Opinions

Ja, erg fijn filmpje.


Gordon Levitt draagt de film toch wel, enorm veelbelovend acteur ook. De benadering van het thema is ook wel fijn. Geen echte lovestory, geen valse sentimenten, geen perfecte personages en dit is eerder een 'road to the one'.

Erg fijn verhaaltje ook, enige minpunt is eigenlijk Deschanel. Acteren kan ze niet, plausibel als love interest vind ik haar ook niet door haar fletse uitstraling en bovendien maakt ze haar personage ook behoorlijk onsympathiek. Genoeg opties voor actrices die dit wel naar behoren kunnen invullen, en Deschanel is eigenlijk de factor die illustreert dat een 5* in de toekomst totaal out of the question is.


Gelukkig draagt Levitt de film naar hogere hoogtes. Zeer sympathiek ook waardoor je als kijker toch wel met hem meevoelt. Als hij dan merkt dat zij getrouwd is, is het toch ook wel even slikken. Al wordt de relatie van Levitt en Deschanel best mooi weergegeven (ondanks dat ie behoorlijk one sided is) en ik blijf struikelen over dat er weinig tot niks met de seksscenes gedaan wordt. Toch wel een sleutelpunt om een relatie meer diepgang te geven (hier zullen wel weer droge oneliners uit voortkomen ).


Maar voor derest gewoon een erg mooi, lief en klein filmpje. Ook fijn dat het eens belicht wordt vanuit het perspectief van een relatie die niet 'werkt'. Ook een leuke transitie om van Summer naar Autumn te gaan (en die zag er iig al veel beter uit ).

Flinke tegenvaller en zeer overbodig vervolg.


Het is echt letterlijk een vervolg. Niets vernieuwens, qua spanning veel minder dan het eerste deel, sfeerschepping komt ook niet helemaal uit de verf en die drie koters zijn te irritant voor woorden. Veel vervelend geschreeuw ook. Ook het hele handycam concept werkt hier niet zo goed en dan dat hele posessed gebeuren maakt het allemaal niet beter. Het is eigenlijk precies deel 1 dan minder. Gangetje, gangetje, even een bezetene killen en dan maar weer naar het dametje upstairs. Die twist is natuurlijk ook geen twist meer te noemen.

Zo zie je graag een vervolg op een wel geprezen moderne horror film. Deels trouw blijven aan het concept maar met een totaal ander uitgangspunt en de gimmick vaarwel zeggen. Beetje wat Army of Darkness voor Evil Dead was.

Alle lof voor Plaza. Ook al is de uitwerking niet foutloos, verre van zelfs maar de luchtige sfeer doet wel veel teniet. Twee toffe protagonisten, leuke humor, visueel zeer aardig, fijne gore visuals en vooral een heerlijk tempo. Gewoon vooral een klein anderhalfuur fun, geen pretenties, geen gimmicks en geen geforceerde twist. Leuk.

dave heeft het mis, alwéér

Maar goed, even over de film. Erg genietbaar filmpje, die inderdaad vergelijkbaar is met Bring It On en American Pie, en daar een perfecte mix van is. Alleen met veel meer ballen en tieten natuurlijk. Waar American Pie films redelijk te braaf waren, de Bring It On films nog veel braver en kinderlijker, daar trekt Cheerleader Camp alles uit de kast. De toon is eigenlijk gelijk gezet door die briljante opening credits .

Dan worden de twee protagonisten geïntroduceerd. grotere tegenpolen kunnen er niet zijn en dat geeft een frisse wisselwerking. Die Andy is ook zo'n geweldig figuur, zijn seksisme is lekker overdreven en dik aan gezet en dat levert veel 'pijnlijke' momenten op. Erg fijne cast ook aan vrouwelijk schoon op met Erica Duke, Deanna Meske, Diane Jay Gonzalez en Maura Murphy. Tuurlijk heb je constant het gevoel dit allemaal eerder gezien te hebben maar de uitwerking is hier zoveel beter. Acteerwerk is niet hoogstaand, en een dame als Gonzalez en nog vele anderen zijn nog behoorlijk groen in de business maar dat niet al te beste acteerwerk geeft de film wel enorm veel campy value. Bovendien moeten de vrouwen gewoon mooi of lekker zijn, en dat doen ze naar behoren. Dit vrouwelijk schoon wil ook best wel wat vuil werk doen (dat pakje van Meske ) maar helaas wordt er te weinig afgewend naar Gonzalez en Murphy (puur op Cheerleader Camp dan, in die strip joint sequence volop natuurlijk ).

Erg oversekst is het allemaal, ook vooral door het personage Andy. Tuurlijk zit de film vol cliché's, is de film op veel momenten erg voorspelbaar maar het werkt gewoon goed. Vooral omdat dit soort films al te vaak zijn gemaakt, en allemaal zo ontzettend preuts is uitgewerkt. Daarom is #1 Cheerleader Camp een verademing. Ik ga niet beginnen over montage, het visuele aspect of de editting, als je met dat soort zaken op de proppen komt, dan heb je echt geen flauw benul van wat je aan het kijken bent. Anyway gewoon erg genoten, en zonder twijfel één van de beste in zijn soort. Een absolute aanrader voor fans van dit genre, die zich niet te verfijnd voelen voor oversekste humor, veel tieten en konten, veel skin en lekker veel onzin.

Zeer verrassend goed filmpje.

Vooral de chemistry tussen Freeman en Vega is een belangrijke troef. Het levendige enthousiasme van Freeman's personage is heel aanstekelijk en Vega weet hem te voorzien van een geweldige vrouwelijke counterpart. Vega sowieso één van mijn favoriete actrices, alles lijkt zo natuurlijk te gaan bij die vrouw.

Qua verhaal gebeurt er niet veel maar toch weet de film elke seconde intrigerend te blijven. De heerlijke gesprekken tussen Freeman en Vega en zijn aandeel in haar "nieuwe" leven is mooi om te aanschouwen. Wel typisch een film die flink de mist in kan gaan in het einde, maar Silberling kiest perfect en maakt hier toch wel een prachtige film van. Nu al onderschat op MM.

De DVD nu ook van mijn vriendin gekregen, ik heb nu al zin om hem weer te zien.

Geen peil op te trekken die beoordelingen hier maar enfin. Een film die door velen benaderd wordt als een romcom, opmerkelijk. Soms een hele mooie melancholische overpeinzing en de andere keer een gekoesterde jeugdherinnering. Eén voor één hele mooie verhalen en interessante achtergronden maar qua collectief zijn de verhalen oo kerg universeel. Ik denk dat iedereen wel een personage vindt waar hij/zij zich mee kan identificeren.


Heerlijke chemie ook tussen de castleden. wat zorgt voor heerlijke groupdynamics, bij Channing en Dewan mag dat geen verrassing zijn maar hierdoor krijg je wel een heerlijke authentieke feel. Al geldt dat voor elk castlid, allemaal één voor eén zo levensecht. Allemaal te danken aan het feit dat de film in alles klein en oprecht is.


Allemaal hele mooie scenes maar de mooiste is zonder twijfel wanneer Reeves "Never Had" zingt in het bijzijn van Elise en op het moment dat ie haar gele schoenen benoemde kon je me wel opvegen. Op de tweede plaats komt dan wel de verstandhouding tussen Jake en Mary, wienst verstandhouding ondanks een op de klippen gelopen relatie erg close is. Iedereen die een break-up heeft doorgemaakt hoe bijzonder het is als dit het geval is. Erg mooi. Marty - AJ - Anna een goede derde. Ach, waar heb ik het over, alles is oprecht mooi aan 10 Years.


Ik zelf ben dan nu ook wel in een periode in mijn leven dat ik met de thema's van de film ook veel kan en het is allemaal erg goed uitgewerkt en weet collectief behoorlijk universeel te zijn. 10 Years heeft mij diep geraakt, zowel in mijn hart als ziel en de film krijgt hierdoor dus een warm plekje in mijn filmhart. Hele mooie kleine slice of life.

Niggers

Nog steeds een geladen onderwerp en films hierover lijken het altijd wel goed te doen, vooral bij de Academy maar ook het publiek slikt het als zoete koek. Wat betreft de lof bij 12 Years a Slave van McQueen is het wel enigzins terecht. Sterk bronmateriaal, een regisseur die een visionair is en nuance kent en een sublieme cast die de pannen van het dak speelt. Waar Ejiofor en Nyong'o de show stelen maar is ook de supporting cast uitermate sterk. Fassbender, Dano, Giamatti, Williams, Cumberbatch etc. zijn natuurlijk altijd een meerwaarde.

Helaas kent het script iets te veel cliche's en is het niet rauw genoeg. McQueen doet zijn best de akeligheid van de slavernij te tonen maar de confronterende werkelijkheid is het nog niet, al is het voor hoe ver dit soort films gaan wel degelijk. Cinematografisch is het erg sterk, zoals je van McQueen kan verwachten maar inhoudelijk voelt het toch aan als een Spielberg film terwijl McQueen toch het tegenovergestelde zou moeten zijn. Na Shame had ik niet zo'n opvolger verwacht van McQueen, gelukkig brengt hij genoeg nuance en cinematic allure mee.

Probleem is dat de thematiek al aangrijpend genoeg is, en het lastig te bepalen is wanneer de thematiek of de film je raakt. Dat laat ik achterwege en beperk me tot mijn gevoelens an sich. Raakte toch best geëmotioneerd op momenten omdat de setup en het bezielende acteerwerk toch erg sterk is, en ook de cliche's worden nooit een storende factor. Doet itt haar tegenhangers niets nieuws maar doet wel heel veel goed. Mooi einde ook.

Beviel veel beter dan jaren geleden, dat alles heeft te maken met de kwaliteit van het bronmateriaal. Gelukkig heb ik de dvdscreener periode achter me gelaten. De meal ticket van de film is dan ook vrij cliché, ook niet echt films die mij aanspreken maar Boyle maakt enorm veel indruk op audiovisueel vlak. Vlot, prachtig kleurengebruik, lekkere editting en een dun plot als 127 Hours heeft verschuift de focus in de juiste richting. Boyle had zijn stilering zelfs nog wel verder door mogen voeren wat mij betreft. Toch een fijn filmpje van Boyle.

Al ietsje beter dan het eerste deel maar filmisch gezien nog steeds niet best. Singleton is er ook op voorhand al niet deb este man voor en als je dan nog anchor van de reeks (mister Vin Diesel) mist dan wordt het wel lastig.

Races zijn al iets beter maar stelt nog vrij weinig voor. Vaak ook van te korte duur maar wat er in die korte duur gebeurt is ook niet al te enerverend. Undercover narratief net als door Cohen nu ook vrij slecht naar beeld vertaald door Singleton.

Het ademt één en al B-film uit, vooral mede door het slechte schrijfwerk. Toch vrij vreemd dat de reeks in stand is gehouden ben twee van zulke slechte eerste delen.

We always will have Paula Patton

Kormakur verkloot het weer. Waar zijn remake Contraband wel te doen was maar zijn zwakheden al blootgesteld werden maakt hij er hier helemaal een zooitje van. Toegegeven, met het script van Blake Masters kan hij zelf ook niet zoveel, want wat is het rommelig. Een chaos zelfs. Masters had al de schijn tegen met zijn schrijfwerk voor standalone series en ook niet al te beste series en dat abominabele niveau trekt ie gewoon door naar 2 Guns. Dat ik nijdig wordt van deze film is al een prestatie op zich, want ik heb een enorme zwakke plek voor Paula Patton, en ik ben nu milder dan ik geweest was zonder haar aanwezigheid en haar naaktheid. Dayum!

Buddyfilms werken bij mij meestal wel prima, vooral als je dan twee brokken charisma hebt als Wahlberg, die een erg aangename presence en wisselwerking hebben met elkaar. Narratief komt de film nooit van de grond en ook de punchlines zijn uitermate zwak, at best. Aan de delivery van Wahlberg ligt het niet, want die heeft één van de meest aangename punches in Hollywood. Het is helaas allemaal los zand en Kormakur weet er ook geen geheel van te maken. Film voelt zo fragmentarisch aan, dat je inderdaad denkt naar een aflevering van Law & Order zit te kijken. Samenhang ontbreekt volledig.

This. Doesn't. Cut. It.

Aangename verrassing. Bij The Asylum straalt het amateurisme er vaak van af maar op de campy effects na ziet het er allemaal erg gelikt uit. Visueel zeer goed te doen en dan heb ik het niet over het goed verzorgde eye candy gehalte. Speaking of, zeer fraaie dames met nog fraaiere gevulde bikini's. Deze plus staat.

2-Headed Shark Attack is ook vrij bewust. Leuke knipoogjes naar genre genoten en ondanks de niet serieuze toon weet het toch een zeer goede genrefilm af te leveren. De onzin met de protagonisten vermaakt, het toewerken naar de kills is uitstekend en als klap op de vuurpijl krijg je ook nog het trademark van The Asylum voor de kiezen. Tenenkrommende special effects.

Erg genoten en ondanks dat de resources en kwaliteit het niet bij Jaws halen vind ik de film het qua amusementswaarde niet minder doen. Dat is ook wel wat waard. Beste Asylum flick tot nu toe, ze compenseren het gebrek aan budget door veel fun.

Eindelijk dan gezien.

Prima opvolger, die qua uitwerking niet altijd even vlotjes loopt maar die qua ingrediënten wel stukken beter in elkaar zit dan zijn voorganger. Moseley is een held en een zeer waardige vervanger van Englund, op zijn minst. Ook het slachtvee is een erg sterke upgrade. Ordinair vrouwenvolk is onmisbaar in de Amerikaanse horror. Christa Campbell .

Kills zijn fun maar niets om warm van te worden (was in zijn voorganger beter, nu iets te veel offscreen) en ook de aanloop er naar toe loopt niet echt vloeiend. Zelfde geldt voor de pacing. Maar toch een erg leuke film, die erg lekker wegkijkt, sfeer blijft aangenaam en de bijkomende onzin is gewoon erg leuk. En genoeg nudity. Film moet het wel hebben van de randzaken, qua horror gebied komt het niet helemaal uit de verf. Al met al enorm vermaakt.

Best leuk.

Tuurlijk werkt het in je nadeel als je adverteert met de makers van Project X, aangezien die schoenen te groot zijn om te vullen. Toch kleurt 21 & Over net iets minder binnen de lijntjes als veel genregenoten. Fijne cast, af en toe zeer geslaagde situatiehumor en wat snedig geschreven lines. Ook moralistische valkuilen worden vermeden en er wordt gemikt op pure fun. Fijne wegkijker maar verder blijft er ook vrij weinig hangen.

Lang niet zo slecht als ik verwacht had.

Ik was wel weer zin in een Jonah Hill film maar hier is ie opvallen timide. Het liefst heb ik 'm luidruchtig zoals ie ook in het begin van deze film was, helaas wordt dat wel minder naarmate de film vordert. Ook moet ie zijn screentime delen met Tatum, wat ook wel de oorzaak kan zijn. Tatum is ook eens in zijn element en hopelijk heeft Tatum eindelijk zijn stride weten te vinden.

Fijne references, Ice Cube ook erg nice en qua taalgebruik vliegen de fucks, dicks en cocks je om de oren. Helaas begint de frisse wind steeds minder hard te waaien en gaat ze zelfs liggen. Film duurt ook iets te lang. Toch wel een erg leuk tussendoortje. Qua narratief had de film zichzelf wel iets meer mogen verwaarlozen. Hopelijk is Hill wat meer in vorm in The Sitter.

Als vaste saunaganger zit het qua inlevingsvermogen wel goed. Ik ben wel een liefhebber van een getaway met veel jonge personen maar helaas ook veel te weinig onzinnigheden in de aanloop er naar toe. Dat is toch wel een belangrijk aandeel in de fun. Ook merk ik door de hoeveelheid horror/thrillers die ik in mijn leven gezien heb dat het gebrek aan creativiteit mij meer en meer begint te irriteren of iig dat de films mij veel minder doen. Jammer.

Helaas is de production value wat te laag en gebeurt er te weinig in de benauwde omstandigheden. De waanzin duurt te kort en wordt te laat ingezet waardoor de ontknoping erg gehaast aan voelt. Ook de oorzaak waarom ze in de situatie terecht kwamen was wel erg knullig. Te weinig inventiviteit, qua uitwerking te sloppy en duidelijk dat mijn wensen ook in de jaren wat meer eisen.

Lief.

Mooi klein filmpje met een ziel, met een zeer minimalistische narratieve structuur. Vooral erg 'voelbare' film en lastig de essentie in woorden bloot te leggen. Film valt en staat met de chemie van het koppel en die zit heel goed. Hun karaktereigenschappen completeren elkaar perfect en ook hun tijdverdrijf voelt zeer geloofwaardig aan.

Fijne gesprekken, wat zelfs wat aan Linklater doet denken, alleen de seks is niet zo geloofwaardig, helaas kan ik hier niet zeggen dat het mij aan Winterbottom doet denken. Ondanks dat het slot wat te melodramatisch is, en de onmogelijkheid der liefde die mogelijk wordt gemaakt is mij wat te optimistisch. Maar toch erg fijn dergelijke minimalistische performance driven films. Prima speelduur ook.

Intrigerende gelaagde Altman. Thema's waar identiteit centraal staat vind ik op zich al een hele interessante. Ik vat nog lang niet alles, ook puur omdat Altman je zelf aan de slag laat gaat maar met de symboliek kan je behoorlijk veel, als je leert vertrouwen op je instinct. Visueel erg mooi, en Altman vertelt veel in zijn stijl. Style is substance. Een hele krachtige film met zeer pure feministische thema's. Erg mooi.

Herzien als voorbereiding op Rise of an Empire. Blijft echt een overdonderend visueel meesterwerk. Magistrale composities, belichting, mise-en-scene, DI manipulaties, kleurengebruik. Altijd in een zeer poëtische feel qua vorm waar een Malick zo bekend om staat, Snyder/Fong doen het zeker niet minder, maar zullen voor hun Malickiaanse cinematografie nooit de erkenning krijgen die ze toekomt. Visuele flair met heel veel aangename vondsten, over de hele speelduur blijft 300 visueel indruk maken. Qua inhoud straightforward maar dat maakt de film nou zo uniek. Halfje erbij.

Zeer aardig, maar in de verste verte niet het niveau die het eerste deel haalde. Op visueel gebied is het een slap aftreksel van haar voorganger en is het meer een conventioneel blockbustertje worden. De sublieme vormgeving en compositie moet plaats maken voor veel en veel meer narratie. Al kijkt 300: Rise of an Empire makkelijk weg maar weet qua toon geen waardige vervolger te zijn.

Eva Green steelt de show als de feeks Artemisia, het personage leent zich voor flink wat overacting en dat is aan haar wel besteed. Stapleton is ook prima als Themistokles. Cersei Lannister is altijd +1. Zoals gezegd is deze 300 een traditionele hollywood film waar de basis die Snyder en Fong gelegd hebben teniet wordt gedaan. Verhaal is vermakelijk genoeg en de vertelstructuur is redelijk. Film is wel wat slordig de eerste helft maar Murro herpakt zich. O ja, geweldige seksscene (Eva Green's udders included)

Nergens de effectieve kunstuiting die 300 was maar aan de andere kant toont het weer hoe uniek 300 was. Toch een zeer vermakelijk deel, met een vloeiende vertelstructuur en een zeer degelijke cast.

Overweldigend.

Wat een regisseur is die Miike toch, verwachtingen komen nooit uit, hij weet elke keer weer te verrassen, grenzen op te zoeken en te overdonderen.

Visueel erg mooie film, on-Miike zelfs. Het hele universum die hij weet te creeren is fenomenaal, de claustrofobische feel van de gevangenis is beklemmend en de buitenwereld heeft een heerlijke surreele atmosfeer, echt uitmuntend. Ondanks de thematiek is 46 voor mij de belichaming van vrijheid. Heerlijk om te zien hoe Miike speelt met droom/realiteit perspectieven en hoe hij speelt met verschillende genres. Miike is een genre.

Ook een heerlijke cast overigens. Ishibashi zie ik sowieso graag maar ook fijn om Ando weer eens in een leading role te zien en dat doet hij met verve.

Al met al een geweldige Miike ervaring weer.

Flinke tegenvaller inderdaad.

Prachtige animatie en design maar met deze 'volwassen' look wordt helemaal niet ondersteunt door de inhoud. Wel een prachtige geanimeerde post apocalyptische setting De inhoud is een kinderachtig en nietszeggend plotje, de characters zijn enorm vlak en ook een akelige keuze uit voiceactors. Hopelijk wordt er hier wat meer meegedaan en wordt er wat meer gericht op het adult publiek.

Fijn horrorland dat Frankrijk.

Sfeergegarandeerd meestal en A l'interieur is geen uitzondering. Heerlijk onderhuids beklemmend sfeertje met een sick twisted storyline. Komt voornamelijk ook omdat het dichterbij de realiteit staat dan de doorsnee horror.

Ook is er niet bezuinigd op het aantal gore en splattering momenten, ook erg fijne kills af en toe. Ook de opbouw is erg fijn; de overloop van suspense naar creepy en van creepy naar total horror is geniaal gedaan.

Ook visueel best wel aangenaam en voeg daarbi jde perfect gekozen speelduur en je hebt eigenlijk de ideale horrorfilm.

Robbe-Grillet blijft een visionair. Een grote surreëele trip, waar substantiële en mimimalistische cues door elkaar heenlopen. Coherentie zoeken is niet aan de orde, en juist die karakteristikiteit maakt een dergelijke surreëele schets zo sterk. Erg bevreemdend design ook (Eden ) en ook de marionetten die zich in de leefwereld van Robbe-Grillet begeven zorgen er niet voor dat je je als kijker wat meer op je gemak begint te voelen.

De manier waarop Robbe-Grillet speelt met repulsion en attraction vind ik erg treffend. Hij weet als geen ander een surreëel universum te scheppen waar geen ontsnappen aan lijkt te zijn. Het voelt zeer "realistisch" aan maar toch weer niet. Zo sterk hoe hij de kijker geen enkele houvast biedt. Ongrijpbare cinema en vooral cinema waar je je aan moet onderwerpen en je moet laten overkomen. Heerlijk dit.

Experimentele video-art. Dat is het voor mij, en doet denken aan Grandieux, alleen is het filmische gehalte hier nihil. Laat mijn beoordeling u niet op het verkeerde been zetten, dit soort cinema is gewoon niet mijn ding maar in haar soort lijkt mij dit geen verkeerde film. Vooral erg sterk en akelig sounddesign. Ook die screams waren werkelijk ijzingwekkend. Ook veel hak op de tak nachtmerrie-achtige segmenten, wat dus de nachtmerriestructuur prima in de kaart speelt.

Maar het doet mij niks, en erger het verveeld en irriteert mij. Massaal veel weglopers. Snap dat wel, al heb ik niet in de verleiding gestaan, hoe akelig ik de ervaring ook vond. Het voldoet gewoon niet aan mijn cinema eisen en is in mijn belevingswereld ook geen cinema. Audiovisuele video-art in optima forma maar dat maakt het geen cinema. Zintuigen stimulerend en misschien zelfs wel zintuigen martelend. Voor de liefhebbers.