast ook met Justin Long, Anna Faris, Jordan Ladd, Alanna Ubach, Andy Milonakis en Dane Cook. Bij Ryan Reynolds had ik zo mijn vraagtekens maar die doet toch aardig leuk mee, best droge mimiek af en toe. Show wordt toch weer gestolen door Luis Guzman, geweldige rol weer van hem en sowieso één van de meest onderschatte acteurs uit Hollywood.

Film kijkt ook heerlijk weg, zonder dat er ook echt een verhaal verteld wordt. De 'gang' is gewoon leuk, veel uiteenlopende karakters. De driftkikker, de alpha male, de stoners etc. Tel daarbij hun vreemde gesprekken en tijdsbesteding (die ass kick game ) en je hebt toch een erg leuke film.

Verrassend genoeg erg leuk. Niet eens zo sterk geschreven maar de setups van de situaties waarin Meghan terechtkomt zijn gewoon zo bespottelijk dat het geinig is. Ook Banks is geweldig in haar rol, een vlekkeloze timing en delivery heeft ze niet maar haar facial expressions passen zo goed bij de awkward humor die hiermee gepaard gaat.

Ook dat een groot deel in de nacht afspeelt zorgt ook wel voor een hele aangename sfeer die zelfs i nde mindere gedeeltes van de film de film niet laten slepen. Qua comedy niet het meest inventieve, en is het verre van bovengemiddeld maar Walk of Shame bijft toch wel één van de leuekre comedies die te omschrijven zijn als 'mediocre'.

Verre van een Disney fan maar Walt Disney had echt zo'n magnifieke creatieve instelling. Creativiteit boven commerciëel, een middenweg zoekend zonder dat de creativiteit er onder leed. Zonder twijfel één van de grootste filmmakers ooit, of het je ding is of niet. Erg interessante docu.

Oei. Pijnlijk dit.

Aniston die voor de ozveelste keer getypecast wordt en Rudd is altijd wel leuk in dit soort rolletjes, al blijft ook hij afhankelijk van wat hij krijgt is niet veel. Alleen het spiegelsegment is enorm leuk. Ook wel heel sterk gedaan door Rudd. De rest is eigenlijk pijnlijk ongrappig. Ook ontkom je niet aan een ietwat moralistisch slot, ach, dat kan er ook nog wel bij.

Jesus H. Fucking Popsicle!

Wanted wekte vooral wat Deja Vu's op met de serie Chuck, al is dat meer de comedy kan op. McAvoy viel me reuze mee, Freeman helaas weer op de automatische piloot maar de grootste meevaller is toch wel Jolie. Ik ben verre van een Jolie fan, integendeel zelfs maar hier weet ze toch wel een meerwaarde te vormen. Wat is zij übercool als Fox. Ik begreep de mensen die Jolie mooi vonden maar in Wanted geeft ze ook op dat vlak thuis. Misschien zijn het de tattoos . Ook Janice was een erg leuk character, heerlijke expressies en uitspraak. Heerlijk bombastisch.

Als je Wanted in één woord wil omschrijven, dan dekt übercoolness de lading het best. Ook op technisch vlak valt er veel te genieten. De fast forwards, de freezes, de slowmo en de rewind and play technieken vliegen je om de oren. Ik ben wel een sucker voor dit soort stuff al is het nog niet zo verfijnd als bij Tony Scott en Zack Snyder, mijn onbetwiste favorieten met dit soort zaken. Maar Bakmembetov groeit wel als director. Jammer dat niet meer actiefilm directors hiermee aan de haal gaan.

Niets voor serieuze typetjes die alles dood analyseren maar voor de kijker die houdt van over-the-topness een zekere aanrader. Een heerlijk over the top filmpje dus, zo extreem heb ik het eigenlijk nog nooit gezien. Eén van de betere recente actiefilms die ik onlangs gezien heb.

Dan zie je een tijd geen enkele 5* film, en dan zie je er opeens drie in één week tijd.

Soms kom je van die films tegen die totaal niet op waarde geschat worden hier op MovieMeter, War, Inc. is er zo eentje. Waar het aan ligt weet ik niet, het lijkt mij te komen door de cast en Seftel. War, Inc. doet heel erg sterk denken aan Southland Tales, eigenlijk verschillen de films erg weinig van elkaar. Al wordt die film ook niet bedolven onder veel lofuitingen, het zijn dan ook niet de meest toegankelijke films, maar als je Southland Tales goed vindt moet je dit ook wel goed vinden. Of je moet erg Richard Kelly geil zijn natuurlijk.

De satire is overduidelijk, de aanklacht ook op the warfare policy van de Verenigde Staten. Heerlijke wisselwerking met af en toe erg flauwe inside jokes. De anti-cast is eigenlijk ook erg dik in orde, Tomei is wel aardig, John Cusack is geweldig als cynische undercover killer, Joan Cusack komt zo af en toe erg leuk uit de hoek maar Kingsley stelt wel een beetje teleur. Al blijf ik best een zwak hebben voor hem als acteur, al kan hij niet echt overweg met een over-the-top rol als Walken. Sergej Trifunovic is ook wel erg leuk als Ooq-Mi-Fay Taqnufmini. Maar de ster van War, Inc. is toch echt Hilary Duff. Wat is zij bril-fucking-jant als Yonica Babyyeah . Zeker één van mijn favoriete filmcharacters ooit.

Toch wel veel memorabele scenes en Yonica Babyyeah is bijna in elk van die memorabele scenes aanwezig. Heerlijke zelfspot ook van Duff's kant, heerlijke fuck you ook naar Britney Spears en die nummers die ze zingt zijn zo cool en fout tegelijk (I wanna blow you up ). En dan die schorpioen scene, die is ook erg tof en sexy. The girl is becoming a woman. Haar accent is ook zo geweldig, heerlijk over-the-top gedaan ook en ze krijgt ook wel een aantal hilarische lines en die levert ze dan ook erg leuk af. John Cusack moet het dan vooral hebben van zijn mimiek. Heerlijk die strakke uitdrukking van hem en dan af en toe erg venijnig uit de hoek komen. Ook het hele Turaqistan universum komt tot leven, voelt zelfs erg post-apocalyptisch aan.

Het verhaal op zich stelt niet zoveel voor maar de film wordt gedragen door de satire, de flauwe humor en de over-the-top performance maar vooral Cusack en Duff maken dit gewoon geweldig, en wat mij betreft is deze beter dan het eerder genoemde Southland Tales. Ik ben flabbergasted door War, Inc.

Na tien jaar terug is deze meester weer terug met een volledige speelfilm. Hij bewijst maar weer dat hij na zo'n lange tijd met gemak meer uit zijn mouw schudt dan bijna ieder ander in het vak.

Vanaf minuut 1 vond ik die typische Carpenter vibe weer volop aanwezig. Ondanks het ontbreken van de Carpenteresque score doet deze niet onder voor de betere Carpenters. Duidelijk dat Carpenter zijn hoogtijdagen beleefde in de jaren 70 en 80, want ook The Ward voelt zo retro aan. Sinds The House of the Devil heb ik dit niet meer gezien, en Carpenter doet het met gemak. Traditioneel geschoten ook, met kleine moderne trekjes maar goed dat is ook niet zo gek. Ondanks zijn concessies naar het moderne horrorpubliek vind ik dit verre van een film gericht op het moderne horror publiek. The Ward ademt seventies en eighties vibe.

Ik ben ook wel een sucker voor dit soort ghost verhaaltjes in deze setting. Zo'n mental institution heeft iets enorm bevreemdends en een sfeermaker als Carpenter speelt hier goed op in en gebruikt die setting zo enorm effectief. De cast is well cast en Heard is de ideale final girl, ook al is ze geen echte final girl. Het verhaal mag dan wat clichématig zijn de manier hoe Carpenter het presenteert getuigt van grote klasse. Carpenter vervalt ook in wat gimmicks wat in veel horrorfilms tijdens zijn absentie een norm is geworden. Ik heb het dan over de schrikeffecten en het uitleggerige einde, al is dat bij een film als deze wel op zijn plaats. Voor mij geen dealbreaker in ieder geval. Prachtige cinematografie ook weer, niemand die gangen zo bevreemdend kan brengen als Carpenter.

Carpenter is terug en hoe. Ondanks het ontbreken van Carpenter's score toch weer een enorm sfeervolle Carpenter (Killian doet het overigens ook prima). Toch weer een fijne 70's/80's revival, en Carpenter doet ook wat water bij de wijn voor de moderne liefhebbers. Voor velen niet de comeback die zij gehoopt hadden, voor mij is het des te meer. Ook al heeft The Ward een clichematig karakter qua vorm is het weer een weergaloze Carpenter. Sterker nog: de enige betere Carpenter die ik me kan bedenken is Halloween. In Augustus maar eens de bios induiken en een BD aanschaf is een must.

Concept is inderdaad best sterk, helaas qua uitwerking niet echt sterk. Wel zelfbewust, wat zeer welkom is, leuk gespeel met genrecliche's maar qua humor behoorlijk slappe hap. Teresa Palmer blijft ook een blok aan het been, vreselijk actrice en ook niet om aan te gluren. Mocht ik een film van 2 uur of langer met haar ooit gaan zien acht ik de kans groot dat ik in een depressie beland. Hoult is overigens wel prima.

Visueel is het bijzonder goed te pruimen, erg fijn leurengebruik. Helaas is de film niet vlot, inventief en goed geregisseerd. Wordt toch vooral erg laks om gegaan met een sterk concept. Ook is het qua soundtrack niet best. Eerste helft schiet vooral te kort, tegen het einde herstelt Levine zich, al is het allemaal iets te clichématig en conventioneel. Ze hadden er ook beter aan gedaan de rollen om te draaien, Palmer als zombie dus.

Niet erg verrast, had enorm vertrouwen in deze film met O'Connor aan het roer. Sinds Miracle weet ik wel wat ik aan 'm heb in dit soort films.

Clichematige storyline weet ie altijd enorm goed uit te werken en weet met voorspelbaarheid en cliche's toch die gevoelige snaar te raken. Erg sterke cast ook, Hardy is al een favoriet maar met Nolte, Edgerton, Morrison en Grillo heb je een prima cast. Feit blijft wel dat Hardy iedereen naar huis speelt. Ook erg mede dat zijn personage ook meer ruimte krijgt. Zowel zijn verleden als marinier als op privevlak versterkt zijn persoonlijkheid niet meer. Erg blij met die details en ook blij dat de aard van zijn karakter steeds duidelijker wordt zonder dat O'Connor uitleggerig wordt.

Grootste pluspunt is toch wel dat dit MMA als middelpunt heeft. Niet dat monotone boksen of welke andere rechtlijnige vechtsport dan ook. Nee, dit is de superbowl van de vechtsport, opties te over, alles behalve eentonig of saai. Ook erg fijn dat er flink wat ground game in zit. Toch één van deb oeiendste facetten van deze sport. De MMA actie is dik in orde, goed geschoten, sterke choreografie en de fighting cast om zeer geloofwaardig over. De schokkerige manier van filmen zorgt echt voor een immersive experience in the cage. Leuke cameo's van Rosenthal, Bonnar en Rashad. Geven het nog meer MMA credibility. Wel erg jammer dat WCW/WWF vechter Kurt Angle de rol speelt van beest Koba, Angle is zeer ongeloofwaardig als MMA fighter. Had dan een balletje opgegooid bij Wanderlei SIlva of Brock Lesnar.

Erg sterke film. Met sterke geloofwaardige MMA scenes, de nodige submissions, een sterke cast (en een Hardy op exceptioneel niveau) en een clichematige storyline die gewoon werkt. Zeker niet de eerste in zijn soort, maar zeker wel de beste.

Can you count suckers??!

Eindelijk dan gezien. Erg leuk om de film te zien waar ik tijdens mijn jeugd videoclips zag die zoveel hebben overgenomen van deze film. De sfeer is subliem en heb zelden een sfeervollere film gezien en dan nog die synthesizer audio. Heerlijk. De scene van Cyrus' speech vind ik wel het allergrootste pluspunt. Erg sterke scene met al de welbekende lines die met die scene gepaard gaan.

Narratief stelt het weinig voor en misschien duurt de film ietsje te lang maar de sfeer is zo heerlijk dat het beetje gebrek aan storyline geen enkel punt is. De comic kadreringen waren ook van enorme meerwaarde. Enorm sfeerverhogend. Ook de diversiteit aan gangs was qua kostumering en design erg sterk, miste alleen de high hats volgens mij. the Warriors is gewoon één brok sfeer en soms heb je meer niet nodig. Tijd vloog best voorbij. Leuk om Remar in zijn jongere jaren te zien . Blu-ray was ook zeer in orde trouwens.

Niet geweldig maar wel een leuk deel en best een waardige afsluiter voor een erg succesvol MoH marathonnetje.


Jammer dat Medak iets te lang nodig heeft om op het punt te geraken tot de Washingtonians in beeld komen. De introductie ie iets te lang. Qua concept best aardig, leuk dat de Amerikaanse geschiedenis erbij betrokken wordt, en dan vooral zo'n belangrijke pion als Washington.


Erg over-the-top geacteerd van die Washingtonians maar ook Schaech hobbelt aardig mee. Rubinek vind ik dan wel de show stelen als professor, heerlijke rol. Niet echt een episode met zeer memorabele scenes maar het is eerder de sfeerschepping die het 'm doet. De schranspatij was alleraardigst en die entrance van Rubinek, met zijn drie gunmen is hilarisch. Leuk. O ja, dat einde is zo briljant (no shit) .

Geweldige film en Snyder laat zien hoe je een graphic novel verfilmd.

Zijn eerste slimme zet is door het ook echt een graphic novel adaptation te maken; de dialogen en monologen zijn letterlijk over genomen en gelukkig verandert hij ook niet te veel. Al miste ik wel wat essentiële zijplotjes. Ook de hele rauwe feel van de GN komt erg goed over in deze film.

Ook de sfeer weet Snyder magistraal naar het witte doek te toveren. Ideale cast bijna, helaas dat Akerman totaal uit de mand valt en Silk Spectre II helemaal door het slijk haalt. Snyder blijft ook een regisseur met lef (wie had de poging tot rape en de pregnant woman kill in de film gestopt?). Ook met de seksscene laat Snyder zien hoe het moet, geen softe tedere lakenseks maar gewoon zoals het is, ruw en vol lust . Had dan wel gekozen voor de versie van Buckley maar ik moet niet te veel gaan zeuren.

De cast brengen de characters echt tot leven, vooral Rorschach wordt geweldig neergezet. Wat een geweldig personage is dat toch. Wat vooral Watchmen zo geweldig maakt is dat ze niet overdreven moralistisch worden neergezet maar dat ze vooral mens zijn. Maken af en toe fouten en ook op privé vlak worstelen ze met dezelfde dingen als jij en ik.

Ook de gelaagdheid van maatschappelijke kritiek van de GN was hier ook weer aanwezig, al spaart Snyder de maatschappij wel een beetje. Snyder's stijl past perfect bij Watchmen, zijn slowmotion action sequences en dan gelijk een fast forward sequence; erg tof gedaan. Enig voorkennis van de GN is toch wel vereist, dan mis je toch heel wat.

Ik ben nog steeds overdonderd, als groot fan van de GN is dit een droom die uitkomt. Snyder laat zien hoe je een GN verfilmd (ik hoop dat Nolan een beetje opgelet heeft).

Met het circus als setting heb ik een haat/liefde verhouding. Een setting waar je veel mee kan maar zeer zelden met een uitwerking die mij weet te boeien. Alleen bij Carnivale was dit geslaagd imho. Doet verder niet af aan wat Lawrence hier creëert, want het ziet er allemaal wel heel gelikt uit. Visueel niet onaardig en ook het camerawerk is niet verkeerd.

Wel vond ik de chemie tussen Witherspoon en Pattinson ontbreken, maar dit kan ook te maken hebben met het feit dat ik Witherspoon nogal uitstralingloos vindt. Waltz blijft een verademing als necessary evil villain. Hij blijft toch erg indrukwekkend in dit soort rollen. Romance werkt voor mij niet echt, al wil romantiek vaak voor mij niet werken. Met zo'n setting hoop ik eigenlijk op meer mysterie dan romantiek. Al wil ik dat niet gebruiken als kritiek, dat zou oneerlijk zijn. De kritiek op de omgang tussen mens en dier is erg interessant en is toch wel een charme van de film. Blijft toch een actueel onderwerp waar ik ook zo mijn standpunten over heb.

Voor degene die deze film willen gaan zien en dat op basis willen doen op de reviews die hier staan. Let niet te veel op de mijne, als romantische film met de nodige cliché's een prima film die qua vormgeving gewoon zijn mannetje staat. Gewoon niet mijn ding dit, blij dat mijn vriendin wel intens genoten heeft.

Heart and soul cinema

Hele treffende coming-of-age film, veel raakvlakken met mijn jeugd en dus ook veel herkenbare zaken. Ook vrij universele thema's en ook allemaal op een hele oprechte en treffende manier in de film geplaatst. Heerlijke zomerse feel met ruimte voor een traan en een lach. Faxon en Rash weten met Duncan iig een personage te creëeren die ik begreep, en daar door veel subtiliteiten belangrijke accenten mee te geven. De coming-of-age film leek dood maar is dit jaar helemaal uit de dood herrezen.

Als het Water Wizz segment zich aandient wordt de film wat luchtiger, maar worden indirect de drama elementen ook diepgaander. Nooit schiet de film hier uit de bocht en blijft de film vooral heel sympathiek en oprecht zonder ergens opdringerig te worden. Gecombineerd met het gemoedelijke zomerse sfeertje en aangename humor is dit een totale rake keuze. Ook het women objectifying kan geen kwaad. Ook de innerlijke strubbelingen van moeder en zoon zijn treffend uitgebeeld. Ik las van velen dat het niet echt waarheidsgetrouw is maar kan je uit ervaring vertellen dat het zo spot on is. Ook het ontbreken van een story-arc helpt mee, gewoon een impressionistisch CoA portret.

Mooi, lief, ontroerend, vertederend, sympathiek en oprecht filmpje. Ik heb de loftrompetten constant met een korreltje zout genomen maar wat is het toch fijn om ongelijk te hebben. Erg aangenaam verrast door de oprechtheid van The Way Way Back, die alles goed doet en veel universele herkenbaarheden bezit. Prachtige vertolkingen van James, Collette en Rockwell, Robb blijft onweerstaanbaar en Janney is Janney. Wat een comical timing heeft zij toch. Heel goed.

Erg leuk filmpje uit de o zo ondergewaardeerde MoH reeks. Lijkt inderdaad erg veel op IT maar troeft die film eigenlijk op elk vlak af. Ook flink wat knipogen naar die film of eigenlijk fuck you's, want daar lijkt het met momenten wel erg op.

Forsythe is geweldig als clown en doet dat meer dan aardig. Ook het revenge verhaaltje kennen we van IT natuurlijk. Uitwerking is geweldig. En die badscene is erg indrukwekkend, één van de sterkste scenes van heel de serie. Ook het ijsje dat fungeert als voodoo voorwerp vond ik erg inventief gedaan. Leuk deel weer uit een erg ondergewaardeerde horror serie.

Erg mooi en ingetogen drama met een leading cast die alle drie de pannen van het dak acteren. Leo is een enorm favorietje (op Jessica Chastain en Naomi Watts na misschien wel de beste drama actrice die er is) maar de show wordt toch wel gestolen door Stewart. Misschien wel omdat ik van haar juist niet veel verwachtte of juist omdat haar personage werkzaam is in de adult scene. Waar ik persoonlijk een zwak voor heb. Ook omdat ze nu volledig de kop indrukt wat ik constant over haar dacht, dat het een talentloos trutje is want van dat statement doe ik nu een ruime afstand.

New Orleans is ook ideaal als setting. Niet alleen omdat het mijn favoriete stad is maar vooral omdat het vooral een thuishaven is van acceptatie, mededogen en sereniteit. Nergens zal je een plek tegenkomen als New Orleans, nergens zou je een plek tegenkomen die het best belichamen wat de boeddhisten Nirwana noemen. Van New Orleans wordt prima gebruik gemaakt en ook de radiatie die New Orleans heeft speelt voor mij een hele belangrijke rol in de bewustheid die de personages op een gegeven moment bereiken. BBarbie dekt de lading perfect door het drama emotioneel maar nergens sentimenteel te noemen. Zeer oprecht.

Erg mooi.

Heerlijke minimalistische prent. Een film over de vriendschap tussen een mens en zijn hond, wie een hond heeft hoe diep dat kan gaan en dat komt ook prima tot uiting. Geen vals sentiment, minimalistische opzet maar toch wel met een maximaal rendement. Door de bezielende en ingetogen acteerprestatie van Williams erg boeiend, af en toe een subtiele tegenslag waardoor ook de frustratie groeit en als kijker voel je mee met Wendy. Het einde is minimalistisch maar wel the only way to go. Tevens ook het hoogtepunt van de film de scene die Wendy en Lucy delen op het eind.

Weer zo'n fikse tegenvaller. Net als in het horrorgenre is het komediegenre nog zo'n genre waar de troep je om de oren vliegen. Fijne genres als je een goede film ziet maar als dat het niet is kan het nog wel flink vervelend worden.

Het grote euvel bij dergelijke films waar veel personages gevolgd worden is dat je met de één wat meer hebt dan de ander en ook de personages missen veel mogelijkheden voor uitdieping. Dat zijn flinke punten voor een film als deze waar de personages toch wel de core business zijn. Ook qua grappen is het weinig geslaagd en lijken er ook heel weinig grappen in te zitten. Vroeg me ook af wat Jones nou wilde, comedy of drama. Want een keuze maakt ie niet, Dennis Quaid en crazy horny Brooklyn Decker redden de film nog wel met hun over the top characters.

Helaas weer een komedie die zwaar onder de maat is en die op de troep stapel kan.

Erg slecht, en de romcom is misschien wel het genre waar de originaliteit ver te zoeken is. Ik ben dit dan ook gaan kijken door de altijd mooie Kristen Bell, en dat is eigenlijk ook de enige troef die de film heeft. Ok, voor de vrouwen hebben we nog Duhamel.

Chemistry is niet aanwezig, romantische verhaaltje is vooral irritant dan mooi of aandoenlijk en de grappen zijn totaal niet effectief. Wel af en toe moeten lachen maar helaas misten te veel grappen zijn doel. Erg clichématig, niet grappig, niet vermakelijk en niet mooi, het enige wat over blijft is Bell.

En dat is precies wat de film voor mij is. Een mooie expositie van die mooie actrice. Mooie meid, en een erg knuffelig type zoals ZandKuiken al terecht opmerkte.

Leuke film over de Roller Derby.

Erg sympathieke film die wel het clichematige pad bewandeld maar daar verder wel prima mee om gaat. Page is altijd een meerwaarde en elke keer weet ze een film totaal naar haar hand te zetten, bij Whip It is dat niet anders. Het Roller Derby behoren is goed uitgewerkt al snapte ik op momenten nog steeds niet hoe die punten verdeling nou in zijn werk ging.

Erg leuk zo'n bijeen geraapt zootje rejects. Eve, Bell, Berrymore en co, dan heb je toch een aardig bijeengeraapt zootje. Wel jammer van de af en toe overdadige dramatische segmenten, had toch liever de geslaagde humor gezien die al in de film te zien was. Al weet Page het allemaal wel prima te managen.

Voorspelbaar, clichematig maar daardoor niet minder geslaagd. Met Page heb je de ideale actrice die cliche's prima weet te brengen. Leuke film.

Prachtige film. Ondanks dat er weer wat voorspelbare rise & fall elementen in zitten is het echt een genot om Teller en Simmons te zien acteren. Twee prestaties van reuzeformaat, om kippenvel van te krijgen. Hele fijne wisselwerking ook. Alhoewel de rol van Simmons heel uitbundig is en meer opvallend maar de emotionele nuance van Teller is niet minder indrukwekkend. Ik vind vooral de nuance in Simmon's personage erg sterk, ondanks zijn methode onacceptabel is dezerdagen maar wel essentieel. Zijn dialoog met Teller in de Jazzclub was geweldig en dan het slot waar Simmons eindelijk loon naar werken krijgt is adembenemend. Prachtig.

Vermakelijke actiefilm.

Ik ben één van de weinigen die in Tatum een hedendaags actie-icoon zien, en hier bewijst ie maar weer waarom. Hele aangename presence en weet altijd maar al te goedin wat voor film hij beland is. Joey King is door haar idyllische voorkomen de perfecte dochter, Foxx is Obama, Woods als slap aftreksel van Harris' personage uit The Rock en Clarke heeft de karakteristieke kenmerken van een bad guy.

Wel minder propaganda dan haar tegenhanger met Butler in de hoofdrol maar maakt het wel wat bonter wat betreft patriot gehalte, en eerlijk is eerlijk ik zie Amerikaans patriotisme erg graag. Het is wel stevig formulewerk, leent ook opvallend veel van Die Hard maar Emmerich grossiert in degelijkheid. Film doet nergens iets nieuws maar het kijkt wel enorm lekker weg.

Ik vind het allemaal niet heel slecht en patriotisme en cliché's kan ik aardig goed weg. Helpt ook wel dat ik de film zag na een spree aan verfijnde festivalfilms, een lekkere no-brainer had ik nodig. Prima popcorn vermaak.

Tegenvallertje.

Altijd een beetje Beckinsale allergisch geweest maar daar ben ik nu ook wel vanaf. Ik ben dus even met een inhaalrace bezig van haar CV.

Heerlijke setting maar op die setting na valt er eigenlijk vrij weinig te genieten. Op het begin lijk je een soort counterpart te zien van The Thing maar je krijgt meer een clichematige who done it in de sneeuw. Uitvoering is ook alles behalve origineel. Skerritt is wel weer aardig om te zien en Beckinsale is acterend niet geweldig maar toch altijd een meerwaarde. Vooral als ze dan nog even gaat pronken met haar lichaam . Ook wordt er veel te weinig gebruik gemaakt van het mooie landschap maar anyway, door die pre shower scene toch nog niet mijn tijd volledig verspild maar verhaaltechnisch moet je dit gewoon vrolijk laten liggen.

Wat een aangename verrassing. Ik heb een zwak voor dergelijke films, een protagonist die solo er op uit trekt, graag met een overtuigende reden en een personage die boeit. Nog belangrijker is een oogstrelende environment en het liefst met weinig 'hard' narratief. Jean-Marc Vallée weet dat allemaal te bewerkstelligen. Wild is lichtvoetig en weet haar existentiële thema's oprecht en zonder pretentie te behandelen.

Jean-Marc Vallée gooit ons gelijk in het diepe, waar we Cheryl ontmoeten waar ze duidelijk fysiek en mentaal al te kampen heeft met haar tocht. Het hoe en waarom komen we te weten door inventief ingezette flashbacks. Ik ben hier niet zo'n liefhebber van omdat ze vaak de pacing vernielen en mij vaak uit de film halen maar dat is bij Wild helemaal niet het geval, integendeel. Tuurlijk zijn veel van haar beweegredenen clichematig, maar cliche's zijn cliche's omdat ze uit het leven gegrepen zijn. Ook is haar backstory aangrijpend.

Cheryl Strayed, vertolkt op een magnifieke wijze door Reese Witherspoon, is imperfect maar oprecht en de goudeerlijke performance van Witherspoon als Strayed geeft de prachtige setting ook nog eens een aura van pure schoonheid. Witherspoon weet vooral in haar facial expressions zoveel eerlijke emotie te leggen en dat raakte me diep. Allemaal versterkt door de schitterende intieme cinematografie van Yves Bélanger. Zoals hij zelf al aangaf, "we want to treat the landscape like a human face, and the human face as a landscape". Dat is wat precies wat ie deed.

Erg verrast dus door Wild en ik kan wel stellen dat ik verliefd op Wild ben geworden. Zo eerlijk en adembenemend, en ook nog een zo goed tegen alle verwachtingen in. Geen ramp als Tracks en mijn inziens beter dan Into The Wild. Ik wou voorlopig voor 4* gaan en wachten tot de herzieningen in de bios en thuis maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen.

Ben op dit moment deze reeks aan het herzien en daarna de nieuwe te gaan kijken. Deze blijft van de eerste 3 toch een beetje de vreemde eend. Het concept van de reeks is geweldig, maar de A acteurs (in tegenstelling tot de rest van de films) en de A bedoelingen maken er nogal een flauwe boel van. Dat kwam bi jde latere delen gelukkig goed omdat dit dan vooral iets is voor het B-film genre zonder enige pretenties.

De Wild Things films blijven erg ondergewaardeerd. Worden te vaak echt gezien als serieuze films maar het zijn dan natuurlijk vooral spoofs van de jaren 90 films. Vooral erg over the top en erg luchtig, zonder enige pretenties. Al zijn er bij dit deel wel enige pretenties te bespeuren. Flinke dealbreaker. Cast komt dan ook helemaal niet uit de verf. Richards, Campbell en vooral Dillon nemen zichzelf veel te serieus en weten dergelijke over the top personages dan ook niet te dragen. Vertelstructuur is in elk deel hetzelfde maar de uitwerkings is i.t.t. de latere delen hier niet echt te pruimen. Pace is te langzaam en ook doet McNaughton iets te veel moeite om een verhaal te vertellen. Ook staat de reeks bekend om zijn seksuele lading, maar met a-seksuele actrices als Campbell en Richards schiet ook dat niet veel op.

Een sterk concept maar een iets te pretentieuze uitwerking, dit kwam gelukkig bij de latere B- film vervolgen helemaal goed.

Een vervolg kon niet uitblijven nadat McNoughton een erg sterk concept volledig om zeep hield. In samenwerking met non-valeurs als Denise Richards, Neve Campbell en Matt Dillon.

Een verbetering op elk vlak. Actrices die geen moeite doen om echt goed te acteren, Ward en Arcieri weten hoe ze een over the top personage moeten dragen, Washington heeft sowieso al veel campy value en ook de vaart zit er goed in. In tegenstelling tot McNoughton weet Perez een verhaal te vertellen zonder daar veel tijd aan te besteden. Ward en Arcieri hebben i.t.t. Richards en Campbell sex-appeal proberen niet goed te acteren maar weten binnen de grenzen van de film prima hun werk te doen. Miami is dan ook de ideale setting. Swimsuits, babes and a web of intrigues.

Weer heel veel knipogen (of juist fuck you's) naar de jaren 90 film, heerlijke cheesy punchlines, lachwekkende twists en natuurlijk de oude vertrouwde trio. Waarvan deze threesome natuurlijk al veel sexier is dan die uit het eerste deel, dat was ook meer middelbare school niveau. Visueel ook veel beter dan het eerste deel en ook de sfeer is erg sterk aanwezig. Ook fijn dat de film wat onopgeloste zaken niet beantwoordt waardoor het einde niet verzandt in een anti-climax wat betreft een explanation segment. Die antwoorden krijg je tussen de credits wel, maar dit blijft voor de kijker dus optioneel. Smart move.

Eigenlijk begint de reeks pas bij deze film, en het is dan ook een reeks die ik een bijzonder warm hart toedraag.

Ook hier geldt weer hetzelfde. Weer een prima film. Dit deel bewandelt weer precies hetzelfde pad als zijn voorganger. Is dat erg? Integendeel. Toch blijft het schrijnend hoeveel dit zien als een serieuze misdaadfilm, toch wel vrij duidelijk dat dit een spoof is. Serah D'Laine is geweldig als de snobistische socialite Marie Clifton, toch wel de fijnste protagoniste uit de reeks. Heerlijk bewust over the top en haar delivery is erg sterk. Wel fijn aan deze reeks dat deze veredelde C-acteurs het veel beter snappen dan de zogenaamde A-list uit het eerste deel.

De twists zijn weer geweldig, hilarisch, het parodie gehalte straalt ervan af. Ashby komt weer terug en Meyer is ook altijd wel een fijne addition voor dit soort films. De trio is ook aangenaam, vooral erg aangenaam geschoten. Daar naast kan ik niet blijven benadrukken hoe ideaal de Miami setting is, komt de sfeer echt enorm ten goede. Het was weer een leuk anderhalf uur van seks en bedrog. Ondergewaardeerde reeks en ook erg onbegrepen (dat ik dit over zo'n recht toe recht aan films nog zou zeggen). Afscheid nemen van de triootjes, en vanavond een kwartet met Wild Things: Foursome.

Threesomes are so last year

Toch wel de beste uit de WIld Things reeks. En weer dezelfde formule, maar gek genoeg blijft het werken. Fijne cast ook me tDaddo, Angel en vooral Murray. Fijne foursome ook . Waar alle delen de jaren '90 vol op de hak namen maakt Hurst het met dit deel wel heel bont. Al die twists ook, hoe overdreven kan je het brengen. Heerlijk. Ook leuk om die pa uit Smallville terug te zien als rol van illustere politieagent. Murray steelt werkelijk de show, meest geweldige protagoniste uit deze film, strak buikje en weet haar personage met verve te dragen. Briljante over-acting, want dat is ook een kunst. Laat deel 5 maar komen.