Opinions

Fijne verfilming van het boek van Pittacus Lore. Vooraf gelezen komende week, en ook al weet de film het niveau van de film niet helemaal te bereiken, is het toch een prima verfilming.

Erg fijn is het feit dat veel details uit het boek niet allemaal toe gelicht worden zoals waar de chest voor dient en de beweegredenen van de Mogadorians. Toch wel een film die je verplicht om het boek gelezen te hebben of later te lezen. Genoeg cliche's worden uit de kast getrokken, onze protagonist pakt natuurlijk weer wat bullies aan zoals een echte held hoort te doen en ook komt er een romance om de hoek kijken. Agron is de ideale love interest natuurlijk, erg idyllisch, mooi en met het hart op de goede plaats. Fijn dat Caruso de tijd neemt om dit op een bepaald niveau uit te diepen. Haast heeft hij totaal niet. Pettyfer is een zeer aardige protagonist, aardig acteerwerk en zijn charisma doet eigenlijk de rest, ook leuk om Olyphant weer eens te zien.

Qua effects ziet dit ero ok prima uit. Mooie kleuren en al de legacies van de garde (in dit deel dus Number Four en Six) zijn sterk vertaald naar beeld. Wat is de intro van Number Six toch lekker onder begeleiding van Adele's Rolling in the Deep. De enige kanttekening, en een hele grote is wel toch de design van de Mogadorians. Hun manier van praten, doen en laten is bijna clownesque te noemen, en ook hadden ze er wat scarier uit mogen zien. Dit kwam niet echt over. Wel verrast dat de Chimera wel terug kwam in de film, had gedacht dat ze dit nou net uit de film zouden laten. Nice. Visueel is het ook dik in orde.

Fijne verfilming van deze veelbelovende boekenreeks en Hollywood springt daar ook snel op in. De weg van Number Four en Number Six hebben we nu gezien, nu op naar Number Five, Seven, Eight and Nine.

Heerlijke sfeervolle indie. Vack is geweldig maar Dyer steelt de show (heel aangenaam voorkomen ook met haar mix van Saoirse Ronan, Alexis Bledel en Lily Carter). Erg impressionistisch vooral, zonder echt een duidelijk narratief. Heerlijk om de tederheid te zien uitmonden in een web vol attraction en repulsion. Lekkere heftige seksscenes ook . Heel mooi. Een van de betere indies die ik in een hele lange tijd gezien heb.

Beetje hetzelfde verhaal als bij Last House on the Left. Een regisseur die de essentie van het bronmateriaal totaal niet snapt. Qua uitvoering ook veel milder, en als een film van dik 30 jaar terug veel gedurfder is dan is dat wel een kwalijke zin. En dan was dit nog wel een Unrated versie.


Het enige punt waarop deze remake een streepje voor heeft op het origineel is de visuals, maar dat mag ook wel na zo'n dikke dertig jaar. De 'daad' heeft stukken minder impact dan in het origineel, de hele exploitation 'feel' is verdwenen. De rape is minder bruut, ook is het nudity gehalte bijna nihil. Wel een enorm zwaktebod t.o.v. het origineel. Wel proberen ze pogingen te doen om deze variant meer shock value te geven, daar faalt Monroe compleet in. De torture/rape scene is nu meer een gimmick dan een middel.


De veranderingen die Monroe doorvoert zijn minimaal, en ook totaal geen meerwaarde. Een rechttoe rechtaan remake, echt punten voor creativiteit scoort ie niet. De agent voegt ook erg weinig toe. Ook een erg verkeerde keuze om de mindset van de daders compleet om te gooien. Ik vond het juist het meest disturbing feit dat ze in het origineel vonden dat ze niets fout hadden gedaan. Beetje jammer dat hier het tegenovergestelde is. Zo zijn er nog meer foute keuzes, zoals het slachtoffer die in het origineel haar lichaam gebruikt om ze te lokken. Het lokaas hier wordt ook niet duidelijk, vooral gestoeld op convenience heb ik het idee. Fysieke attributen gebruikt ze iig niet. Het revenge gedeelte haalt het uitgangspunt om te pogen tot realisme ook onderuit. Dit is de perfecte illustratie tot welk bedenkelijk niveau deze tak van torture porn toe gezonken is. Het slachtoffer wordt een soort JigSaw, de kills hebben wel wat viezigheid maar zijn vooral erg knullig. Komen het gevoel al helemaal niet ten goede, de kills zelf voelen ook geforceerd aan om enige shock value mee te geven. Terwijl dat 'm nou net zit in het creëren van psychisch ongemak, niet goorheid. Past ook totaal niet in het uitgangspunt van het Day of the Woman concept.


Erg slechte remake dus. Veel slechte additions waardoor de impact totaal verloren gaat, erg preutse boel ook door het ontbreken van nudity, het realisme gaat totaal verloren, het 'gore' gedeelte voelt ook totaal out of place aan. De hele exploitation feel wordt overboord gegooid en dat een film van dik 30 jaar geleden veel meer ballen had is een pijnlijke constatering. Een remake om snel te vergeten. Pluspunt is wel dat deze film juist laat zien hoe goed het origineel wel niet is. Hora is een veel betere remake, die het bronmateriaal veel meer eer aan doet.

3D Yvonne Strzechowski

Met de namen dwepen van producers geeft vaak geen waarheidsgetrouw beeld van de film maar I, Frankenstein lijkt wel heel veel op Underworld, dus hier wel terecht. I, Frankenstein is een lege blockbuster in optima forma. De film is tactloos, lomp en luidruchtig maar pretendeert ook niet meer te zijn dan dat. Visueel is het vrij aardig, narratief erg straightforward zonder enige poging om meer te zijn dan ze daadwerkelijk is. Met Nighy en Eckhart heb je dan twee bekende namen, die op de automatische piloot nog steeds op hun plaats zijn hier. Strzechowski, waar ik een zwak voor heb sinds Chuck, mag dan vooral mooi zijn. Ik had toch gehoopt dat ze op dit moment verder in haar carriere zou zijn. Blijkbaar niet, als je deze, Dexter en nu ook 24 op je CV hebt staan. Ze verdient veel beter.

I, Frankenstein vermaakt, hoe stompzinnig en lomp de film soms ook mag zijn is dat nooit echt een struikelblok. Alleen als de existentiele thema's iets te nadrukkelijk aanwezig worden - en waar de film begrijpelijkerwijs niets over te melden heeft - schiet Beattie een beetje uit de bocht maar dit werkt gelukkig niet al te lang door. Een vlot tempo, film is tropts op haar lege karakter en de aankleding ziet er alleraardigst uit. 3D is vrj pover maar dat staat het vermaak niet in de weg. Als je zin hebt in onderhoudend simpel vermaak kan je bij I, Frankenstein prima terecht maar voor goede cinema hoef je er niet aan te kloppen. Het is nergens vernieuwend, te simpel en dumbed down. Pick your poison.

The Iceman is zoals je op voorhand kunnen verwachten vooral een tour de force voor Shannon. Een rol die op zijn lijf geschreven is, en met genoeg ruimte om zijn acteerwerk te etaleren. Zijn monoloog op het eind is misschien wel het mooist. Al is het buiten zijn acteerwerk niet zo enerverend. Je weet waar de film heen gaat, onderweg ook verder geen verrassingen en de ontwikkelingen zijn by the books.

Qua ontwikkeling iets te oppervlakkig waardoor zijn personage niet de uitdieping krijgt die je graag zal zien. Ook wrang dat ie zijn kinderen nooit meer gezien heeft, ik zie daar geen aanleiding toe. Of Kuklinski is te geromantiseerd, of het charisma van Shannon komt bij mij te veel binnen of ik maak een redenatie fout. De waarheid in deze is me om het even.

Prima politieke thriller maar had er een meer tour de force van verwacht vooral met namen als Giamatti en Hoffman in de gelederen. Wel een erg goed gemaakte film die helaas wel in zee gaat met bepaaldeg enre cliche's. Ook de rol die Wood vertolkt kon niet uitblijven die wel voor wat jeuk zorgt (maarrrr ze mag wel met termen als slutty en fuck smijten) maar de latere twist wat betreft Molly vond ik dan wel weer erg sterk.

Enorm sterke cast, maar dan ook erg sterk maar toch wel jammer dat Hoffman en vooral Giamatti wat beperkt worden in hun rol. Het kat- en muisspel komt te laat op gang en ook de 'finale' was niet zo enerverend als gehoopt. Spanningsniveau was ook te laag imho. Wel een strak gemaakte film, met een ijzersterke cast en dito performances alleen jammer dat het script wat te gemakzuchtig is.

Weer een tegenvallende Gilliam. De beste man heeft best een aardige fantasie maar het probleem is dat ie dat nooit echt goed weet uit te beelden. Het ziet er allemaal erg goedkoop en nep uit, verre van magisch en fantasierijk. Ook weet hij verhaaltechnisch er nooit een solide geheel om heen te bouwen, hij lijkt zo te verdrinken in het creëren van een sprookjeswereld, dat ie dit vergeet. Helaas oogt het allemaal wat rommelig. De fantasiewereld in Imaginarium ziet er af en toe goed uit maar is helaas te vaak te kitscherig, te lelijk, random vormgegeven, kartonnerig en ronduit spuuglelijk. Dat de man een rijke fantasie heeft is duidelijk maar het is zo verdomd jammer dat die transitie naar het witte doek zo belabberd is.

Ook heb ik het idee dat de dood van Ledger er een beetje een warboel van maakt. Gilliam zijn films vind ik altijd wel wat sloppy ogen maar hier maakt ie het wel heel erg bont. Wel leuk dat Farrell, Depp en law komen opdraven maar het maakt het er niet overzichtelijker op. Ledger doet het wel aardig verder. Leuk om Tom Waits weer te zien en Lily Cole is gewoon een erg leuke verschijning. Jammer, dat Gilliam zijn talent weer niet benut, en zijn 12 Monkeys, Fear and Loathing en Brazil lijken gelukstreffers geweest. Jammer. En dan dat einde, jammer dat ie dan ook nog zo afsluit. Een ware anti-climax. De vergelijking met The Lovely Bones vind ik wel treffend. Qua vormgeving net zo goedkoop, stijlloos en kitscherig en verhaaltechnisch ook niet al te solide.

Ja, best leuk.

Leuk om eens een nudie cutie te zien, en best wel aardig om dit debuut van Meyer te zien. Cinematografisch lang niet zo interessant als zijn latere werk. Je ziet dat ie zijn draai nog moet vinden maar er zijn wel glimpen op te vangen van zijn stijlkenmerken die hij later zal gaan hanteren en wat zijn handelsmerk zou zijn. Net als de enorme tieten, die waren er hier (helaas) ook nog niet .

Voor de rest kijkt het best aardig weg. Die hoofdrolspeler is zo slecht dat het leuk wordt, de vrouwen doen ook wat ze horen te doen (die cleavage shot bij die barmeid ), leuke vondst. Jazzy soundtrack is ook wel aardig, al gaat ie wel wat irriteren maar op een wat prettige manier.

Leuke Russ Meyer wel weer, alleen nog niet zo hoogstaand als zijn werk dat zal volgen. Maar niet zo vreemd bij een debuutfilm. Positief punt is wel dat mijn vriendin hierdoor (ook haar eerste Meyer) meer van de beste man wil zien. Sweet!

Sterk drama.


Een veel terugkomend waardeoordeel als Naomi Watts in een drama te zien is. Misschien wel de beste drama actrice die de filmwereld kent en ook hier weet ze veel melodrama de subtiele diepgang te geven die het nodig heeft. De thematiek is dan ook wel heel erg melodrama gevoelig en Bayona weet dat ook niet te omzeilen. Gelukkig hebben we dan altijd Naomi Watts, die altijd een emotionele performance neerzet en geen sentimentele.


Eerste helft is duidelijk de hart en ziel van de film. De tsunami zelf is zwaar indrukwekkend. Visueel maar vooral het sounddesign maakt het zo indrukwekkend en angstaanjagend. Zware must dit in de bios te zien dus. De daaropvolgende 'survival of the fittest' tocht naar redding wordt zeer boeiend uit de doeken gedaan. Vooral door de verzwakte toestand van het personage van Watts maar het blijven vechten voor het behoud van haar zoon snijdt door de ziel. Holland is ook magnifiek als haar zoon Lucas.


Tweede helft is minder, en ondanks de heftige lading weet McGregor niet de invulling te geven die Watts wel kon. Ook teert het tweede deel op toevalligheid en sentiment en waar de eerste helft een uitermate sterk drama blijkt, is de tweede helft dus weer zo cliche als maar zijn kan. Erg jammer. Dat zijn dan karakteristieken waar ik heel slecht tegen kan in een drama. Voor de rest wel zeer kundig geschoten en de Arricam LT begint zowaar mijn favoriete camera te worden. De dynamiek die er uit voortvloeit is betoverend.


Een film met veel wisselvalligheid, emotie afgewisseld met spijtig sentiment en weer een glansrol voor Watts en Holland ondersteunt haar goed.

Zeer interessant thema en met Niccol het genie achter het kleine meesterwerk Gattaca kan dat natuurlijk niet misgaan. Helaas dus wel.

Het begint natuurlijk allemaal met de gigantische plotholes, zelfs de simpelste dingen kloppen aan geen kant en helaas wordt er dit keer ook enorm gefaald om een sfeervol toekomstbeeld te scheppen. Timberlake normaal goed op dreef kan zijn draai niet vinden, Seyfried is haazelf en zet een weinig enerverende rol neer, Murphy is een solide villain, leuk om Pete van Mad Men te zien en Wilde is vooral erg mooi.

Ook narratief laat Niccol flink wat steken vallen, het voelt vooral te fragmentarisch aan, het toekomstbeeld leeft niet en ook lijkt Niccol niet te weten welke kant hij nou precies op wil. Naarmate de film vordert begint de plot wel aardig de keel uit te hangen en wordt het toch een survival of the fittest. Erg jammer. Pijnlijk dat Niccol hierdoor flink gezichtverlies lijdt, want van de man achter Gattaca verwacht je gewoon iets beter en ingenieuzers.

Spijtig.

Erg leuk filmpje.

Vooral de scenes tussen Dr. Irabu en Taguchi zijn werkelijk hilarisch. De ene hilarische situatie wordt iopgevolgd door de andere, vooral als Dr. Irabu van de partij is. De scenes met de controlfreak waren imo wat minder en die halen de beoordeling wel wat naar beneden. Maar al met al een zware voldoende. 4*

Nolan does it again, he makes a very overrated so called masterpiece

Het concept vind ik erg interessant en het concept is tot elk detail goed uitgewerkt en behoorlijk kloppend. Jammer dat het in handen is van Nolan want die heeft geen kaas gegeten van zo'n omvangend concept goed uit te voeren. Ook niet echt een concept voor een blockbuster regisseur imo, hij neemt veel te hooi op zijn vork en Inception voelt dan ook aan als enorm veel interessant doenerij en kijk mij eens intellectueel zijn. NOT!

Over de cast heb ik wat gemengde gevoelens. DiCaprio is de beste acteur op dit moment en dat laat ie met verve zien, Watanabe blijft ook erg prettig om te zien en Levitt is wel het talent dit moment. Jammer dat er dan nog Page en vooral Cotillard zitten, die laatste is een hele grote stoorfactor. Vervelend mens om te zien ook. Dat werkt niet als je de loveinterest bent van de hoofdrolspeler en helaas is er ook totaal geen chemie tussen deze twee. Ook jammer van Hans Zimmer, die alleen weer met enorm bombastisch geneuzel op de proppen komt en die muziek wordt wel op de slechtste momenten ingezet. Het bombastische werk is op veel momenten gewoon zwaar out of place. Ook had de film wel gekunt met wat minder actie imho. Al is de actie en acteerwerk van vooral DiCaprio wel dik in orde. Al heeft Nolan wel veel tijd nodig om iets te vertellen. Ook wel jammer van al die uitleg, het blijft allemaal veel mystieker als je de uitleg achterwege laat.

De complexiteit van het plot is nagenoeg nihil, en is dus echt niet de 'moeilijke' film die veel zeggen dat het is. Geen meerdere lagen, niet multi interpretabel maar gewoon erg straight forward. Helaas zitten er veel te veel oninteressante scenes in en ook heb ik het droom concept al veel vaker beter uitgewerkt zien worden. Ook is Nolan visueel veel te pover, belichting ook weinig bijzonders en zijn camerawerk is erg conventioneel. Vooral de belichting vind ik van essentieel belang als je een film maakt met het droom concept. Dit zijn toch wel zaken die de film heel veel pijn doen.

Niet de film dat iedereen doet geloven dat het is. Veel interessant doenerij maar zo diepgaand is het allemaal niet. Hugh Hefner kan met zijn bunnies gerust naar de bios gaan, die kunnen Inception prima volgen. Helaas doet Nolan het weer, hij maakt weer een pretentieus filmpje dat door het grote publiek geslikt worden en getypeert wordt als geniaal en diepgaand. Vooral als je dat soort zaken hoort voordat je de film ziet, voelt het aan als een farce. Anyway, best wel een vermakelijk filmpje maar niet meer dan dat. Een echt geval van verstand op 0 zetten en kijken maar. Het begint er op te lijken dat The Prestige een gelukkige opvlieging was van Nolan.

Opmerkelijk inderdaad dat La Vie d'Adele meer controverse over zich heen kreeg op Cannes terwijl L'Inconnu de Lac niet minder expliciet is.

Prima film. Sterke impressionistische schets. Vooral een niets aan de hand plot die later dan verzand in een suspenseful climax. Wel erg jammer is het nogal repetititieve karakter van de film. Na de zoveelste keer Franck zijn renault hebben zien parkeren, naar het meer zien lopen en praatjes zien maken had ik het wel gezien.

In de seksscenes tapt Guiraudie gelukkig uit een wat versatieler vaatje. Ik vond de conversaties met Henri ook wel de moeite waard maar op één of andere manier weet de film de middelmaat niet te ontspringen. Terwijl de sfeer toch wel erg aangenaam is.

Al sinds de bioscooprelease regent het lofuitingen, volgen velen ook het meesterwerk van QT. Inglourious Bastards is voor mij het bewijs dat Kill Bill Vol 1 en Pulp Fiction lucky hits waren, want na de modale films als Jackie Brown, Reservoir Dogs, Kill Bill Vol 2 en Death Proof komt hij nu met zijn slechtste film in zijn carriere.

Inglourious Bastards is vooral een aaneenschakeling van foute keuzes, cinematografische onkunde en verhaaltechnisch is het niet meer dan wat los zand, Tarantino weet hier geen flowend geheel van te maken. Vervelende personages, Tarantino probeert weer te geforceerd hip te zijn en ook qua dialogen rammelt het aan alle kanten, totaal onboeiend. Tarantino is op elk vlak voorbij gestreefd door Guy Ritchie. Tarantino wilt allerlei kanten op maar vergeet een keuze te maken welke kant hij nou op wil. Ook passeren er teveel personages de revue waardoor het nogal onsamenhangend aanvoelt. De intro in dat Franse huisje, de introductie van de Basterds, Christoph Waltz, de kleine bijdrage van Mike Myers en Brad Pitt zijn eigenlijk de enige factoren die nog enkele lichtpuntjes zijn. Qua soundtrack heeft Tarantino nooit weten te overtuigen en dat dat is hier niet anders maar daar stelt hij niet teleur, had niet anders verwacht eigenlijk. Het camerawerk is wel in orde maar ook niet bijzonder en visueel is het allemaal ook vrij pover, toch erg jammer. Wel dubbel gelegen toen Waltz in het Italiaans tegen Pitt ging praten en dan die gelaatsuitdrukking van Pitt ; priceless.

De storyline lijkt ook totaal niet goed uitgewerkt, vooral hier slaat Tarantino de plank volledig mis in de afwerking. De aandacht wist ik er totaal niet bij te houden vooral omdat de lange gespreksstoffen weinig impact hebben. Behoorlijk saai, wel veel detail maar de inventiviteit is nihil en zoals al eerder gezegd is het gewoon totaal niet boeiend. Tarantino beheerst zijn gevoel van timing totaal niet meer. Het blijft jammer dat Tarantino teveel zijn best doet om hip te zijn. Film begon aardig maar resulteert in de overige 80% van de film in een enorme farce. Weer weet Tarantino te presteren een hommage te maken zonder dat het eigenlijk een hommage is. Ik wil graag nog geloven dat Tarantino één van de meest talentvolle regisseurs out there is maar zijn krediet heeft ie nu wel verspeeld, ondanks Kill Bill Vol. 1 en Pulp Fiction. Ik ben totaal niet te spreken over Inglourious Basterds, een pretentieus niemandalletje. De troon is voor Guy Ritchie, hands down. Jammer dat QT het zo ver heeft laten komen. Net geen 0,5*, hij mag Waltz en Pitt op zijn blote knietjes danken.

Gebaseerd op Thomas Pynchon's boek, die destijds door zijn fans heel erg lauw werd ontvangen en een belediging bleek voor zijn talent en oeuvre. Grappig genoeg kan nu hetzelfde gezegd worden over PTA.

Toegegeven, er zit in het bronmateriaal al genoeg tekortkomingen maar van een kundig regisseur als PTA zou je toch mogen verwachten dat ie dat met verfilmen wel kan neutraliseren. Het narratief is één grote warboel en de over the top-heid krijgt nooit de komische hoogtepunten die zo'n belachelijk concept verdiend. Soms wel, maar heel vaak niet. Vooral Phoenix weet met zijn geslaagde awkward gedragspatronen wel voor wat hilariteit maar die momenten zijn helaas wel schaars.

In het begin is het nog wel leuk maar het wordt al gauw erg vermoeiend. Vooral omdat de komische ammunitie niet uit meer bestaat dan uit wat poep en pies termen. PTA is niet kundig om dat te verwerken in een transcendente sferische ervaring. Aan Elswit ligt het niet, zijn zonovergoten daytime exterieuren en zijn schaduwdonkere nachten zijn zeer aangenaam.

De algehele ervaring is stompzinnig en infantiel, en van PTA mag je veel en veel beter verwachten. Maar daarmee kom ik ook het punt waarom PTA niet de reality check zal krijgen die Inherent Vice moet zien, hij is bij critics en filmliefhebbers zo'n enorme lieveling dat alles wat krom is straks recht gepraat wordt. PTA is niet onsterfelijk gebleken en zijn volgende project is een hele belangrijke, hopelijk herpakt ie zich.

Apart filmpje. Vooral voordat ik de film begon te kijken weinig idee wat ik ervan moest verwachten. Dat bleef tijdens het kijken ook wel deels zo, ik kon er eigenlijk weinig van maken wat nou de rol van wie was, en wat er nou precies aan de hand was. De film neemt zijn tijd om van alles over de schillende fracties uit te leggen maar houdt het toch wel erg mysterieus. Tweede helft wordt alles al gauw wat duidelijker, komt het verhaal wat meer op gang en op dat moment realiseerde ik wel dat dit een erg bijzonder filmpje is. Visueel ook erg mooi, vooral als je nagaat dat het budget van Winans echt niet zo groot is. Verbluffend. Tegen het einde aan schiet het plot nog even in een stroomversnelling, wel een climax die ik aan zag komen maar who cares? Fijne verrassing dit, erg toffe vormgeving (was alleen niet zo tevreden over de vormgeving van Ink zelf). Een fijne verrassing, die qua stijl toch lekker eigenzinnig is.

Magistrale Lynch weer.

Dan denk je weer te weten wat Lynch te verwachten en toch weet Lynch weer te verrassen..

Ik was even bang dat het digitaal schieten van I.E. de film zou gaan opbreken maar Lynch bewijst weer dat hij altijd weet wat hij doet. Ik was even bang dat het warme huiskamer gevoel zou ontbreken maar niets is minder waar.

De intense creepy sfeer, de perfect gekozen muziek, het zeer aandoenlijk plot waar Lynch weer in slaagt om het in een surrealistisch spiritueel jasje te stoppen. Ook visueel valt hier weer veel te genieten, elk shot is prachtig geschoten en zal geframed in elk museum het prijsbeestje zijn. De sfeer is magistraal, alleen Lynch kan dit werkelijk realiseren, de fantasiewereld van Lynch is geniaal en zo origineel, hoe hij Rabbits zo subtiel in de film vermengd, hoe hij de levens tussen actrice Dern en het Poolse hoertje met elkaar mengtis werkelijk geniaal.

Ook weet Lynch de cast boven hun kunnen te laten presteren. Dat deed hij voorheen met McLachlan, Dern, Pullman, Cage, Theroux en Watts. In I.E. heeft hij daar weer een aardig handje van.

Ook weet Lynch weer genoeg prachtige en ook zeer emotionele scenes voor te schotelen (zoals de hereniging tussen het Poolse hoertje en Dern etc.) Zeer aandoenlijk en hartverscheurend.

De grote lijn van het verhaal is me wel duidelijk; het Poolse hoertje die op tv een geromantiseerde wereld ziet en waardoor ze direct wordt geconfronteerd met haar innerhurt. Al liggen nog lang niet al de puzzelstukjes op hun plaats. Dat wordt weer uren kijkplezier.

Ik ben weer opnieuw verliefd geworden op een meesterwerk van Lynch. Dikke 5* en een dikke top 10 notering.

West does it again.

Ja, weer een typisch West werkje. Perfect gekozen locaties, de klassieke aankleding, de sublieme sfeer en dito opbouw en als belangrijkste is hij één van de weinige huidige horror makers die weet waar het om gaat wat betreft horror en dat is zinspelen op het suggestieve aspect van de ontvanger en niet komen met goedkope truukjes als schrikeffecten of geforceerde goorheid. West is traditioneel, en genreliefhebbers zijn hem daar dankbaar voor.

Ik ben geen fan van Paxton maar ze deed het naar behoren, heel de cast ook al zijn het maar pionnen in het schaakspel van West. Sfeer is grandioos en West neemt gelukkig enorm de tijd om de sfeer op te bouwen, de spanning op te bouwen en met kleine uitbarstinkjes de spanning te intensifiëren wat tot slot uitmondt in een magistrale climax. Allemaal te danken aan de opbouw van West die de psyche van de kijker steeds meer belasting geeft d.m.v. suggestieve cues die later toch uitmondt in een kort maar krachtig gevoel van psychisch ongemak. Eens met Halcyon dat de laatste akte wel erg spijtig is.

Briljant werkje van West weer en die onder veel huidige troep die de liefhebbers voor hun kiezen krijgen met zijn traditionele filmpjes de genreliefhebber geeft waar zij zo naar snakt. Bedank weer Ti, een prima opvolger van jouw magnum opus; House of the Devil. Meer graag! Al zijn de casual horror liefhebbers gewaarschuwd, die zullen op iets gaan wachten wat nooit zou komen.

Vooral gaan kijken om Samantha McLeod, een MySpace bekende van me. Op MySpace doet ze aardig aan wat lobby-en, toch grappig om een virtuele kennis dan terug te zien i neen film. Hoe amateuristisch dan ook.

Ze doet het ook erg leuk maar is natuurlijk maar bijzaak in deze film. Heerlijke corny special effects, tenenkrommend acteerwerk en wat non-functional nudity. Die insecten zien er ook weer heerlijk fout uit, hilarische logica van de personages en barslechte punchlines. Gelukkig bestaan er nog van dit soort low budget amateur filmpjes die de herinnering aan al die campy horror's van de seventies en eighties in stand houdt.

Voor de geïnteresseerde, hang niet te veel gewicht aan mijn beoordeling. Ik heb een zwak voor dit soort troep, ik denk dat veel dit niet uit kunnen zitten.

On-Coens


Vergeet de enorm komische atmosfeer die het oeuvre van de Coens normaal gesproken zo typeert, de gebroeders tappen met Inside Llewyn Davis uit een ander vaatje en doen juist het tegenovergestelde dat ze doen. De wereld van Inside Llewyn Davis is somber en deprimerend, en de humor is veel minder uitgesproken, zelfs de humor is doordrenkt met somberheid. Geef de film na het kijken de tijd, er kan teleurstelling overheersen dat dit min of meer een stijlbreuk is, maar zet je dit opzij en laat je de film bezinken blijft er een hele mooie fim over waar de Coens zich heruitvinden.


Voor mij is Inside Llewyn Davis een melancholische overpeinzing van rouwverwerking en een lans breken voor de puurheid van kunst. Nooit heb ik rouwverwerking ook zo treffend, puur en subtiel in een film gezien, waar er geen greintje sentimentaliteit te bespeuren is. Waar in De Coen's vaak de ene na de andere kleurrijke en buitengewone personages de revue passeren, zijn het nu allemaal personages die uit het leven gegrepen zijn. Hun tekortkomingen en allemaal hun eigen emotionele baggage. Jean, Mitch en Lillian zijn de houvast in het lijden van Llewyn. De scenes met hun zijn dan voor mij de ziel van de film. Ook als Llewyn hoort dat ie waarschijnlijk vader is, en de vertwijfeling als hij lang Akron rijdt. Erg mooi gefilmd door Delbonne, die hier ook veel meer gepast is als de uitgesproken mooifilmer Deakins. Erg mooi belicht ook.


Isaac is echt enorm overtuigend als Llewyn, een folk zanger die muziek vooral benaderd uit romantisch oogpunt. Zeer artistiek ingesteld, en weigert consessies te doen. Llewyn heeft niets op zijn kerfstok zoals we normaal gewend zijn van de Coen's, het is gewoon een normale kerel zoals jij en ik, met bijzonder veel tegenslag. Llewyn kent vele existentialistische overpeinzingen, ook vrij subtiel aan de oppervlakte gepresenteerd door de Coens. Erg mooi hoe dat nooit te nadrukkelijk aan de aandacht gebracht wordt maar vooral d.m.v. subtiele visual cues. De in woede omhulde scenes met Jean, die ook erg worstelt met het afglijden van Llewyn. Haar haat voor Llewyn is voor mij een facade (de tirades van Mulligan zijn geweldig), haar machteloosheid tegenover zijn state of mind. Al was haar liefde voor hem onmiskenbaar voor mij, en zijn "i love you" richting Jean is de meest oprechte en door de ziel snijdende in de filmgeschiedenis. Rond Lillian en Mitch Gorfein hangt een wat groter mysterie, imho zijn ze de ouders van Timlin (Timlin is een artiestennaam denk ik), die Llewyn helpen in zijn rouwverwerking, en op een manier helpt hij hun. Het is vooral die onderliggende uitdieping van Llewyn's pijn die het zo'n intrigerende karakterstudie maken.


De folk muziek van Van Ronk zijn natuurlijk onmisbaar, in dit heel losjes gebaseerde verhaal op zijn autobiografie, ook heel erg mooi gezongen door Isaac. Hang Me Oh Hang Me toch met afstand favoriet, blijft toch erg mooi en vind Isaac's versie toch nog wel de mooiste tot nu toe. Past ook zo perfect bij de state of mind van Davis. Een hele mooie film die onder de oppervlakte een hele intense karakterstudie is vol existentialistische thema's en een mooie uitwerking van het fenomeen rouwverwerking. Verwacht heel weinig narratie, het is gewoon een observerende slice-of-life-ish karakterstudie. Authentieke tragedie. Verwacht geen vanoudse Coen, maar laat je meeslepen met deze innovatieve kant van de gebroeders. Niet de Coen's beste, maar komt akelig dichtbij. Heel mooi. Wat een filmjaar is dit.

Wat een briljante film blijft dit toch. Het acteerwerk van Crowe en Pacino, de cameravoering van Mann, die een docu stijl hanteert wat de betrokkenheid intens vergroot en natuurlijk het ijzersterke scenario. Boeiend vanaf begin tot eind en dik 2,5 uur zijn nooit zo snel voorbij gevlogen. Mann's werk blijft voelbare cinema, altijd lastig een redelijk lange review te tikken omdat veel zaken uit zijn films zo ongrijpbaar zijn, het is voelbare cinema, het moeten zien om het te omvatten. Ijzersterke film weer van Mann en een zeer geslaagde herziening. Laat die Bluray eens komen.

Geweldige film weer van Wan. Grootste troef van Insidious is zonder meer de ijzingwekkende sfeer en het toewerken naar scare segmenten. Wan weet zo'n ijzingwekkende atmosfeer neer te zetten en daardoor de werkelijke essentie van horror te bevatten. Zo effectief zinspelen op het suggestieve aspect dat het resulteert in psychisch ongemak. Origineel is het nergens, één groot deja vu naar Poltergeist en voor de rest 'leent' het veel van andere films. Is dat erg? Verre van, want Wan weet het maximale uit deze elementen te halen en qua uitwerking heb ik het zelden beter gezien. Na Seventh Moon en Paranormal Activity eindelijk weer eens een film die mij ook werkelijk bang weet te maken. Het gebeurt zelden, maar als het gebeurt is het ook dubbel zo lekker.

Wel jammer dat de audiotrack erg brak was. Een goed geluidsspoor versterkt dit alleen maar. Heerlijk hoe Wan de sterk gedesignde schimmen gebruikt om in fracties dat eerder genoemde psychisch ongemak te creëren. Gecombineerd met subliem sound design. De cast doet het prima en Lin Shaye is altijd een plus, haar aanwezigheid geeft het toch wat extra's. Ben ik de enige trouwens die Hershey zo aantrekkelijk vindt? (ja, ik weet hoe oud ze is ). Die onorthodoxe seance was echt bijzonder sterk. Heeft zij wel eens in iets slechts gespeeld? Wat is die opening sequence trouwens prachtig, visueel uitmuntend en dan die sterke en kleurrijke opening credits .

Geweldige horror, die ondanks het gebrek aan originaliteit, veel weet te doen met elementen die we al in andere horror films gezien hebben. De uitwerking was nooit zo subliem in vergelijkbare counterparts. Tel daarbij de sterke bevreemdende sfeer, de cinematografie, sound design, de visuele look en de ghost designs bij op en je hebt één van de betere horrors van de laatste tien jaar. Wan is een meester.

Matig complotthrillertje.

Plot is lachwekkend, acteerwerk is ook nergens overtuigend (Owen misschien wel één van de meest verschrikkelijke acteurs in Hollywood op dit moment) en Naomi Watts' rol is te miniem, al zou zij ook niet echt een rol van betekenis gespeeld kunnen hebben.

Film kent eigenlijk maar één echt hoogtepunt en dat is de shootout scene, derest zal ik maar gauw vergeten.

Nolan's magnum opus. Ik had wel verwacht dat hij zich zou verkijken op de grootsheid an het thema maar gelukkig was Kip Thorne nauw betrokken bij Interstellar, en nu merk je wel dat het mbt de law of physics echt erg sterk in elkaar zit. Vooral erg sterk hoe relativity in de film verweven zit. Het is meer op emotoneel / spiritueel vlak dat de connectie moeizaam is zoals wel vaker met Nolan. Aan Chastain, McConaughey en vooral Foy ligt het niet, subliem geacteerd.

Nolan's stijl is gemaakt voor een overweldigend epos als Interstellar. Zijn massieve stijl komt met de grootsheid van ruimte echt prima tot zijn recht. Zelfde geldt voor de potentiele planeten die ze bezoeken die ook echt overweldigend aan voelen. Ondanks wat pacing problemen en wat overbodige subplotjes is het toch een onvergetelijke filmervaring, die op het gebied van physics en vooral als het gaat om wormholes waterdicht is. Prachtige onherkenbare score van Zimmer trouwens.

Knap staaltje Hollywoodiaans sentiment uit Frankrijk

Was voorheen niet echt van plan de film te gaan zien maar door de verkiezing van beste film van het jaar maar toch geprobeerd. Kijkt heerlijk weg, met enkele hoogtepuntjes. Allemaal te danken aan de aanstekelijkheid van Sy. Helaas worden er wel wat subplotjes opgezet die totaal geen significantie hebben (de dochter, het 'broertje') en leunt de film te vaak naar sentiment ipv emotie.

De boel kijkt allemaal aardig weg, best aandoenlijk op momenten, de theater scene vond ik dan wel erg leuk maar het meesterwerk die velen er in zien zie ik dan niet. In dev erste verte niet. Ga dan ook wel mee in wat RamonK zegt wat betreft referentiekader. Snap overigens wel dat de massa ermee wegloopt. Zekere lekkere luchtige buddy film die zeer aangenaam wegkijkt. Best leuk.

Goede slasher.

Setting is sowieso erg fijn, iedereen is ook wel eens vakkenvuller geweest wat de setting nog meer een schot in de roos maakt. Leuke cast ook, Estevez, de Raimi's. Ja, leuk. Voor de rest oo keen erg aardig sfeertje. Het duurt dan wel even voordat de film op gang komt zoals we gewend zijn uit een eighties slasher. Probleem is dat wat er gebeurt voordat de boel op gang komt niet zo bijster interessant is.

De kills zijn inventief, ook wel een flinke dosis gore en de killer houdt van diversiteit. Wij liefhebbers ook. Ook erg fijne humor, mij kon je wel oprapen bij die 1/2 off tag. Briljant . Die zaag kill . De killer POV is een facet waar ik altijd wel een sucker voor ben, leuk. Het speelse camerawerk is een verademing en ook het acteerwerk is lekker over the top. Waardoor de personages erg cartoonesk overkomen. De climax met het kat- en muisspel tussen de protagoniste en killer wordt helaas iets te lang uitgerekt waardoor het gewenste effect hiervan uitblijft. Leuke bijrol van Campbell ook.

Fijne slasher dus, die bij herziening nog wel kan groeien. Inventieve kills, veel gore en een fijne setting en dito sfeer. Aanrader voor de eighties slasher liefhebber.

Eindelijk weer een nieuwe Bertolucci, de film na het geweldige The Dreamers maar een kwalitatief vervolg weet ie het niet te geven. Het script leek garant te staan voor ontroering maar helaas blijft dat nogal uit. Het drama weet maar sporadisch echt te ontroeren voor de rest blijft het allemaal afstandelijk. Erg opvallend voor een Italiaanse film terwijl ik die vaak juist heel intiem vindt.

Aan Falco ligt het in ieder geval niet. Antinori doet het ook niet verkeerd maar laat af en toe wat steekjes vallen. Vooral zijn hypothetische vragenstellinkjes aan zijn moeder ging nergens over. Wel erg lomp om zo zijn state of mind weer te geven maar soit. Grootste probleem blijft de afstandelijkheid van het drama die hierdoor nooit beklijft. Begrijp mij niet verkeerd, vond de film vermakelijk maar de potentie was vele malen groter.

Natalie Rushman: You have a 9:30 dinner
Tony Stark: Perfect. I'll be there at 11.

.


Het eerste deel was een verademing en eindelijk weer een erg fijne Marvel verfilming. Wat deze franchise boven de anderen laat uitsteken is zonder meer dat de film zich niet altijd even serieus neemt, terwijl ik weinig comic verfilmingen kennen die dit ook niet doen. Veel inside jokes en ook het snarky personage van Tony Stark leent zich daarvoor. Dan wordt dat ook nog ingevult door Downey Jr. die gemaakt is voor een scherpe delivery. Daarnaast ook één van de beste acteurs die Hollywood rijk is. Heel de cast doet het naar behoren overigens. Rourke doet waar hij het best in is, being badass, fijne rol ook van Cheadle, ben geen fan van Palthrow maar ze doet wat ze hoort te doen, Rockwell is gemaakt voor zijn rol in Iron Man 2 en tja Scarlett Johansson. Voorheen een talentvol actrice maar ik prefereer haar in dit soort werk. Prachtvrouw natuurlijk maar ook als actieheldin doet ze het naar behoren. Fijne MMA vaardigheden blijkt ze te hebben hier .


Zoals ik al zei dus is de benadering van Favreau niet bloedserieus. Wel flink wat foute momenten gezien, een tipsy Iron Man die losgaat op Dre's en Pac's California Love. Instant classic. De battle die daarop volgt tussen Cheadle en Downey is ook erg leuk, even een kapstok om te laten zien wat je kan gaan verwachten in de finale. Flinterdun verhaal natuurlijk maar dat is gewoon bijzaak, genoeg randzaken buiten de actiesequences die de film boeiend maken. de snarky delivery van Downey en de hypnotiserende schoonheid van Johansson missen hun effect niet. Gewoon een aardig plot, en de add-on met die army of drones is welkom. Dat heb ik liever dan een lange battle tussen hero en villain. De scenes dat Johansson haar kunsten kan vertonen zijn ook erg fijn, fijne MMA en ze doet dat met veel flair. Whiplash vind ik ook wel een fijne keuze als villain en Johansson is een perfecte Black Widow. Alleen zijn deze twee wel underused en hoop vooral dat er met Black Widow meer gedaan gaat worden. Ook dat S.H.I.E.L.D. in het plot betrokken werd vond ik een aangename keuze. Veel meer comic lore kwam er in deze film voor en dat is een groot pluspunt, ook leuk dat evaluatie verslag van Black Widow of Stark geschikt zou zijn voor The Avengers.


Aangenaam deel in deze franchise, en de film doet eigenlijk allesb eter dan zijn voorganger. Iron Man 2 neemt zich niet serieus, erg gelikt, lekker tempo en een uitstekende cast. Wat een veelbelovende franchise begint dit te worden.

Beschamend.

Want zo mag Iron Man 3 wel getypeerd worden. Iron Man werd door Favreau gevormd tot een succesvol en gewaardeerde Marvel verfilming. The Avengers vond ik niet veel, maar dat was puur persoonlijke smaak, de hoge production value valt niet te weerleggen maar wat Black hier allemaal doet is weerzinwekkend.

Laten we beginnen met het positieve en dat is Downey Jr., met zijn quirky delivery en sterke presence heb je een acteur die de film met gemak op zijn schouders neemt. Terecht dat hij door fans als de enige echte Tony Stark is benoemd maar ook hij kan vrijwel niets doen tegen de infantiliteit en slecht filmmaaklandschap die Black creëert.

Grootste minpunt is zonder twijfel de infantiele humor en slapstick momenten, hierdoor krijgt de film al een heel clownesque karakter. Al schiet Black ook enorm te kort op verhalend niveau en de pacing daarvan. Een aaneenschakeling van losse scenes die heel fragmentarisch aan voelen, en Black is nog niet kundig genoeg die samen te smeden. Ook nooit heb je het idee wie of wat nou de dreiging is en dat die dreiging nou echt van zo'n enorme omvang is. Daar bovenop komt dan de 'twist'. Zulk slecht schrijfwerk heb ik zelden gezien in een triple A blockbuster, weerzinwekkende twist. Valt die van Nolan in Dark Knight Rises nog wel mee zelfs. Er bestaan ook nog enkele setups voor emotionele diepgang, die worden dan constant pijnlijk onderuit gehaald door die infantiele humor. Bij mij hoef je niet aan te komen met dat de film zelfbewust is en zichzelf niet zo serieus neemt, onjuist en ook helemaal geen punt om een film door te waarderen. Karakterontwikkeling is abominabel.

Geen enkel lef of creativiteit is te bespeuren in het script en de regie. Op technisch gebied is het allemaal zeer solide, maar daar naast is het wel erg erbarmelijk. Zelden zo'n infantiele superheldenfilm gezien.

Erg fijne CoA.

Vooral te danken aan het acteerwerk en presence van Piersanti en de zeer intieme manier van filmen. Ook de deprimerende niet-geromantiseerde benadering was een verademing. Erg mooi om Lila's ontwikkeling naar haar womanhood en de ontluiking van haar seksualiteit te aanschouwen.

Vaak erg pijnlijk. Puur omdat ze tegen haar wil dingen zou willen doen voor die ervaringen maar ze toch steeds pijnlijke afwijzingen te verduren krijgt. Het camerawerk vangt haar fragiliteit en de momenten waar ze 'breekt' ondersteund door de magnifieke mimiek van Piersanti.

Mooie impressionistische schets van een tiener uit Brooklyn die zichzelf en haar seksualiteit ontdekt. Niet geromantiseerd, deprimerend. Erg passend bij je vroege tienerjaren.

It Follows was een hit op het festival en Cannes en sindsdien was It Follows op mijn en met mij van vele filmliefhebbers, een vaste waarde op het verwachtingenlijstje. Mitchell gaf daar ook aan dat hij de ontwikkelingen van de hedendaagse horror movement als teleurstellend ervaarde. Mitchell gaat met It Follows terug naar de basis, lak aan jump scares of leunend op excessieve gore maar totale focus op suggestie en sfeer. Veel effectiever als het gaat om het creëren van psychisch ongemak, en Mitchell snapt dat.

Vanaf de eerste seconde pakt de atmosfeer je gelijk bij de strot, erg bevreemdend en vooral de cinematografie en de Carpenter-esque synthesizing score vallen op. De cinematografie van Gioulakis werkt enorm sfeerverhogend, zeer treffende registrerende longtakes en slimme composities die de premise en de 'dreiging' daarvan in de hand werken. Vreeland's score 'slechts' afdoen als een ode aan Carpenter schiet de effectiviteit van zijn score te kort, wat opzichzelfstaand is het een dijk van een score. Het overblazende volume, de 'ongemakkelijke' toon en het sfeerverrijkende karakter completeert de cinematografie van Gioulakis.

Een zeer sterke ode aan de essentie van horror en met name de slashers van eind jaren 70 / begin jaren 80 waar geile tieners de kroon spande. Mitchell heeft op basis van dat element een slim scenario in handen. It Follows leunt vooral op 'feels' van de kijker en zal dus ook vooral een beroep doen op het inlevingsvermogen van de kijker. Als je dat inlevingsvermogen (Phantasm) hebt, dan heb je echt een dijk van een horror te maken, met een hele kunstzinnige uitwerking. Veel suggestie en sfeer, en zeer effectief uitgewerkt in liquid narrative, cinematografie en audiodesign.

Erg sterke Miike weer, maar ook zeker de zwaarste.

Izo is een echte beukfilm, er wordt constant op je ingebeukt en de kunst is om maar te blijven incasseren, werkelijk een survival of the fittest. Ook roept Miike de nodige maatschappelijke vraagstukken op, veel boeiende thematieken ook maar ik heb van vele filosofische vraagstukken niet zoveel begrepen. Ik denk dat ik de helft misschien wel gemist heb. Sterke film maar aan de kijker de taak om Izo goed te laten vallen want als kijker moet je toch wel je best doen om aan het einde te geraken. Visueel vind ik dit toch wel één van Miike's mooiste, samen met Juvenile. Ook de muzikale intermezzo's van Tomokawa Kazuki waren de moeite waard en eigenlijk een inleiding/slot van de sequence die we net aanschouwd hebben of welke de volgende gaat worden. Ook het hele deforming process van Izo was erg tof.

Erg blown away en murw gebeukt, ik was van plan om Strange Circus hierna te bekijken maar ik kies wel voor wat lichters. Ik ben wel een beetje op nu, Strange Circus kan me wel eens over the edge gaan duwen .