Opinions

Wel een aardige actiefilm.

Laat ik beginnen met de absolute miscast van leBoeuf, qua look veel te licht en ongeloofwaardig voor een rol in een film als deze. Prima tegenspeler voor een average Hilary Duff/Lindsay Lohan film maar hier totaal niet op zijn plaats.

Ook is het qua actie allemaal wat too much. De aaneenschakeling van action sequences geven de film een te bombastische feel, film heeft een beetje last van het Michael Bay syndroom dus. Ook wil het verhaal te veel kanten op zonder een keuze te maken over de richting dat het in wil, erg jammer.

Acteerwerk is wel degelijk maar erg jammer dat de hoofdrollen gespeeld worden door twee acteurs die ik liever helemaal niet zie. De film kent gelukkig een lekker vlot tempo en kijkt lekker weg. Dat is de redding voor Eagle Eye.

Volstrekt belachelijk verhaal? De vliegende schotels en Aliens gemist geloof ik.

Best een leuke film. Plot leent zich perfect voor belachelijke situaties. Heerlijke delivery van Stone, maar ook erg leuke rollen van Michalka en Tucci. Waar vooral Tucci weer de show steelt. Wat heeft hij een sterk gevoel voor timing, heerlijke droge delivery ook.

Flink wat leuke grappen in de eerste helft maar zoals wel vaker stokt dat totaal in de tweede helft. Omdat de maker zich zo geroepen voelt om er een moralistische tweede helft van te maken. Altijd wel een probleem van dit soort romcom's. Erg jammer dat je in dit genre te vaak maar een halve goede film overhoudt. Toch erg genoten, dankzij de fijne cast en thematiek die als ideale kapstok fungeert om jokeso m heen te bouwen. Soms wat te braaf, maar wel leuk.

De afsluiting van Antonioni's trilogie en ook gelijk de eerste drie Antonioni's die ik gezien heb. Het resultaat is er ook naar want hij heeft tot drie maal toe de volle mep weten te bewerkstelligen.

Erg character driven deze L'Eclisse waar Vitti het leidend/lijdend voorwerp is. De subtiliteiten van Antonioni d.m.v. zijn vlekkeloze cinematografische regie die een significante rol speelt in de narratieve structuur blijven een verademing. Vittoria is zo'n boeiend individu, mede door de manier hoe ze in het leven staat (op een briljante wijze geïllustreerd door Antonioni). De pogingen van Vitti en Delon, met allerlei goede bedoelingen van dien maar het onvermogen om te communiceren, en als je als kijker daar je eigen machteloosheid tegenover moet stellen is zo sterk. Het gebrek aan chemie versterkt dit alleen maar.

Onmogelijke liefde, nooit zo mooi vertolkt als Antonioni heeft gedaan in zijn trilogie. De ervaring van deze trilogie zijn persoonlijke hoogtepunten in mijn cinemaleven en denk dat Antonioni hier ook niet meer overheen gaat. Maar dat me nog veel moois te wachten staat lijkt me duidelijk. Nu Zabriskie Point, Deserto Rosso en Blow-up.

Het is altijd wat confronterender, horrorfilmpjes die zo'n realistisch vibe hebben, wat een nog akeliger feel aan de film geeft. Watkins draait een zeer vakkundig film in elkaar, ik had een soort Ils verwacht maar Eden Lake gaat verder, veel verder.

Vanaf de eerste keer dat ze in aanraking komen met de jongeren stelt niet zoveel voor maar de situatie escaleert met elke encounter. Elke keer als je denkt dat ze niet verder gaan als op dat moment weet Watkins elke keer weer een stap verder te gaan. O'Connell acteert erg sterk, soms zelfs beangstigend.

De maatschappijkritische lading die watkins meegeeft is erg actueel en ik deel zijn vrees ook wel. De falende opvoeding van ouders, de verloedering van de jeugd. Watkins probeert dat aan de aandacht te brengen en hij brengt het keihard.

Al met al een zeer boeiend kat en muisspel die verder gaat dan zijn andere counterparts.

Redelijk.

Al is alle lof een beetje overdreven. Puur omdat er gesteld wordt dat Edge of Tomorrow zo 'fris' is terwijl de film vooral grossiert in clichematigheden en stereotyperingen. Ook ligt die hele Groundhog structuur me niet zo. Vooral het einde is afschuwelijk, ik vraag me af wat Liman in hemelsnaam bezielde.

Wat erg goed werkt is natuurlijk Cruise in de lead. Die met zijn charisma toch met gemak een film weet te dragen. Hier zelfs in zo'n mate dat het mij deed denken aan Cruise's prime dagen en dat doet de film veel goeds. Blunt en co kunnen zich daar prima mee op trekken.

Dat maakt het voorspelbare onoriginele plot toch net wat minder vervelend. Wel is Liman een erg kundige verteller waardoor de film toch wel vermaakt, ondanks dat het de zoveelste herhalingsoefening is voor het soort film. Edge of Tomorrow is erg hit or miss, en toch wel een tegenvaller in dit uitstekende blockbuster jaar.

Waar District 9 interessante idee:en had maar het vooral te kampen had met de povere uitwerking van Blomkamp, is dat bij Elysium verbeterd. Ook te danken aan zijn resources en de ervaring die hij opgedaan heeft. Zijn trademark, de kritiek op ongelijke behandeling over heel de wereld is nu ook een problematiek die door heel de film te vinden is. Hier zijn het dan vooral de Hispanics (en dan vooral de Mexicanen) die op zijn compassie kunnen rekenen.

Hij is hier dit keer overigens wel minder subtiel in. De raakvlakken met de problematiek uit zijn film valt voor iedere kijker te koppelen aan de actuele problematiek die er al jaren heerst op de grens van de VS en Mexico, ook niet voor niets dat de aardlingen allemaal Spaanstaligen zijn natuurlijk. Is Blomkamp's gebrek aan subtiliteit? verre van. Een SF film valt en staat bij mij bij haar design, en die is in Elysium echt behoorlijk. Elysium komt ook daadwerkelijk over als een paradijs en oogt ook nergens steriel.

Ook de cast is vanuit de gehele lijn volledig op zijn plaats. Het script mag dan niet één van de meest originele zijn maar de uitwerking is zeer sterk. Aangenaam verschil met District 9. Ook Blomkamp's gevoel voor vertellen lijkt enorm geevolueerd. Ik vind dat Blomkamp ook prima concesies doet naar het grote publiek. Vond de sentimentele lading ook helemaal geen probleem, integendeel. Nu kom ik gelijk uit bij de grote troef van de film en dat is Ryan Amon, die zijn eerste filmscore mag doen, en wat maakt ie indruk. Als oprichter van City of the Fallen, die trailers van filmtrailers van muziek voorziet is hij geen groentje natuurlijk.

Hele sterke film van Blomkamp, die hier zijn misstappen van District 9 goed maakt. Geweldige filmmaker en een naam om in de gaten te houden en enthousiast over te blijven.

“You have to dig inside your own intimacy to find images that can translate fears in a more efficient way"


Aan de hand van Saramago's boek levert Villeneuve zijn tweede (eigenlijk eerste) Hollywood productie af, en dankzij het succes van Prisoners zijn deverwachtingen hooggespannen. Waar Prisoners in vorm de kenmerken van een grootmeester toonde, was de inhoud te conventioneel en vloog de film uiteindelijk enorm door de bocht. Dat is met Saramago's The Double zeker niet het geval, maar dit alleen op het conto van Saramago toe te schrijven zou onterecht zijn.


De plot kent de welbelkende mindfuck constructie die we vaker gezien hebben maar onnodig je het jezelf moeilijk te maken want Villeneuve slaagt er wonderwel in deze tragische lovestory duidelijk over te brengen. Mij raakte het in ieder geval enorm, sneed door de ziel en de oogjes moesten op het einde wel gedroogd worden. De main premise is een man die zijn minnares wilt verlaten en terug wil gaan naar zijn zwangere vrouw maar hierdoor zich moet ontdoen van zijn "vijand" (hier gelijk de reden waarom Villeneuve niet Saramago's titel heeft overgenomen), zijn seksuele obsessieve zelf die zijn verlangen naar intimiteit in de weg staat. Daar vanuit mag je uit de kijkbeurten alles in perspectief gaan plaatsen. Als je dat wil natuurlijk, ik hou me er graag mee bezig.


De premise wordt ondersteund door 3 factoren die echt uitmuntend zijn. Het visuele aspect en dan heb ik het vooral over het kleurenpallet die Villeneuve hanteert die de bevreemding alleen maar versterkt. De tweede factor is het sublieme gebruik van muziek en geluid (bekend dat Villeneuve hier geen fan van is maar kiest er in Enemy wel voor) . Omdat het de perceptie van imagery versterkt of zelfs verandert, een standpunt waar ik het volledig mee eens ben. Ook het design van de stad waar het zich in afspeelt, die de imprisonment van Adam belichaamd en dat ghost city Mississauga qua design een inspiratiebron was is overduidelijk en maakt de bevreemding ook nog zo veel intenser. Dan als derde is de dubbelrol van Gyllenhaal die echt magnifiek is, hij weet de twee zijdes van Adam zo gebalanceerd en divers te vertolken (zie bvb de hotelscene, de vibe van hun personages is zo divers). Mag ik de vergelijking met Irons in Dead Ringers maken? Ja, dat mag ik. Ook de keuze van Villeneuve om er geen special effects film van te maken is er ééntje waar ik heel blij mee ben.


Een prachtige tragische door de ziel snijdende lovestory, die zowel qua vorm als inhoudelijk uitermate vakmanschap uitstraalt en zie hier weinig films overheen gaan dit jaar. The Double met Eisenberg mag dan een soortgelijk (wel in ruim genomen) een gelijkwaardig thema hebben en als materiaal The Double van Dostojevski hebben maar Saramago/Villeneuve leggen de lat wel erg hoog. Te hoog. Om over de performance van Gyllenhaal te zwijgen. Jammer, Jesse.

Na wat films van Andy nu mijn eerste Christian Drew. Same ballpark als van Andy trouwens, en gelukkig wel.

Suzi Simpson! Ja, leuke dame en qua eyecandy gelijk het hoogtepunt. De typische Sidaris elementen zijn weer aanwezig. Veel explosies, veel non-functional nudity (hier nog veel meer dan in de L.E.T.H.A.L. films) en geweldig slechte shootouts. Hoe laag de production value ook mag zijn maar wat is de entertainment value hoog. De crossbow met exploding tips komt ook weer voorbij natuurlijk. Verhaal is flinterdun maar ook weer erg vermakelijk en de setting is ook zeker niet slecht. Best aangenaam. Julie Strain komt ook weer voorbij, nu als villain . Daarop nog de schone Simpson, die flink wat aangename scenes heeft. Verklaar me maar voor gek, trek mijn credibility licentie maar in, ik ga hoog qua score en dik verdiend. Wat blijven dit toch sterke films.

Weer zo'n typisch Japans drama. Klein, lief en integer, met wat milde pink cinema invloeden. Vreemde zaken die centraal staan, wat fijne sex scenes en een intieme vriendenband die 'werkt'. Dat gedoe met de kikkerliedjes en kikkerpak komt wat vreemd over, maar who cares, tekent het personage van Akemi wel. De band tussen Akemi en Kyoko werkt niet altijd maar overall is er wel een positieve balans. Idyllisch koppel.

De film al een hele tijd terug gekeken, 5* gegeven en een goede notering in mijn top 10. Desondanks nu pas mijn poging tot een review (gister voor de tweede keer gezien). Woorden lijken tekort te schieten, want Enter The Void is een beleving.

Audiovisueel ook erg overweldigend. Magnifiek gebruik van felle kleuren, erg veel leuke inventieve vondsten, magistraal camerawerk en een plot dat als kapstok dient voor dit visuele spektakel. Elke minuut valt er wel iets moois te zien, soms weet je niet waar je kijken moet en dankzij het POV perspectief voelt dit echt aan als een enorm intense ervaring. Enorm overweldigend.

De soundtrack is sterk, de cast doet het meer dan prima maar voor de rest een visueel spektakel. Elke keer weer wordt je weer verrast door Noé omdat hij weer met iets verrassends op de proppen komt. Eerste anderhalf uur is echt heerlijk, lekker verdwalen in de wereld van Enter the Void en langzamerhand gewend raken aan de omgeving. Het laatste uur schakelt Noé helemaal bij, en maakt hij er een headspinnende climax van. Hoe verder je in de film geraakt, Noé weet elke keer weer om iets mooiers te laten zien dan het moment daarvoor. En ook nog erg fijne seks segmenten, niet super expliciet maar ook geen lakentje/lakentje. Godzijdank.

Na het kijken van de film wel een uur vooruit lopen staren, niet gelovend hoe gezegend ik ben dat ik die 2,5 uur dit heb mogen aanschouwen, visueel het meest verbluffende wat ik ooit gezien heb. En gister bij herziening werd het effect er niet minder om. Dat is veelzeggend. Een wow-film.

Krachtig en prachtig drama dit.


Mastandrea staat toch vooral bekend om zijn comedywerk maar wat is hij in dit drama hier op zijn plaats. Al kent de casting geen enkele valse noot, zelfs de kleine bijrollen worden belichaamd door enorm geloofbare performances. Hoe goed Mastandrea ook is, de hart en ziel is voor mij toch de rol van Laurenti Sellers als de dochter van Giulio.


Ze is duidelijk een papa's kindje, die even veel voor hem doet als hij voor haar. De film is zo menselijk, dat maakt de film zo mooi. Zelfs het vreemdgaan wordt op een hele humane manier uitgebeeld. Ook de vrouw waarmee Giulio vreemdging, Stefania, wat gewoon een eenzame lieverd is (ook als ze aangeeft dat ie altijd langs kan komen, ze is toch alleen met haar hond *smelt*). De huidige recessie die overduidelijk ook een hoofdrol speelt maakt het allemaal nog uitzichtlozer.


Echt enorm veel mooie scenes. Al de scenes van Giulio met Camilla, de beginscene, de zachtaardigheden van Giulio, de subtiele manier hoe de spanningen uitgebeeld worden, de scene met Stefania, Goran, de manier hoe Giulio van sociale family man in een depressief isolement van schaamte schiet, de goedzak Gabriele, hoe hij met pijn en moeite toch niet naar Stefania gaat voor troost uit liefde voor zijn vrouw, de kerstlunch en als Camilla ontdekt dat ie dakloos is. Allemaal zo menselijk en door de ziel snijdend. Ik schiet al weer vol als ik dit allemaal opsom. Ook Rome leeft in de film en haar multiculturele aard is zeer zelden waarheidsgetrouwer uitgebeeld.


Altijd emotioneel maar nooit sentimenteel. Vooral door de emotionele lading en thematiek is dit heel erg knap van De Matteo. Alleen niet helemaal zeker van het einde, had het graag meer open gezien en dat de kijker Giulio de telefoon niet ziet opnemen. Aan de andere kant verdient de kijker wel geruststelling na de bak ellende die het voor de kiezen gekregen heeft.


Erg subtiel en rustig geschoten en enorm sterk gemonteerd waardoor de film altijd enorm boeiend blijft en er genoeg ruimte zit tussen de confrontaties met de harde realiteit. Zeer treffende soundtrack ook. Giulio is een wereldvent, het onrecht geeft dat zo'n bittere nasmaak. Wat veel meer mensen in het heden meemaken, iets om over na te denken. Wat een prachtige menselijke prent zeg. Ook weer zo'n film om enorm veel van te houden, maar o wat zwaar is dit drama.

Going to Disney World will never be the same again


Toen Escape From Tomorrow mij onder ogen kwam was ik gelijk enorm geboeid door haar ongrijpbare concept en vooral het gedoe met Disney legde nog eens een enorm vergrootglas boven de film. Gelukkig heeft dat de release niet tegengehouden, en wat een godsgeschenk dat dat ook niet is gebeurd. Een originelere film zal je dit jaar niet tegenkomen.


Het begint al bij de introductie van Abramsohn, en de wonderful world die Moore vanaf dat moment al voorschoteld. Gelijk wordt je als kijker overmand door de surreëele zeggingskracht die Moore creëert. Alles voelt nogal off en ook al is dat een zeer terechte constatering is dit slechts nog maar het begin. De franse tieners, de 'gehandicapte', The Other Woman etc. Allemaal personages - of eigenlijk vage marionetten - waar constant gespeeld wordt met attraction en repulsion. Perfecte casting ook. Dat wispelturige heeft ook zijn bevreemdende effect op de kijker.


Scenes met de tieners en The Other Woman waren om te genieten en zinspeelde op bevreemding, desoriëntering. Ondersteund door een geschifte op de zenuwen wekkende soundtrack en geschoten in troosteloos zwart-wit. De Disney esthetiek wordt tot op het bot gestript en ontleed, en Moore weet van het concept zulke originele invalshoeken te bieden dat het resulteert in psychisch ongemak. Ook kon Moore het niet laten met de clichematige maar zeer bewuste laboratory climax te komen. Zit de film ook helemaal niet in de weg, integendeel.


De paranoia van Jim wordt lukraak op willekeurige momenten ingezet en vooral door Freud's "Es" de drijfveer van Jim te maken versterk je de bevreemding enorm. Sowieso heb je met seks een "kracht" waar je zowel met aanrekking en afstoting alle kanten op kunt. Dat doe oore dan heel goed. De finale is er ook niet minder om, net als je denkt alles gehad te hebben gooit Moore er nog een schepje bovenop. "It's just pretend right?". Dan nog de zenuwslopende climax die daarop volgt. Het zit 'm ook in zulke kleine details waarom Moore zo'n geslaagde bevreemdende ervaring weet te creëeren.


Er is nog veel wat ik moet laten bezinken en over na moet denken. Wat zeker is dat Moore met Disneyworld en zijn fantasie een wereld heeft geschapen vol aantrekking en afstoting waar bevreemding en psychisch ongemak hoogtij vieren. It's a wonderful world after all.

Evicence begint eigenlijk veelbelovend. Mede door de chemie en omgang tussen Ryan en Abi. Voelde zeer oprecht aan, qua sfeer was het zeer aardig en ook qua plot en setting zat het wel goed. Met het handheld concept kan je weinig mis doen omdat het de immersiviteit altijd wel versterkt.

Het probleem is dat de personages totaal out of character gaan, de regie lijkt totaal stuurloos en tegen het einde aan wordt het steeds ridiculer. Op een verkeerde manier. Het wordt naarmate zo slecht dat zelfs de zeer onderhoudende eerste helft steeds slechter wordt waardoor de spreekwoordelijke nachtkaars al snel uit gaat.

Een zeer solide half uur en daarna wordt het te ridicuul om te waarderen. Enorme blackout van Askins.

Het begon allemaal vrij aardig met het proloog, en een zeer aardig beginshot maar eenmaal bij de protagonisten aangekomen zijn de voortekenen niet gunstig voor de voortzetting van de film. Het begint allemaal met de vlakke (zelfs voor horror begrippen)personages die bovendien ook nog eens zeer nobel zijn in hun reden tot deze retreat.

Als Alvarez dan over mag gaan tot de core business van de horrorfilm wordt het al vrij duidelijk. Weer zo'n klojo die denkt dat horror alleen maar te maken heeft met zoveel mogelijk gore en smerigheid naar de kijker te gooien. Het ziet er wel goed uit, dat dan weer wel. Spelen met stereotypering, sfeer, een magnifieke opbouw en misschien een solide script die ondersteuning biedt? Doe niet zo mal.

Dat is het dan vooral. Een enorm hoog tempo en Alvarez haalt zijn voet niet van het gaspedaal. 9 van de 10 keer is dit positief, in het geval van Evil Dead helemaal niet. Ook de boomscene - waar je anno 2013 veel meer zou kunnen dan Raimi destijds kon - is een slap aftreksel van het origineel. Heel de film eigenlijk. Visueel ook vrij aardig.

Terugkomen van een koude kermis toch. Geef mij de volgende keer maar weer de rondborstige blondine, de jock, de excuusneger en de nerd met zijn love interest, vergezeld door een solide geschreven script en sterke sfeer. Dank u.

Sterke film. Een soort May maar dan wel een hele superieure uitvoering. Na al de horror crap die ik de laatste tijd voor mijn kiezen heb gekregen en waardoor ik toch een beetje begon te storen aan het genre met zijn ondermaatse projectjes is dit een zeer welkome meevaller.

McCord draagt de film en haar personage met verve, zoveel zelfbewustheid, sterke delivery en vooral een hele aangename presence. Vergeet een Carrie, een May of ander van dat soort amateurs, Pauline is the real deal. Een angstaanjagend personage, erg freaky maar Bates Jr. weet constant de kijker te laten zweven tussen attraction en repulsion. Erg sterk gedaan.

De droomsegmenten zijn echt briljant. Bevreemdend, sfeervol en gaat gepaard met magistraal camerawerk. Toffe camerastandpunten ook. Een narratieve spanningsboog is nihil en dat maakt deze minimalistische horror film interessant. Een heerlij kvoortkabbelend tempo, met een McCord die de aandacht vast te houden, met regelmatig een confrontering met Pauline's intrigerende en extreme psyche. Ook de humor is prima op zijn plaats en staat de 'serieuze' insteek nooit in de weg.

Enorm genoten. Ik verwacht niet zo snel dat een dergelijke film met zo'n thema hier nog overheen gaat. Bates Jr. doet alles wat ie moet doen, een ijzersterke lead en met uitstekende ondersteunende cast. Ook het einde laat geen steken vallen. Ook een uitstekend drama. Dit is er één die niet gemist mag worden, een must voor genreliefhebbers. Hopen dat Excision de aandacht krijgt die zij verdient.

Zoals verwacht een herhaling van het eerste deel maar dan op alle vlakken wat minder. Het grootste pluspunt was dan wel de extended Savages trailer, eindelijk op het grote scherm gezien en wat heb ik hier zin in, maar terug naar de Expendables.


Vermakelijk tweede deel al haalt het het niet bij het eerste deel. JCVD als Vil(l)ain is uitermate geslaagd, lekkere intro van de ubercoole Norris maar het grootste pluspunt is toch wel Nan Yu. Geen sterke acteerrol van wat ik van haar gewend ben maar toch een enorm sterke presence. Ook weer alle lof voor Sly, die stelt nooit teleur. Ook Hemsworth is weer prima, met zijn likability een perfecte cast voor zijn rol. Heeft niet de coolness van zijn broer Chris maar ook zeker niet nodig.


Wel weer jammer dat Li weer compleet genegeerd wordt, op het sublieme begin na, waar hij echt weer imponeerde wordt ie weer geloosd. Het blijft een grote achilleshiel van The Expendables, de martial artists als Li en Couture worden als figuranten weggezet. Ook een mooie mono/dialoog als die van Rourke met Stallone mis ik. Al is gelukkig Stallone's personage geen kartonnen bord. Crews heeft ook niet echt een moment, en het is eigenlijk nog meer de Sly en Statham show geworden, waar Norris, van Damme en Schwarzenegger op mee mogen liften.


Actie segmenten zijn wel erg sterk en bloody en een ware adrenaline rush en dan gaat het vooral om het begin wat echt subliem was. Vooral Li's segment was top. Helaas wel lelijk geschoten. Wat betreft lines was het een hit or miss geval. Ene keer wat echt leuk, de andere keer weer net te makkelijk. Helaas net iets vaker het tweede geval. Zelfdeg eldt voor de delivery. De wraak rond Billy is dan wel weer een prima kapstok voor wat komen gaat, alleen laat de uitwerking een beetje te wensen over, kreeg er een beetje een A Team deja vu van. De showdown tussen JCVD en Stallone was dan wel weer heel erg tof. Op de showdown na toch wel een ietwat fletse climax.


Gemengde gevoelens. Ik had op meer gehoopt maar zonder Stallone op de regiestoel is het allemaal net wat minder maar heb me er nog prima mee vermaakt. Heerlijke add-ons al willen die de leegte van Rourke e.d. niet op te vullen. Norris en JCVD zijn van onschatbare waarde maar met Schwarzenegger heb ik niet veel meer. Al heb ik liever dat ie dit doet dan potentiële the Nobel Peace Prize winnaars vermoord.

Insect!


Wat een hersenloze troep wordt er nou weer afgeleverd door Stallone. Ik had hier erg naar uitgekeken, vol moed naar de bioscoop gegaan en ik had er zin in. Na de film had ik toch een ander gevoel dan ik gehoopt had. Had niemand mij kunnen vertellen dat dit gewoon een orgasmisch werkje is van Stallone? Heerlijk om bijna twee uur murw gebeukt te worden van de grootste violence rush die ik ooit voor mijn kiezen heb gekregen. Als een Stallone dit brengt in de wereld van de cinema, wie heeft er dan nog behoefte aan een Fellini, Tarkovski of een Godard? Ik op dit moment even niet in ieder geval. De cast is natuurlijk incredible, en een gigantische meerwaarde voor de film. Stallone, Statham, Li, Lundgren, Schwarzenegger, Willis, Rourke en Crews, je moet haast gek zijn die in één film te gooien. Hoezo overkill? Gooi daar dan ook nog eens Austin en Couture bij, waarvan de laatste echt weet hoe je man to man fights moet uitvoeren in de hete strijd. O ja laten we de zeer onderschatte Eric Roberts maar eens in de mix gooien als karakteristieke bad guy. Wacht dachten de Hollywoodiaanse suits, we gooien Itié en Carpenter er ook nog bij voor de mannen. Wat bewijst Stallone met deze prent? Dat de actie film nog steeds levend is en dat overdaad niet schaadt. Onthou dat.


Dan even over de film. Wat een doldwaze geweldadige rit is dat toch. Weinig verhaal, alles wat je nodig hebt is een klein excuus om bloed te vergieten. Zoals het hoort. Ben ik de enige die dat love subplotje met Statham en Carpenter best aandoenlijk vond? Best van genoten en als het dan zo'n basketball court oplevert, dan hoor je mij helemaal niet klagen. Ik heb altijd wel wat met dit soort heldendaden, als een man opkomt voor een vrouw. Ook de memory lane scene met Rourke vond ik helemaal geen verkeerde, integendeel. Anyway, verder over wat telt. Actie. Zoals gezegd is dit op actiegebied echt een genot. Als de film eenmaal op gang komt en dat doet ie best snel, dan weten The Expendables ook van geen ophouden. Enorme kogelregens, intense shootouts, heerlijke mano y mano confrontations (Lundgren vs Li, UFC Legend Couture vs WWE pussy Stone Cold) . Veel nep CGI splatter, wat de film juist een meer campy waarde geeft. Net niet zo sadistisch als Rambo, maar wel veel intenser. Levert ook zoveel memorabele scenes op, en ook een enorme diversiteit aan actiescenes. De car chase met shootout, de eerder genoemde one on one fights, de big gun entrance van Crews, de Superman punches van Couture. Allemaal werkelijk epic. De geëvolueerde stijl op cinematografisch gebied vind ik ook een pluspunt, en dat staat Stallone's poging om de actiefilm van de jaren 80 te laten herleven helemaal niet in de weg. Wat zijn de "men on a mission" films toch stoer.


Waar ik ook erg weg van ben in een actiefilm is een Damsel in Distress concept, en bijna altijd wel aanwezig in een actiefilm met Stallone en ook hier heeft ie weer een zwak voor een schone vrouw. Yeah baby! Dan is Stallone op zijn best. Hiernaast zorgt Stallone ook nog voor veel leuke oneliners en references. Die scene met Schwarzenegger is geweldig natuurlijk, een flinke knipoog naar hun jarenlange vijandige concurrentie, de inside jokes naar elkaar toe en de oneliners zijn ook weer heerlijke fout. Heel de cast ziet er nog heel imposant uit (de kolossale Lundgren is enger dan ooit) en ik vind eigenlijk dat niemand van de cast verzaakt. Hoe groot of klein hun inbreng is, what you see is what you get. Ook al ben ik vooral een fan van Stallone en Statham, ook hun horen niet op de voorgrond geplaatst worden, want iedereen heeft zijn aandeel om dit een geweldige prent te maken. Dit is zoveel beter dan een enkele protagonist. Het geweld is extreem zoals we van Stallone gewend zijn, maar dat Austin ook nog eens vol zou gaan inbeuken op Sandra had ik niet verwacht. Ook hier een groot pluspunt voor.


Stallone propt het beste van decennia's aan actiefilms en gooit de beste ingrediënten allemaal in één film. Zware overkill. Je moet haast gek zijn dit te bedenken, klinkt best leuk na een avondje stappen en je klem gezopen te hebben, of na een portie paddo's misschien. Maar het daadwerkelijk uitvoeren? Dan moet je haast plain crazy zijn. Gelukkig bestaat er nog een man die weet hoe je actiefilms moet maken. Stallone is een held. Ik ben onder de indruk en helemaal murw gebeukt. Is het raar dat ik nu weer murw gebeukt wil worden door dit meesterwerk van Stallone? Ja, je hoort het goed; The Expendables is een meesterwerk. Ik wil niet graag overhaaste dingen stellen, maar ik denk wel dat dit de beste actiefilm is die ik ooit gezien heb. En wat voelde ik mij 'tough' na het verlaten van de bios. Mission accomplished. Dit wordt een instant Blu-Ray aanschaf. Maar eerst nog een paar keer naar de bios.


Ik had een veel korter stukje willen schrijven maar dit is zo'n film waar je door enthousiasme, en wat je allemaal voor je kiezen krijgt zo overweldigend is dat je daar niet altijd aan kan voldoen. Dit is zo'n film. Ik ben helemaal speechless, en dit is niet één van mijn beste geconstrueerde reviews ooit. Ik ben enthousiast, ik ben overrompelt, ik voel me weer een kind die opkijkt tegen die helden van toen en die mij toen in extase brachten.