Opinions

Heat heb ik tot dusver als enige Mann betitelt als echt goede film. Daar moet ik gelukkig op terug komen. Het probleem bij Mann is dat de lading vooral erg doorsnee lijkt en het eigenlijk ook echt is maar aan de andere kant zit er een duidelijke gelaagdheid in zijn films. Miami Vice heb ik destijds in de bios gezien, was toen ook nog een grote blockbuster buff. Al klinkt het vreemd, maar ik was destijds gewoon nog niet klaar voor een Mann. Nu ik wat films versleten heb van de grootsten cinéasten up to dat kan ik Mann pas echt op waarde schatten.


De keuze voor DVI is bij een regisseur als Mann ideaal. Qua camerawerk is dit echt state of the art, ook erg effectief gebruikt hij zijn omgeving. Met de scherpte van DVI is dit natuurlijk een schot in de roos en doet zijn stijl eer aan. Ook door de kleurrijkheid van Miami weet hij met DVI het onderste uit de kan te halen. Met de conventionele film had ie nooit zoiets moois neer kunnen zetten. Wat mij nu vooral opvalt is dat bijna al zijn films dezelfde structuur bevatten. De relaties en personages lijken op het eerste gezicht zo simpel en de character progression put hij uit drie terugkerende elementen (ethiek, principes en wet) en weet hierdoor de characters veel diepte mee te geven omdat deze zaken altijd botsen. Niet door te focussen op diep schrijfwerk of sterk acteerwerk maar omdat Mann door middel van het camerawerk de juiste toon weet aan te slaan. [edit: beetje hetzelfde als wat op de vorige pagina werd geciteerd door die link van goga van reverse shot dus, grappig ].


Het gespeel met de combinatie van geluid en beeld, de juiste kadreringen, de juiste keuze aan het soort shot. Mann maakt duidelijk voelbare cinema. Dit is wat zijn films zo geweldig maakt. Nooit heb ik zo beseft dat het juiste camerawerk eigenlijk alles bepaalt. Van character progression tot de emoties die het los maakt bij de kijker. Dit maakt een goed scenario en een capabele cast bijna overbodig. Ja, bijna. Ik ben ook wel een sucker voor dit soort politie storyline, van undercover gaan, er te diep in zitten en weer uit de shit klimmen. Foxx is enorm sterk, Farrell wat minder maar toch erg solide. Ondersteunt door een heerlijke soundtrack. Niet een actiefilm vol intense actie scenes, film kabbelt grotendeels gewoon lekker voort om op momenten dan even lekker los te gaan. Maar zoals ik al eerder aangaf is Mann vooral een cinematografisch kunstenaar.


Ik ben erg blij dat ik de recente films van Mann nu eindelijk op waarde kan schatten. Waar velen zeggen dat ie het kwijt is lijkt ie sinds 2004 pas tot leven zijn gekomen. Snel op korte termijn Collatteral herzien en dan Public Enemies zien voor de eerste keer. Wat is DVI op BD een verademing. Bevallen deze twee ook, dan kan het zijn dat ik een nieuwe hedendaagse Hollywoodiaanse regisseur heb gevonden die zich met de groten kan meten.

Herziening.

Woody Allen's recentere werk vind ik ronduit het beste van zijn oeuvre. Heerlijk die Amerikanen die rondstruinen in de karakteristieke en sfeervolle Europese steden. Discussiërend over allerlei levensonderwerpen en daarop volgend met uitspraken en lichte analyses. De grootste troef vind ik dat Allen hier wel erg surreëel te werk gaat. Erg fijne dromerige sfeer en een Parijs bij nacht is onweerstaanbaar natuurlijk.

Toch houdt iets me tegen dit echt geweldig te vinden en te benoemen tot het niveau van Vicky Cristina Barcelona. En dat heeft niets met Spanje van doen . Jammer dat McAdams een niet al te grote rol heeft en een hele vervelende ook nog maar Wilson is toch zeer genietbaar, waar hij normaal gesproken zo vervelend is. Ook kwamen sommige "artiesten" niet helemaal uit de verf.

Weer een zeer leuke film in het bijzondere late era van Allen. kan zeker nog in beoordeling gaan groeien, zo'n film is het en ook voelbare cinema dus voor hetzelfde geldt werkt het de volgende keer wel weer veel beter.

Ja mooi.

Het meest interessante aan de film vind ik dat het net dat extra afwijkt van tegenhangers waardoor dit geen tegenhanger meer is. Als Miele traditioneel was dan liet Irene bij ontmoeting met Guido hem enorm zou helpen tot het in zien van de waarde van het leven, Golino draait de rollen om en geeft de patient de 'arts' een bewustzijn.

Dat werkt ook behoorlijk goed. Trinca is echt heel goed als Miele, en vooral haar mimiek is indrukwekkend. Naarmate de film vordert (en dus haar zelfontplooiing) passen haar facial expressions daar op aan. Erg fijne chemie ook met Cecchi die ook niet minder dan spectaculair is. Erg aandoenlijke development ook tussen de twee. Mooi.

Verrassend mooie musical.

Na Moulin Rouge niet zo'n musical gezien met zo'n hoge production value en voortreffelijke uitwerking. Erg mooie aankleding en design. Flink wat scenes die er visueel overdonderend uit zien en magnifieke vormgeving en ook de sets zijn zeer sterk. Op de cast grotendeels ook niet aan te merken. Jackman altijd een sterke protagonist en zingt ook niet onverdienstelijk (op momenten wat rough around the edges), Seyfried heeft ook al vaker met het bijltje gehakt, Crowe ook zeer goed en met een verrassend fijn stemgeluid, Isabelle Allen (wat een knap meisje ook), Barks solide, Redmayne puur qua presence wel welkom maar Hathaway steelt wel de show. Nog even een kritiekpunt van casting, en dan gaat het om Cohen en Bonham-Carter, rot eens op met die type casting. Die kom je in honderden films tegen in dergelijke rollen. Bah.

Hathaway's Dreamed a Dream segment was echt het absolute hoogtepunt van de film. Qua mimiek deed het mij een beetje denken aan Maria Falconetti in Dreyer's La Passion de Jeanne d'Arc. Een mimiek die diep door de ziel snijdt, en hierbij zorgt ze nog een ijzingwekkende zang die er nog bij komt. Niet minder dan subliem. Zo kent de film nog meer uitstekende scenes. Inhoudelijk is het wel sentimenteel maar het werkt allemaal vrij goed. Enorm veel ellende natuurlijk maar wat verwacht je anders met zo'n titel. Ik was ook wat bang voor het feit dat het gebrek aan dialoog erg tegen zal staan maar dat werkte ook wonderwel goed. Al keek ik wel weer uit naar een film met dialoog lna 2,5 uur van dit.

Grote probleem van Les Miserables liggen vooral bij mij als filmkijker. Ik ben geen liefhebber van musicals en dan is vooral tweeënhalfuur gewoon erg lang en gaat het slepen. Had van mij zo drie kwartier korter gemogen maar had hier drie kwartier uit geknipt kunnen worden? Ik denk het niet. Dus ik verzoek iedereen niet te veel waarde te hechten aan mijn cijfer, dat heeft puur te maken met mijn persoonlijke smaak en is geen waardeoordeel want Les Miserables is na moulin Rouge weer een hartstikke sterke musical, met enorm production design en uitermate sterke performances. Alles wat een musical moet hebben bevat Les Miserables, alleen was het niet helemaal my cup of tea.

Paula Patton!

Daar moet de film het toch voornamelijk van hebben, want wat een verschijning blijft ze en in die jurk. Maar goed, de dagen dat een lekker wijf een film goed maakte liggen al mijlenver achter me. De special effects zijn dik in orde maar de actiescenes zijn toch niet zo best geregisseerd. Daar bovenop komt nog dat het script erg rommelig is. De narratie weet geen enkel moment vorm te krijgen.

De casting van Pegg blijft toch een groot mysterie. Slecht geschreven humor maar ook de humor voelt niet op zijn plaats aan. Net als de hele aanwezigheid van Pegg. MI:4 is vooral stuurloos en waar geen enkele film zonder kan is een kundige regie, vraag me dan ook uberhaupt af waarom je een man als Bird dit laat regisseren. Goede effecten, een wankelend script en stuurloze regie. Nee, daar kan zelfs Patton geen positieve draai aan geven.

Harmony gooit zijn stijl volledig om. Visueel wat schoner maar nog niet zo glossy hoe ie zich volgend jaar gaat laten zien. Ik vind dit tot dusver Korine's beste. Door de stijlverandering maar ook lijkt Korine narratiever en filmischer te worden. Ook het gebruik van celebrity personages versterken de sureëele vibe van Mister Lonely alleen maar.

Erg over the top, momenten om te huilen en te lachen maar ook zo oprecht. Veel intiemer en voelt ook veel minder experimenteel aan. Laatste Korine herziening en mijn laatste stap in aanloop naar Spring Breakers is dan Trash Humpers voor de eerste keer gaan zien. Om één of andere reden heeft iets me altijd tegen gehouden en dat doet het nog steeds maar ga er nu toch aan geloven. Deze blijft op afstand de Korine die me tot nu toe het meeste aanspreekt. Al is dit nog lang niet de limit voor Korine. Op naar Trash Humpers.

Blauwe Dolls

Mooi filmpje, jammer dat ik hiermee zo lang gewacht heb. Heeft ook te maken dat ik met dit warme weer zin krijg in Japanse arthouse. Een rare gewoonte, maar kies er toch altijd bewust voor om op zo'n zwoele avond mij te laten overrompelen door zo'n film. Wel fijn overigens, vooral als je dan zo'n meesterwerk in je dvdspeler duwt.

Ua en Asano zijn sterk en een perfect fit, veel chemistry en het verhaal doe ter verder niet zoveel toe. Echte voelbare cinema, precies mijn ding. Visueel echt prachtig, kleurfilters worden magistraal toegepast (heb hier sowieso een zwak voor), sterke compositie en ook qua kadrering stelt Mizu no Onna niet teleur. Het fantasy sausje completeert de al magistrale sfeer perfect. Qua visuele pracht denk je al gauw aan Dolls maar qua feel deed het mij ook erg sterk denken aan Shiki-jitsu. Dat zegt eigenlijk alles over de kwaliteit van deze Mizu no Onna. Als je Mizu no Onna in één word moet definiëren ga ik voor magisch.

Ideaal begin dus nu de zwoele zomeravonden weer aanbreken. Erg uniek deze film, visueel magistraal, en hoort toch wel tot één van de mooiste films die ik gezien heb. De scenes in het badhuis zijn sprookjesachtig, net als het bos overigens. Lekker weer zo'n film wat vooral twee uur genieten is, geen focus op narratief maar gewoon lekker verdwalen in een wereld waar alles volmaakt lijkt.

Wie heeft Nolan nodig, als je Dolan hebt?

Mommy staat in het verlengde van J'ai Tué Ma Mère. Waar Dolan destijds vol onbegrip was van zijn niet vrijwillige institutionalisering breekt hij hier een lans voor zijn moeder. Behoorlijke emotionele en intense film, die nog intenser wordt door de claustrofobische 1:1 aspect ratio. Magistrale driehoeksverhouding, met verve ingevuld door Dorval, Clement en Pilon. Ondanks dat de premise behoorlijk simpel is, is de uitwerking van Dolan dat allerminst. Heerlijk om zijn grootse stijl te aanschouwen in zo'n kleine film. Niet zo goed als Laurence Anyways, maar komt wel akelig dichtbij.

My Social Network

Spijtig genoeg wist ik erg lang niet van het bestaan af van deze film, aangename verrassing want ik ben een enorme Athletics fan. Een zware tijd del aatste jaren maar dit maakt wel veel goed.

Briljant idee om een film rond één van de meest uit het oog springende general managers ooit te bouwen. Billy Beane is een prachtkerel, geweldige persoonlijkheid, en ook hoe zijn carriere is verlopen is een jongensboek. Wel tragisch. Tel daarbij mijn enorme liefde die ik heb voor de Athletics, dep ijn en vreugde heb ik zelf ook meegemaakt met de A's en zijn toch momenten om te koesteren. Dan nog Sorkin die met het script aan komt zetten. Duidelijk is dat dit mijn Social Network is. Zowel rond Beane, als de Athletics en het grandioze regular season staat het als een huis. Wedstrijden ook erg intens, ondanks dat ik de outcome al wist. Die acteur die Bradford speelt heeft zijn worp wel heel goed gemimicked.

Pitt speelt de rol van zijn leven, Hill ook erg indrukwekkend, Hoffman is altijd fijn en de rol van Dorsey was zo aandoenlijk. Maar de kracht zit 'm vooral in het script van Sorkin en dat er nu eindelijk een man en organisation die wel boeiend is, i.t.t. een Social Network. Al moet ik die na het zien van Moneyball nodig herzien. Enorm performance driven en de sabermetric theorie van Beane wordt zeer duidelijk uitgelegd. Enige baseball kennis is wel vereist al is het prima te volgen als baseball leek. Ook wordt de persoon en carriere van Beane perfect geillustreerd, de vertel structuur is grandioos. Ik krijg er nog steeds een brok in mijn keel als Beane het aanbod van Boston weigert en dat Boston zijn theorie gebruikt en de world series wint. Bean heeft nooit de waardering gekregen die hij verdient binnen de baseball wereld maar vrij duidelijk. Over een brok in mijn keel gesproken. Kerris Dorsey die Lenka's The Show zingt, erg mooi. Vooral op het eind, wat een wereld gozer is Beane toch. Pitt is perfect gecast.

Een performance driven film, met een setting die dicht bij mezelf staat. Moneyball is een 'kleine' film maar groot en zeer krachtig in zijn daden. Al zal Moneyball nooit de waardering krijgen die een gehypte Social Network wel krijgt een warm plaatsje in mijn filmhart is dik verdiend.

Mooie animatie, leuk design maar een zwaar onstabiel script en storytelling. Het gebrek aan een solide storytelling breekt de film in het begin erg op. Vrij onduidelijk waar de film heen wil maar als bijna halverwege de film zijn swerve te pakken krijgt is het helaas al te laat. Prima kinderfilm, met vrij leuke parisiaanse invloeden en design maar narratief schiet het veel te kort. Toch een accent waar de film erg op leunt. Zeer aardige ingrediënten maar een zeer matige uitvoering.

Pure vrouwen klucht natuurlijk maar wou het toch wel een kans geven door Gomez.

Duidelijk een soort Lizzy McGuire reboot. Toch op momenten best wel aardig, dingen die je tegenkomt in elke identity mix up komedie. Best wel aardige momentjes. Fijne supporting cast met Meester en vooral Cassidy. Het is dan vooral de Selena Gomez show. Ze heeft zo'n heerlijke presence, met een arrogante air en bovendien ook erg mooi. Dit soort teenage star flicks vind ik een eploitation subgenre op zich .

Al is Gomez de enige houvast het echt uit te zitten als man zijnde. Zo standaard, voorspelbaar en corny. Slechte uitgewerkte romance, slechte grappen die soms opgevolgd worden door een aardige maar het moet dan vooral van Gomez komen (+ bikini scene ). Voor de rest niet slecht maar duidelijk dat dit ver buiten mijn comfortzone lig en dat ik hier met de verkeerde motivatie aan ben begonnen.

Ik sluit me aan bij Madecineman lichtelijk onderschat werkje. Het klonen principe mag dan niet echt origineel zijn de uitwerking is wel magnifiek. Erg sfeervol ook. Het blijft altijd ook wel een erg sfeervolle setting, op zo'n base afgewisseld met af en toe een out in space setting. Ziet er ook erg mooi uit. Tel daarbij nog eens op dat Sam voor drie jaar in zijn eentje met een A.I. toegewezen is op deze plek krijg je als kijker al een bevreemdend en isolatie gevoel. Sterk.


Ik had op voorhand eerder een 2001 toestand verwacht maar de twist kwam dus wel als een verrassing. Heerlijk dat de film erg traag begint en in het midden meerdere tempo niveaus omhoog gaat en de film weet door zijn vroege onthulling enorm boeiend te blijven. Alleen jammer van Rockwell, degelijk acteur maar helaas totaal geen charisma. In een film als deze, zonder narratief vele gimmicks, is een acteur met uitstraling geen overbodige luxe.


De scenes met de video messages vond ik om één of andere reden behoorlijk intens. Ook o pdat gebied een mooie onthulling, die ook misschien niet zo origineel is maar wel enorm goed werkt. Niet Mansell's beste werk maar wat is het toch weer een meerwaarde. Het kon misschien nog wat bevreemdender maar ook o pdat gebied doet Moon meer dan voldoende.


Enorm sterk debuut van Jones, zo sterk zie je ze zelden. En de sterkste SF film sinds Gattaca, dit genre kent de laatste jaren weinig hoogvliegers als deze.

Spijtig.

Adèle Exarchopoulos steelt wel weer de show, maar haar acteerwerk is niet genoeg om de vele tekortkomingen te compenseren. De gebroken family dynamics weten de kijker niet te bereiken, omdat Lemesle niet schijnt te weten welke kant hij op wil, er mist een bepaalde focus en film lijkt volledig stuurloos.

Erell die met haar vrienden eropuit trekt slaat de plank ook nogal mis. Niet nuttig genoeg, en ook niet doelloos genoeg. De functie van die scenes ontgaan me dan ook nogal en er komt ook zeer zelden wat van de frustratie van Erell naar voren, die gewoon zeer willekeurig naar bovenkomt. Lemesle weet dat niet goed uit te diepen.

Het wordt iets beter als Erell's zus terug komt en haar vriend mee neemt die zeer zelden voor een aangename scene zorgt die een klein beetje inzage geeft in det oestand van Erell, maar ook dan blijft het iets te willekeurig en oppervlakkig. De gebeurtenissen rond deze familie blijft vaag en wist mij in ieder geval niet te intrigeren. Maar Adèle is wel weer goed, dat is ook wel wat waard.

Slechter worden ze zeer zelden gemaakt. De Razzies zullen niet spannend worden, want hier is geen geduchte concurrent voor te vinden.


Best een leuke meid die Collins, maar onze eigen Ed Wood van de lage landen, de heer Harald Zwart vond het nodig haar te instrueren de volledige speelduur met een dommige glazige blik te laten staren waardoor dat aantrekkelijke meisje een onuitstaanbaar wicht wordt. Ook vond ie het nodig om de film vol te proppen met infantiele stompzinnige humor, maar dan ook echt infantiele stomzinnige humor die in de film totaal out of place aan voelt.


Ook de actiescenes zijn totaal niet om over naar huis te schrijven en de scenes die deze slecht gechoreografeerde en beschamend geregisseerde scenes verbindt maken het er niet dragelijker op. Zwart grossiert in cliche's en als je dan denkt alles gehad te hebben komt de onvermijdelijke zoenscene die zowel qua toewerking, uitvoering en nasleep zum kotsen is. Tuurlijk onder begeleiding van een mierzoete popsong van een soort Justine Bieber waarna je geen glazuur meer op je tanden hebt. O ja, dan gaat de sprinklerinstallatie ook nog af! Ik zet het maar onder spoilertags want dit kan maar beter een verrassing blijven. Dan vraagt ze de niet zo appetijtelijke love interest (beauty and the beast referentie?) ook nog met zaadvragende oogjes aan of ie nog wat langer wil blijven terwijl haar beste vriend (de broer) daar ligt te slapen. Nu moet je echt ophouden Harald.


Even serieus, dat dit je als kijker serieus voorgeschoteld wordt is schandalig. Er zijn er voor minder in een nauw wit jasje met de veters heel erg strak aangetrokken geïsoleerd opgesloten. Na dit suïcidale huzarenstukje gaat Zwart weer op dezelfde voet verder, let even op de hilariteit met de demoon en de kapotte deur. Ook dit wil ik u niet onthouden mensen, zien is geloven. Dan vervolgt het onvermijdelijke end battle, ook dit weer poer uitgevoerd maar goed. Dat Zwart niet beter kan heb ik omarmd, maar de bovengenoemde scene neem ik 'm zeer kwalijk. Mijn o zo geliefde passie film wordt hier gewoon te kakken gezet en het publiek wordt gewoon ronduit beledigd. Ik ben enorm geïrriteerd, gelukkig kan ik dat bijzonder goed verbergen.

GE-WEL-DIG. Chandor doet het maar weer. Zoals bij zijn hele oeuvre leunt ook AMVY op het feit dat ie menselijk gedrag het middelpunt maakt van deze film, wat voor een enorm sterk spanningsveld zorgt. Dat het '81 New York haar hoogtepunt qua criminaliteitscijfers heeft bereikt versterkt dat alleen maar. Daar bovenop komt dat Abel in een dirty industrie enorm clean probeert te zijn en dat volhardend doet.

Verwacht dus geen Godfather maar eerder een anti-Godfather, en mijn inziens is AMVY zelfs een betere film. Hele sterke cast maar Chastain steelt toch duidelijk de show als echtgenote van Abel, en ook niet onbelangrijk, dochter van een maffiabaas. Juist dat gegeven maakt haar als fundement van hun onderneming zo interessant. Ze vind haar man zwak maar houdt van hem, en juist dat conflict is zo enorm intrigerend aan haar personage.

De grauwe cinematografie van Bradley Young (Ain't Them Bodies Saints) is prachtig, de meevoerende muziek van Alex Ebert enorm sfeerversterkend en Walicka-Maimone's costume design is buitengewoon. Van Isaac's gangsterachtige camel topper (maar schijn bedriegt) tot de sexy plunging necklines van Chastain.

Heerlijk slowburning crime drama met een enorm groot spanningsveld, maar Chandor creéert dat dan vooral door de human behaviour spiegel die hij ons voorhoudt, niet zo zeer in conventioneel narratief. Ondanks wat de jas van Abel ons wil doen geloven is dit een film die in alles de tegenhanger van The Godfather is.

Aardig. Vooral een erg aardige rol van PSH, en voelt als een officieel afscheid. Film zelf is erg onderhoudend, maar bovengemiddeld wil het nergens worden. Ook wat de vorm betreft verwacht je meer van Corbijn maar het is wel oerdegelijk. Iets te veel narratief, en te weinig stilering, verre van een Tinker Tailor, Soldier, Spy.

Good call .


Helaas heeft het lang moeten duren tot dat ik de Bluray op de kop heb weten te tikken maar beter laat dan nooit.


Werkelijk prachtig mooi. Erg lang geleden dat een film en personage mij weer zo diep in mijn ziel wist te raken. De laatste keer was trouwens Cristina Peck in 21 Grams, en die werd gespeeld door? Juist ja. Eindelijk weer zo'n prachtrol van haar, die ontroert, intrigeert, aantrekt, soms afstoot en in wie je je best moet te doen om een goede inschatting van haar karakter te maken. Mooie transformatie van zelfvernietigend naar acceptatie naar sereen. Erg sterk. Ook bewijst ze weer dat haar gevoel voor seksueel geladen scenes spot on is.


Het is altijd wel een hit or miss met verschillende verhaallijnen die later samen komen in een drama integreren, het is dan ook bijna een subgenre op zich geworden maar op zijn tijd komt er zo'n uitzondering boven drijven. Zo ook deze Mother and Child. De thematiek heeft sowieso veel potentie om tot een goed drama te komen. De rest moet vooral komen van het script, de regie maar vooral de cast. Met Bening en Watts heb je dan zonder meer één van de betere drama actrices die er op dit moment te vinden zijn.


Regie is niet helemaal flawless, het per scene switchen naar een andere storyline is soms lastig (al de verhaallijnen kunnen appreciëren is een must) en ook lijken er wat overbodige scenes in te zitten. Ik zeg lijken want overbodig zijn ze allerminst. Erg sterk hoe je een idee over een personage te hebben maar hun gedragspatroon totaal logisch is voor wat ze hebben meegemaakt en de development van begin tot eind is weergaloos.


Genoten van alle drie de storylines maar die van Elizabeth steekt er toch bovenuit. Wat een intrigerend personage die echt een enorme development doormaakt en mij echt in mijn ziel wist te raken. De performance van mijn all time favorite heeft daar ook veel mee te maken. Ongelofelijk hoe zij een personage eigen kan maken, weet te pakken en je nooit meer los weet te laten. Grandioos, daarom ben ik fan. Bening is ook werkelijk in topvorm en in Jackson, Washington en Smits heb je een hele sterke backup. Leuk om Smits weer eens terug te zien na Dexter. Ook weer een aandoenlijk rolletje voor de schattigste actrice die hollywood kent; Britt Robertson.


De manier waarop de verhalen samenkomen is erg mooi en met deze thematiek en vooral de timing en uitwerking maken is prachtig mooi. Mooi slotstuk waar je nog eens getrakteerd wordt op een poëtisch samenspel van beeld en muziek. Erg machtig mooi. Prachtige film en was nog veel meer dan ik verwacht had, niet verwacht dat ik weer zo'n in de zielsnijdende performance van Naomi Watts zou aanschouwen. Weer gehuild als een baby. Yeah, i said it. Aanrader.

Wat 'rougher' werk van Meyer, wat meer verhaal en wat minder naakt. Fijne revengefilm en voor die tijd is dit toch best wel een excessieve exploitation. Een aaneenschakeling van rapes en violence, ook wel erg fijne humor met seksuele toespelen. Vooral die suck it out scene, en dan dat gif uitspuwen. Meyer was de porno al vrij vroeg voor .

Cinematografisch ook best wel aardig, leuke vondsten, heerlijke editting en zijn camera angles waren ook weer geweldig, al was dit weer een film die meer plot based is waardoor hij het cinematografische ook wel een beetje laat schieten. Personages zijn ook niet zo absurd als dat we van hem gewend zijn, niet erg maar toch mis ik wel wat van die typische Meyer elementen maar toch nog een erg geslaagde film. Wat is Meyer toch enorm onderschat.

Met een omnibus structuur kom je in comedy al niet ver maar als je dan met dergelijke platvloerse zieligheden op de proppen komt is het toch wel een geval van de schade beperkt houden.

"Veronica", "Homeschooled" en "Victory's Glory" waren gelukkig wel aardig. Vooral te danken aan Stone, Watts en het correcte eeuwenoude basketbalcliché maar buiten deze zeldzame hits, zijn de misses wel enorm en niet leuk. Heeft ook te maken met de sterrencast, waarbij 99% nou niet echt bekend staan om hun uitstekende gevoel voor komische delivery. Op de basisschool had ik dit vast een leuek film gevonden maar dat niveau ben ik inmiddels wel ontgroeid. Wat best een leuk project leek is wel een hele pijnlijke bedoeling ge worden. Eén van de slechtste films die ik in tijden gezien heb.

Jaren ontweken puur omdat het mij een flauw komedietje leek en ik eigenlijk niets kon met Jolie, dat is nu verandert, vind Jolie een meer dan aardige verschijning.


Best een leuk filmpje. Fijne humor, veel chemie tussen Pitt en Jolie (en dat bleek ook wel wat dit heeft bewerkstelligt in hun persoonlijke leven) en ook de action sequences mogen er wezen. Enorm action packed en veel actiefilms kunnen nog veel leren van de over-the-top action sequences van deze film. Tofste scenes vond ik toch wel die shootout at home, erg toffe scene. De film neemt zichzelf niet serieus, en gelukkig doen Pitt en Jolie dat ook niet. Humor is geweldig en voor degene in een relatie ook wel herkenbaar (op die kogelregens tijdens hun ruzies na ). En wat is Jolie hier weer mooi, hoe ouder ze wordt hoe mooier ze wordt lijkt wel. Erg genoten weer en gewoon een heerlijk tussendoortje.

Lijkt mij nu overduiodelijk dat ik van Joss Whedon nooit meer wat hoef te verwachten. Het is gewoon geen goed huwelijk, hij zal nooit iets maken wat ik degelijk vindt.

Whedon is erg trouw aan het bronmateriaal. Te trouw. Whedon geeft het verfilmde materiaal helemaal geen filmisch uiterlijk waardoor het lastig als film te beoordelen is. De Elizabetheaanse dialogen zijn ook aanwezig, waardoor de film echt heel lastig uit te zitten wordt. Alleen Luhrmann heeft hier tot nu toe een passend antwoord op gehad. Dit is gewoon theater op film. Eric Kohn zei het al treffend: het voelt meer als Shakespeare die Whedon doet, dan Whedon die Shakespeare doet.

Ook de hele arc van Much Ado About Nothing en de focus op meerdere personen wordt nogal rommelig en chaotisch uit de doeken gedaan. Dat is de spreekwoordelijke druppel naast de Elizabethaanse dialogen. Visueel valt het ook tegen. Ik vind zwart-wit prachtig maar Whedon doet er helemaal niets mee. Vale contrasten, tinten zijn niet mooi, oogt erg onscherp en bovendien weinig Elizabethaans design. Had er vooral qua vormgeving meer van verwacht en gewoon een filmische verfilming van Shakespeare klassieker maar daar kwam ik bedrogen uit. Was hierna ook kei chagrijnig, echt een pittige zit. Ergernis alom.

Zeer treffende broeierige sfeertekening en de setting is een hele fijne. Subtiliteit wil er nog wel eens ontbreken (zoals de raakvlakken tussen Ellis en Mud) maar de film heeft een hart. Een warm hart. Aan de andere kant maakt dat Mud wel minder pretentieus. Het voortkabbelende tempo is heerlijk en met een leidraad die niet overladen is.

De film kleurt behoorlijk tussen de lijntjes maar Nichols weet dan op momenten juist dat beetje af te wijken van een traditionele uitwerking. Ik werd er op momenten best nostalgisch van en dat is misschien wel de grootste prestatie. Film neigt naar solide middelmaat, maar de film is toch wel zo oprecht en warmbloedig dat ik 'm toch wat meer de bovengemiddelde kant op duwen. Mud bij de middelmaat voegen zou de film tekort doen.

Weer zo'n kleine film die het prima gaat doen bij het grote publiek, de Intouchables van dit jaar. Als een willekeurig iemand mij vraagt of ik nog een aanrader voor ze heb zal dat waarschijnlijk Mud gaan worden.

Jammer. Bij mijn vierde Meyer moet ik dus toch een onvoldoende geven, erg jammer want die vent was alleraardigst bezig. Na een 5*, 4* en een 3,5* is dit wel even jammer. Vooral jammer omdat dit bekend staat als één van zijn betere. Not in my book.

In Mudhoney moeten we het helaas doen zonder zijn drie kenmerken: zijn oogverblindende cinematografie, zijn heerlijke sexploitation storyline en zijn huge boobed cast. Ook wat pretentieuzer dan zijn andere werk wat ik tot nu toe zag. Best een aardig uitgangspunt maar de uitwerking komt niet helemaal uit de verf. Thematiek als mishandeling, ontrouw, ongeluk, hypocrisie en vrouwonvriendelijkheid. Hopper speelt weer geweldig, Furlong speelt ook wel aardig en altijd leuk om Maitland weer te zien nadat ik een paar dagen geleden Lorna hebt gezien.

Ik ga er maar van uit dat Meyer hier gewoon teveel een 'echte' film op het scherm wou toveren en hierdoor zijn sterke handelsmerken een beetje onder laat sneeuwen. Volgende keer weer een flinterdun sexploitation plot, huge boobed chicks en zijn wonderschone cinematografie. Jammer.

Matige romcom.

Vooral qua concept ook een beetje lastig uit te voeren als romcon, belangrijkste is wel om de kijker voor je te winnen en daar gaat het al gelijk fout.

Alexis is misschien wel de meest onsympathieke loveinterest die ik ooit tegen kwam in een romcom, bovendien wordt ze dan ook nog eens door Hudson gespeeld, die ik net als haar moeder misschien wel de meest talentloze doos uit Hollywood vindt en tot slot is de manier waarop hun band tot stand komt alles behalve mooi en aangrijpend, integendeel.

Op humor gebiedk omt de film ook veel te kort. In het begin is ie best leuk met een hilarische Cook maar op de helft wordt het allemaal vervelend en volgen de hele makkelijke niet grappige jokes zich in een rap tempo op. Al was Baldwin wel weer grappig af en toe. Grootste pro was toch wel de aanwezigheid van de verschijning van Diora Baird, sympathieke en leuke meid en haar acting in romcoms heeft iets aanstekelijks. Zij was meer gemaakt voor de rol van Alexis.

Wel leuk voor een keer maar dan houdt het wel op.

Nog minder dan ik verwacht had eigenlijk. Concept is eigenlijk best tof maar de uitwerking is er niet naar. Je mist toch vooral veel creativiteit en ook de doelgroep werkt niet mee. Met Guill heb je toch wel een hele interessante 'prooi' voor handen. Aanloop naar de kills en kills zelf zijn zwaar onder de maat, sfeerloos en ook narratief (voor zover je daar over kan spreken) loopt het niet lekker. De sushicake line is dan wel weer erg leuk maar daarnaast hou je vrij weinig over.

All people'll ever see is Marilyn Monroe


Een werkelijk briljante verfilming van de Diary's die Clark in respectievelijk 1995 (The Prince, The Showgirl & Me) en 2000 (My Week With Marilyn) liet uitgeven. Jarenlang stil gezwegen maar om de criticasters die er nu nog steeds zijn de mond te snoeren. Curtis weet van de diary's een samenhangend geheel te maken. Niet te lang op te bouwen maar de sterke elementen uit die boeken samen te smelten. Als klein kritiekpunt dat de film wat milder is voor Laurence Olivier en Clark zelf terwijl Clark zelf in deb oeken enorm uithaalt naar SLO en zichzelf (hield zichzelf zelfs verantwoordelijk voor haar dood). Intiem, oprecht en heartbreaking. Voor het casual publiek een overtuigend drama met een magistrale Michelle Williams, voor Marilyn fans en de fans die het boek kennen een emotioneel zware confrontatie met de tragiek rond Norma Jeane maar wel een film om te koesteren die o zo mooi is.


Het eerste deel gaat om The Prince, The Showgirl and Me. De leuke anekdotes zijn er in verwerkt, de ontmoeting, het wel en wee op de set en daarna gaat de film vloeiend over in My Week With Marilyn. Williams is echt een zeer overtuigende Norma/Marilyn. Vooral als Colin in het begin de filmkamer komt binnenlopen bij Mr. Percival, Williams als Marilyn op beeld, daar kan je als fan alleen maar stil van worden. Spot on. Tuurlijk heeft ze de ongrijpbare klasse, charme en presence niet van Norma Jeane, maar dat is dan ook een oneerlijk referentiekader. Ze lijkt echt enorm op Marilyn. Die charme, haar manier van doen, haar kinderlijke enthousiasme, haar lach, de knipoog en haar manier van praten. Maar vooral de fragiliteit is erg indrukwekkend. Branagh is briljant als Olivier en Redmayne wordt door de pers onterecht niet genoemd als sterkhouder. Hij is geniaal als Colin Clark.


Echt een aaneenschakeling aan mooie scenes. De scenes op Eton College, Windsor Castle, hun onderonsje in het meertje, hun speelse omgang met elkaar, de kleine details die de pijn van Monroe zo treffend weergeven (alleen voor de kenner krijgt dit echt diepe impact), in haar slaapkamer, het moment van het citaat hierboven, hun afscheid, de miskraam erna maar het moment dat Colin Monroe huilend in haar kamer aantreft is toch verreweg het mooiste. Die chemie ook tussen Redmayne en Williams is ongekend, de welbekende spirituele en erotisch geladen romance van Clark en Monroe wordt met succes over gebracht naar het witte doek. Echt tranen met tuiten gehuild. Wat een tragiek kende ze toch, zoveel onzekerheden en demonen. Deze wetenschap blijft door mijn ziel snijden. Het is zowel mooi als pijnlijk confronterend. Al moet je je verdiept hebben in Marilyn zijn om de maximale intensiteit van dit drama te kunnen voelen. Erg mooi geschoten, veel close-up wat resulteert in een intiem portret en een enorm sterk script van Hodges.


Een zeer geslaagde verfilming van de twee diary's van Colin Clark. Zowel Clark als de makers proberen niet te profiteren van de tragiek rond deze zeer ongrijpbare actrice. Zo lief, zo getalenteerd, zo intelligent maar die helaas ook een hele donkere kant kende. Voor de casual filmliefhebber een zeer onderhoudend drama, voor de Marilyn liefhebber een enorm diepgaand en zwaar drama die zowel ontroerend, pijnlijk en enorm confronterend is. Wat wel gaat betekenen dat dit zwaar ondergewaardeerd gaat worden omdat alleen de marilyn sympathisanten die diepgaande kern zullen zien. Een magistrale verfilming, die net als de diary's de persoonlijkheid van Norma Jeane veel eer aan doet. Een godsgeschenk zowel voor de fans van Monroe dan als het publiek die dezerdagen nog steeds gevoed worden door de leugens die er rond haar persoonlijkheid de ronde doen. Bedankt Simon Curtis. Volle mep plus top 10. Hoe kon het ook anders.


O ja, als Streep de oscar wint is dat diefstal.

Zeer aangename verrassing en kan niet wachten weer wat van Ruminov te zien.

Ruminov laat zien dat de Russiche cinema evolueert, geen grauwe depressieve landschappen, saaie longtakes en visuele poverheid. Wel kent de film wel één element wat al sinds te tand des tijds terug te vinden is in Russiche cinema en dat is het trage tempo, maar dat komt ook helemaal ten goede van het eindresultaat.

Het tempo zorgt ervoor dat we de personages leren kennen, ook valt er genoeg te zien op visueel gebied als er even niets gebeurd. Visueel top notch, goede muziek keuze, sterke montage, intrigerend camerawerk magistrale filtering, subtiele belichting en ook hangt er een heerlijke beklijvende sfeer. De mysterieuze geluiden dragen dan nog bij aan een claustrofobische feel in de huiskamer.

Ruminov geeft de hedendaagse Russische cinema weer kleur.

Zweeft een beetje tussen de 4* en 4,5* maar ik neig toch meer naar de 4,5*.

Mijn eerste ervaring met Araki is geen al te beste, en dan schijnt dit nog wel zijn beste werk te zijn. That means trouble..

Het begint allemaal best aardig vooral qua sfeer best aardig. Maar een drama moet bij mij toch uit een ander vaatje tappen. Daar gaat het dus mis. Bij een drama wil ik vooral meevoelen met personages, en dat lukt hier dan ook niet. Het personage van Levitt is dan ook bewust afstandelijk door zijn geschiedenis maar dit wil voor mij gewoon niet werken. Al acteert Levitt wel prime, zoals we van 'm gewend zijn.

Maar de drama mist veel te veel diepgang, desondanks het best wel sterke acteerwerk. Ook het hele gedoe rond de alien abduction voelt totaal out of place aan en doet de film ook verder niet veel goeds. Ook de verhaallijn van de goed acterende Levitt wordt steeds vervelender. Vooral door de seks segmenten. Dat je een punt wil overbrengen prima maar deze ongemakkelijke scenes twaalf keer herhalen en er bij één nog een glaasje verkrachtingswater over heen wil gooien maken die herhalende ongemakkelijkheid gewoon erg vervelend. Alsof dat de shock value van enige impulsen voor ziet. De film pretendeert het wel maar de 'blow' heb ik niet gevoeld. Anyway, toch wel een afknappende factor voor mij persoonlijk in een film.

Ondanks een fijn sfeertje in het eerste gedeelte niet veel soeps. Al schrijf ik Araki nog niet af, Splendor, Nowhere, The Doom Generation en Smiley Face lijken me nog wel erg interessant. Raak ik dan niet overtuigt dan laat ik Araki wel wat voor het is. Jammer dat zijn schijnbare beste film helemaal niet goed valt.