Opinions

Machete was een film waar ik erg naar uit keek, ik ben een enorme fan van exploitation, Rodriguez aan het roer en neemt een bijna anti-cast bij de hand. Dat kan niet mis gaan zou je denken, toch gebeurt dat wel. Grootste euvel blijft in Machete dat Rodriguez te veel wil, veel personages introduceren en dat resulteert in veel subplotjes die totaal niet boeiend zijn. Ook de actie sequences zijn te fragmentarisch, en dat geldt eigenlijk voor heel de film. Veel los zand, Rodriguez weet hier geen geheel van te maken. Het begon enorm sterk, met die typische Grindhouse feel met die credits en die beginscene, erg veelbelovend maar vanaf daar lijkt Rodriguez nogal stuurloos.

Hoe cool ik Trejo ook vind, hij is cooler als bijrol, want een hoofdrol lijkt ie niet weten te dragen. Zijn delivery is niet bijster sterk maar cool is ie zeker, maar zijn coolheid weet je niet heel de film geboeid te houden. Ook vind ik de punchlines veel te makkelijk en inspiratieloos, een beetje dat soort lines die je in een willekeurige superhelden film tegenkomt. Niet leuk dus. Dan de cast, leuke cast op papier, maar Rodriguez doet hier mee aan overkill. Door de velen personages komen bijna al de personages niet uit de verf. Erg jammer. De sfeer ademt wel exploitation uit, maar als de scenes zelf dat niet doen heb je er vrij weinig aan. De Niro en Alba zijn erg vervelend, en die tweede had eyecandy moeten zijn maar ik loop er niet warm meer voor, en in een exploitation flick moet je persoonlijkheid en/of charisma hebben, dat heeft zij niet. Dat ontbreekt er bij de Niro ook nogal aan vind ik. Dat doen Fahey en Johnson toch een stuk beter. Seagal heeft dat ook maar hij blijft altijd dat zelfde typetje spelen, en met een rol als deze had ik wel gehoopt dat ie uit een ander vaatje zou tappen. Helaas. Eigenlijk brengt geen enkel castlid wat hij moet brengen, al is dat ook wel te danken aan Rodriguez, die niet weet welke richting hij op wil.

Al heb ik wel lofuitingen voor wat castleden die, met wat ze aangereikt krijgen, het beste ervan te maken. Dat zijn Marin, Rodriguez, en hou je vast... Lohan. Juist ja, Lohan. Het gebrek aan acteertalent komt nu eens goed van pas, en ze is zo cartoonesk dat ze perfect is voor een film als deze. Ook gaat ze uit de kleren, good career move. Helaas is de nudity helaas op een erg preuts niveau, veel convenient shots van actrices die liever niet naakt gaan, iets teveel suggestief naakt en daar zit ik, als exploitation fan niet op te wachten. Lohan doet op dit gebied nog wel iets, maar Rodriguez lijkt hier niet al te ver in willen gaan. Die scene met haar moeder had je veel langer moeten rekken (en was de ideale manier om Machete een exploitation status te geven) maar helaas. Cheech Marin is gewoon altijd cool, vooral door zijn delivery en serenity. Rodriguez heeft een enorm coole entrance, heeft van haarzelf een übercoole vibe en haar goddelijke buik ( waarvoor: ) geeft haar personage iets untouchable-ish. Van mij mag Shé een full feature krijgen, zal boeiender zijn dan dit denk ik. De bloody effecten zijn cool maar de actiescenes zijn helaas van te korte duur, en dat doet de coolness van de film niet goed. Ook de end-battle is natuurlijk een farce eerste klas.

Voor de rest wel een zeer degelijke film. leuk tussendoortje, niets meer, niets minder. Rodriguez wilt dus teveel, de scenes zijn te fragmentarisch en vormen geen geheel, personages komen niet uit de verf en de kuise nudity scenes zijn niet wat ik er van verwacht had. Ook exploitation onwaardig wat mij betreft. En Rodriguez presenteerde het toch wel zo. Jammer. Aardige film en Rodriguez mag zijn naamgenote Michelle, Cheech Marin en Lindsay Lohan bedanken die toch het één en ander weten te redden.

Vanessa Hudgens, M. Rod cleavage & Mother Monster

Dan heb je het wel gehad met de pluspunten, want wat Robert Rodriguez hier van maakt is toch wel schrikbarend te noemen. Inantiele humor, ongeïnspireerde niet grappige oneliners, een zeer onstabiel script, rommelig geregisseerd. Ook nog Mel Gibson, dan weet je da het slecht gaat worden. Waar zijn voorganger nog wel goed in elkaar zat probeert Rodriguez iets te veel een grindhouse film te maken. Opzet geslaagd, want heb wat grindhouse achter mijn kiezen en je zou niet zeggen dat het budget hier tientallen malen hoger was.

Machete Kills is vooral erg stuurloos en dat maakt de film ook enorm vermoeiend en film begon toch wel erg negatief op mijn gemoedstoestand te werken. Al weet Rodriguez dat ongenoegen in het eerste ruime halve uur eventjes te neutraliseren. De over the topness voelt ook helemaal niet zo over the top, vrij tam zelfs. Ook lijkt de film ook helemaal geen rode draad te hebben, allemaal vrij willekeurige gebeurtenissen zonder uitgangspunt.

Eigenlijk hoop je dat het allemaal een bewuste grap maar dergelijke dure grappen worden niet meer gemaakt. Dieptrieste bedoeling en je moet er toch niet aan denken dat ze ook nog de ruimte ingaan. Troep.

Wat een verademing. Na al de horror troep a la Evil Dead en consorten, die het principe van horror helemaal uit het oog zijn verloren waar gore en smeerpijperij hoogtij voeren komt Silva met deze Magic Magic. Hij keert terug naar de essentie van horror, en dat is door een broeierige beklemmende sfeer en dynamics psychisch ongemak te creëeren. Suggestivititeit in optima forma.

Silva gaat aan de slag met een internationale cast, Browning, Cera en Temple mogen zich voegen bij zijn broer en Moreno. Uitstekende zet van SIlva om Chili als setting te houden, geeft toch al een extra dimensie aan de bevreemding. Vooral voor het personage van Temple, die in een vreemd land terecht komen, en die spanning is al vrij snel voelbaar. Doyle als DOP (hij heeft, een co-DOP maar laten we wel wezen, Doyle's stempel is overduidelijk) geeft de kijker zijn laatste zetje tot totale onsteltenis.

Ook de hele group dynamic voelt gewoon heel weird aan, wat grotendeels te danken is aan de vreemde vogel die Cera met verve vertolkt. Naast Cera is het Temple die uitblinkt, die naarmate de film vordert steeds meer vertwijfeling brengt bij de kijker als het komt op de diagnosering van de stabiliteit van haar personage. Erg sterk. Het dikke eerste uur is zo briljant op het creëeren van psychisch ongemak en ben ook wel te spreken over de less is more climax van Silva. En de hypnose scene is echt .

Silva keert terug naar de essentie en de executie is niet minder dan briljant en zeer effectief. Hij weigert mee te doen met de hype om het grote horrorpubliek te pleasen met cheap scares, thrills en gore. Op narratief niveau zeer minimalistisch Veel diskwalificeren dit al als horror, maar als dit geen horror meer is, wat dan wel? Anyway, Silva i salute you. Dit kan je wel aan Zuid-Amerikanen over laten.

Zoals verwacht. Soderbergh mag dan in elke hoek van de cinema gaan kijken maar toch vrij duidelijk dat dit toch een film is die zo beneden zijn stand is. De uitwerking daarvan is best redelijk maar qua concept veel te gewoontjes waardoor hij inhoudelijk zijn stempel weet te drukken.


Het enige wat Magic Mike weerhoudt van instorten is de visuele stijl die je in bijna elke Soderbergh tegenkomt. Mooie zwoele filtertjes in combinatie met mooie cinematografie. Ook flink wat sterke shots (vooral die scene waar Pettyfer een blowjob ontvangt van dat meisje uit de bar). Probleem is dat de cinematografische flair onderuit gehaald wordt door de thematiek. Haal de dans scenes eruit en je hebt al een veel beter geheel.


Subjectief natuurlijk maar mannen die geforceerd 'sexy' proberen te zijn werken al gauw op mijn lachspieren. De esthetiek en motoriek van de man is daar gewoon niet opgebouwd. Drama gedeelte is vlak maar werkt niet onaardig, mede door het lieflijke voorkomen van Cody Horn. De presence van Tatum staat ook altijd als een huis.


Al is het allemaal niet best en een uitstekend regisseur als Soderbergh laat dit veel beter lijken dan het in werkelijkheid is. Dit moet je eigenlijk niet willen. Leuke film voor alleenstaande moeders en huisvrouwen, maar de filmliefhebber heeft hier gewoon vrij weinig aan. Nooit gedacht dat ik dit ooit over een Soderbergh zou zeggen. Al had een dergelijke film niet beter kunnen zijn dus aan Soderbergh heeft het echt niet gelegen.

Heerlijk filmpje.

Visueel oogstrelend. Prachtig kleurengebruik, alle felle kleuren van de regenboog komen aanbod, erg fijne vondsten en ook erg fijne humor, erg flauw en slapstick op momenten maar dat is we laan mij besteed. Erg leuke personages, alleen jammer van Jin, die vond ik op de laatste minuten na toch wel erg vervelend.

Veel leuke personages dus. Waar vooral Little mam en Thongchai de show stelen. Erg in een deuk gelegen om Thongchai. Heerlijke awkward momentjes. De berg plastic flessen was ook een erg fijn visueel hoogstandje. Gewoon ene erg leuk sprookje, al had de lovestory wat aandoenlijker gemogen. Maar het magistrale kleurgebruik zorgt ervoor dat de film de volledige speelduur ook echt als een magisch sprookje aanvoelt.

Best een aardig concept maar totaal rommelig uitgewerkt en het accent wordt ook op de verkeerde plaats gelegd. Een soort geromantiseerde Deadgirl maar voor de rest ontstijgt dit het niveau van de gemiddelde Meg Ryan film niet. Erg vervelen filmpje. Film presenteert zich een beetje als horror maar daar heeft het vrij weinig mee te maken. Veel melodramatische tiener nonsens, met vier achterlijke personages en idem cast.

Heel lang heb ik tijdens de film gedacht aan afzetten, dat doe ik niet vaak, en nu ook niet gedaan en dat is op zich best wel jammer. Qua look ziet het er nog niet al te slecht uit, jammer dat de inhoud niets voorstelt. Overigens best knap dat je met zo'n aardig concept nog zoveel kan verkloten. Lang geleden dat ik zo geïrriteerd ben geweest van een film. Vervelend tienerdramatje, met een stelletje outcasts en een zogenaamde zombie. Skippen die hap.

Maleficent kent een zeer aardig concept en de uitwerking van Stromberg verpest de premise niet. Verwacht alleen geen getrouwe perspectief wisseling want Stromberg verandert het één en ander aan de Sleeping Beauty storyline. Wat in goede aarden viel. Qua vormgeving ook heel erg solide, niet gek want regisseur Stromberg is een veteraan in de Visual effects afdeling. Niet verwonderlijk dat zijn eerste speelfilm dus vooral op dat vlak indruk maakt.


Ik vond de lovestory met Stefan een goede drijfveer voor de evilness van Maleficent. Misschien niet helemaal geloofwaardig maar het is dan ook een sprookje en binnen die wetten plausibel. Jolie steelt de show als Maleficent, en speelde zowel de good als evil Maleficent even sterk. Ik vond de oprechte liefde die ze op een gegeven moment voor Aurora begon te voelen toch opvallend aandoenlijk. Copley en Fanning zijn ook niet onaardig maar springen door hun rollen toch wat minder uit het oog.


Wel neemt Stromberg mijn inziens iets te veel tijd voor deze karakterontwikkeling, en sleept de film in dit stuk regelmatig maar de payoff is er naar behoren en de film sleept niet zo erg dat het een obstakel is. Ik heb me toch wel erg vermaakt, dat ik een 6-jarige metgezel bij me had hielp ook wel mee bij de ervaring. Dat komt me dan gelijk bij dit punt, ik acht deze film geschikt voor alle leeftijden. Mijn metgezel vond het wel erg spannend maar heeft het wel erg naar haar zin gehad. Ook voor volwassenen een erg vermakelijke film.

Goeie genade, deze zag ik dus echt niet aankomen. Een gestileerde To, dat kon niet misgaan. De stilering bevalt me wel, maar had van To niet zo'n flauw niemandalletje verwacht. Ook de zeer speelse tenenkrommende score maakt het geheel er niet beter op.

To verspeelt hiermee nogal zijn talent voor de misdaadfilm, en ook dat had ik hier verwacht. Dat was echt een prima mix geweest met de visuele flair die Man Jeuk bezit. Ik ben een groot liefhebber van stijl boven inhoud maar als de inhoud zo kinderlijke flauwe niet leuke lolligheden bevatten wordt het wel een heel pijnlijk verhaal. De paraplu scene is dan weer zeer de moeite waard.

dat wordt het dan ook, want een LOTR marathon lijkt sneller voorbij te gaan dan deze 80 minuten. Lastig uit te zitten, ondanks de uitstekende gestileerde vorm. Dan moet je er toch wel echt niets van bakken. Tegenvaller.

Het werd tijd, superman heeft dan eindelijk de verfilming die hem recht aan doet. De samenwerking tussen Snyder en Nolan is erg meegevallen, en met Goyer die dan het schrijfwerk doet is de grootste valkuil al ontweken. Qua stijl is het even iets anders dan wat we van Snyder gewend zijn, al heeft dit allemaal een esthetische functie in de realistische aanpak. 3D is maar weer eens verwaarloosbaar, voorlopig zijn alleen Avatar en Journey 2 de er echt wat mee gedaan hebben. Het is ze vergeven.

Vooral op narratief vlak staat Man Of Steel als een huis en neemt een andere aanpak dan andere genregenoten. Een langdradig origin verhaal is er gelukkig niet bij, nee Man Of Steel laat flarden van flashbacks de vertelling doen. Vlot en effectief, alleen hier is Snyder al een hele stap voor op andere comicverfilmingen. Ander sterk punt is het ontbreken van die typische blockbuster humor, Snyder neemt zijn werk gelukkig serieus en zijn personages ook en weigert karikaturen te maken van zijn personages.

Daar zit het succes, ook Superman toont weer het wezenlijke verschil tussen DC en Marvel, toch een vee lserieuze en volwassenere insteek. Dat is waarom ik DC fanaat ben. Uitdieping is meer dan behoorlijk voor een blockbuster en Snyder slaagt om Superman neer te zetten als de supermens dat hij is. Je geloofd als kijker echt zijn enorme superioriteit en zijn 'goddelijkheid'. Erg knap. Probleem bij Superman en zijn enorme kracht is dat de actiescenes moeilijk tot stand zijn te brengen i.t.t. zijn krachten maar ook dit is voor Snyder geen probleem. Bigger, better and destruction. De opeenvolgende actiescenes zijn dan een bombastisch slotakkoord, als Snyder eenmaal op het gaspedaal heeft gedrukt laat ie niet meer los. Indrukwekkend.

Cast is enorm goed gecast. Cavill moest helaas zijn droomrol overlaten aan Routh de vorige keer maar dan nu heeft ie zijn droomrol eindelijk te makken en had gelukkig voor mij dan ook eindelijk een regisseur waar hij in goede handen is. Shannon is door zijn karakteristieke presence een uitstekende villain en Adams heeft zo'n aangenaam aura. Leuke vrouw. Costner en Crowe completeren de significante cast. Allemaal erg goed. Camerawerk is prachtig, vooral de close-up takes en de existentiele manier van registreren is subliem en zo passend i nde thematiek van Superman. Vergelijking met Malick is nooit ver weg, en ook een hele terechte vergelijking m.i.

Snyder heeft een dijk van een blockbuster afgeleverd. Goed geacteerd, goed geschreven en goed geregisseerd. Een prima balans tussen blockbuster tradities en mooifilmerij. Ik begin bij een solide 4* maar daar zit echt nog wel rek in al wil ik de film wel eens zonder een donker makende 3D bril zien, visuals zijn niet helemaal in te schatten. Snyder is terug en kijk uit naar de opvolger. Eindelijk, Superman heeft zijn waardige franchise.

Vrij clichematig maar toch een alleraardigst filmpje. Ik heb sowieso wel wat met die enkel locatieve samenzwering thrillers. Samenzwering plot is zeer solide, met de nodige twists die op de juiste momenten ingezet worden en dan heb je Genesis Rodriguez nog. Worthington is de ideale protagonist die zo'n film prima kan dragen maar stiekem vind ik Rodriguez het fundement van Man on a Ledge. Prachtige vrouw, cleavage en presence, een soort Megan Fox 2.0 en weet net als laatstgenoemde met haar presence een film te dragen. Wat aardige punchlines en visueel ook best aardig. Zeer leuke middelmaat.

Tour de Rapace


Het eerste boek heb ik gelezen maar vergelijkingen zou je van mij niet horen, ook het stomste wat je kan doen. Daar verschillen de media teveel voor. Erg lang uitgesteld en vraag me nu af waarom ik hier zo tegenop heb gekeken. Bedankt voor Fincher die de spreekwoordelijke mes op de keel heeft gezet. Ik heb de Extended versie gezien.


Bijzonder boeiende krimi die de drie uur met gemak de aandacht vast weet te houden. Ook al is het mysterie behoorlijk clichematig, de uitwerking is boeiend en intrigerend. Dergelijke buddy zoektochten zijn zo aan mij besteed maar het grootste aantrekkingspunt is toch wel Lisbeth Salander, en vooral door de vrouw achter Salander; Noomi Rapace. Enorm sterke screen presence en draagt het personage met verve. Dan mag deze Salander misschien stukken fragieler zijn dan haar tegenhanger van het boek ik verkies duidelijk deze Salander dan die uit het boek.


Genoeg zaken die zich niet helemaal goed naar beeld vertalen maar Opley haalt het maximale eruit. Dat ook de gevoelens van Salander zo uit de lucht komen vallen vind ik zo sterk, juist erg tekenend voor haar personage. Net als de neukbeurt overigens. Ook de randzaak met de curator vond ik buitengewoon sterk. Verre van overbodig. Ook erg blij met de keuze dat de historie van Salander mysterieus wordt gehouden, je verlangen naar meer opgebouwd wordt en (hopelijk) dat je in de vervolgdelen flink getrakteerd wordt.


Enorm vermakelijk. Sterke production value, een zeer boeiend mysterie maar wat de film voor mij bovengemiddeld maakt is Rapace. Van het boek was ik niet zo onder de indruk, van de film wel. Groot compliment want heb het meestal niet op visueel povere films maar Opley compenseert dat met zoveel moois. Vanavond dus de remake, waar ik wel wat van verwacht en die vooral visueel een stap vooruit zou zijn. Enig puntje is dat Mara gewoon geen Rapace is. Rapace is onvervangbaar wat mij betreft. Gelijk de vervolgdelen aangeschaft.

Eindelijk eens begonnen aan het oudere werk van Allen waar hij reputatie mee heeft opgebouwd. Erg leuke film. Erg snedige lines, een idyllische lovestory en erg mooie beelden van New York. Zeer mooi de levendigheid van de stad gevangen.

Ik was zelf lang bang dat de mainfocus toch lag op Isaac en Mary en dat de hartstikke leuke Tracy juist maar een marionet in het geheel was, gelukkig bleek dat toch niet het geval. Was anders een pijnlijke misser. Ook de steken naar de pretentieuze intelligenten waren zeer welkom.

Ik zie er het meesterwerk niet in die velen wel zien maar toch wel een hele leuke Allen, vooral omdat het ook geen volbloed komedie, de drama elementen maken het geheel toch completer. Erg leuke film.

Weer eens herzien in mijn geplande Mann herzieningen en het laatste halfje omhoog. Zowel visueel maar ook narratief kent Manhunter zijn gelijke niet. Een erg briljante misdaadfilm waar de character development zo enorm gelaagd is, ook enorm veel visual cues die Mann weggeeft en natuurlijk zijn magnifieke cinematografie. Hier al zie je de potentie van Mann, wat zeg ik; hij laat hier al zien dat ie tot de allergrootsten cineasten hoorde. Ook al moest ie dat nog bewijzen destijds.

Ook een ijzersterke cast. Petersen vind ik een erg aangenaam acteur en Cox overtreft Hopkins natuurlijk op elk vlak. Het blijft wrang dat Manhunter niet de waardering krijgt die het verdient en voor velen altijd in de schaduw blijft staan van SotL, al weten kenners wel beter. Geweldige BD transitie trouwens. De Hopkins films ook gelijk maar gaan herzien en wat een kwaliteitsverschil met Manhunter, daar wordt je gewoon eng van.

Povere exploitation trash.


Hoe een rotkop die Spinell ook mag hebben maar voor een kijk in de psyche van een seriemoordenaar is toch wel meer nodig dan hier gebracht wordt. Film poogt een karakterstudie te zijn maar schiet daar op alle fronten tekort. Allemaal vrij vlak uitgewerkt. Ook de VHS look op Bluray helpt niet mee.


Spinell is overtuigend, daar is verder niets mis mee. Kills zelf en de aanloop daar naartoe laat wel wat te wensen over. Al mag de scene in de metro en de headshot er wezen. Savini is koning. Concept best aardig, ook de uitdieping van de serial killer en zijn social awkwardness. Ook de backstory biedt potentie maar de uitwerking is er gewoon niet naar, en de film begint al heel snel te slepen.


Al waardeer ik de film wel, puur op basis dat zonder deze film de magnifieke remake er nooit geweest zou zijn. En de metro scene is ook aardig. Misser.

Ik begreep al van wat horrorliefhebber in mijn online kring dat dit een magnifieke remake was. Dat zelf is anno 2013 bijna een utopie. Het origineel maar gekeken en het bleek dat die wel met gemak te overtreffen was maar veel vond ik het niet. Toch nog zeer aangenaam verrast va ndeze remake, want het blaast zowel het origineel op elk front weg maar ook als film opzich is het toch wel een pareltje.


Laat ik maar gelijk beginnen met heilige huisjes om trappen, ik vind Wood Beter dan Spinell. Hij mag dan niet dezelfde rotkop hebben (ook een vervelend stereotype) maar ook het schrijfwerk rond zijn personage is gewoon veel beter gedaan. Komt ook veel dichter bij een karakterstudie dan die van Lustig. De kills zijn tof en ik vind het Amateur Porn Star Killer-ish POV standpunt magnifiek werken. Dat de makers soms wat afwijken van het concept is onvermijdelijk. Lekker bruut en compromisloos ook.


Wat mij vooral verraste was hoe uitmuntend de film audiovisueel was. Wat Alexandre allemaal uit de Red Epic perst is ongelofelijk. De Red Epic uitgerust met Zeiss UP's is dan al een beest. Als ARRI aanhanger zijnde moet ik toch toegeven dat ik de resultaten beter vindt dan de Alexa. Vooral met een kundig cinematograaf erachter kan je serieus schade aanrichten. Dat bewijst Alexandre dan ook. Daaronder zet Rob een flinke dosis elektropop en je hebt gewoon een sfeervolle film die zijn weerga niet kent. Een Drive deja vu is nooit ver weg. Ik heb zelf dan ook een zwak voor nachtscenes ondersteund door een dergelijke score en met magnifiek kleurengebruik.


Ook naast dit solide fundement staat de film ook nog is als een huis, zowel als horror als drama. Is Wood een magnifieke keus en doet ie wat ie moet doen. Makkelijk om het gebrek aan screentime van Wood te gaan aanwijzen hiervoor. Het POV concept is gewoon sterk uitgevoerd, en niet het ontbreken van screentime. Arnezeder is dan een perfecte 'love interest', ook dit is weer subliem uitgewerkt. Ook weer iets wat het origineel niet had. maniac blijkt qua concept veel meer in zijn mars te hebben dan ik dacht na het zien van het origineel en dat doet Khalfoun gewoon heel goed. magnifieke film, niet alleen binnen zijn genre(s). Uniek in zijn soort. Inventief. Baanbrekend. kan wat mij betreft met de besten mee.

I am considering converting to Scientology, as a career move

Zeer vermakelijke puinhoop. Het zeer scherpe script van Wagner die Hollywood chargeert op haar vernietigende en kapitalistische karakter, ook erg dwingend en nijdig qua toon. Ondanks dat Cronenberg faalt enige samenhang te creëeren weet hij wel Wagner's script vol vage marionetten in een destrusctief Hollywood te voorzien van een uitstekende transitie naar het witte doek.

De wereld die Cronenberg schetst is uitermate sterk maar gaat vooral mis wanneer hij de storyline van Wasikowska en Evan Bird gaat uitwerken. De impressionistische aanpak werkte zo goed en dat haalt ie hier me wel onderuit. Het probleem is ook niet alleen deze storyline, het is de hele samenhang van alle storylines bij elkaar. Ook de staging van sleutelscenes zijn op zijn zachtst gezegd, onhandig.

Een zeer solide script, aangename bedwelmende cinematografie van Suschitzky, een aangename score van Shore, een cast die de vage karikaturen van Maps to the Stars prima invullen en Cronenberg 'imagery' maken veel goed. Helaas kent de film door tekortkomingen problemen en wordt het een mess. Al is Map to the Stars een hot mess.

Clark blijft tof.

Blijft genieten die Clark. Disfunctional youth die wat rondneukt, zuipt en erop los filosofeert maar toch een wat lineairder narratief dan dat we gewend zijn van Clark. Ook de border town setting en de multi-culturele conflicten zijn erg fijn en Texas is altijd wel erg sfeervol, en het gehucht Marfa is daar geen uitzondering op.

De chronologische volgorde wat betreft sommige scenes ben ik er nog niet helemaal uit, al maakt dat bij veel scenesn iet zo veel uit. Clark gaat alleen wat de mist in door een wat breder narratief te hanteren dan dat hij normaal gesproken doet. De climax met Tom was wat mij betreft vrij onnodig en ik vind Clark meestal op zijn best als ie het zo minimalistisch mogelijk houdt. Eerste helft is erg fijn, tweede helft minder maar nog steeds erg fijn.

Eindelijk weer een Clark, al was het helaas niet het niveau Ken Park of Bully toch hebben de films van Clark die vibe die zo lekker blijft. Vooral omdat je voornamelijk plat gegooid wordt met coming of age flick die vooral bevolkt zijn door socially awkward fruitcakes. Wel erg jammer dat dit geen release krijgt, alleen festivals en een andere release zal er niet komen. Clark heeft de distributeurs al gewaarschuwd, doe geen moeite. Toch een opvallende winnaar op het festival van Rome.

Wat vooral opvalt is dat Anna Paquin daadwerkelijk goed acteert waar ze normaal met enorm slecht acteerwerk op de proppen komt maar naast haar performance is het helaas te veel kommer en kwel. Het grootste probleem is Paquin's personage Lisa. Haar beweegredenen zijn volstrekt onlogisch, daarnaast is het gewoon een enorme trut. Dat helpt niet in zo'n film.

De speelduur werkt ook niet mee, veel te lang voor een dergelijk drama. Vooral als het bestaat uit erg onbegrijpelijke character development en irrelevante subplotjes. Ook de ommezwaai naar de lawsuit doet het best aardige thematiek niet veel goed. Ook Emily is gewoon een raar wijf natuurlijk. Op het eind gaat Lisa dan ook om onverklaarbare reden de uberbitch uithangen. het gaat van kwaad tot erger. De sterren worden verdien door anna Paquin en de sublieme eindscene.

Ook vrij overduidelijk dat Lonergan niet de final cut gedaan heeft. Scorcese ging het doen en als iemand geen fatsoenlijke cut kan maken met een fatsoenlijke speelduur is het Martin wel. Nog erger is het feit dat het nooit in je voordeel werkt als de regisseurniet eens aanwezig is bij het cutten. Dan hou je altijd een bak met los zandover. Zo hier, zonde. Want de ingrediënten zijn er. Hebben we hier nou 6 jaar op gewacht?

"The greatest loss the movieindustry has ever swallowed"

Marilyn Monroe, niet een legende maar dé legende. Zonder twijfel de grootste actrice die er ooit is geweest. Met die faam gaat helaas veel tragiek gepaard. Een vrouw met een hart en passie voor het medium film en heeft voor haar carriere heel veel moeten opgegeven. Helaas is haar enorme passie ook haar ondergang geworden.

Een mooie documentaire met twee gezichten. Collega's van Marilyn die het beste met haar voor hadden komen aan het woord maar ook de collega's die dat niet hadden komen aan het woord. Tekenend voor het milieu waar Marilyn zich in begaf en waar zij tegenaan moest boksen. Grotendeels wordt er wel juist geschetst hoe Marilyn was. Tot op het bot heel onzeker, spontaan en heel humaan in de omgang. Ook jammer dat de docu af en toe de plank misslaat qua accuratie (zoals de punten die Metalfist ook al aangaf). Toch blijft haar dood en de aanloop er naartoe 47 jaar later nog moeilijk te aanschouwen als fan zijnde, eigenlijk onvoorstelbaar hoe er is omgegaan met deze geweldige persoonlijkheid. Erg moeilijk om aan de zijlijn te staan zonder enige invloed te kunnen hebben op de niet te winnen strijd die Marilyn aan het voeren was. Ook two thumbs up voor Dean Martin die op het moment dat iedereen Marilyn laat vallen enorm achter haar ging staan, ondanks dat hij zich ook ergerde aan haar afwezigheid. Mooiste scene vond ik toch wel haar begrafenis en de scene met de kinderen en haar omgang met ze, in haar ogen is de pijn af te lezen omdat ze haar moederdroom niet heeft kunnen verwezelijken. En wat een fight van Monroe om SGTG weer op gang te krijgen, wat een wilskracht. De sequence van Marilyn's begrafenis is zeer ontroerend en deprimerend, en ook al is de outcome allang bekend, het blijven lastige scenes om doorheen te worstelen.

Dan komt het tweede gedeelte waar we een gereconstrueerde versie krijgen te zien van Something's Got to Give. Het voelt als een privilege dit te mogen aanschouwen maar het voelt ook als een definitief afscheid, een vreemde gewaarwording aangezien we nu al in 2009 leven. Maar dit is toch wel een add-on wat eigenlijk deze documentaire zo speciaal maakt.

Een enorm verlies was het verlies van dé legende en vooral door haar prachtige persoonlijkheid nog pijnlijker. Monroe heeft een speciale plaats in mijn hart, een plaats die geen enkele actrice tot nu toe heeft weten te verwerven. Dat is tekenend hoe one of a kind Monroe eigenlijk was. Marilyn, you're gone but you'll never be forgotten.

Dik 2,5 jaar verder en deze docu van Norma Jeane staat als een huis. Dat is dan ook gelijk de kracht van deze docu, het gaat obver Norma Jeane, niet Marilyn Monroe. Geen halve waarheden of leugens die in Hollywood zijn gemaakt omtrend Marilyn maar een mooie schets over de enige man in haar leven die hield van haar om haar.

Erg jammer dat deze docu totaal geen exposure heeft hier op MM. Een Final Days bvb. heeft daar geen last van. Een must voor elke Monroe liefhebber. Amazing hoeveel bloed,zweet en tranen dit gekost heeft om dit project te realiseren, en tijd natuurlijk. Dougherty heeft nooit uitspraken gedaan in de media over zijn relatie met Monroe (kostte Kruq twee lange jaren om zijn vertrouwen te winnen en te overtuigen van zijn oprechte intenties), hier laat ie de wereld de waarheid weten over haar, de onjuistheden over haar imago en hoe zij de marionet van Hollywood werd. Jaren na haar dood zet hij de records straight om haar zijn laatste gunst te verlenen, uit liefde.

Er mag geen verwarring over bestaan maar Monroe is de enige vrouw die echt een legende was, die zo untouchable leek. Als je dan die verhalen hoort over haar ziekte, dat ze alles op het spel zette om haar enige liefde in haar leven te houden. De stralende verschijning die we van de films kennen is staged, diep van binnen was ze ongelukkig, werd ze geleefd en gestuurd door Hollywood en toen kwam het moment dat ze overal haar grip op verloor. Dat ze dat on screen zo goed kon verbergen maakt haar op afstand de beste actrice ooit. Dit is op afstand het meest verscheurende en aangrijpende wat ik ooit aanschouwt heb, na deze docu heb je een enorme depressie afterbuzz maar het is het waard.

Mooiste moment is toch zeker het moment dat Doughtery herinnert dat hij wakker wordt en dat Marilyn op het randje van het bed zit en uit het raam kijkt naar de zilveren maan. Het moment dat je nadenkt over het hoe en wat van het leven en je realiseert dat we eigenlijk elke dag worden omringd door wereldwonderen. Dan vraagt ze aan Dougherty of hij ook de schoonheid ziet in de maan zoals zij het ziet, ondersteunt door muziek dat de juiste snaar weet te raken.

Ook een hele reut aan onbekende pre-fame foto's maar ook foto's die nooit het licht hebben gezien, ook dit is één van de troeven die Marilyn's Man bezit.

Ik ben geen documentaire fanatic maar deze is gewoon magistraal. Het kijkt ook eigenlijk niet als een docu en als dan het onderwerp ook nog gaat over je grootste heldin kan het niet meer fout gaan.

Marilyn's Man is heel belangrijk voor mij geworden, een film die ik koester en zet hem hoog in mijn top 10, daar hoort hij thuis.

Een aangename verrassing die je niet vaak tegenkomt.

Geen eigenzinnige film natuurlijk, ook geen denderende cast maar toch stijgt de film naar ongekende hoogte, exceptioneel dekt de lading wel. Vooral de thematiek wordt goed behandeld, nooit is een mens-hond connectie zo goed tot uiting gebracht in een film. Marley fungeert als Katalysator in de relatie en de levensfases van de characters van Wilson en Aniston. Hoe hij voor geluk zorgt, erin deelt, voor troost zorgt in moeilijke tijden maar ook dat hij bij wijlen de oorzaak is van al het tumult. Wilson's band met zijn trouwe viervoeter is zeer aandoenlijk, hij wijkt geen enkel moment van zijn zijde. Komische segmenten worden perfect afgewiseld met de drama segmenten.

De relatie van Wilson en Aniston wordt gelukkig niet al te Hollywoodiaans neergezet. Ze kennen vooral hun ups & downs en vooral tijdens de hectiek van parenthood lijkt alles nogal te wankelen. Maar ook dan is hij een stabiliteitsfactor en een juist beeld hoe belangrijk een hond in een gezin is. Zoals ik al eerder aangaf is de film allesbehalve eigenzinnig maar doet de film wat zo'n film hoort te doen, let me rephrase; de film doet veel meer.

Naarmate de film verstrijkt wordt het als kijker steeds ongemakkelijker omdat je weet dat de aftakeling van Marley dichterbij komt. Wat de film ook zo goed maak is dat alles zo herkenbaar is en ik me prima in deze situatie kan verplaatsen omdat ik ook een trotse bezitter ben van een geweldige hond. Allemaal erg herkenbaar.

Wat ook erg mooi is om tegen het eind toe die recap te zien van precious Marley moments waar zijn destruction moments eigenlijk helemaal niet meer zo'n big deal lijken omdat zijn onvoorwaardelijke liefde die laat verhullen. Tegen het eind aan bij het inslapen wordt het allemaal erg dramatisch en de film weet de juiste snaar te raken. Nergens overdone en erg fijn gespeeld van Wilson. Ik hoop zelfs dit moment nog lang niet mee te maken maar als die tijd er is, dan zal ik het niet anders doen dan Wilson's personage.

Die eindmonoloog van Wilson is slaat de spijker op zijn kop en laat zien hoe waardevol en bijzonder dit wezen eigenlijk is. Gewoon een hele mooie film, tel daarbij op dat ik mijn persoonlijke erin kan leggen en je hebt een onvervalste bullseye.

Verrassend goede film.

Laat ik beginnen met bekennen dat ik een zwak heb voor neo noirs.

Erg luchtig verhaaltje (maar dat is ook bij elke klassieker het geval) die toch naar behoren wordt uitgevoerd. Cooper vindt ik altijd een waar genot om naar te kijken en vooral in een noir komt hij perfect tot zijn recht, Brosnan doet zijn werk naar behoren maar vooral McAdams steelt maar weer eens de show als noir fatale. Vergeet de Vernonica Lakes, een Rita Hayworth's en de Betty Grables, McAdams geeft ze zonder problemen een enkele reis naar het vergeten hoekje.

Het zeer makkelijk wegkijkende plot heeft alleen één probleem, het geeft de nadruk overal naar toe te willen maar gaat helemaal nergens naar toe. De noir sfeer wordt heel goedo ver gebracht (niet zo goed als de meesterwerken L.A. Confidential en The Black Dahlia) maar die vergelijking is ook wat unfair voor Married Life.

Al met al een goede film, die echt niet minder is dan al die geprezen "klassiekers".

Zeer sterk drama, over de nasleep van de mentale ballast na een sekte ontsnapping. Durkin weet zowel deze interessanthe thematiek erg voelbaar uit te beelden, Olsen weet dit echt enorm indrukwekkend en beklijvend bij de kijker over te brengen en op een zeer effectieve beklemmende manier geschoten door Lipes.

Audiovisueel, narratief en performance driven, in handen van meer dan een zeer talentvol regisseur. De transities van heden en verleden waren adembenemend, Martha die meehelpt in het huishouden en het einde zijn de scenes om in te lijsten. Al kent de film geen enkele scene die tot overbodig te bestempelen is. In elke scenes zit een facet van de nasleep. Subliem.

Ik snap A&L's gekscherende reactie dan ook wel, als je dit al ziek vindt.. Bovendien lok je het ook wel uit met teksten: "als je dit mooi vindt, is er toch wel iets mis". Die betreffende groep die je adresseert reageert dan ook kort door de bocht, logisch.

Best wel vermakelijk filmpje.

De eerste helft is ijzersterk. Mysterieus beklemmend sfeertje, sterk camerawerk en een goede opbouw van het verhaal. Erg spannend ook. Als er aan het licht komt dat er een hele organisatie achter het hele gebeuren zit gaat het helemaal mis. Eigenlijk wordt het zelfs een beetje saai; beetje martelen, eten, martelen, eten . Als Anna dan "gestripped" wordt is het hoogtepunt van het tweede gedeelte en de enige reden om door dit stuk heen te worstelen.

Ik snap ook niet al de "fuzz" over het ziekelijke aspect van de film, heb werkelijk niets schokkends gezien.

Door de sterke eerste helft en het "stripped" segment een dikke voldoende. Toch een gemiste kans, had echt heel goed kunnen worden als ze meer in de trand van het eerste deel waren doorgegaan.

Na enorm veel lovende reviews en aandringen van filmliefhebbers om me heen maar eens gaan kijken. Scherpe humor en een animatiefilm die behoorlijk brute content heeft werd mij beloofd.

Dat laatste viel toch even tegen. Er zitten wat gedurfde dingen in maar voor derest bleef Mary and Max tch behoorlijk braaf. Ik ben ook geen clay-mation fan maar qua design zag het er toch behoorlijk fraai uit. Eerste helft is echt formidabel maar in de tweede helft komen er toch wat scheurtjes te ontstaan. Na een klein uur had ik het wel allemaal gezien, vond ik de penpal relatie tussen de twee eerder irritant dan aandoenlijk vinden (ook dat gezwam over chocolaatjes en noblets begon me zwaar tegen te staan, en dan heb ik het nog niet over de PS' en de PPS') en werd ik niet meer zo overrompeld dan het uitstekende oog voor detail.

Originele film, mooi design maar met te weinig power om echt te overrompelen.

Leuke film inderdaad. Vooral door het gebruik van de twitter feed en dat koppelen aan wat er op beeld plaats vindt is heel erg komisch. In het eerste deel rolden de tranen van mijn wangen van het lachen, echt heel veel leuke komische momenten en ook de transitie naar de tragische elementen van de tragi comedy werken goed voor Mary is Happy, Mary is Happy. De film begint helaas enorm te slepen op een gegeven moment wat de film heel onaangenaam maakt. Mary is Happy, Mary is Happy had voor mij zoveel meer profijt gehad in een kortere speelduur (zo tussen de 80 en 90 minuten). Toch nog genoten en geef er dus met veel plezier een voldoende aan.

Wat een magnifieke filmmaker blijft dit toch. Al kijk ik nooit reikhalzend uit naar nieuwe projecten (TWBB moet ik nog steeds zien) maar als ik eenmaal zijn werk kijken besef ik mij altijd weer hoe vrij uniek PTA is. Al is dit vooral zijn meest unieke omdat ie niet meer - zoals Narcissus terecht opmerkte - niet meer onder dwang zijn films tot een toegankelijk format moeten vormen.

Een vrij minimalistisch maar een intrigerende en zeer diepe karakterstudie. Anderson reikt suggesties aan maar heeft geen boodschap aan de casual kijker die alles voorgekauwd wil hebben. Anderson eist goede wil van de kijker en indien de kijker daar aan voldoet zal de payoff onwaarschijnlijk groot is. Al zal het niet zo massaal gewaardeerd worden als zijn vorige werk. Totaal character-driven met een schouwspel om u tegen te zeggen en PSH en Phoenix spelen de rollen van hun leven. Al mag Adams niet niet ongenoemd gelaten te worden. Wat een intrigerend personage en enerverende performance.

Anderson heeft al twee dijken van personages ondersteund door sublieme karakterontwikkeling maar als je dan ook nog twee acteurs hebt die zo'n magistraal schouwspel op de planken leggen dan kan er weinig meer fout gaan. Vooral subliem is de manier hoe ze zich aan elkaar optrekken en de manier hoe de attraction/repulsion tussen de twee kemphanen tot een onvermijdelijk eindpunt komt is niet minder dan geniaal. Deed me erg denken aan het performance-driven werk van Cassavetes en Antonioni.

De scenes tussen Dodd en Freddy zijn echt enerverend. Vooral hun ontmoeting en de dialoog die daaruit voortkomt. Fysieke power tegenover het intellect. Zoals gezegd maakt PTA nu niet meer gebruik van narratieve gimmicks zodat de massa het makkelijk kan slikken. Nee, PTA laat nu eindelijk zijn ware zelf zien nu de restricties er niet meer zijn. Een tweeënhalfuur tour de force, en met een zeer complexe gelaagde karakterstudie. Ook de 'sekte' community is de perfecte mystieke setting om een dergelijk complex en ongrijpbare karakterstudie in af te laten spelen. Al is alles in the eye of the beholder.

Vrij overdonderd door dit werkje van PTA die eindelijk kan laten zien hoe meesterlijk (pun intended) hij is. Zeldzaam meesterwerk en hoop dat PTA zo eigenzinnig blijft. Snel maar weer herzien, want wat een film is dit. Larger than life.

Prachtige docu over één van de mooiste dagen uit mijn leven. lastig om te beoordelen, vooral om de kwaliteit van de docu tegenover je persoonlijke gevoelens te zetten.

Zeer boeiende inside information maar vooral de segmenten met Webb zijn een enorme meerwaarde. Erg veel begrip gekregen voor zijn beslissingen en het niet wegsturen van in ieder geval de Jong. Ook de stukken in de townships erg boeiend, ook erg mooi om ze intens te zien juichen voor een land waar ze geen binding mee hebben.

Dan komt de main event, de finale an sich. Ijzersterke montage wat de intensiteit enorm verhoogt. De finale al meer dan tien maal gezien maar ondanks dat de uitkomst bekend is blijft het toch nog erg spannend en schiet je emotioneel van het ene uiterste in het andere. Door de eerder geprezen montage bereik je toch een nieuwe dimensie, veel nieuwe perspectieven, de vreugde in de Spaanse VIP sectie, de vreugde bij de Spaanse supporters en vooral de prachtige emotie op het veld bij de spelers. Iets wat op de televisie niet te zien was.

Een sterke docu over één van de mooiste dagen uit mijn leven. Een wereldkampioenschap die veel heeft betekent voor een natie die nu nog steeds verdeeld is geweest maar op deze bewuste dag is de natie wel bijeengekomen en dat is nu dik een jaar niet veranderd. Ook de economische recessie die in Spanje nog steeds zorgelijk is, maar deze winst heeft veel pijn verzacht. Een solide 4* maar toch nog een halfje erbij i.v.m. persoonlijke sentimenten. Prachtig, weer tranen met tuiten gehuild. Ik verwacht dat die intensiteit nooit verloren zou gaan.

Gelukkig toch nog een Muratova mee kunnen pikken. Keek al tijden uit naar haar cinema, en door de moeilijke verkrijgbaarheid was dit IFFR een uitgelezen mogelijkheid. Toch kwam het allemaal niet uit zoals ik wil, kon op veel dagen niet maar kon gelukkig deze nog meepikken. Volgens mij ook nog vrij gelukkig geweest met de film.

Vooral een aaneenschakeling aan heerlijke scenes. De supermarkt, de limousine, het station. Ga zo maar door. Gewoon tweeënhalfuur genieten van heerlijke situaties en met verve ingevuld door Burlaka en Kostyuk. Dat gesteggel met die 500 euro . Die wezenloze uitdrukkingen van Kostyuk en Burlaka ook .

Het naargeestige wereldbeeld van Muratova kon ik hier nog niet zo in ontdekken maar dit lijkt me dan ook één van haar minst negatieve. Erg leuke film vol absurdisme met een licht depressief randje. Erg leuk en dit smaakt naar meer.

Weer eens herzien en onvoorstelbaar hoe erg deze Godard groeit per herziening. Zoveel symboliek d.m.v. subtiele referenties, veel 'persoonlijke' reflecties van Godard, Coutard's cinemascope fotografie is betoverend (vooral Capri ), Fritz Lang als zichzelf (maar ook als Godard) maar niet vergeten dat Paul de grootste raakvlakken heeft met Godard zelf, B.B., Capri. Erg persoonlijke film die zowel op filmtechnisch vlak zijn tijd ver vooruit was (tot op heden is er geen regisseur die ook maar een beetje in de buurt van Godard kwam) maar ook qua symboliek en surrealisme kent het zijn gelijke niet. Ik waardeer het vooral omdat het een hele persoonlijke film is van Godard waar zijn vervreemding van Anna Karina centraal staat. Groeit nog meer in mijn persoonlijke top.