Opinions

Mumblehorror


Wat is het heerlijk dat Ti West nu ook weer terug grijpt naar zijn inner circle. Swanberg, Audley, Bowen, Seimetz en Sheil. Vooral de laatste twee genoemden zijn altijd een enorme aanwinst, zijn toch samen wel de beste actrices van hun generatie op dit moment. Zoals we van Ti West gewend zijn ook weer geen narrative trickery zoals veel collega's doen. Nee, West blijft vrolijk doorgaan met zijn magnifieke gevoel voor spanningsopbouw, niet als middel om naar de finale toe te werken. Nee, bij West is de spanningsopbouw de attractie en wat beheerst hij dat toch goed. Ik zei tegen mijn metgezel nog: ik denk dat ik West hierin nog beter vind dan Hitchcock, en ik meende het nog ook.


Wets weet van the get go al gelijk een hele unheimische atmosfeer te creëeren die op een hele subtiele wijze zorgt voor veel ongemak. Een plot ver een sekte liggen mij normaal gesproken niet zo maar dat West dit gegeven volledig weet te benutten en mij meer dan tevreden stelt zegt al meer dan genoeg. Qua pacing is het weer zo uitgebalanceerd als we kennen van West, vooral van zijn beste werken The Innkeepers en House of the Devil. Visueel tapt West uit een ander vaatje. Dit keer geen oogverblindende set design, uitgekiende mise-en-scene en sterke belichting maar rauwe werkelijkheid. Wat vooral komt door de setting en haar handheld gegeven.


Het eunheimliche gevoel werkt toe naar een zeer bevredigende climax, maar zoals altijd is West hier heel subtiel in waar vooral de details het 'm doen (neem de moeder die de keel van haar kind doorsnijdt. De cast is geweldig, één minpuntje is dat Sheil een veel te kleine rol vertolkt al lag er niet zo snel een grotere vrouwelijke rol in het verschiet naast die van Seimetz. Seimetz, wat is zij weer goed, briljant geschakel van attraction en repulsion en ook haar voorkomen heeft ze mee. Bowen en Swanberg altijd +1, rolletje van Jones is zeer solide. Ik had alleen Wingard nog wel voorbij willen zien komen.


Zeer geslaagde West, waar hij laat zien ook met een veel natuurlijker en grounded thema uitstekend uit de voeten te kunnen. Qua structuur is het weer textbook Ti West. Ik ben my touch met horror een beetje kwijt geraakt de laatste tijd door de inflatie in kwaliteit maar laat het maar aan Ti West (en vrienden, want Wingard's You're Next was de laatste andere goede horror die ik zag) om dat te herstellen. In Ti West we trust.

Geen open deuren hier. Safe Haven is wat het pretendeert te zijn en heeft weer de klassieke Nicholas Sparks ingrediënten. Een clichématige maar idyllische love story, die tegen het eind iets te spectaculair wordt. Hough is geen geweldige actrice maar ze begint zich wel steeds op haar gemak te voelen, Duhamel is ook nooit groots maar heeft het nodige charisma en heeft altijd chemie met zijn tegenspeelsters.

Dat werkt allemaal naar behoren, en hierdoor heeft de film een kern die het nodig heeft. En met die core business voor haar genre kan het dan ook niet fout gaan. Conventioneel geschoten maar met de Arri Alexa Studio ziet het er allemaal wel crispy clean uit. Nergens groots maar doet wat ie moet doen en de vrouwen hebben gewoon weer een film om zich mee te vermaken. Twists zijn niet verrassend maar werken wel gewoon. Dat met de brieven vond ik wel een vrij leuke vondst van Sparks.

Goede actie thriller. Vrij standaard qua ontwikkeling maar de cinematografie en filtertjes van Oliver Wood missen hun effect niet. Zijn stijl was in de Bourne films was al goed maar hij gooit er hier toch nog een schepje bovenop. Geen Daniel Mindel niveau maar toch nog zeer alleraardigst. Komt zeer in de buurt van Paul Cameron.

Plot is op momenten toch nog best spannend. Kaapstad is een prima setting en door de kleurrijke filters nog extra sfeervol (wel jammer van Ajax Cape Town ) en een solide vertelling. Reynolds hobbelt aardig mee, Washington is altijd uitstekend en ook de bekende twists hebben een uitstekende timing. Film begint wat rommelig maar wordt toch al snel wat duidelijker.

Prima tussendoortje maar de visuele stijl van Wood zorgt voor een extra halfje erbij. Ik blijf toch wel een enorm zwak hebben voor dergelijke visuele actiefilms. Qua plot hoef je dan niet echt veel meer te doen.

O ja; No Church In The Wild .

Fijne conspiracy actiefilm maar moest eigenlijk wel beter.


Verhaal is behoorlijk straigh forward en best wel voorspelbaar op momenten. De goede daden van Jolie waren enorm doorzichtig en toch worden die gepresenteert als grote verrassingen, beetje jammer. Noyce presenteert veel plotwendingen zonder dat het echt plotwendingen zijn, want je ziet het al van mijlenver aankomen. Tempo is heerlijk, en dit is gewoon een no nonsense actiefilm.


Grootste troef is gewoon Jolie. Dat is voor mij de belichaming van een vrouwelijke actieheld op dit moment. Cool en sexy tegelijkertijd, dat kunnen weinig andere vrouwelijke actiehelden niet zeggen. Vond haar rol nog niet zo geslaagd als in Wanted maar toch nog zeer de moeite waard. Toch mis ik een beetje de spanning in zo'n conspiracy film, waar een The Negotiator dat wel had. Die balcony handcuff kill was wel erg tof. Wel genoten maar helaas weet Noyce er toch niet echt een draai aan te geven, en hij mag Jolie op zijn blote knietjes danken. Als deel 2 er komt kan je beter F. Gary Gray aan het roer zetten, die weet wel hoe je om moet gaan met zo'n concept.


Ik ben ondanks wat kritieken dan toch nog wel wat mild maar de charme van Jolie maakt me wat zachter. Van een Jolie-hater naar een Jolie-aanbidder, 2010 is een gek jaar.

Aardig maar ook niet meer dan dat. Toegegeven qua aankleding en sets best wel aardig maar vooral de dialogen zijn niet echt om over naar huis te schrijven. Voor de rest het te verwachten voorspelbare wraak verhaaltje die zonder meer vermaakt maar helaas ook niet meer doet dan dat. Leuk om Cantona eens in een film te zien, briljante casting .

Een uitgemolken concept, en ook hier niets vernieuwends te bespeuren. Gaat nergens de diepte in waar de mogelijkheden er wel zijn. Je hebt zowel haar passie voor hardlopen en haar fysieke ongemakken en de perikelen in haar nep relatie maar Robichaud weet daar vrij weinig mee te doen.

Sarah is ook erg gesloten en de kijker wordt wel heel erg uitgedaagd om maar enige feel te krijgen met Sarah, wat bij mij dus ook niet gebeurde. Kijkt best lekker weg, het kijken is geen lijdensweg maar het is vooral erg vlak en diepgang is toch wel essentieel in een film als deze.

Geweldige en film en wat is ie hier onderschat.


Erg fijn filmpje, heerlijk fout en het eerste deel is camp op zijn puurst. Heerlijk! Wat deze film zo geweldig maakt zit 'm vooral in de kleine dingen. De flauwe humor, het campy sfeertje, de foute dialogen en de personages die zo'n onloagische gedachtegang hebben maar binnen hun universum wel logisch gevonden wordt. Winnick is zo'n ander pluspunt in dat lekkere renaissance slet kostuum . Mooie vrouw ook die Winnick. Deed mij een beetje denken aan het overheerlijke Halloween kostuum van Kim Kardashian van een paar jaar geleden.


De film moet het zoals gezegd vooral geven van de lekkere foute zaken. Die winkelwagen race bvb. En zo zijn er echt veel foute scenes terug te vinden in deze flick. Zoals het personage van Winnick die nagels bijt en daardoor die tape niet van de mond van haar moeder krijgt, of haar renaissance schoentjes die ze nog aan heeft terwijl ze dat chicken pak aanheeft . Erg leuk. Er komen ook aardig wat leuke Halloween kostuums voorbij. Gewoon de ideale Halloween flick eigenlijk.

Eindelijk gezien en toch wel erg verrast eigenlijk. Plot stelt niet zoveel voor, wel wat ancient history maar dat wist mijn aandacht er niet echt bij te houden. Sauna leunt vooral op zijn sublieme sfeer en zijn cinematografische hoogstandjes. Ik vond dit visueel toch wel erg verbluffend. De setting is prachtig, erg desolaat en bevreemdend en naarmate de film vorderde wordt de sfeer eigenlijk nog gedesorienteerder. De film kabbelt voort maar barst op he teinde toch los in een stroomversnelling. Weer eens een kunstzinnige horror, wel fijn na al die hap-slik produkten die vooral uit deze regionen komen. Ik heb gelijk zin om Antichrist eens op te gaan zetten.

Goed maar niet zo goed als het had kunnen en moeten zijn. Maar beginnen met het feit dat Stone er weer een potje van maakt. Het uitmuntende boek weet ie compleet onderuit te halen. Weet het ubercoole taalgebruik en vooral de expliciete context negeert ie compleet waardoor veel kracht uit de monologen van 'O' gaan. Ook onaangenaam opvallend dat ie scenes waar 'O' inzit laat plaats vinden zonder 'O', een totaal onterechte motie van wantrouwen richting Lively want ze steelt de show. Spijtig dat Winslow zo over zich heen heb laten lopen bij het schrijfwerk. Een geweldige 'O', precies hoe ik haar ook had voorgesteld.


Mindel maakt dan - zoals verwacht - weer veel goed. Hij geeft de film de visuele flair en compenseert de narratieve fouten van Stone. Wel meer timide als in Domino maar toch geeft ie de film genoeg visuele flair mee dat er weinig films zijn die hieraan kunnen tippen. Ook ode voor de cast, Lively is een tour-de-force met Johnson als goede tweede, Kitsch is ondanks veel gebreken een uitstekende Chon, Del Toro heeft de makkelijkste rol om te schitteren en ook leuk om Bechir te zien en Hayek is geweldig als Elena. Miste wel de karakteruitdieping van het boek waardoor veel personages niet echt uit de verf komen voor kijkers die als leek de film in gaan.


De geweld en sex scenes zijn ook uitstekend. Niet zo raunchy zoals het boek maar Johnson en Kitsch zijn totaal game waardoor de meer timide Lively gewoon goed meehobbelt en haar getemperde seksuele scenes geen probleem zijn. Mindel is hier ook van onschatbare waarde. De grote lijnen van het boek ontvouwen zich prima, soms wel in een iets te snel tempo, maar de expliciete lading schiet te kort. Bij het einde maakt Stone het helemaal bont met dat erase and rewind einde. Triest. Toch een goede film maar dat heeft niets met Stone te maken, maar alles met Mindel, Winslow en cast. Had zoveel stoerder moeten zijn. Krappe 4*.

Net weer iets beter dan deel 5. Iets meer character progression als het om Jigsaw gaat. Erg fijne backstory en hij weet zo op steeds meer sympathie te rekenen. Probleem is een beetje dat ik hiervoor geen Saw film kijk. Ik wil inventieve traps zien dat resulteert in veel bloed en intense spanning. Greutert slaagt daar alleen in het begin eigenlijk in. Leuk om Tanedra Howard terug te zien na haar een seizoen lang gestreden zien hebben bij Scream Queens voor dit rolletje, en ik moet zeggen ze deed het meer dan aardig. Lekker goor begin stukje ook, jammer genoeg was dat gelijk het hoogtepunt van de film.

Wat wel een fijn gegeven was is dat de film door zijn lagen in het verhaal, net als in het eerste deel mij weer op het verkeerde been wist te zetten en op het eind toch wist te verrassen met het doel dat JigSaw voor ogen had. Jammer genoeg zijn de traps niet inventief genoeg, en dat is toch waar het in deze reeks om draait.

Leukste uit de reeks.

Vooral te maken met Tisdale, vind haar mimiek toch wel erg ondergewaardeerd, ken weinig actrices (vooral met weinig talent zoals Tizzy) die zo'n effectieve mimiek hebben. Zoals altijd in de reeks is het een aaneenschakeling van flauwe spoofs met nog flauwere gags. Dat is hier niet anders, vind het dan vreemd dat veel criticasters doen alsof het bij de eerdere delen zoveel beter was. De nieuwigheid is er alleen vanaf.

Heb hier in ieder geval wel meer gelachen dan bij die eerste vier delen bij elkaar. Dat Black Swan segment vond ik eigenlijk wel geestig, vooral toen Cassel een op de hak werd genomen. Spot on. Het is een enorme verbetering op de vorige delen maar dat maakt het helaas geen goede film. Het leent zich ook gewoon niet echt als een feature omdat een structuur verdomd lastig is aan te brengen.

"You cocky cock!"


Tja, waar te beginnen, want wat is dit bril-jant. Nooit heb ik hoge verwachtingen van een film gehad en dat de film het zo waar maakt. Ik ben een fan van de comics maar dat live action zo de feel van een comic weet te benaderen leek een utopie. Wright doet het onmogelijke. Een live action films die zo comicesque aan weet te voelen, twee uur lang vergeet je dat je naar mensen aan het kijken bent. Chapeau.


Wat maakt dit naast de magistrale transitie zo goed? Alles eigenlijk. Het razende tempo, de stortvloed aan beeldgrappen, talloze referenties, visuele hoogstandjes, veel leuke vondsten en natuurlijk snarky lines met uitstekende delivery. Onmogelijk om alles in je op te nemen, elke fractie zijn er wel tientallen leuke vondsten te benoemen. Onmogelijk dat je dit in één keer ziet, laat staan wat blijft hangen. Je wordt werkelijk overspoeld door inventieve zaken, en dat is nou de kracht van deze film. Normaal wil ik dit soort zaken noemen in mijn reviews maar met Scott Pilgrim is dit gewoon onbegonnen werk. Wel wil ik even dat Seinfeld segment noemen, echt de ballen uit mijn broek gelachen.


Cast is ook voortreffelijk. Cera is geweldig als charismatische droogkloot, Routh is een persoonlijke favoriet maar die maakt het op dat feit na ook gewoon waar, Kendrick is betoverend, Winstead is aandoenlijk, Evans is hilarisch, Wong is stoer. Heel de cast delivers, en dat is een compliment waard. De storyline is natuurlijk een perfecte kapstok voor deze doldwaze achtbaanrit en Scott Pilgrim heeft gewoon alles wat je in een flick als deze verwacht. Nee, de film heeft veel meer dan je verwacht, want wie dit verwacht mag zich wel eens goed laten nakijken. De vormgeving, de perfecte cartoonesquering van de personages, de miljoenen leuke vondsten, de briljante beeldgrapjes, de magistrale cast en de visuele trucjes maken hier gewoon een waar genot van. Over een maand zeker in de bios zien, lijkt me een no-brainer.

Met het oog van het vierde deel die ik volgend weekend ga zien, de trilogie maar even herzien. Als eerst dit eerste deel, die ik een bijzonder warm hart toedraag. Sinds de laatste keer dat ik Scream zag, jaren geleden, heb ik ook weer tonnen horrorfilms gezien. Hoe meer horrors ik zie, hoe briljanter ik deze vindt eigenlijk.

Briljante cast. Campbell in haar beste periode lookwise en zal nooit meer zo idyllisch zijn als hier en een ideale protagoniste, Lillard die zich vestigde als droogkloot, Cox die weer ergerlijk als wat was, Arquette die liet zien dat hij de meest talentloze boer uit de Arquette familie is maar de show wordt compleet gestolen door Kennedy. Wat is hij geweldig als horror buff, die natuurlijk een oogje heeft op onze Sid. En dan heb ik The Fonz als schooldirecteur nog niet genoemd . Briljant.

De self-awareness van Scream is overduidelijk. Veel gespeel met stereotypering en cliché's, en hierop gooit Craven nog een sausje dat de tieners in Woodsboro hun kennis hebben van horrorfilms. Wat ik het meest geniale vindt aan Scream. Kennedy's personage is hier een prima voorbeeld van natuurlijk. Die scene in de videotheek (everybody is a suspect) en het uitleggen van de regels van de horrorfilm op het feest is echt briljant. Lig elke keer weer in een deuk bij die scenes, ook mede door de awkward delivery van Kennedy. Wat een funny son of a bitch is het toch hier.

Beginscene blijft geweldig en is een prima voorbode op wat komen gaat, Ghostface is een icoon, dat masker is epic en de supernatuurlijke krachten van Ghostface zijn hilarisch. Hij is helderziend, kan prima voorspellen wat zijn slachtoffers gaan doen en kan bovendien op meerdere plekken tegelijk zijn. Wat een held die Ghostface, dan laat ik zijn verstoorde motoriek maar even zitten. Voor de rest een aaneenschakeling aan geweldige scenes die nooit aan kracht inboeten, en dat zegt veel, want zonder overdrijven, is dit misschien wel de dertigste keer dat ik Scream zie.

Ook nu blijft de film als een huis staan. Heerlijke zelfbewuste flick, die het horror genre uit zijn as deed herrijzen. Zonder deze film was de horror scene misschien nooit zo levend geweest als dat zij nu is. Alleen daarom al verdient Scream lof.

1. the death total is always greater; and 2. the murder scenes are always much more elaborate, with more blood and gore. And 3, never, ever under any circumstance assume that the killer is dead."

Erg onderschat deel in de reeks. Vaak genoemd als cash deel uit de reeks maar niets is minder waar. Erg veel leuke knipogen. Het begint met de opening sequence met Smith en Epps, waar ze naar Stab gaan. En wie speelt Sid? Juist Tori Spelling (Sid's wens uit deel 1 komt dus uit), bovendien heeft Robert Rodriguez Stab geregisseerd, dat vind ik nou hele leuke dingen. Die tagline ook van Stab: this is gonna hurt . Leuke cameo's ook van Craven en Williamson .

Voor de rest veel leuke knipogen naar sequels en de stereotyperingen van een sequel, Kennedy gooit er weer veel leuks uit. Leuk rolletje van Gellar ook als sorority bimbo . Het fijne aan de reeks vind ik dat er echt enorm veel horror references inzitten, naarmate je meer horror films kijkt valt je steeds meer op. Want de hoeveelheid references is echt enorm. Neal en Smith waren ook weer geweldig trouwens met hun typische afro-amerikaanse oneliners (Bitch, hang up the phone and star-69 his ass!). En dan dat overdreven einde, geweldig.

Erg ondergewaardeerd deel, die veel references heeft, nog steeds zelfbewust is en heel erg fijn speelt met horror cliché's. Haalt het niet bij het eerste deel maar nog steeds zeer bovengemiddeld. Al is het wel essentieel dat je de references kan opvangen.

Blijft jammerlijk dit deel, terwijl de fundering prima is hoor maar er wordt te weinig mee gedaan. Fijne setting ook op de filmset maar helaas wordt daar te weinig mee gedaan. Craven valt nogal in herhaling, de references zijn langer niet zo briljant en in grote getale aanwezig. Bovendien vind ik de focus iets te veel op de meest vervelende personages uit de reeks liggen, Gale en Dewey . Leuke cameo van Jay en Silent Bob, enig hoogtepunt ook.. Beetje een ongeïnspireerd zooitje ook. Ook zitten er veel te weinig elementen in die de voorgaande delen zo leuk maakte.

Het is duidelijk dat dit deel gewoon gemaakt is zodat Craven Music of the Heart kon maken. Deze werd dan al aangekondigd toen Williamson Scream 2 nog schreef, dat zegt eigenlijk alles over dit deel. Craven mag zich schamen dat ie hier aan mee deed, totale minachting naar de Scream fanbase, waar ik deel van uit maak. Verplicht nummertje en die deze reeks geen eer aan doet. Snel vergeten en hopen dat Craven alles goedmaakt met Scream 4, anders mag ie van mij in de hall of shame.

Don't fuck with the original!


Juist ja. Craven weet altijd erg fijn kritiek te geven op bepaalde cliché's maar faalt daar zelf ook pijnlijk in. Tuurlijk speelt Craven met de Scream franchise met stereotypering, al blijft dit geen excuus om het pijnlijke gebrek aan creativiteit te maskeren. Wat milde middelvingers naar andere horrorfilms of het wel erg krom definiëren van bepaalde stromingen. Wat wel duidelijk wordt is dat Craven al lang over zijn hoogtepunt heen is, hij snapt van het genre maar weinig meer. Het film in film begin is ook pretty lame en ook helemaal geen nieuw gegeven. Wel nog een leuke referentie van Ghostface richting Teegarden inzake de blonde rondborstige bimbo stereotype. Julie Taylor . Kills zijn behoorlijk lame, de daders zie je al van mijlenver aankomen en ook pijnlijk om te zien hoe een exacte kopie dit van het eerste deel is. Echt veel is werkelijk letterlijk naar dit deel over geheveld, met personages die wel erg veel van doen hebben met de personages uit het eerste deel. Tuurlijk hebben Craven en Williamson hier weer een plausibele verklaring voor. Maar een vers gelegde drol verkopen als een sate kroket. I am not buying it.


De braafheid komt ook pijnlijk naar voren. Elk cliché die de personages aanhalen komen later dan ook weer terug in de hedendaagse timeline, er wordt regelmatig wat over blote tieten aangehaald, maar zelfs daar voor is Craven te oud geworden. Onaangenaam opvallend. Voor de rest is de cast ook niet veel soeps. Roberts is werkelijk een drama, het einde is dan ook bijna een farce, Campbell doet het wel aardig als de goed vertrouwde Sid, Cox eigenlijk nog het best genietbaar van alle delen en Arquette is ook weer een groot drama. Ook gek dat zijn personage geen enkele ervaring heeft verworven in al die jaren. Panettiere deed het wel aardig maar niet echt op haar plaats, en die fucked up hairdo is ook een schande. Zelfs in de jaren 70 waren de kapsels beter. Jaffe was dan wel erg genietbaar, draagt haar enorme stereotype personage met verve. Ondanks een erg gelimiteerde inbreng. Culkin en Knudsen waren trouwens wel een erg slap aftreksel van Kennedy. Kansloze poging dat personage te evenaren.


Best een film die goed zal bevallen bij liefhebbers van de moderne horror van nu. Het is tegenwoordig goed zoeken naar kwalitatieve titels en Craven speelt prima in op het lage niveau die veel hedendaagse succesvolle maar kwalitatief slechte horrors halen. Tel daarbij de bedenkelijke humor, non inventive kills, niet effectief gespeel met cliché's en stereotypering en een pretentieuze twist die je van mijlenver ziet aankomen en je hebt Scream 4. Ik ben een groot fan van het eerste deel, en een kleine fan van de tweede. Maar dit heeft niets meer met die films te maken, dit is meeliften op status en Craven lijkt het helemaal kwijt te zijn. Two thumbs down.

Dante zit weer behoorlijk op de preekstoel maar ach, laat 'm lekker, want hij levert weer een erg fijn deel af in de MoH reeks. Leuke cast ook, ex-90210 ster Priestley, een ex-co-star uit Friends en de kont van Norton speelt ook een glansrijke rol.

Leuk concept en idem qua uitwerking eigenlijk. Zoals ik van Dante gewoon ben, is hij niet al te serieus en gooit ie aardig wat leuke humor in zijn film. Zo ook hier, echt veel fijne vrouwonvriendelijke humor voorbij zien komen. Leuk! Op het eind weer een fijn post-apocalyptisch gedeelte, waardige afsluiter van een erg sterke episode.

Prima historische film over MLK. Tuurlijk is het doordrenkt met wat cliche's en voorspelbaarheden maar dat is logisch als het gaat om King. Erg blij dat ie ook als mens wordt neergezet, met alle tekortkomingen die daarmee gepaard gaan. Het is meer binnen de film waar Selma excelleert, het weet de importantie van King zo goed weer te geven, de enorme eigenwaarde, moed en vastberadenheid hij bezat. Allemaal zo sterk belichaamd door de performance van Oyelowo.

Maar het zijn dan vooral de scenes met Ejogo en Wilkinson die indruk maken. Ook al wordt Wilkinson als President Johnson wel erg antagonistisch neergezet maar als je je een beetje wat weet over Amerikaanse geschiedenis weet je dat je dat met een korreltje zout moet nemen. Maar de momenten waar Oyelowo speecht zijn de momenten waar hij Martin Luther King echt wordt. Het brutaliseren van de zwarte gemeenschap voelt ook zeer dreigend aan, met alle geweldadige uitspattingen van dien. Sterke muziek ook, op dat vehikel van Legend na dan.

Solide film, maar vooral erg goed geacteerd en kundig geregisseerd. De snub die DuVernay van The Academy gekregen heeft is dan ook een misdaad tegen de mensheid. Een zwarte regisseur of een blanke regisseuse nomineren kan nog net, maar aan een zwarte regisseuse beginnen ze blijkbaar echt niet.

Het flutverhaal is een prima kapstok voor de Pencak Silat kunsten van Uwais en het blijft een heel spektakel. Te vaak onnavolgbaar en dat i wel een must voor vechtchoreografie. Als ik het kan volgen ben ik al niet snel onder de indruk. Hier doen ze het al flink goed. Veel beter dan die saaie shootout scenes. Ik verkies martial arts boven shoot out any day. Martial arts blijven voor mij toch wel de enige echte actie films.

Toch miste ik enige flow en ook een enig doel in het narratieve element. Ik kreeg toch wel wat Game of Death deja vu's bij het zien van Serbuan Maut, en uit mijn mond is dat een groot compliment. Het gevecht met Mad Dog en de aanloop er naar toe was het absolute hoogtepunt. Laat het vervolg Berandal maar komen en laat die shootouts dan achterwege. Dit is voor echte mannen.

Tja, romantische komedies, het blijft een raar beestje. Ze lijken allemaal op elkaar, de meesten zijn niet voor de average guy weggelegd maar soms zijn er van die films die alles goed doen, en die ondanks dat ze veel lijken op counterparts uit hetzelfde genre, het toch veel betere films zijn. Jeremy Piven en de heerlijke Kate Beckinsale waren hier eigenlijk mijn enige houvast om door de film te geraken. Dat soort houvast had ik met deze film eigenlijk helemaal niet nodig.


De film begint verrassend goed. Met het begin van de romance tussen Beckinsale en Cusack. De vonk springt over, en ik vond het geheel plausibel dat Cusack voor Beckinsale viel terwijl hij al een partner had. Met zo'n thematiek moet je wel goed je werk doen, als je de sympathie niet wint van de kijker is het snel afgelopen natuurlijk. De toevallige (on)waarschijnlijkheden moet je voor lief nemen, want dat is wel een essentieel punt in deze film. Hete is soms frustrerend maar deze convenient gebeurtenissen in het juiste perspectief plaatsen kan wonderen doen bij deze film. Je moet als kerel wel een beetje goede wil hebben natuurlijk. Ze zijn voorbestemd maar denken van niet omdat ze elkaar constant mislopen. De zoektocht is dan ook weer erg fijn, weer die toevalligheden, dat je als kijker ziet hoe een enorme perfect fit deze twee voor elkaar zijn. Piven is qua humor de alleskunner, wat is ie weer lekker bezig. Geweldige delivery. Het einde valt ook perfect op zijn plaats, weer niet zonder slag of stoot maar de beloning is er naar.


Prettige chemie tussen de hoofdrolspelers, Cusack blijft sympathiek, Beckinsale blijft een erg charmant en lekkere vrouw, boeiende dialogen, een Jeremy Piven die weer is op dreef is, heerlijk tempo, prettige humor en de scenes die proberen te ontroeren werken prima. Serendipity wist ook bij mij de juiste snaar te raken. Leuke romcom, en zeker één van de betere in zijn soort. Ik ga gewoon gek doen met mijn cijfer.

Leuke Coen weer.

Qua humor zit er wat leuks in, helaas zijn die momenten veel te sporadisch aanwezig waardoor het toch als een Coen light aanvoelt. Scenes met Kang en Arkin zijn echt briljant . Probleem met tragicomedies is toch wel de juiste balans vinden, is dat niet zo is dat al gauw fataal. Ook bij A Serious Man is dat niet altijd in orde.

Stuhlbarg vind ik een erg aangename lead en heeft ook zo'n heerlijke clueless uitdrukking, Kind is zoals altijd weer een verschrikking en de suburban sfeer is treffend. Op bezoek bij Mrs. Samsky is ook wel erg fijn. Voor de rest duidelijk dat het een Coen is, met weer de Deakins handdruk maar helaas niet constant genoeg.

Geweldige romantische komedie.

De paranoïde Ewell, de charmante geestige Monroe, het goed uitgewerkte script, goede regie van Wilder en erg leuke humor. En natuurlijk zit hier dé legendarische scene waar we Marilyn Monroe aan zullen herinneren. Tel daarbij nog op dat ik een groot zwak heb voor Monroe. 5*

De samenwerking tussen Wilder en Monroe bevallen me heel goed.

Verrassend goede horror.

Het blijft jammer dat de horrors die leunen op het suggestieve, die zinspelen op psychisch ongemak, op MM erg ondergescneeuwd worden. Helaas om dat te veel kijkers een te beperkte definitie hebben van het woord horror.

Heerlijk sfeertje, mede door het af en toe wat shaky camera werk, het zeer sterke audiovisuele gedeelte en de hele donkere atmosfeer wat eigenlijk voor een hele desolate feel zorgt. De eerste helft lijkt een kat en muis horror te worden waar er al veel van zijn maar Sanchez laat de film dan compleet omslaan en maakt het allemaal nog bevreemdender en ongemakkelijker voor de psyche. Toffe creature design ook. Vooral de eindscene in de grot is gewoon geniaal, zo ongemakkelijk heb ik me niet meer gevoeld sinds Silent Hill.

Een zeer goede horror die leunt op het suggestieve maar af en toe toch me twat expliciets op de proppen komt. Sterk creature design en Sanchez weet weer van een niet al te bijzonder concept iets bijzonders te maken.

De film begint geweldig met de makers die beloven dat er veel tieten en piemels te zien zijn en dat er ook flink wordt gescholden; de toon is inderdaad gezet.

Zoals Fillumgek oo kaangeeft is Zuckerman de ideale opvolger van Biggs, Ian is nog ongelukkiger in zijn gedragingen dan Biggs zelf. Genoeg leuke personages; een wannabe stud, de down to earth gal, de nerd en de macho broer. Vooral Marsden blinkt uit als die macho broer en Amanda Crew is zo cute. Ook heel wat leuke kleine bijrolletjes. Ook de out of the blue naked lady pop ups zijn hilarisch, al voeren ze het wel iets te lang door.

De eerste film in zijn genre die eigenlijk meer geslaagde dan niet leuke grappen kent. Hele leuke personages, geweldige situaties en heeft ook een heerlijke road movie feel. Ook het romantische plotje is zeer voorspelbaar maar daardoor niet minder vermakelijk.

Hele vermakelijke film die zelfs een klein beetje neigt naar een kleine 4* (knappe prestaties van zo'n film) maar durf er toch nog niet aan.

Lang geleden dat ik zo'n rauwe in your face prent hebt gezien die uitmondt in een gut check. Vooral zeer kundig geregisseerd, en met kundig bedoel ik ook zeer kundig. Op een manier zoals alleen de allergrootsten het kunnen. Weinig dialoog maar McQueen zegt zoveel door gebruik te maken van de essentie van cinema. Geen dialogen maar beeldtaal in zijn puurste vorm en een hoofdrolspeler die echt een zwaar overtuigende rol neerzet die echt veel van Fassbender vergt. Na afloop va nShame kan ik wel stellen dat ik murw gebeukt ben.

Intiem maar tegelijkertijd zo afstandelijk, deed me constant denken aan een geperfectioneerde en moderne film van Cassavetes. De raakvlakken met Killing of a Chinese Bookie vond ik enorm treffend, alleen dan met een ander thema. Een magistraal thema, wat veel ruimte biedt voor een complexe karakterstudie als Shame. Ook al wordt er niet zo veel van Mulligan gevraagd als Fassbender haar breekbare rol wordt echt vol overtuiging ingevuld. Wat vooral Shame zo boeiend maakt is dat er geen achtergrond uitdieping is wat de film alleen maar rauwer maakt. NC-17 rating slaat nergens op (nudity scenes stellen weinig voor) en dat deze niet bij de BP nominees zit is makkelijk te verklaren maar wel spijtig van Fassbender. Wat een acteerprestatie van zijn kant, zelden een rol gezien die zoveel vergt van een acteur en het dan nog zo overtuigend brengen.

Cinematografisch hypnotiserend en van de buitencategorie, magistrale compositie, sterke kadreringen en daarnaast gewoon een performance driven schouwspel. Plot is nihil maar de sfeer is uitmuntend en erg sterk hoe McQueen door beeldtaal de sfeer steeds beklijvender en labieler maakt. Constant hangt de toestand van de psyche van Fassbender in de lucht, wat de sfeer alleen maar broeieriger maakt. Enorm veel mooie scenes maar de New York New York scene steekt er toch wel bovenuit. Carey Mulligan . Dat moment is i.t.t. de rest van de film qua toon erg warm en de camera verliest de fragiele Sissy geen moment uit het oog. Erg sterk. Een heerlijk voortkabbelend en steeds broeierig wordende atmosfeer die in een overtuigen open rauwe climax eindigt.

Mooie 'voelbare' cinema over eenzaamheid, en van zo'n niveau wat je niet verwacht. Ik had totaal iets anders verwacht maar toch wel een erg aangename verrassing. Ik weet niet wat het is, maar de films lijken de laatste tijd wel steeds beter te worden. Terug grijpen naar grootse cineasten van decennia geleden hoeft niet altijd meer zolang je dit soort meesterwerken krijgt. Ik kan er nog steeds niet bij dat ik iets aanschouwt heb wat ik van het niveau Cassavetes vindt. Uniek. Laat het maar snel 7 februari worden, en 'm dan eindelijk, in het gezelschap van FbtS deze op 't grootste scherm te zien.

Fikse tegenvaller. Veel meer van verwacht, vooral na Piranha 3D maar de PG-13 is de doodsteek.

Genoeg ingrediënten om een leuke film te maken maar met PG-13 kan je toch niet al te veel doen. Erg braaf ook, en de belabberde CGI vind ik geen enkel punt. Ook wat verkeerde beslissingen in de storyline, dat hele gedoe rond de locals was niet echt nodig geweest. Laat wat jongeren genieten van hun vrije tijd en gewoon lekker afgeslacht worden, maar helaas.

Ook de cast had wat meer delicious gekunnen. Want laten we wel wezen, slachtvee moet er wel lekker uit zien. Gelukkig hebben we dan nog wel Katharine McPhee, die als ordinaire snol dus wel erg te genieten is. Die undress scene . De rest van de female cast is dan wel jammerlijk.

Al is het best een aardig filmpje, die lekker wegkijkt, ook veel potentie heeft maar vooral de PG-13 rating erg in de weg zit. Compleet waardeloos eigenlijk. Toch wel vermaakt (minus de braafheid ergernissen) en maar hopen dat de Blu-ray wel gewoon een R-rating krijgt. Dan kan het nog wel wat worden. Aan de bedoelingen lag het niet, en aan McPhee ook niet.

The nerd gets the girl... again!

Ja, erg leuke film. Dit zijn mijn soort comedies. Een droge romantische comedy die gewoon erg klein is maar tegelijkertijd erg oprecht. Dit soort comedies komen meestal uit de Apatow stal maar deze keer niet. Baruchel vind ik een erg fijne nerdy protagonist, beetje clumsy maar wordt gelukkig niet overdone. Alice Eve is dan weer zo'n typische Amerikaanse love interest. Zo down to earth, onweerstaanbaar en bloedmooi, typisch Amerikaans. Die vriendengroep vond ik ook wel erg fijn en die familie maakte me bij de introductie nogal angstig maar die worden gelukkig niet al te vervelend. Wel een standaard concept, die ruzietjes tussendoor en dan op het eind die verzoening. Heerlijk, ik heb wel een zwak voor dit soort filmpjes.

Dr. John Watson: [Holmes points his violin bow at Watson] Get that out of my face.

Sherlock Holmes: It's not in your face, it's in my hand.

Erg leuke film en ik denk dat ik dit wel Richie's beste vindt. Ik had eigenlijk een leuk popcorn tussendoortje verwacht maar het is toch wel meer dan dat.

Downey Jr. is briljant als Holmes, zijn mimiek, delivery en timing is echt magistraal. Echt een acteur die zo'n film kan dragen, een beetje wat Depp deed met pirates, al vind ik Downey nog wel briljanter. Law is ook goed op zijn plaats, leuk als sidekick, Mark Strong is de ideale villain en tja.. Rachel McAdams, er zijn weinig actrices waar ik stiller van wordt dan van haar. Wat een vrouw! Klassiek uiterlijk, enorm veel klasse, veel uitstraling, sex-appeal en ze kan nog acteren ook.

Humor is kurkdroog, zitten echt veel dijenkletsers in deze film. Kostuums zijn state of the art, design van het oude Engeland is werkelijk prachtig en visueel is het ook weer genieten. Wel wat minder Ritchie achtige geinigheden, niet erg voor de rest want er valt wel heel veel te genieten. Heerlijke actiescenes, leuke dialogen, veel humor, zeer verzorgde setting en een erg genietbare cast. Ook het hele Illuminati gegeven vond ik heel interessant om eens terug te zien en ik heb ook altijd wel een zwak gehad voor necromancers.

Ik was ook wel tevreden met de development tussen Adler en Holmes, al had hier nog wel meer aandacht aan besteed worden. Het einde zinspeelde er toch wel op dat dit in de opvolger (als ie komt) wel meer aan bod komt. De belofte is veelbelovend. Een erg hoog potentieel voor een franchise heeft deze Sherlock Holmes. Ik heb er weer zin in ieder geval.

Erg lastig om hier nu een review te typen. Het is al wat uren geleden sinds ik de credits over het scherm zag rollen, maar nog steeds ben ik flabbergasted.


Laat ik beginnen bij de twee leading roles. Iwai speelt voortreffelijk, de sereniteit zelve. Hij werd al eerder vergeleken met Asano en dat lijkt me een erg treffende vergelijking. De ster van de film is toch Fujitani, die het boek ook schreef waar de film op gebaseerd is. Ze zet echt een hartverwarmend personage neer; fragiel, onzeker, kwetsbaar maar o zo aandoenlijk. Elk klein gebaar van haar is aandoenlijk, lief en vertederend. Dat ze de rol met verve invult heeft natuurlijk ook te maken met dat zij tijdens haar tijd in Los Angeles ook totaal geïsoleerd heeft geleefd maar toch een erg knappe performance. Ongelofelijk dat dit de dochter van Steven Seagal is.


De film heeft een amateuristische feel maar in details is dit zo goed uitgewerkt, zo verfijnt, zo geperfectioneerd. Visueel is dit echt een pareltje. Kleurengebruik is state of the art, perfecte sfeerschepping en prachtige kadreringen. De kamers van Fijitani zijn zo heerlijk sfeervol, die rondleiding is briljant en wat is het toch heerlijk als we dan eindelijk die verboden kelder mogen aanschouwen. Adembenemend. Fujitani's wereld is voelt erg surreëel aan en ik droomde ook weg in haar wereld. Geen invloeden van buitenaf maar gewoon alles rondom je heen vergeten en genieten van haar zorgeloze universumpje.


Het verhaal is in het begin wat lastig om in te komen maar op een gegeven moment wordt je er zo ingezogen dat je niet meer terug kunt. het personage van Fujitani is gewoon zo lief en oprecht dat het als kijker soms echt vervelend is om machteloos toe te zien hoe ze worstelt met haar verleden en haar onzekerheden. Erg veel mooie, vertederende, aandoenlijke en ontroerende scenes (de scene waar ze smeekt om niet verlaten te worden, haar uitbarsting van jaloezie, het moment dat ze op Iwai klimt en zegt dat ze alles voor hem wil doen, de paraplu scene). Die segmenten met haar moeder en die 'vriend' voelen een beetje out of place maar dat heeft totaal geen invloed op het totale plaatje. Shiki-Jitsu is een bijzonder filmpje, en het zou zonde zijn dit pareltje op zo'n miniscuul puntje af te rekenen. Dan gooi je een beetje je eigen glazen in.


Ik ben erg onder de indruk, zwaar onder de indruk. Zonde dat dit filmpje zolang stof heeft lopen happen want dit is echt een waar meesterwerk. Een film die erg one-of-a-kind is en die nu al heel bijzonder voor me is. Volle mep en een hele hoge top 10 notering. Lang geleden dat een film me zo heeft weten te raken.

Lolita on acid

Erg fijn filmpje. Het zuurstok kleurenpalet, de dromerige prinsessen kledij van Momoko, de anime scenes tussendoor, gestoorde personages en heerlijke Japanse humor. Er zit zoveel leuks in deze film, gelukkig is het plot niet bepaald state of the art want anders zou veel moois om je heen verloren gaan. Het surreële universum die Momoko om haar heen heeft gecreëert is zeer mesmerizing. Melige effectjes ook, zoals die fart effects .

Erg leuke trip dit. Om zoiets te verzinnen moet je toch wel onder invloed zijn van iets, maar het ook werkelijk uitvoeren is een totaal ander uiterste. Arigato Nakashima!