Opinions

Mooi en aandoenlijk.

Aangenaam concept, al had ik mijn twijfels hoe ze dat over heel de speelduur boeiend konden houden maar dat leek helemaal geen probleem. Mede door met Shaikh nog een significant subplot uit te zetten. Erg fijn om via dat lunch bezorgsysteem twee mensen met elkaar te verbinden wiens leegte in hun hedendaagse leven daardoor opgevuld wordt. Zeer aandoenlijke ontwikkeling, die nooit saai wordt omdat hetgene wat ze vertellen de ontwikkeling tussen de twee constant progresseert.

Casten van Khan kan vooral voor de internationale markt wel helpen. Buiten India al behoorlijk beroemd en is ook in Hollywood regelmatig te vinden. Kaur is de ideale "love interest" en Achrekar is de oprechtheid zelve. Alles is sympathiek tussen deze drie personages en sympathiek is wel het sleutelwoord voor dit trio. Het open einde vind ik dan wel zeer passend, en ook dat zal niemand weerhouden me een blij en voldaan gevoel de zaal uit te lopen. Lieve film.

En dan heb je hem opeens gevonden; je ultieme kerstfilm. Na al die sneeuwbuien deze week, enorm koud buiten, kon ik wel iets verwarmends gebruiken. En wat voor film geeft het beste iets verwarmends in de tijd van winter; juist de kerstfilm.


In het begin is het wel erg lastig in de film te komen maar als je er eenmaal inzit vliegen die dikke twee uur voorbij. Vooral erg sterk door de personages, allemaal aangekomen bij een keerpunt of kruising in hun leven, ze hebben hun tegenslagen maar weigeren toe te geven aan zelfmedelijden. Hoevaak ze ook vallen, ze krabbelen op en iets moois ligt binnen handbereik. Ook enorm sterk acteerwerk en zo’n blackout maakt het allemaal wel erg knus.


Erg leuke personages, met allemaal een zeer aandoenlijke of ontroerende backstory. Heerlijk sfeervol, sympathieke personages en erg interessante en warme gesprekken tussen deze personages. Het meisje met kanker, dat verhaal met die meid met haar candleshop, die man die zonder het te weten tijd doorbrengt met zijn stiefzoon, eigenlijk allemaal erg mooie verhaaltjes die op een zeer effectieve wijze bij elkaar komen.


Qua verhaalstructuur niets bijzonders maar de uitwerking is dat wel, gewoon een erg ‘klein’ hartverwarmend, soms aandoenlijk, soms ontroerend, filmpje met goede bedoelingen. Een dikke 4,5* en ik geef wat ruimte voor herziening als ik hem in mijn dvd-speler doe tijdens de kerst 2010. Misschien dat de kerstmagie dat laatste halfje naar boven weet te brengen.

Wow, wat een verrassend goede film.

Zoals AHWA al aangeeft is het geweldig gedaan dat als iemand liegt je in de tekst kan aflezen wat ze werkelijk bedoelen, zo kan je zelf monitoren hoe oprecht Jonah wel niet is. De opbloeiende romance tussen Dakota en Jonah is gewoon heel lief en aandoenlijk en Boylan en Nelson geven hun personages gestalte en meer diepte. Vooral Boylan is een verrassing op zich, die gaat het wel redden. Erg mooie scene als ze daar zitten aan de rand van de canyon, ik heb liefde zelden mooier gezien dan hier. Erg aangename stem heeft Boylan ook.

Ook erg fijne en vooral boeiende dialogen zonder dat ze echt zware onderwerpen aansnijden. Dat maakt Dakota Skye zo fijn en niet de intentie om wat quasi intellectueel over te komen. Ik luister liever naar Boylan en Nelson dan een Hawke en Delphy in Before Sunrise.

Ook dat je je al snel gaat hechten aan beide personages is erg sterk gedaan. Die gig scene maakt het wel wat akelig want het kick in the gut gevoel wat Jonah ervaarde is in de huiskamer voelbaar.

Al met al een zeer sterke film die ik zeker nog eens ga zien.

Heel sterk geacteerd door McConaughey en Leto en voorzien de film van een sterke allure. Want afgezien van de voortreffelijke performances van deze twee heren is het maar een zielloze film. Aan alles merk je dat de film gemaakt is om een oscar te winnen. Beetje genant.

Ook de chemie tussen McConaughey en Leto is mooi meegenomen, en hierdoor heeft Dallas Buyers Club best haar momenten, maar als de intenties niet puur zijn krijg je nooit een geweldige film. Heel fijn geschoten en een sterke soundtrack. Redelijk, vooral te danken aan McConaughey en Leto.

Zeer magische Ozon weer. Helaas onmogelijk om In Competition mee te draaien op Film By the Sea maar een zeer aangename verrassingsfilm. Ozon slaagt er weer wonderwel in om een inventief script op poten te zetten en die te ondersteunen met zijn enorme gevoel voor het opbouwen van een intieme beklemmende spanning tussen twee personages en naarmate de film vordert weet die spanning zich uit te bouwen en een omvangrijkere toon aan te nemen.

Ozon slaagt er sowieso altijd erg in om zijn films erg surreëel aan te laten voelen en met het realiteit/surrealiteit concept van Dans la Maison weet dit een nog grotere meerwaarde te zijn. Luchini, Thomas, Seigner en Umhauser zijn in topvorm en de humor is subtiel aanwezig maar geen enkel moment heb ik de film niet serieus genomen. De vertelstructuur doet wat fragmentarisch aan maar het werkt wel goed, en de scenes tussen Umhauser en Seigner zijn uitermate beklijvend.

Een mooie verfilming van het toneelstuk van Mayorga en ook Ozon bewijst dat hij nog steeds in zijn prime zit. Ondanks wat recentere films die wat minder waren. Prachtig dromerig filmpje weer van The Prodigy of French Cinema.

Nolan doet wat je van hem mag verwachten, maar meer weet ie helaas niet te doen.


Met Nolan aan het roer weet je wat je krijgt. Een zeer kundig gemaakte blockbuster met grootse set pieces. Helaas houdt het daar vaak wel op en dat is ook hier het geval. Want de production value is Nolan's grootste troef. The Dark Knight Rises kijkt heerlijk weg en de lange speelduur is geen enkel moment een probleem. Wel maakt ie wat flinke fouten. Nolan gaat weer te koop lopen met zijn grote fout van Batman Begins en daar gaat ie hier weer mee pronken. Dat is het feit over het fuseren van de characters Henri Ducard en Ra's Al Ghul . Wat mij betreft één van de grootste fouten in de filmgeschiedenis waarmee hij Raimi en Burton van de troon stoot op comic gebied.


Dit werkt uiteraard door op het personage Talia - en één van mijn favoriete characters in de comicreeks - en Cotillard is een vreselijke Talia. Een beetje kenner is ook niet verrast door deze zogenaamde twist, aangezien dit allang duidelijk was toen Joey King werd gecast en zij verklapte dat ze een jonge Talia Al Ghul zou spelen. Ook is deze twist een farce van jewelste. Het personage Catwoman wordt dan wel aardig in het verhaal geschreven en daar was ik ook wel tevreden mee maar Anne Hathaway is natuurlijk zwaar misplaatst als Selina Kyle/Catwoman. Ook is de sfeer weer tamelijk vruchteloos, en bekende Metropolen uit de VS dienen zich aan. Het realiseren van een Gotham is dan nog zo'n groot hekelpunt aan Nolan.


Het is niet allemaal slecht, verre van. Zoals ik al eerder zei is het zeer kundig gemaakt. Is het plot zeer vermakelijk en kent het gelukkig ook de nodige drama rondom Bruce's persoonlijke worstelingen. Niet de diepgang die je hoopt maar voor een film als Batman wel voldoende. Actiescenes zijn grandioos (de eerste showdown tussen Bane en Batman is volop genieten) en ook de bijbehorende sound design is naar behoren. Hardy is geweldig als Bane, toch wel onder de indruk van Nolan's aanpassingen. De metamorfose van Bane's masker en de bijbehorende stemvervormer zijn zeer goed bedacht. Hardy maakt van mijn favoriete Batman villain een zeer succesvolle live action transitie.


Een blockbuster die op volle toeren draait, hoge production value maar mist vooral sfeer en cinematografische onconventionaliteit. Ook maakt Nolan narratief de nodige blunders, ook mede door de blunders die hij in het verleden heeft gemaakt en het zijn dure geweest. Niet de geniale film die veel beweerden dat het was. The Dark Knight was meer een fluke. De middelen waren er alleen Nolan weet er niet het meeste uit te halen. Het is inderdaad tijd voor een andere regisseur hiermee aan de haal te gaan. Want mijn geliefde Batman verdient gewoon beter.

Herziening voor de zoveelste keer.

Qua production value gooit Nolan er maar weer eens een schepje bovenop. Magistrale sound design, indrukwekkende decors en de vaste Nolan ingrediënten met een sterke regie, een zeer solide script en visueel ook erg aardig. De zaken die me de vorige kijkbeurt zo stoorde (zoals een grote NY-ish metropool als Gotham stoort me helemaal niet meer. Nolan heeft een prima balans gevonden tussen Batman lore en creatieve inbreng.

Uiteraard steelt Ledger de show als Joker, blijft een enorm aangename villainesque performance, maar hoe groots ook, heb sterk het gevoel dat Hardy hier overheen gaat klappen. Doet verder niets af aan de sterke performance van Ledger. Ook als personage prima geschreven en geregisseerd. Ook weet Nolan in de actie segmenten een zeer indrukwekkend Batman gevoel te creëren. De manier hoe Batman ten strijde trekt is ook precies zoals dat hoort te zijn.

Narratief ook erg sterk en verhaaltechnisch wordt de film ook niet vervelend bij herziening. Integendeel. Ook de rol van Dent vind ik lang niet meer zo overbodig, verre van. Vrij duidelijk dat Nolan door heel de trilogie heen een spanningsveld wil creëren die door heel de trilogie doorloopt. Briljant eigenlijk. Ik ben klaar voor TDKR, en als Batman fan krijg ik eigenlijk steeds meer bewondering voor wat Nolan doet met dit gekoesterde bronmateriaal.

Spanningsopbouw mag dan wel meer dan aardig zijn maar op het slot na grossiert het toch wel in genrecliche's. Ook erg jammer dat dit subgenre geen enkele inventieve ontwikkeling kent. Dit hebben we al zo'n miljoen keer gezien en dit is dan formule werk by the books. Het is dan ook al een subgenre die mij nogal vermoeid.

Spanning is er wel degelijk, maar eng wordt de film nergens terwijl Stewart daar wel een poging voor lijkt te doen. Engste is misschien wel in het begin als Russell in een doorschijnend neglige de trap afloopt. The horror. Maar daarnaast een thriller light, die veel te veel by the book handelt. Ook was de uitdieping van het gezin geforceerd en onnodig. Wel aardig dta het nu eens aliens zijn ipv geesten, en word ook effectief mysterieus gehouden. Einde zorgt dan wel voor een aardig slot. Overall iets te clichematig.

Een kwestie van een verwachtingspatroon.

Kijkt wel lekker weg en is lang niet zo slecht als het gemiddelde doet vermoeden. De erg convenient situaties worden wel erg ver doorgevoerd maar dat zorgt ook wel weer voor een grimas.

Een waardig afsluiter voor mijn Simmone MacKinnon avondje. 3*

Grant told me you were pretty, but he didn't mention that you were flat-chested. How cute.

Minder dan Disaster Movie die ik gister zag maar toch nog best leuk. Wel is het aantal slechte grappen hier veel en veel hoger, en helaas moest ik toch wel regelmatig om die slechte niet-leuke grappen lachen. Eddie Griffin is wel erg leuk.

De sequences tussen Monk en Hannigan vond ik wel het leukst. De sexy ex-vriendin en de wat minder sexy vriendin die gaan competen levert toch wel enkele leuke momenten op. En ik schaam me ook best wel dat ik in een scheur lag om die schijtende pluche kat. De film leek toch wel op een net geen voldoende af te stevenen door de vele slechte grappen maar toen kwam nog die King Kong sequence met Carmen Electra, tja, meer had ik niet nodig om toch dat halfje erbij te gooien.

Herzien maar de eerste keer dat ik 'm zie als Snyder fan zijnde. Viel erg tegen.

Dat ik fan ben van het origineel van Romero werkt ook niet echt mee. Begin is erg sterk maar verzandt voor de rest wel erg snel eenmaal in het winkelcentrum. Visueel best aardig maar van Snyder verwacht je beter, veel beter, al is het camerawerk wel erg prettig i neen film als deze. Voor een zombiefilm met snelle zombies is het gehalte spanning gewoon veel te laag. Geen enkele nagelbijtende scene kunnen traceren.

Cast is ook niet op zijn plaats. Vooral Polley is een zware miscast, ook heeft ze iets te vervelende trekjes wat al snel gaat irriteren. Ligt niet aan het personage maar de actrice. Ook Rhames die voor de zoveelste keer de toughest nigger from the hood speelt wordt wat vervelend. Pacing blijft te zwak, iets te veel pace slordigheidjes, tempo hapert te veel. Effecten zijn sterk maar vooral het gebrek aan sfeer, toch wel de grootste troef voor een horror film, ontbreekt. Ook verwacht je wat meer van een remake van één van de betere zombiefilms die er zijn. Gelukkig bewees Snyder al snel veel geleerd te hebben van wat ie hier fout deed. Voor de rest brengt hij als regisseur wel meer dan menigeen regisseur brengt.

Sterke film van Loktev.

Erg aangenaam dat Loktev geen context geeft aan de film. De afkomst van Williams en de grond of organisatie waar vanuit ze de zelfmoordactie pland te doen blijft speculeren. Ook de trage opbouw dient als effectieve setup van de humane belichting van een zelfmoordterrorist. Nergens een belerend toontje te bekennen. Erg mooie beginscene waar Williams haar daden probeert te rechtvaardigen. Ook dat de "organisatie" niet uit boze mannen bestaat is ook een zeer positieve ontwikkeling.

De grote reden waarom dit zo'n intieme en beklijvende schets is is toch wel de sublieme cameravoering van Benoît Debie. Een meester op visueel niveau maar hier tapt ie niet uit dat vaatje maar uit het andere vaatje waar hij zo'n kei in is en dat is vooral gebruik maken van intieme dicht op de huid close-up shots, zonder te veel poespas. Erg mooi weer van 's werelds beste cinematograaf. Ook met een minimalistische opzet bewijst ie dat weer. Dat wordt wat minder effectief als ze zich in New York begeeft, maar dat heeft met de setting te maken. Ook een zeer goed segment, de vele mensen die in de camera kijken zijn een klein kritiekpuntje maar niet significant.

Samenvattend: Debie flikt 't weer.

I worked at Disneyland, i was one of the rides

What's your GPA?

- 38-24-34

Everything i touch has a way of exploding

- Do you mind if i try it sometime?

There something i have to get off my chest

- What is it?

* Unbuttons top *

We're gonna get killed

- I told you a thousand times you've got to think positive

I'm positive we're gonna get killed

.

Tja, dat is dus wat je van Day of the Warrior kan verwachten. Zoveel leuks, zoveel plats, zoveel briljants. Heerlijke cheesy lines, totale cheesy actie segmenten, cheesy jaren 90 vibe, veel ontploffing en veel grote tieten. Mijn eerste Sidaris, en ik ben om. Wat maakt deze man indruk met één film en maakt de 12 movie box die ik voor 5 dollar op de kop heb getikt al meer dan waard. Kanttekening is wel, dit is alleen voor liefhebbers.

Ik ben opgegroeid met jaren 80/90 actie films en dit is dan anno 2011 een mooie trip through memorylane met nog meer cheesiness en vrouwelijke vormen. Ook heerlijk die muziek destijds, van synthesizer naar campy saxofoon music. Heerlijke sfeerbuilder. . Zelfbewust flickje die speelt met filmreferenties, elementen die de aktie films van die tijd zo charmant en fout maakte en vooral een erg fijne cast. Vooral een bijeengeraapt zootje penthouse pets (Shae Marks ) en doen wat ze moeten doen, over the top acting en een flinke voorgevel.

Erg leuke characters ook, vooral Fu is een baas maar ook de surf dudes, Widow Black, Shark, Scorpion, Cobra, allemaal van die kleurrijke figuren. Tiger . Ook echt personages uit de jaren 80/90, diepgang is vrij te zoeken, gewoon pure coole sexy figuren die strooien met hilarische punchlines. Erg veel leuke dingen, echt ideaal voer voor wat pretentieloos onzinnig vermaak. Beste eenheid ooit deze dames en heren van L.E.T.H.A.L.

Ja, ik ben Sidaris fan. Sidaris parodieert en refereert naar alles wat de film scene in de jaren 80/90 zo geweldig maakte. Vanavond ook nog maar eens een paar Sidarisjes opzetten. Dit smaakt naar meer.

Eindelijk gezien, de film heeft een enorm cult status, en het was dus een kwestie van tijd totdat ik deze film zou gaan zien. Een beetje gemengde gevoelens, aan de ene kant een puik filmpje maar helaas ook met veel kanttekeningen.

Camille Keaton speelt haar rol met verve en haar transformatie is erg overtuigend, het lieve meisje van voorheen komt na de wandaad erg kil over. Sterk geacteerd. Ook de setting in dat dorpje waar ze dat vakantiehuis heeft, heeft zijn effect, voelde erg desolaat. Maar zoals yeyo al terecht aangaf werkt het op het gebied van realisme niet echt, en dat komt inderdaad door die nerd, komt erg clownesque over op deze manier. Daardoor verliest Day of the Woman zijn impact, en toch wel een erg belangrijk element in een film als deze.

Voor de rest erg genoten. Voordat ik hier vragen door krijg, ja, ik geniet van dit soort filmpjes. Verkrachtingen, abusive scenes, veel onrecht, ik kan hier geen genoeg van krijgen. De scenes dat Keaton helemaal los gaat zijn leuk, en ze maakt een zeer meedogenloze indruk. Niet de film die ik verwacht had, maar nog steeds wel een erg vermakelijke prent. De remake zal wel veel minder zijn dan deze ben ik bang, past ook veel beter in het tijdsbeeld van toen.

Waar is Kate Beckinsale?!

Interessante vampieren film, vooral de uitstekende mix tussen verschillende genres. Een post-apocalyptische, film-noir achtige vampierenfilm. Erg origineel uitgangspunt en ook erg goed uitgewerkt trouwens.

Visueel erg goed te pruimen, veel gespeel met kleurenfiltertjes, wat enorm bijdraagt aan de sfeer. Plot is ook goed uitgewerkt, al wil het af en toe iets te diep in gaan op de materie van irrelevante zaken. Hawke is trouwens ook lekker bezig als protagonist en Defoe is altijd wel aangenaam, al is het maar om zijn karakteristieke uiterlijk. Leuk dat eigenlijk humans voornamelijk een minority vormen. Creature design was ook dik in orde, jammer genoeg doen ze daar vrij weinig mee. Zoveel creatures passeren niet de revue. Frisse vampierenfilm, en voor iedereen die een zwak heet voor vampieren en iets nieuws wil zeker een aanrader.

Linklater weet als geen ander met precisie een zeitgeist neer te zetten en in een tijdsbeeld te duiken die ver verwijderd is van de periode dat de film gemaakt werd. Ook hier weer een uitmuntend seventies tijdsbeeld, fuckedup hairdo's, strakke broeken en UFO-achtige auto's. Ook fijn dat Linklater heeft gekozen om vooral een sfeerschets te maken en de boel niet teniet te doen met een overbodige narratieve spanningsboog.

Eerste helft van de film is heerlijk maar de schoen gaat toch stevig wringen in de tweede helft. De heerlijke seventies sfeer verdwijnt langzaam naar de achtergrond, net als de luchtige onzin. Normaal ben ik wel te porren voor high school avondjes maar overdag was het toch beduidend vermakelijker. Dan vind ik The Beautiful Ordinary toch stukken geslaagder. Ook ode voor de Criterion Blu-ray, hele mooie transfer.

Jammer, niet geworden wat ik er van gehoopt had, al blijven dergelijke sfeervolle voelbare films toch wel cinema om te koesteren, ik hou ervan. Wel van meerdere kanten gehoord dat herzieningen wonderen kunnen doen. Laten we het hopen.

Erg mooi drama.

Erg emotioneel en nooit sentimenteel. Laat dat nou net mijn voornaamste eis zijn bij dergelijke drama's en ook twee powerhouse performances zijn vaak een reden voor succes. Cotillard en Schoenaerts zijn spectaculair. Diep geraakt. Had alleen graag gezien dat het noodlot voor Cotillard op een wat andere manier had toegeslagen. Was nu iets te overdadig mijn inziens.

Twee verschillende milieu's, de moeizame manier van ontwikkeling, de zelfreservatie. Wel de nodige overbodige subplotjes maar goed, geen breekpunt in ieder geval. Einde was ook onvermijdelijk maar erg mooi. Vooral een zeer humanistisch drama, zonder romantisering (wat een verademing), geen personages zonder tekortkomingen. Intieme afstandelijkheid in ontwikkeling. Heel mooi.

Stewart or McAvoy?

Perfecte Deadpool verfilming. Het begint natuurlijk al met de magistrale opening credits. Miller doet eigenlijk alles goed. Blijft heel erg dichtbij de comics maar wat hij moet veranderen verandert hij dan ook. Wilson is toch wat meer lovable, maar daarvoor hoeft Deadpool's gevoel voor humor niet al te veel voor in te leveren.

Wat Deadpool natuurlijk zo uniek maakt is haar fourth wall breaks en dat is hier niet anders. Echt gigantisch veel leuke vondsten en het houdt ook niet op bij wat spaarzame momenten. De film kent een heerlijk tempo en de grapdichtheid is enorm. Maar er straalt gewoon van Deadpool af hoeveel plezier er is geweest bij het maken van de film.

Film weet een prima middenweg te vinden tussen ridiculiseren en toch op een aangename wijze min of meer een soort van formule te volgen, maar dan niet zonder er niet de draak mee te steken natuurlijk. Reynolds's timing en delivery is zo vlekkeloos dat hij de film meer dan draagt. Baccarin is de ideale love interest. Ik hart jou.

Herhalingsoefening maar veel minder. Ik had verwacht dat deze leuker zou worden (en vreemd genoeg claimde veel critici dit ook) maar niets is minder waar. Doordat er nu geen focus gelegd hoefde te worden op een origin verhaal had de fun toch wel vermenigvuldigd mogen worden.

Het eerste deel speelde vooral goed met the fourth Wall, maar de vondsten waren dit keer helaas veel minder inventief, ook de comic storytelling liep veel minder vloeiend en wist zich door de infantiele toon niet overeind te houden. Het was nu vooral een aaneenschakeling aan poep en plasgrappen, waar ik het origineel toch veel inventiever vond. Jammer.

Een Nicholas Sparks verfilming, het blijft altijd een aangename gelegenheid.

Het verhaal is natuurlijk weer typisch Sparks, erg sterk, ontroerend, tragisch en krachtig. Helaas is de casting van Tatum een doodsteek voor de film die de impact van veel sterke momenten volledig de nek om draait. Al doet ie het nog niet zo slecht als we van hem gewend zijn, op sommige momenten staat ie er wel degelijk maar helaas is hij zo constant als een middenmoter. Seyfried is dan wel weer aardig. Al ontbreekt enige chemie tussen deze twee volledig of ik ben misschien te veel verwend in The Notebook.

Toch wel erg genoten, omdat door het verhaal toch die hele Nicholas Sparks magie door de film heen blijft hangen. Het blijft toch een geweldige schrijver, ik zal dit boek binnenkort eens oppakken als ik klaar ben met The Last Song (overigens de volgende Sparks verfilming). Deze film is trouwens de reden dat hij zich bij elke verfilming van zijn boeken als voorwaarde heeft dat hij zich bezighoudt met de screenplay en de casting en dat is alleen maar toe te juichen. Zijn keus voor Cyrus lijkt me ook een goede.

Best wel een aardige actiefilm. Lang niet zo slecht als velen hier willen doen geloven. Vermakelijk identity switch plot, leuke references, af en toe wat leuke humor en een erg leuk klein rolletje van Chuck "The Iceman" Liddell. Tof dat ie nooit te beroerd is voor dit soort minimale rolletjes op te draven. Grootste pluspunt is wel de aanwezigheid van Olivia Wilde, wat een vrouw. Wilde bewijst maar weer eens waarom ze in mijn top 5 mooie actrices staat. Actie scenes zijn ook zeer degelijk, aardig tempo, verhaaltje weet te boeien ondanks zijn cliché uitvoering. En Paul Walker blijf ik in een actiefilm een meer dan aardige protagonist vinden. Leuk tussendoortje.

Drie maanden geleden al herzien en toen had ik een vernietigende review klaar voor Death Proof. Ik moet helaas, concluderen, want ik geef mijn fouten niet graag toe, maar echt reëel was ik destijds niet. Eigenlijk is dit een ideale genrefilm van Tarantino, vooral omdat dit genre erg veel betekent voor mij als cinema liefhebber. Wel een kanttekening dat Tarantino dat vooral bewerkstelligt in het eerste segment, het tweede segment, vond ik op Winstead in cheerleader pakje niet zo geweldig.

Eerste helft is gewoon briljant. Het grindhouse gegeven wordt perfect geïllustreerd. De cracks in het scherm, de sfeer, sterke dialogen, het hele design en natuurlijk erg fijne references naar films binnen dit genre. Vooral dat shirt van Shanna waar Tura Satana op afgebeeld stond vond ik erg tof. Satana ook één van mijn exploitation heldinnen en Shanna vond ik dan ook nog wel het leukste personage uit DP. Dan kom ik dus gelijk bij een ander sterk punt uit DP en dat zijn de karakteristieke personages.Enorme uiteenlopende persoonlijkheden die elkaar perfect aanvullen, ook een leuke wisselwerking met elkaar. Leuke bijrollen van Tarantino en vooral Roth, en die lapdance mag er ook wezen . Ferlito is sowieso een ideale cast, komt altijd erg trashy over en de juiste vrouw voor deze scene. Nogmaals nog even benadrukken hoe subliem de sfeer is in die eerste helft, echt exploitation in it's purest form trouwens. Russell is ook een ideale bad guy en de hell ride die het einde inluidt van het eerste segment is briljant. Heerlijk bloody ook.

Tweede helft gaat het wel wat mis. Die grindhouse 'feel' verdwijnt en het gaat de richting naar de carsploitation flicks als het vaak aangehaalde Vanishing Point. De dialogen vond ik hier wel veel interessanter, komt mede door her personage Kim, die lekker venijnig uit de hoek komt. Ook zo'n heerlijke Afro-Amerikaanse stereotypering. Winstead haar personage is zo aandoenlijk, zo naief en heerlijk in dat cheerleader outfitje, leuk dat Bell zichzelf speelt, alleen jammer van Dawson. De finale is dan wel weer erg de en ik ook erg gek op. Die finale moeite waard, feminisme en girlpower zijn vaak terugkerende thema's in deze films en daar ben ik persoonlijk ook wel erg dol op.

Mijn discussie met HarmJanStegenga en jeroentjuh hebben mij laten beraden op de strenge criteria die ik voorheen toepaste op moderne exploitation, en moest ook wle toegeven dat dat niet reëel was. Nu ik dat niet had beleefde ik de film totaal anders en is deze genrefilm (de eerste helft althans) eigenlijk een perfect fit voor iemand met mijn zwak voor de exploitation richting waar de eerste helft een ode naar is. De tweede helft wel wat minder maar ik ga dat niet te zwaar laten wegen aangezien ik de eerste helft echt weergaloos vindt. Bij deze de rectificatie en de corrigerende tik richting mijzelf.

I'm the fucking grim reaper baby

Ik heb de unrated versie gezien en best wel een verrassing deze film. Anderson staat nou niet echt bekend om dat ie geweldige films kan maken. Statham is gewoon erg cool, idem voor Martinez, McShane staat charismatisch altijd zijn mannetje en Gibson vind ik ook altijd wel aardig als hij weer meespeelt in een film. Zolang hij maar niet zingt .

Actie is ook best tof, die race phases zijn van een aardige lengte, lekkere nonstop actie en de niet actie sequences zijn ook zeer makkelijk weg te kijken. Die scene waar al die navigators worden geïntroduceerd vond ik één van de non-actie hoogtepunten. Verhaal is niet bijster bijzonder maar Statham doet het gewoon weer. Zijn tongue-in-cheek delivery en zijn coolness doen het 'm gewoon. Die post-industrial setting vond ik ook wel erg treffend. Lekkere actiefilm, met een vlot tempo en hoogstaande actie sequences. Must see.

Eerste Reiné voor mij, en wat een introductie. Erg ondergewaardeerd werkje wat mij betreft, want Reiné blaast het eerste deel wat mij betreft weg.


Een prequel, met best fijne info over het ontstaan van de Death Races. En de vechtvorm die er eerst van was was ook fijn om te aanschouwen. Erg fijne cast met bekende gezichten als Rhames, Bean en cultheld Trejo. Goss is een powerhouse aan spieren, en een erg fijne 'vervanger' voor Statham als protagonist. Ik prefereer Goss zelfs nog wel. Leuk om Shou en Koehler weer terug te zien als 14K en Lists. Last but not least Tanit Phoenix als eyecandy. Ook wel belangrijk in deze reeks.


Het origin verhaal van Frankenstein ook erg boeiend. Ik had het persoonlijk niet verwacht dat Goss Frankenstein zou worden. Leuke ontwikkeling. De sfeer in de gevangenis is erg fijn, natuurlijk weer scheidingen tussen hispanics, ariërs, chinezen en afro-amerikanen. Verhaal is boeiend en ook fijn dat Reiné een heerlijk tempo hanteert. Het eerste uur is voortkabbelend, waar hij in het laatste half uur los gaat qua actie. Betere dosering dan in het eerste deel en qua verhaal, hoe miniem ook, ook stukken interessanter. DTS audio track was grandioos.


Ja, ik ben om en laat ik als eerste even zeggen, en dat meen ik echt, dat deel 2 stukken beter is dan het eerste deel.

Death Race 2 was voor mij een grote verrassing. De gepolijste Death Race kreeg een soort 'reboot' met landgenoot Reiné aan het roer. Ik was aangenaam verrast. Erg rough around the edges maar wel geslepen waar het moest. Ook veel minder clean dan zijn voorganger en wist op elk vlak een upgrade te zijn.

Film voelt wel erg fragmentarisch aan en op basis wat ik las en wat hier ook te lezen is is de film met meerdere units gedraaid en ziet Reiné in de editing fase wel waar het schip strandt. Lijkt me voor Death Race wel zijn effect te hebben want het eindresultaat mag er zijn. Maar toegegeven: ik neem het fragmentarisme en rommeligheid voor lief. Reiné geeft Death Race wat een actiefilm voor mij moet hebben. Veel production value, sterke actiescenes, eyecandy, weinig plot, een solide karakteristieke cast en goede filmapparatuur. Dat is allemaal aanwezig.

Net als in DR2 grossiert Reiné in actiescenes en over the top coolness. Het zit soms al in de kleine dingen. Zo bvb. de design van de personages, de sexy presence van Phoenix (cleavage is off-the-charts), Goss als protagonist met uitstekende ondersteuning van Rhames, Trejo en wat minder gerenommeerde supporting cast. Allemaal geschoten met de Red Epic wat de production value enorm maakt en er zijn toch niet veel actiefilms die de technische balans hebben die Reiné hier vindt. Met de Red Epic zijn de resultaten oogverblindend, had zo geloofd dat het budget tien keer zo groot was geweest.

Verhaaltechnisch vind ik het ook dik in orde. De eindconclusie zie je van mijlenver aankomen maar dat is geen enkel probleem. De plot dient slechts als kapstok maar Reiné geeft de film zoveel stijl mee en bouwt daar zijn actiescenes omheen dat de rommeligheid en de fragmentarische feel voor mij helemaal geen probleem is. Weer volop genoten en voor mij zijn er toch weinig actiefilms de laatste jaren geweest die me zoveel vermaak bieden dan dat Reine's Death Races doen. Maar meer van de beste man gaan zien, hij benut zijn resources tot in de puntjes.

Zeer degelijk wraakfilmpje, al had ik er om zijn cultstatus toch wat meer van verwacht. Ik weet ook niet of al de delen nog van elkaar verschillen van kwaliteit maar dat zie ik wel. De scene van onrecht is een goede, en dit hitst ons alsk ijker ook al flink op. Al had het van mij nog wel bruter gemogen maar goed, de toon is gezet en de waarkactie voor de kijker is al min of meer gerechtvaardigd. Bronson gaat los, ethisch ook best uit balans, al had het van mij wel wat beestachtiger gemogen. Hij heeft zijn emoties toch nog iets te veel onder controle. Fijne introductie in de DW reeks, al mag de reeks nog wel dichter tegen de grens aan gaan liggen of er gewoon zonder pardon overheen stappen.

Size does matter


Erg fijn deel i nde Death Wish reeks. Enorm over-the-top dit deel. Bronson is weer de juiste man op de verkeerde plek. Heerlijke setting ook, voelt erg post-apocalyptisch en Carpenteresque aan. Die zwartgallige visie van Winner blijft geweldig, op elke hoek kan je zo een verkrachter of een dief tegen het lijf lopen. Heerlijk staaltje over-the-topness, vooral die scene waar Bronson die dief molt met zijn 'grote' vriend en hij een ovatie krijgt van de hele buurt. Classic . Bronson maakt gebruik van grover geschut en hij heeft een enorme bende om zich op uit te leven. Niet zulke 'kattenpis' als uit de laatste twee delen. Weer een goed doel uit de Death Wish reeks, die uit een ander vaatje tapt.

Det. Frank Ochoa: "follow that bus".
Cab Driver: - "It isn't moving"

.


Een stuk beter dan het eerste deel, en doet eigenlijk alles beter. Weg met die zogenaamde character development, een veel wrangere aanleiding (die rape en de dood van zijn dochter mochten er wezen qua impact). Dat vond ik bij het eerste deel toch een stuk minder. Bronson is de juiste man voor een rol als deze, en wat blijft ie cool. Ook veel meer campy waarden wat mij betreft bij deze Death Wish, veel meer actie, wat meer bloed, meer over the top en ook meer bloot in dit deel. Geeft het toch een hogere campy waarde. Zoals die dame die naakt muziek zit te luisteren, tuurlijk zo rondborstig als wat . Dat slaat werkelijk nergens op. Heerlijk! . Een erg fijne opvolger, want het eerste deel vond ik toch wel teleurstellend i.t.t. de naam van de reeks maar de naam van Death Wish is weer in alle eer herstelt.

Aangename verrassing dit.

Vooral gaan zien door Jessica Chastain, en dat blijft een zeer goede reden om dit te gaan zien want ze acteert toch wel behoorlijk sterk. De praise zal vooral uit gaan naar Christensen en Mirren die beiden erg sterk zijn maar Chastain wordt - zoals haar de laatste tijd wel vaker overkomt - onterecht over het hoofd gezien. Heerlijke emotion packed rol weer van haar, erg sterk. Met Wilkinson heb je dan een fijne toevoeging en Worthington is als acteur niet best maar doet de film ook geen pijn met zijn aanwezigheid.

Op thriller gebied niet veel bijzonders maar de angle zit 'm voor mij vooral in de triangle tussen Stephan, Rachel en David. Erg interessant uitgevoerd en ook erg sterk hoe ze de kijker laten gissen wie nou wie is en dat niet op voorhand al hebben uitgestippeld. Ook een vloeiende transitie tussen verleden en heden. Ook wat fijne wendingen. Wat vooral een standaard oefening leek is toch een aangename verrassing door het triangle subplot. Chastain zet haar wonderbaarlijke spree gewoon voort.

Zeer sfeervolle sixties impressie. Dromerig geschoten, de grauwe exterieuren, de kleurrijke interieuren, de idyllische Jane Asher, het grijpende minimalistische narratief en het badhuis setting is fundering genoeg voor een hele enerverende ervaring. Vooral de speelsigheid van Asher werkt mee maar heel de dromerige vibe in het badhuis werkt gewoon zeer goed.

Al begint het saboteren van Mike nog wel even te slepen maar Skolimowski voelt dat goed aan en zet dan ook niet al te lang meer door. Af en toe is er toch wel een zeer verrassende pikante lading te vinden hierin. Het slot is dan het einde zoals je hoopt dat het krijgt. Zeer prettig en een erg solide blu-ray release.