Opinions

Redelijk opvolger, maar toch wat minder dan het eerste deel. Vooral omdat de euthanasie/abortus kwestie voor mij gevoelsmatig te gedateerd is. Heb wat dat betreft allang een standpunt verworven en wist mij dus niet zo te beroeren. Kieslowski doet er ook iets te lang over to the point te komen. Bardini is geweldig.

Het concept van de Dekalog reeks intrigeert mij en ben een groot liefhebber van Kieslowski. Veelbelovend begin van de Dekalog reeks.

Wat vooral erg opvalt is de mooie muziek van Preisner. De vader en zoon band en daarmee rekening houdend met het mogelijke feit is spanningsboog genoeg om boeiend te blijven. De traan over de wang van Maria is toch wel het absolute hoogtepunt. Lastig om te beoordelen omdat ik het niet echt zie als film maar als filosofisch vraagstuk. Het heeft mij getriggered, dus opzet geslaagd.

Dit deel voelde i.t.t. de vorige twee delen dat ik zag dan wel aan als 'feature'. Naast het zeer intrigerend ethisch vraagstuk dat dit deel aanhaalt is het vooral de plot die ook boeiend is. Aandoenlijk avontuur door de , tussen twee voormalig geliefden, waarvan één daarvan vooral niet verder kan. Erg mooi. Kerstsetting maakt het af, de troosteloosheid die tegengas krijgt van de warmte van kerstmis. Dit lijkt mij een toevallige uitschieter. Al een meevaller want ik had verwacht geen deel met deze beoordeling verwacht.

Typisch oscar bait. Leuk en mooi maar van Payne mag je meer verwachten. Ook mag het allemaal wat aangrijpender. Clooney is solide maar verre van indrukwekkend. De ster is duidelijke Shailene Woodley, ze was al goed in de serie The Secret Life of the American Teenager en die lijn trekt ze aardig door. Ze bewijst dat ze geen one trick pony is.

Hawaii leent zich prima voor zowel sfeer als mooie beelden wat de hele film een erg gemoedelijke laidback sfeertje geeft, ondanks de thematiek. Al komt het zowel qua drama als humor niet helemaal uit de verf, aan Clooney ligt het in ieder geval niet. Het mist alleen intimiteit, betrokkenheid en een ziel. Toch wel een vereiste. Het begint er op te lijken dat het niveau van Sideways niet meer gehaald gaat worden. Jammer maar desondanks maakt Payne wel zeer aangename films voor de middencategorie.

Zoals er velen voor mij al aangaven is dit geen slecht vervolg maar voegt het eigenlijk helemaal niets toe. Het bewandelt weer hetzelfde straatje als zijn voorganger, dit tweede deel doet niets nieuws en dat is erg jammer. De overdreven splatter gore was dan wel weer erg leuk maar dan krijg ik vaak alweer het idee dat ik naar Evil Dead 4 aan het kijken ben. Dan komt er nog zo'n verschrikkelijk geforceerd self sacrifice moment wat dan helemaal de deur dicht gooit om het gebrek aan creatieve inbrengt deels door de vingers te zien.

Gewoon laten liggen en deel 1 gaan kijken.

Het eerste helft is echt briljant. Pop clture references, visual gags, fast paced dialogue, gespeel met cliche's en stereotypering volgen elkaar in rap tempo af. In zo'n tempo dat je er duizelig van wordt. Ik durf het zelfs te vergelijken met de serie Archer, dan ben je ook helemaal murw gebeukt maar helaas gaat deze schwung in de tweede helft helemaal verloren. Bij de execution waar de horror elementen net wat prominenter en minder zelfbewust worden ontspoort de film, wat ridiculisering m.b.t. time traveling ten spijt kwam ik toch van een koude kermis thuis. Begin blijft niet te missen.

Prachtig sociaal drama van de Dardennes met echt een werkelijk zwaar indrukwekkende Cotillard. Ook al is de thematiek niet heel erg extensief toch greep de film mij enorm aan. Niet gehuild maar gebruld, en toch erg knap met een dergelijk thema. Want de inzet is hoog voor Sandra en haar familie. Vooral door Sandra een recent historie van depressie mee te geven komt de atmosfeer van Deux Jours, Une Nuit onder nog meer hoogspanning te staan.


Allemaal versterkt door het bezielende acteerwerk van Cotillard. Ze weet op zo'n intensieve manier aan de kijker te tonen dat ze elk moment in kan storten. De hele opzet is gewoon een hele boeiende, Sandra's worsteling met haar zelf maar vooral het benaderen van haar collega's en hun reacties uiteenlopen. Erg sterk hoe de spanning bij de kijker op loopt naarmate Maandag dichterbij komt. Plus muziek van Petula Clark en Van Morrison is zeer passend.


De cinematografie (prachtige dynamische tracking shots die voor veel immersie zorgt en een intieme omgeving creëert) en de heerlijke serene montage zijn hier essentiëel in. Heel erg passend slot ook. Deux Jours, Une Nuit is vooral heel erg subtiel onder hoogspanning staand sociaal drama, waar alles van het acteerwerk tot de montage weet te kloppen. Aangrijpend.

The greatest trick the Devil ever pulled was convincing the world he didn't exist


Ja, met de naam Shyamalan weet je al genoeg. Dat het in ieder geval heel slecht gaat worden, onbedoeld natuurlijk. Best een leuk concept, een kat- en muisspel in de lift, sowieso erg boeiend om het in één ruimte af te laten spelen. Wel moet je dan een sterke schrijver en regisseur in de arm nemen en dat laat Devil al na, en vanaf dat moment wordt het allemaal erg slecht.


Een pré bij dit soort films is dat de tention goed opgebouwd wordt, en dat moet dan vast gehouden worden. Dowdle krijgt het eerste al niet voor elkaar, dus over het tweede punt hoeft hij zijn hoofdje niet te breken. Erg vervelende cast ook, lijken wel opgepikt op de set van een Poolse soap. Echt tergend slecht. Als je spanning niet weet te creëren dan houdt het al gauw op, dan heb je ook nog een cast die niet meewerkt, een regisseur die niet weet wat hij doet en o ja, we gooien er nog een totaal niet interessant hit and run subplotje bij om een zogenaamde twist te bewerkstelligen . Links laten liggen dit nu het nog kan.

Fijn filmpje die het niet moet hebben van veel dialoog maar juist van registratie en natuurlijk Melody Klaver. Kende haar niet maar wat speelt ze hier ingetogen goed. Ze speelt vol overtuiging een tiener die worstelt met haar huidige thuissituatie en haar seksualiteit. Thuis een rebellerende tiener maar ondertussen worstelt ze met haar eigen onzekerheid en haar gevoelens wat ze niet weet wat ze er mee moet.

Wat ook erg opvalt is de cameravoering. Al die close up shots waren in het begin even wennen maar ontpopt zich toch wel als een meerwaarde. Als kijker kom je daardoor in oogcontact met het personage van Klaver waardoor haar onzekerheid subtiel naar de oppervlakte gedreven wordt. Ook een eervolle vermelding voor Hendrickx.

Ik heb ervan genoten en attenderen mij erop mijn achterstallige Nederlandse film CV maar weer eens te gaan uitbreiden.

If it's a man's world, God wouldn't have made me.

Altijd een leuk gegeven dit soort coming of age films, vooral als de protagonist een buitenbeentje is. Ik had hier vooral wat mee door persoonlijke ervaring. De kracht daarvan ligt 'm in het personage van Temple- Danielle. Een type meisje die dezerdagen en vooral in de jaren 80 het label slet krijgt maar met een erg warme persoonlijkheid. Ook ik kan beamen dat deze combinatie zeer geloofwaardig is.

De 1987 setting is geweldig (de aankleding, de garderobe van Temple), al heeft het ook erg veel jaren 70 invloeden. De setting maakt de sfeer voor zo'n film al erg uniek. Temple is weer eens briljant en ook goed schrijfwerk met erg aangename humor. Maar het belangrijkste is dat de film enorm sympathiek is. Jammer dat Sylvia niet helemaal bij het originele verhaal die uit Sylvia's persoonlijke ervaring komt. Er worden iets te veel concessies naar het publiek gaan doen, was voor mij niet nodig geweest. Vooral de band tussen Danielle en Clarke is zeer effectief, wel cliche buitenbeentjes maar de wisselwerking tussen Danielle en Clarke is hartverwarmend, mede door de maatschappelijke labels die hun hebben gekregen en hoe ze troost vinden bij elkaar. Erg mooi.

Een welbekend gegeven, maar eindelijk met de juiste (rated R) uitwerking (en in een road movie concept). Een fijne cast met een erg mooie en zeer sterke Temple, een ook goede Dozier, fijne rollen van Jovovich en Macy, goed script, sfeervolle setting, hartverwarmende coming of age plot, sterke humor (de fast-paced delivery van Temple ) maar de grootste troef is toch wel dat Dirty Girl enorm oprecht en sympathiek is. Negatieve recensies zwaar onterecht en draag deze film een bijzonder warm hart toe. Beste tienerfilm sinds Ghost World.

Zeer geslaagd tweeluik. Erg mooi liefdesverhaal, waar de grootste beproeving die je in een relatie tegen kan komen centraal staat. De twee perspectieven hebben ook een ontegenzeggenlijke esthetische functie. Waar ik bij Him toch een bepaalde gedachte had over Eleanor, was ze in Her toch totaal anders, wat vooral sterk in uiting komt in de scenes die de twee films delen en identiek zijn maar slechts een andere 'angle' hebben. Ook erg blij met de keuzes dat er dialogen zijn die in beiden versies 'switchen', dingen die Chastain zegt in Her worden in Him weer gezegd door McAvoy. Prachtige muziek, heerlijke chemie tussen Chastain en McAvoy en film 'raakt' de juiste snaar.

Ik weet niet hoe de film uitgebracht wordt, maar als de films ook apart te zien zijn en niet als double bill, zie deze dan na 'Him'.

Zeer pakkend tweeluik. Het 'mannelijke' perspectief op de zwaarste beproeving die een koppel voor haar kiezen kan krijgen. Erg mooi, maar op emotioneel vlak net wat minder complex en zwaar dan 'Her', te danken aan het handlen van mannen. Heel mooi contrast, tussen beide films. Het is in Him toch vooral McAvoy die vecht voor zijn huwelijk en de tragedie dealt op een mannelijke manier, er niet over praten. Wat resulteert in een prachtige mooie uitbarsting. Veel onzekerheden maar die worden weer beantwoord in 'Her'. Twee films vullen elkaar echt perfect aan. Meer dan een gemmick. Prachtige muziek ook en een zeer pakkend verhaal en bezielend ingevuld door McAvoy en Chastain.

Ik wete niet precies hoe de film gereleased wordt. Uitsluitend als double bill of gewoon 'apart' maar met 'Him' moet je dus beginnen.

Well, duh. No shit, Sherlock. All I do is wear a wig and change my voice a little bit and those dumb kids can't tell the difference. Then I get twice the pay and twice the merchandise. Just a reminder, my new CD comes out. Miley Cyrus: Underage. it's available in stores now. Featuring songs from my dad, Billy Ray. Only 9.95.

Best een leuke Movie film. Carmen Electra is altijd een aanwinst in dit soort films. Geldt voor bijna heel de cast, vooral Nicole Parker en Ike Barinholtz sloven zich uit maar vooral Crista Flanigan is geweldig als Hannah Montana en Juney. Werkelijk een feest van herkenning, en toch wel een leuke persiflage film. En die worstelpartij tussen Carmen Electra en Kim K Superstar is legendary, van mij mag Kim Kardashian wel vaker terugkomen in dit soort films. Ze is erg easy on the eyes en heeft ook wel fijne humor. Die bend over pose ook constant van haar .

Deze week ga ik maar al die movie films kijken, vind ze toch wel erg leuk en staan al te lang op mijn to see lijst. Deze was leuk. Ook het Hannah Montana segment vond ik leuk, ik kijk nu ook volop Hannah Montana en dan valt het je toch op dat die mimiek van Miley Cyrus lekker wordt overdone. Dit hoort niet i nde flop 100 thuis, maar dat is een beetej de vloek van de movie movies.

Meh.

Zeer voorspelbare en saaie mozaiekfilm die vooral open deuren intrapt van de thema's die zij belichaamd. Visueel redelijk maar toch vooral geforceerd hip met wat matte kleurenfiltertjes. Acteerwerk is best aardig maar is vooral erg slecht geschreven, en al de verhaallijnen beginnen al vrij snel te slepen.

Een opvallend kort miezerig recensietje van mij. Dat zegt eigenlijk wel alles. O ja laten we positief eindigen; Paula Patton!

Dat een zeer origineel gegeven niet gelijk een goede film maakt bewijst Blomkamp met District 9. Door Elysium mij er dan eindelijk toe gezet de film te kijken en het is toch wel een mixed bag. De visie van Blomkamp is alleraardigst maar zijn regie is dat niet altijd. District 9 mist een arc, het is nu toch vooral los zand. Leuke ideeën maar met een zeer inconsistente uitwerking. Tweede helft is al wel beter. Al zou je van een interessant origineel concept ook een idem uitwerking verwachten. Hoop dat de ervaring van District 9 zijn vruchten afwerpt voor Elysium.

Fijne Sorrentino weer. Hij wil zijn magistrale gevoel voor beeldtaal en thematiek nog niet perfect samen te smelten maar een unieke feel blijft zijn cinema wel hebben. Bij This Must Be The Place ging hij wel pijnlijk de fout in en dingen te matchen die conflicten oproepen maar bij Il Divo deed ie het gelukkig beter.

Zijn dynamische cinematografie is weer eens magistraal en gelukkig weet ie nu wel een narratie en sfeer te creëeren die passen bij zijn dromerige manier van beeld vangen. Gelukkig gaat ie niet voor een realistische capture van Il Divo maar geeft hij de voorkeur aan een surrealistische aanpak, wat echt erg goed werkt. Fijne mix van pop en klassiek ook. Gabriel Fauré's "Pavane" werkt altijd.

Sorrentino en Servillo als duo zorgt altijd voor vuurwerk en ook hier komt hun chemie weer prima tot ontbranding, en Servillo lijkt ook het beste in Sorrentino naar boven te brengen. De surreëele aanpak en de beeldtaal van Sorrentino zorgen voor een mooi samenspel. Deze zou bij herziening nog wel kunnen groeien. This Must Be The Place was hopelijk maar een incident. Dat antwoord krijg ik morgenochtend met La Grande Bellezza.

Tarantino still got it


Na een tegenvallende sequel op Kill Bill Vol 1, een uitermate matig Death Proof en een tenenkrommend slechte Inglorious Basterds had ik Tarantino min of meer opgegeven. Toch erg fijn dat ie nu weer bevestigt dat ie het nog steeds in zich heeft. Ook neemt ie het enige lichtpuntje dat Inglorious Basterds had ook mee. Ik heb het natuurlijk over Waltz.


Ik ben een aardige trash fanaat dus de cinema van Tarantino bekoort mij altijd wel. Met dit subgenre dan niet zo bekend, al ben ik wel een beetje bekend met de genrekenmerken. Wat vooral een aardige upgrade is vind ik de hoeveelheid splatter waarvoor Tarantino gekozen heeft. Het is weer Tarantino zoals we 'm kennen: überviolence, heerlijke dialogen ondersteund door een soundtrack die beeld en geluid harmonieus verbindt. Ook al voelen wat nummers out of place, ze hebben wel degelijk hun functie. Het scenario is misschien niet altijd even logisch maar dat lijkt mij in dergelijke cinema geen onoverkomelijk iets. Verre van een dealbreaker.


De film ontpopt zich al snel tot de show van Waltz, die net als in QT's vorige mag strooien met zijn awkward delivery en de punchlines die hij krijgt zijn echt gemaakt voor de delivery van Waltz. Dit keer is Waltz meer een good guy, en dat werkt al veel beter. Echt een individu die je aan de 'right side' wil hebben. Foxx is solide, zelfde geldt voor DiCaprio maar blinken niet uit. Al is dat bij Tarantino nooit een punt, zijn character setup en van diens scenes zijn zo doorspekt met coolness dat de personages zelf het werk doen. Zo'n scene setup waar Broomhilda Django weer ziet is goud waard. Heerlijke opbouw daar naartoe ook. Erg sterk hoe lichtvoetig de film is terwijl het een zwaar thema als slavernij bezit. Het woord nigger heeft ook nooit zo'n hilarische connotatie gehad. Ik ben daarop helemaal stuk gegaan.


Voortreffelijk design en aankleding. Mooie sets en ook de aankleding is magistraal. Prachtige kostuums ook (cleavage included ). Ik had alleen wat moeite met het feit dat het niet helemaal duidelijk was waar de focus nou lag, aangezien het uitgangspunt van het plot midden in de film opeens verandert. Al komt dat wel goed bij herziening. Dat is dan ook de reden dat ik de film net dat halve sterretje minder geef dan dat Django Unchained verdient, maar zoals gezegd, verwacht ik dat dat bij herziening weer goed komt.


Weer enorm genoten. Niet Tarantino's beste maar toch wel ijzersterk. Puur entertainment. Erg blij dat een unieke filmmaker als Tarantino mij na een decennium weer op mijn wenken bediend heeft. Wat een payoff.

Erg goed.

Gelijk vanaf het begin weet je het al, dit kan niet misgaan. Aangezien Jon gelijk aan de Alexis Texas gaat ( ) weet je dat Levitt zich gewoon enorm ingelezen heeft in het onderwerp. Ook erg blij met het feit dat Levitt de "schuld" en belerende toon koppelt aan de porno maar het slechts scheve vrouwenbeeld dat het kan vormen. Het standbeeld van vrouwen mbt porno wordt ook lekker op de hak genomen wat toch veel geslaagde grappen oplevert. Sowieso qua humor erg aangenaam.

Had met Barbara een veel oprechter personage verwacht, dus was aangenaam verrast dat hier niet echt een voorspelbare romantische arc in zat. Geweldig vertolkt door Scarlett, en wat een brok sex appeal is ze hier. Laat haar alsjeblieft geen rode jurken meer dragen, staat haar echt iets te goed en die dry fuck voor haar appartement . Film wordt door het ontbreken van die romantic story arc dan niet belerend, maar staat geheel in teken van de ontwikkeling van Jon. Visueel ook vrij aardig.

Erg fijne film maar zal door zijn thematieken bij velen niet in de smaak vallen. Levitt maakt heel effectief gebruik van de vooroordelen en situatiehumor die er bij porno kan komen kijken. Erg leuk, nergens belerend en vooral erg sympathiek.

Tegenvallende film.

Cinematografisch wel bovengemiddeld dan de doorsnee film maar de andere beloftes die Roeg doet komt ie helemaal niet na. Ik doel opde spanning waar het plot wel constant naar hint maar Roeg weet dat niet op beeld over te brengen. Acteerwerk vond ik ook helemaal niet ui tde verf komen, bijna cartoonesk. Toch wel essentieel bij een film met deze thematiek. Het concept is best sterk maar Roeg weet daar niet zoveel mee te doen. Sterke montage en camerawerk maar jammer dat Roeg voor de rest echt schromelijk tekort schiet.

Fijne Araki. Na het zwaar tegenvallende Mysterious Skin en het geweldige Kaboom mijn derde Araki en The Doom Generation vindt een prima middenweg wat betreft mijn andere ervaringen met de beste man.

Ligt wel wat dichterbij Kaboom door haar over the top inhoud, geweldige humor, leuke visual gags en fijne line plus delivery voor McGowan. Araki weet ook met succes een verdoemd universum te creëeren. Helaas wordt de film op een gegeven moment repetitief en duren zelfs de 80 minuten te lang. In het laatste kwartier gaat het dan wel goed fout en draaft Araki toch wel iets te ver door. Toch een vrij leuke road movie die alleen Araki kan maken.

"In the land of the infected, the immune man is king"

Neil Marshall begint zich steeds meer te laten zien als Director. Vooral in het scheppen van one of a kind atmospheres blinkt hij uit, zo ook hier in Doomsday waar hij een hele aparte visie weergeeft op een post apocalyptisch great britain. Marshall verkiest style above substance, een keuze die alleen maar toegejuicht kan worden als je over zijn talent beschikt.

Verhaal is niet interessant maar de wereld waar we als kijker in gedropt worden is erg intrigerend. Eden is over-the-top cool en weet zich prima staande te houden in deze gekke wereld, ook erg leuke stijlvolle splatter scenes, deed me soms een beetje denken aan het werk van Zack Snyder. Voor derest zijn de film van deze twee niet zo te vergelijken. Erg toffe film die gewoon erg übercool is en die het niet moet hebben van een goed uitgewerkt plot, want Marshall heeft duidelijk andere prioriteiten. Erg benieuwd naar Centurion.

Misschien wel Kieslowski's mooiste.

Vond de harmonie tussen de kleurenfilters en cinematografie hier nog veel beter tot zijn recht. Kieslowski heeft genoeg te vertellen maar moet helaas bekennen dat dat me tijdens het kijken niets kon interesseren. Geen tekortkoming van Kieslowski, het is juist zijn vorm en cinematografische brille (toch het aspect wat mij het meest intrigeert in cinema) die zo indrukwekkend is waardoor je bij de eerste kijkbeurt focus tekort komt.

Echt een enorm staaltje mooifilmerij zoals alleen Kieslowski dat kon. Behoort met gemak tot één can de grootste cineasten in de filmgeschiedenis. Het narratief moet maar wachten op de herziening, al weet ik nog niet zo zeker of de visuele brille nou in het element of suprise zit. Erg overdonderend weer. Op muzikaal gebied niet echt geraakt maar vind juist de beeldtaal nou zo sterk, magnifieke composities ook.

The human will in its search for total freedom of expression become a self-destructive impulse

Bestempeld als één van mijn grootste verwachtingen dit jaar. Gebaseerd op een short van één van de grootste literaire reuzen die we tot op heden kennen, Fyodor Dostoyevsky. Richard Aoyade schreef het script met niemand minder dan Avi Korine. Ja, de broer van Harmony Korine die ook al Harmony's Mister Lonely schreef. Wie al op de hoogte is van het unieke genie Harmony Korine weet dat dit al genoeg gronde is om heel enthousiast te worden.

Dat er comedians zijn die goed een satirische dysotopische thriller/drama wisten we al met Terry Gilliam's Brazil en Aoyade bewijst dat Gilliam geen uitzondering was. Het mag dan geen wonder heten dat Brazil een groot inspiratiebron was voor Aoyade maar The Double is net wat unieker maar vooral abstracter. Aoyade creëert een zeer claustrofobisch contemplatief abstract angstbeeld, met ook een satirische benadering tot de bureaucratie.

Dergelijke thema's waar identiteit met behulp van twee 'individuën' uit de doeken wordt gedaan blijven intrigerend puur omdat je er binnen de context meerdere kanten uit kan gaan. De twee meest gagbare zijn of Simon wordt gewoon langzamerhand gek of alles staat symbool voor zoeken naar je identiteit door druk/verwachting, waar ik altijd leun naar de laatste variant.

Cinematograaf Wilson geeft de claustrofobische abstracte contemplatieve nachtmerrie vorm door veel gebruik te maken van een inktzwarte omgeving, zeer weinig lichte invallen waardoor de bevreemding ook bij de kijker toeslaat, vooral als je beschikt over een plasma tv. Heel erg sterk. De elementen gecreëerd door Korine en Aoyade doen eigenlijk de rest. De velen ongemakkelijke setups (neem bvb de scene als Simon en Hanna wat gaan drinken).

Eisenberg is perfect gecast (ook zijn twee performances als Simon en James zijn ook echt twee verschillende, je hebt nooit moeite ze uit elkaar te houden) en Wasikowska is door haar zeer aangename en bijzondere voorkomen ook een aanwinst in deze dysotopische leefwereld. Al deze ingrediënten maken van The Double al een geweldige film maar alles valt en staat met de uitleg van Aoyade van het geheel, of eigenlijk het gebrek daaraan. Aoyade weigert dat gelukkig dan ook en dwingt hierdoor de kijker zelf een weg te vinden in de expressionistische dysotopische claustrofobische abstracte leefwereld die hij gecreëerd heeft.

Zeer aangename Jarmusch weer. Erg fijne zwart/wit fotografie en zoals we van Jarmusch gewend zijn ook magnifieke muziekkeuzes. Vooral de eerste helft is echt een hele aangename sfeerschets. Down by Law wordt voor mij helaas minder subtiel in de gevangenis en al helemaal als Benigni ten tonele verschijnt en dat is helaas niet goed voor de film. Het werd allemaal erg flauw, vooral erg dommige humor. Jarmusch zijn gevoel voor mise-en-scene is onmiskenbaar knap maar weet inhoudelijk zijn stijl nogal tegen te werken.


Behalve als ze bij het huisje aankomen vind ik dat Jarmusch inhoudelijk wel interessant wordt itt de flauwe humor die hij hiervoor etaleert. Doordat het huis identiek is aan hun cel krijg ik toh de indruk dat ze nog steeds vast zitten maar hoe Jarmusch hun schijnwerkelijkheid tegenover de harde werkelijkheid zet is heel sterk. Voorlopig nog geen grote fan van Jarmusch's vroegere werk al is zijn handelsmerk enorm aanwezig. Aardig.

Raimi's comeback to horror. Het was een veelbelovend gegeven met in de gedachte dat de beste man ons ooit Evil Dead bracht. De verwachtingen weet ie niet in te lossen.

Weer die typische slapstick Raimi humor, niet echt aan mij besteed. En occulte horrortjes, ze zullen me nooit kunnen bekoren. Spannend, eng of goor wordt het nergens, het enige wat deze film brengt is wat goedkope schrikeffecten en dat verwacht ik niet van een Raimi. Ik verwacht niet dat ie zich verlaagt om gimmicks te gebruiken die eigenlijk het hele horror genre heeft verneukt.

Ook die humor valt totaal uit de toon, wel typisch Raimi. Vooral die pratende geit killt de film behoorlijk. Qua performances valt eigenlijk Lohman niet door de mand. Film faalt eigenlijk dus op comedy gebied en ook op horror gebied, en dat is een pijnlijke constatering. Wel weet de film die jaren 80 horror feel weer tot leven te wekken en dat weerhoudt me net om Drag Me to Hell een hele dikke onvoldoende te geven.

Niet al te best. Wel grappig om Gillies weer eens te zien, al kan ik 'm niet echt los zien van zijn rol in The Vampire Diaries.

Niet al te best dus. Tsuruta vind ik best een fijne regiseur, vond Premonition en Ringu 0 best goed. Hier bakt ie er eigenlijk weinig van. Ishibashi vind ik altijd wel een aangenaam acteur, maar lijkt toch best veel problemen te hebben met de Engelse taal. Die hele basis van die Japanse geestenverhalen heb ik nu wel gezien, en is ook echt in elke Japanse geestenfilm nagenoeg hetzelfde. Voor de rest ook erg clichématig, dat hele gedoe met zijn broertje was dan ook echt vreselijk. MoH lijkt me toch juist de reeks om iets te 'proberen' maar ondanks dat het best lekker wegkijkt is het voornamelijk ongeïnpireerd, saai en futloos. Met deze dooddoener heb ik de MoH reeks afgesloten. Fijne reeks overall, wel een echt hit or miss verhaal maar als ze goed zijn, zijn ze ook heel goed.

Zoals verwacht een nachtmerrie.

Het verhaal is bekend. Sheridan's artistieke visie is totaal verkracht, tot groot ongenoegen van hem en ook Watts. Het is hier ook vrij duidelijk dat als hij de final cut had gehad het wat had kunnen worden maar het is nu door een studio gestuurd clichematig en tenenkrommend projectje geworden.

Het script rammelt aan alle kanten en overduidelijk waarom Sheridan hier van af wou maar als de regisseur al beperkt wordt merk je dat aan de uitwerking. Met actrices als Weisz en natuurlijk Watts is het onaangenaam opvallend dat zij zo weinig ruimte krijgen om te acteren. De meerwaarde valt hier totaal weg van zeer capabele actrices. De twee dames en de setting in New England zijn de pluspunten, afgezien daarvan is er weinig om aan vast te houden.

Het verhaal is gewoon te zielig voor woorden. Weer zo'n vervelend geesten mysterie, uitwerking daarvan is onsamenhangend en bovendien nergens verrassend. En dat is in een film als deze toch wel een pré en de scares zijn niet effectief en te zielig voor worden. Snel vergeten en Naomi herstelt zich wel. Weer even een miss van haar kant, kan gebeuren. Weer typisch een Hollywood wants to do horror, met een zeer brave, onoriginele en ongeïnspireerde uitwerking. Kortom; farce.

Verrassend.

Een cliché verhaaltje, soms wat ongelukkige casting maar filmtechnisch biedt het erg weinig. Dit is toch wel "mijn" muziek en er komen once in a while wel pareltjes voorbij. Vooral Jennifer Hudson was magistraal (echt een zangeres die perfect in mijn straatje past), ik kende haar eigenlijk nog niet maar ben wel een fan geworden. Daardoor krijgt deze film wel een extra persoonlijke waarde.

Beyoncé is ook perfect op haar plaats en laat zien dat ze ook op acteervlak zeer interessant kan zijn. Foxx en Murphy doen ook prima mee trouwens. Conceptueel ook wel interessant dat zang als substitutiegoed dient van het dialoog. Een film die je uitsluitend moet kijken voor de muziek, als je daar geen plezier uit kan halen dan moet je dit links laten liggen.

Fijne reimagination van de comic, vooral erg fijn omdat Judge Dredd niet het bevredigende resultaat had die de fanaten wilde zien. Ook nooit de pretentie geweest van die film dus ook helemaal geen verwijt.

Karl Urban is de perfecte Dredd, Thirlby de perfecte sidekick, Headey hoeft zich na Cersei niet meer te bewijzen als villain (ook al is Cersei niet echt een villain) en als je dan ook nog Wood 'Avon Barksdale' Harris in de gelederen hebt kan het qua cast niet meer misgaan. De kracht zit 'm vooral in decreatie van het Dredd universum. Perfecte futuristische schets en ook Dredd krijgt eindelijk de perfecte live-action transitie.

Met een gebouw under lockdown heb je al een prima kapstok voor een intense actieervaring maar het is toch vooral de visuele flair die hier een bovengemiddelde film van maakt. Ode voor het gebruiken van de Red One MX uitgestald met de Ultra Prime's van Carl Zeiss, zorgt echt voor een unieke stijl, vooral omdat Dredd niet echt een high end produktie is. Erg creatief.

Lekker tempo, solide cast, goede Dredd universe transitie, uitmuntende technische setup, alles wat je nodigt hebt in een film als deze. Altijd fijn dergelijek creatieve verrassingen als Dredd. Nog steeds spijtig dat ie hier niet in de bios draaide, had 'm graag in 3D gezien.

Aardige film van De Palma, maar weer met zijn bekende euvels. Een zeer fijne beeldtaal met een zeer ondermaatse narratie, De Palma schijnt na de opening altijd (met hier en daar een uitzondering) problemen te hebben met de voortzetting en het creëeren van een flow en tempo.

Cinematografisch weer dik in orde, en zoals we altijd van 'm gewend zijn spreekt De Palma vanuit die beelden om het narratief te dienen, helaas is die niet al te boeiend. Een ode aan Hitchcock en de Giallo, dat is iets wat er dik bovenop ligt maar dat niveau weet het helaas nooit te behalen.

Ook is de film nergens sensueel (met wat milde vuilbekkerij van Allen uitgezonderd) en terwijl dat met deze thematiek wel een tention builder zou moeten zijn. Inhoudelijk schiet de film tekort, en als een liefhebber van vorm is dit weer een goed voorbeeld dat alleen vorm niet altijd voldoende is. Vermakelijk.