Opinions

Zeer verassende film die vooral uitblinkt in zijn simpelvoud en weet de juiste snaren aan te raken.

Erg leuke cast ook, allemaal bekende gezichten, en wat grote namen. Erg leuke personages ook. Vooral hoe Butler's personage in het leven staat is heel mooi om te zien, heerlijk zo'n no worries attitude. Erg pijnlijk eigenlijk om zo'n personage te zien gaan maar ook erg mooi dat hij zijn humor niet verliest tijdens zijn worsteling met de tumor. Vooral de charismatische Gerry weet dus te raken.

Eigenlijk is de film een aaneenschakeling met simpele scenes die zo goed worden uitgewerkt. Het hele opgezette plan van Gerrt is zeer aandoenlijk.

Ook een zeer passend einde, waar we Bates toch maar weer aan het werk zien waar ze weer laat zien dat ze op acteer niveau van een topnotch niveau is.

Hele toffe zomer blockbuster. Een heerlijk luidruchtig brok testosteron met zoals ik hier al eerder zei een magnifieke score van Djawadi. Toegegeven, ik ben een grote fan van Ramin Djawadi. Ik ben erg verbaasd dat Hunnam nu pas als protagonist in een triple A blockbuster gepresenteerd wordt, bewijst al seizoenen met Sons of Anarchy enorm veel gewicht op zijn rug kan nemen. Ook Elba en Kikuchi zijn ook meer dan prima.

Voor de rest moet Pacific Rim het niet echt hebben van de cast, want de karakters zijn één voor één blockbusterclihé's. De corebusiness zit 'm natuurlijk in de actiescenes en die zijn echt erg goed. Erg goed gechoreografeerd, intens opgezet en ondanks ze zich by the books ontvouwen, blijf je toch aan het witte doek gekluisterd met optimale concentratie. Design van de Jaegers ziet er heel goed uit, Kaiju's vond ik zelf iets minder overtuigend maar nog steeds zeer solide. Met robots heb ik dan best wel veel, met monsters iets minder. Erg benieuwd hoe de film in Japan ontvangen wordt.

Ook de eindclash is by the numbers maar Pacific Rim doet wat je van een zomer blockbuster verwacht. Helaas ook de typische blockbuster humor en ook nooit heb je het idee dat je naar een Del Toro film aan het kijken bent. Is dat erg? Verre van. Erg genoten, echt pure degelijkheid en dat Pacific Rim verhaaltechnisch niets verrassends doen is helemaal geen punt. Djawadi's score is samen met de actiescenes de meal ticket van Pacific Rim en die smaken bijzonder goed. Ideale zomerblockbuster, en ga vanavond mijn favoriete blockbuster Transformers maar weer eens opzetten.

My name is Daniel Lugo, and I believe in fitness

Zoals verwacht dus het beste en leukste wat er dit jaar vanuit Hollywood komt, en zelfs het beste en leukste wat er de afgelopen jaren uit Hollywood is gekomen. Ik ben een Bay fanaat maar ook veel van de Bay tegenstanders zullen hiermee verrast worden met wat Bay op de proppen komt. De "kleine" film die Bay al decennia wou maken maar er nu is gekomen, en duidelijk dat Bay nu wat minder concessies hoeft te doen naar het grote publiek. Dat blijkt vooral uit de humor, die nu wel zeer geslaagd is en hij het blockbuster volk niet hoeft te pleasen.

Het script staat als een huis, Wahlberg, Johnson en Mackie weten heel goed in wat voor film zij terecht zijn gekomen en maken de film nog wel extra leuk, een zeer vlot plot en de grootste troef blijft de visuele kant van de film. Miami krijgt de kleurrijke behandeling die zij verdient, wat zo goed hand in hand gaat met het camerawerk en hippe editting. Erg goed hoe Bay een serieuze gebeurtenis als die van de Sun Gym Gang weet te doorspekken met zoveel humor maar toch een focus blijft houden op de ernst van het gebeuren.

Erg sterke humor, een cast met solide facial expressions en delivery, wel gekozen locaties (Michael Bay's huis bvb), leuke visual gags, The Rock die het weer opneemt tegen Kurt Angle, onze eigen Yolanthe en last but not least de seconden dat Nikki Benz het scherm vult met haar dance skills . Paly was ook zeer dik in orde, nondeju. Johnny Wu is echt een heerlijke variant op Tom Vu, de gelijkenis was zo spot on. Pacing kent echt een heerlijke flow, en ondersteunt door de visuele lekkernij en soundtrack is dit weer experience cinema van de bovenste plank. Erg quotable ook.

Zonder twijfel Bay's beste en mest vermakelijke film. Een bescheiden in spieren en Tits 'n Ass doordrenkte blockbuster met zeer hoog testosteron gehalte, waar de tijd voorbij vliegt. Wie mij had verteld dat de film maar 90 minuten duurde had ik geloofd. Erg genoten van de visuele pracht, heb behoorlijk veel moeten lachen en het vlotte plot heeft mij in vervoering gebracht. Erg goed, en sluit zelfs verhoging niet uit, ook al bezit het mijn parameters die ik toepas op mijn 5* films niet helemaal, hiervoor maak ik graag een uitzondering. Leukste film sinds The Big Lebowski. Herziening zal vast nog wel in de bios plaats vinden.

Een nieuwe Coppola aan het roer, en ook deze kan regisseren als geen ander en kan nog wel eens mijn favoriete Coppola gaan worden. Want wat een potentie weet Gia Coppola hier te etaleren, losjes gebaseerd op de korte verhalen van Franco en het screenplay die Coppola die Gia op basis hiervan heeft geschreven is heel erg sterk. Haar kracht zit is duidelijk haar enorm sterke feel voor atmosfeer en haar personages.

Wat haar gave en Palo Alto zo bijzonder maakt is hoe Coppola atmosfeer en vooral de gevoelens van haar personages vangt. En dit is niet makkelijk, want mannen als Clark en Van Sant zijn hier niet zo sterk in als Coppola. Coppola's schets van adolescentie is treffend, en vrij universeel en ondanks dat de personages niet vrijuit gaan, zelfs onuitstaanbaar zijn, maar Coppola toont compassie en weet dit delicate onderwerp met de juiste nuances te benaderen. Coppola houdt heel veel van haar personages, en toont de emotionele contradictie van adolescentie met succes.

Zoals gezegd heeft Coppola ook een uitstekende 'feel' voor atmosfeer en maakt met Palo Alto voelbare cinema in haar puurste vorm. De nachten in Palo Alto voelen dromerig en wazig en deed mij erg sterk terug denken aan mijn tienertijd. Ook de feestjes hebben een enorme immersief karakter. Ideale cast, en vond elke verhaallijn wel erg boeiend. Op het begin voelt het fragmentarisch aan maar komt toch wel heel mooi met samenhang bij elkaar.

Roberts en Wolff springen er wel uit, leeftijdsverschil relaties boeien mij enorm, vooral als het een tienermeisje betreft met een oudere man en ook het onvermogen van Wolff's personage tot communicatie was spot on. Roberts is echt gemaakt voor een film als deze - en ondanks ik nog steeds niet snap dat ze het niet kon opbrengen in een bikini te lopen en een filmische trio te doen met Franco en Hudgens - toch blij dat ze in een film als Palo Alto terecht is gekomen. Erg mooi geschoten en een zeer passende en goedgekozen soundtrack.

Ja, redelijke SF horror, al had ik 'm beter verwacht.

Alien blijft op eenzame hoogte nog steeds de beste SF horror ever. Pandorum voelt vooral aan als veel games als Quake en Doom 3 maar de meeste raakvlakken heeft het toch met Dead Space.

Sfeertje is goed, lekker duistere environment en er wordt goed gespeeld op het suggestieve. Maar als dan die creaturen vol in beeld komen, daar verliest Pandorum zijn mysterie, zijn spanning en zijn intensiteit. Het verzand dan eerder in een slash en shooter, het onderhuidse thriller gedeelte verzand dan in een hersenloze actie film, en dat is jammer.

Aardig tussendoortje maar een sterke SF horror is het niet geworden. Dat komt vooral door de totaal andere insteek i nde tweede helft en dan weer zo'n Hollywoodiaanse twist, als ik ergens jeuk van krijg, dan is dat het wel. Toch nog een voldoende, maar een hele krappe.

Ik sluit me maar weer eens aan bij Roger Ebert. De negatieve geluiden moeten maar met een korreltje zout genomen worden en zijn vooral afkomstig van conservatieve filmsnobs die ook maar weinig weten van trash.

Het zuiden van Amerika als setting gebruiken is al gelijk een treffer van formaat, jaren 60, met al de randzaken van toen zorgen al voor een aardig beklemmend klimaat. De zwoele temperatuur van Florida doet de rest. Sterk neergezet tijdsbeeld. Narratief stelt het niet veel voor maar zo heb ik mijn films het liefst en het is vooral genieten van het sfeervolle tijdsbeeld. Erg fijne cast ook. Efron blijft een jongeman met een erg fijn charisma, McConaughey is weer geweldig, Cusack doet eindelijk iets nieuws en doet dat met genoeg overtuiging, Gray is een verassend aangename voice-over en Kidman steelt de show.

Kidman's personage is dan wel weer één van dem eest interessante personages die ik de laatste tijd tegen bent gekomen. Geen enorme uitdieping maar de beweegredenen van haar zijn zo aandoenlijk en overduidelijk en dan de scene waar ze Cusack als eerst ontmoet is werkelijk briljant. Heel goed uitgevoerd en ode aan Daniels dat ie dit in zijn film durft te stoppen. Al kunnen veel critici hier niet mee om gaan natuurlijk. Wel jammer, blijft toch één van de highlights van 2012.

Ik ken het boek van Dexter niet maar toch erg fijn dat hij mee geschreven heeft aan het script, hierdoor verliest de film zijn authenticiteit niet en zit je qua interpretatie er ook niet ver naast. Vooropgesteld, The Paperboy worstelt narratief op momenten maar als je verhaal in cinema inwisselbaar vindt dan kan je hier toch veel moois in ontdekken. Erg sterk uitgevoerde moderne trash. En geloof me mensen, dit soort films zullen veel meer voorbij komen en op Cannes of Venetië te zien zijn. Tegen het einde aan schiet het narratief wel in een stroomversnelling. Doet de film ook geen kwaad.

Gelukkig erg meegevallen naar de kritieken en het bleek maar weer een storm in een glas water en dat zal bij dergelijke films altijd zo blijven. Mooi tijdsbeeld, fijne cast met een magnifieke Kidman als een even magnifieke Charlotte Bless. Niets mis mee.

Ter voorbereiding op het IFFR en ben van plan de tweede uit de trilogie aan te doen. Liebe is een niet al te goed begin. Cinematografisch solide maar ben gewoon geen fan van statische shots, en Seidl gebruikt ze vaak. Wel werkt het goed wat betreft de afstandelijkheid in kaart te brengen.

Humanist Seidl probeert interessante maatschappelijke vraagstukken aan te halen maar hoe hij het doet is veel te simplistisch. De sekstoeristen krijgen ook iets te veel negatiefs mee waar de afrikanen er toch wel bijzonder goed van af komen. Had hier graag een wat diepere en vooral ongenuanceerdere benadering van gezien.

Acteerwerk is tof. Zoals al meerdere malen aangehaald met een enorm immersief gehalte. Erg naturel, geen enkel moment te betrappen op daadwerkelijk acteren. Toon van Seidl vind ik net iets te veel belerend en wordt niet graag bij de hand genomen. Ook duurt de film te lang en begint het tegen het einde aan echt te slepen en wordt het gewoon een helee vervelende film. Komt ook door het gedram van Seidl, subtiel gedram maar toch gedram.

Een prima fundering maar hoop dat Glaube daar wat meer mee weet te doen.

Ik kan er niet zo veel mee, te nihilistisch, naargeestig maar dan verder niet zo veel daar mee doen. Wel zeer aardige cinematografie van Doyle en zeer aangename muziekkeuzes van Van Sant. Al had ik wel verwacht dat de film veel dromeriger en sfeervoller zou aanvoelen, dat gevoel had ik itt velen helemaal niet.

Thema van Paranoid Park is loodzwaar maar de uitwerking weet niet de gewenste lading mee te krijgen. Er wordt heel weinig met de thematieken gedaan waardoor ik niet zo veel 'feel' had met de worstelingen van Alex. Ook ben ik in de verste verte niet zo introvert geweest, en daar heb ik vaak niet veel begrip voor. Ook die moord is me iets te kolderiek.


In potentie had het een dijk van de film kunnen wezen maar de uitwerking kent te veel gebreken.Van Sant's films zijn vaak erg deprimerend, deze ook maar vreemd genoeg voelt het helemaal niet zo aan. Subtiliteit had Paranoid Park geen kwaad gedaan.

Horrors gefilmd door hand-held camera's begint een nieuw fenomeen te worden. Een vernuftige addon om een film een hele realistische feel mee te geven, ook bij Paranormal Activity is dit het geval.


Paranormal Activity voelt ook niet als film en daar doet peli goed aan. Geen opening credits maar gelijk aanschouwen we de cam POV en daar wordt nooit van afgeweken. De film begint sluimerend, we leren Micah en Kate wat kennen, hun situatie van Paranormal Activity wordt beschreven en we zullen als kijker elke ontwikkeling op de voet volgen. De eerste nachten gebeurt er niet zoveel, op zijn hoogst een vreemde gebeurtenis (een bewegende deur bvb.) Nu is de verrassing weg en weet ik al hoe het verhaal gaat lopen.. maar nog niet fysieks verontrustends. Dan volgt er een nacht dat Katie geen controle meer over zichzelf heeft en buiten op de schommel eindigt , waar ze later helemaal geen weet meer van heeft, ook niet inzake haar verbale communicatie richting Micah. Vanaf dan wordt het als kijker toch wel steeds ijzingwekkender om weer de nacht in te gaan met Katie en Micah.


Dan volgen er de laatste nachten en dat zijn toch wel de nachten die erg verontrustend zijn om te aanschouwen wat bij mij zorgde voor heel veel psychisch ongemak. Aangezien we in die nachten bepaalde delen van de nachtmerrie niet kunnen aanschouwen speelt de film vooral ook in op het suggestieve, en dat is toch wel essentieel om het beangstigende gevoel van Katie & Micah over te laten slaan op de kijker. Ook het sounddesign is in Paranormal Activity top notch, wat ook weer bijdraagt aan het psychische ongemak die ik vooral die nachten ervaarde. Tel daarbij de fenomenale acteerprestaties van Sloat en Featherston bij op en je hebt gewoon een erg sterk fundement. Ik heb dan wel het einde gezien met (de politie) dus ik ga nog even op zoek naar het einde dat blijkbaar more satisfying is.


Paranormal Activity is op afstand de meest beangstigende en psychisch ongemakkelijke handheld horror die ik tot nu toe zag en weet zowel op gebieden als suggestie, sounddesign en acteerwerk magistraal uit te blinken.

Aardig vervolg en lijkt me in ieder geval een beter vervolg dan het Japanse vervolg maar tot die conclusie kom ik in de nabije toekomst wel.


Wel veel minder intens dan het eerste deel maar nog steeds erg genietbaar. Alleen qua effect boet het flink in. Heeft denk ik ook te maken met het feit dat de camera's hier om een totaal andere reden worden neer gezet. Waar de reden het in deel 1 nog versterkte, verzwakt het hier alleen maar.


Vooral scenes van de keukenkasten die open springen en de wegseur zijn erg sterk. Die laatste doet niet onder die van uit het eerste deel. Ook is het echt ontbreken van Featherston die toch enorm angstig kon overkomen. Ook komt PA 2 veel later tot leven en weet PA 2 voor veel minder psychisch ongemak te zorgen. Fijne opvolger maar mag niet i nde schaduw staan van deel 1.

Soms heb je van de films waar je verwachtingen enorm misplaatst zijn, vaak resulteert dat in een negatief effect maar heel zelden werkt het ook vice versa, met Parasomnia had ik zo'n spaarzaam moment.

Waar ik vooraf dacht gewoon een lekkere horror te gaan zien is dit gewoon een heel mooi duister sprookje met een zeer memorabele lovestory. De opbouw van die lovestory is perfect verzorgd, erg aandoenlijk om te aanschouwen ook. Mede door het acteerwerk van Cherilyn Wilson. Zet een aandoenlijke rol neer, vooral het moment dat ze voor het eerst weer buiten komt, enorm bewonderend kijkend naar de hemel, genietend van alles wat die hemel te bieden heeft, erg mooi . Ook het gespeel met het ijsje was erg cute . De mooiste scene wat mij betreft van de film.

Ondanks dat dit dus een horror is, haalde ik juist veel meer uit de non horror sequences. Op horror gebied valt er eigenlijk ook genoeg te genieten. Toch wel wat sterke suggestieve en gory scenes, Kilpatrick zet misschien wel de meest angstaanjagende psycho neer en Malone weet ook een erg macaber en sfeervol universum te creëren. Einde is dan voorspelbaar maar wel het meest bevredigende einde die je je wensen kan, een mooi einde voor dit moderne en duistere sprookje.

Eén van de eerste dvd's die ik aanschafte mede door haar reputatie maar echt tal van jaren stof lopen happen. Waarom? Geen flauw idee, achteraf lijkt een goede verklaring verder weg dan ooit.


Prachtige film. Vanaf 't begin betoverd door de sublieme sfeer en magistraal hoe Wenders het Zuiderlijke Amerika presenteert als het hoofdpersonage. Karakteristiek, zwoel, deprimerend mooi en desolaat. Zeer prachtige environment schets van Wenders en ook laat ie hier een existentiëel avontuur afspelen die zijn weerga niet kent.


Eerste helft is voornamelijk een sfeerimpressie, Staton als intrigerende lead en een heerlijke wisselwerking met Stockwell. Heerlijk voortkabbelend tempo die halverwege overgaat naar de zoektocht naar Jane. Ook een hele sterke ontwikkeling tussen Stanton's personage met zijn zoon gespeeld door Carson. Levert heel wat mooie scenes op. Magistrale keuze om Jane in het begin een heel mystiek personage te maken, als kijker voelt ze hierdoor out of reach en de toedracht van het hoe, wat en waarom wordt bij de kijker met enorme kracht opgewekt.


Dat maakt de pay off van de tweede helft ook zo groot. Kinski is perfect gecast met haar expressieve uiterlijk. Bij de eerste ontmoeting wordt het opgebouwde mystieke en - bij mij althans - de mogelijke harteloosheid gelijk afgebroken. Zo fragiel, zo sympathiek, zo idyllisch. Als kijker bestaat er vanaf dan een enorme wil dat de film zou afsluiten met een verzoenend eind. Vooral de tweede keer dat Stanton Kinski bezoekt is zo vertederend en aandoenlijk. Kinski's personage is dat ook; vertederend en aandoenlijk. De openbaring van het hoe, wat en waarom is ook perfect. Zowel qua timing als de schets van de situatie. Emotioneel, maar verre van sentimenteel.


Daar bovenop komt naast de sfeer nog het uitmuntende kleurengebruik. Dat doet Wenders magistraal. Schijnt op de Criterion bluray nog veel beter tot uiting te komen waar zelfs de beste dvd release niet bij in de buurt komt. Snel die maar aanschaffen en herzien. Prachtige cinema dit. Mijn exclusieve 5* lijst heeft er weer een lid bij.

Vic Mackey en The Bunk bundelen hun krachten om Statham onschadelijk te maken. Statham heeft zo'n sterk vermogen om films te dragen en de zwaktes te camoufleren. Mede door zijn draagkracht en presence laat ie de stukken waar het tempo stagneert toch niet al te vervelend aanvoelen.

Al Accellereert de film zelf. De heist op het begin is wel aardig maar Hackford weet maar heel lastig lijn in de plot te krijgen. Lopez blijft een ramp van een actrice, maar weet met haar presence altijd een aangenaam aandeel in de film te hebben. Dat heeft ze nog steeds. Helaas schiet Hackford op veel vlakken te kort terwijl hij toch veel pionnen had dit een succesvol project te maken. Jammer wel.

Erg mooi en zwaar drama van Farhadi.


Farhadi maakt veel slimme keuzes en veel heeft te maken met het personage Ahmad, subliem vertolkt door Mosaffa. Vooral erg sterk dat hij niet de vader van de kinderen is maar slechts een 'passant', waardoor de opgebouwde relatie met Lucie en Lea een hele interessante is.


Sowieso een erg interessante fragiele thematiek, ook met het extra melodrama dat er later inzake Lucie bij komt kijken. Ook wat betreft Rahim de nodige conflicten die allemaal zeer neutraal en realistisch aanvoelen. Vooral Mosaffa vind ik enorm sterk als sereen middelpunt, wat is hij lekker rustig. Al zijn Burlet, Rahim en Bejo - die haar potentie maar weer eens bevestigd - niet minder spectaculair. Ook heel erg mooi geregistreerd.


Helaas moet ik bekennen dat dit mijn kennismaking met Farhadi was maar als dit zijn handelsmerken zijn moet ik snel maar a Separation en About Elly oprakelen. Sterk geschreven, sterk geregisseerd en sterk geacteerd. Erg mooi drama, die helaas op het eind wat begint te slepen door Rahim's 'rode draad'. Die wel heel erg mooi eindigt.

Tegenvaller maar vermakelijk.

Het origineel was al niet veel soeps en De Palma heeft dan wel de kwaliteiten om van het slechte onsamenhangende script wat van te maken. Helaas is De Palma's prime inmiddels alweer 25 jaar geleden. Toch maakt ie van het slechte origineel toch nog een alleraardigste eindprodukt. Al blijven de struikelblokken van Crime d'Amour gehandhaafd.

Zijn truucjes is De Palma inderdaad nog niet verleerd. Het constant voor de gek zetten/op het verkeerde been zetten van zijn publiek en zijn personages is nog steeds enorm aanwezig. De Palma vertelt zoveel vanuit de camera, een contradictieve split-screen sequence en de vorm van bepaalde scenes willen nog wel iets anders impliceren dan het daadwerkelijk geval is. Hiermee brengt De Palma nog wel een frisse wind maar het bronmateriaal is te zwak om indruk mee te maken.

Inderdaad een nogal pijnlijke en overduidelijke poging avant-garde te zijn terwijl het uiteindelijke eindresultaat de diepgang van een etalagepop heeft. Er zit ook totaal geen verfijnd uitgangspunt en is dan vooral pure propaganda van twee snobs die erg goed zijn in zichzelf overschatten. Haring maakt zichzelf ook compleet belachelijk en hoe serieus is ie na dit nog serieus te nemen als choreograaf. In experimentele cinema is altijd wel enige inoovativiteit te bespeuren, ook hier niet het geval.

Matige thriller.

De cast is al een grote achilleshiel van deze film, Jovovich en Zane zijn als vanouds weer heerlijk irritant bezig. Een talentloze boer en boerin. Ook dit concept is al vaker gedaan en de uitwerking is vooral veel pover. Ik kan een who-done-it thriller best wel waarderen maar als je dan sequences hebt waar je verwaaring wil zaaien bij de kijker moet het wel allemaal kloppen en het is dus jammer dat de film enorme plotholes heeft, en ook nog wel enorme die een peuter er nog wel uit weet te vissen.

Olyphant is dan wel weer een pluspunt al moet ie zich niet inlaten met dit soort prul. Spanning is ver te zoeken, film is enorm voorspelbaar en ook het acteerwerk is dus niet te doen. Vooral Zahn is weer lekker slecht bezig, wat een kloteacteur is dat toch. Gelukkig wordt de film in een prachtige omgeving geschoten waardoor het toch nog best makkelijk is om door de film heen te worstelen. Af en toe schoot er wel een ooh en een aah door mijn hoofd.

Dit is niet aan te raden, niet gezien? Lekker skippen.

Best een leuk filmpje. Ik begin toch wel een sucker voor girl girl filmpjes te worden . Niets bijzonders maar wat kijkt het lekker!

Dertien in een dozijn verder maar vooral het enthousiasme van Duff is een solide kracht in deze romcom. Locklear blijft ook altijd erg genietbaar. Beetje standaard typetjes ook maar die standaard homo i ndat restaurant gaat toch wel erg leuk om met cliché's. Vooral dat deel met die bouwvakkers was best wel aardig. Echt formulewerk dit maar kijkt toch erg lekker weg. Toch wel fijn aan kindersterretjes, die weten toch wel zo'n film te dragen.

Tegenvaller. Het is weer december en is het dus even een inhaalslagje maken omdat het straks lijstjestijd is. Naar het filmhuis was verplicht, want Calvé kon me nog niets fatsoenlijks bieden.


Laat ik maar beginnen met het positieve en dat zijn Lerman en vooral Miller maar daar houdt het wel op. Ik ben geen liefhebber van binnen de lijntjes kleurende coming of age drama's. Die grossieren in stereotypering (ik snap dat de doelgroep zich beter kan vereenzelvigen met een perfect socially awkward reject maar het begint mij steeds meer tegen te staan), ik sta daar veel te ver vanaf. Waardoor ik lastig me kan inleven, en dat is wel een must bij dit subgenre. Ook qua personages en hun uitdieping en dialogen is het allemaal erg geforceerd gekunsteld.


Bij dit subgenre zie ik graag rauw realisme, en daar staat deze Perks haaks op. Vooral omdat ik na Perks het Servische Klip zag die wel op mijn behoeftes inspeelt komt het euvel van Perks toch wel overduidelijk aan de oppervlakte. Dat het uiteindelijk verzandt in een moordplotje vind ik helemaal onaangenaam opvallend.


Geen rauw, oprecht en mooi coming of age drama maar vooral erg gekunsteld, stereotyperend en clichematig. Ik snap wel dat er mee weggelopen wordt maar voldoen niet aan mijn coming of age preferenties. Film geef ik iets teveel maar dat is te danken aan Miller, wat is hij goed. Erg zin in Afterschool, die lijkt mij wel in mijn straatje te passen.

Puur gekocht om de aanwezigheid van Bardot en Cardinale.

Wel een vermakelijk filmpje. Niets meer niets minder. Niet echt een bovengemiddelde western. Erg flauwe personages (die Sheriff ) en Cardinale en Bardot moeten doen wat je op voorhand verwacht. Ze moeten pronken met hun goods en vooral Cardinale bombardeert zichzelf tot western snol. De klasse die ze haar character in C'era una Volta meegaf, maakt ze nu in één keer ongedaan .

Ook best gewaagd voor die tijd. Cardinale leek werkelijk weggelopen uit een bubblegum hiphop video. En tot slot worden wij mannen nog getrakteerd op een catfight scene tussen Cardinale en Bardot, must see scene dat.

Een heerlijk onzin westerntje voor mannen met seksbommen Cardinale en Bardot.

Poor Lloyd Webber.

Ik vind het hele Phantom of the Opera concept best aardig en ik heb heel lang geleden ook best genoten van de musical maar dit is natuurlijk een vreselijke transitie.

Laat ik beginnen met de vreselijke liedjes. Het wordt helemaal uitgesponnen, de lengte van de liedjes wordt enorm gerekt. Ook wordt het op een gegeven moment in een zogenaamd hip jasje gestoken wat juist het grootste minpunt is. De zang is ook vreselijk, Butler kan natuurlijk niet zingen maar wordt gered door zijn charisma maar vooral Rossum maakt het erg bont met haar slechte werk en operazang (al is dat laatste wel logisch bij een film als deze), erg vervelend stemgeluid en dan die zwak begaafde gezichtsuitdrukking van haar . Ook erg druk op momenten waar er drie personages door elkaar lopen te zingen. Ook de ondersteuning van die bombastische muziek maakt de ergernis groter.

De aankleding en decors zijn vrij pover. Vooral als je naar een film kijkt als Moulin Rouge. Schumacher gebruikt veel felle kleuren in kostuums maar dat verhult niet zijn grauwe kleurengebruik. Ook wordt het hele verhaal gigantisch gerekt wat het hele geheel zo moeilijk kijkbaar maakt. De liedjes zijn gewoon heel erg vervelend, uitgerekt en de zang is ook niet easy on the ears. Ook gaat de film erg gebukt aan het gebrek aan sfeer.

Voor kenners die de musical kennen komen terug van een koude kermis. De charme van the Phantom of the Opera is weg, de cast komt nog niet in de buurt van de zang van de musical, de aankleding van de musical vond ik ook stukken mooier (vooral omdat hun budget veel minder was) en ook wordt de film veel te veel gerekt waardoor het irritant langdradig wordt waardoor je totaal geen 'feel' meer hebt met de personages. Butler acteert goed en zingt wat minder, sympathieke uitstraling ook maar Rossum mist diezelfde uitstraling.

Jammer, ondanks de sympathieke Butler en het goede concept van één van de beste musicals ooit is dit eigenlijk een 'Phantom' eerste klas, een gedrocht, een freak, een vreselijke transitie. Geen waardige verfilming. Het probleem ligt ook niet alleen aan Rossum want Schumacher blijft een beetje van die circus-achtige films maken. Baz Luhrmann had hier bvb veel meer mee gedaan.

Bijzondere kerel die Godard, en cinematografisch gezien enorm briljant, met enorm veel vondsten en leuke referenties, samenhang in het verhaal is alleen de sta-in-de-weg en gelijk heeft ie. Al doet ie hier nog wel zijn best om de storyline van een degelijke samenhang te voorzien maar Godard wil gewoon veel laten zien, en erg aangenaam is dat zeker. Anna Karina is een prachtige verschijning, de interpretatie van de vietnamoorlog, de poëzie die hij voordraagt, hoe Karina haar gevoelens uit d.m.v. zang, de anekdotes van random voorbijgangers etc. Bij de aftiteling moest ik even laten bezinken wat ik nou precies gezien had, maar dat het briljant was kan geen twijfel over bestaan. Mooie tip van Sasha Grey om deze wel voorrang te verlenen als je aan de Godard gaat.

Weer eens herzien. Blijft een enorm geslaagde film. Niet persé om Pina zelf maar omdat Wenders de essentie van dans zo goed vangt. Alles wat deze artistieke expressieve kunstvorm zich nou geliefd maakt bij mij straalt er vanaf. Het zijn dan de danssegmenten die 'm doen, en de "biografische" fragmenten zijn vrij inwisselbaar. Ook de oogverblindende choreo in downtown bieden een heel erg mooi contrast. Deze prachtige kunstvorm krijgt de artistieke cinematografische uitwerking die zij verdiend.

Heerlijk niets-aan-de-hand filmpje met een enorme nostalgische aantrekkingskracht en met een subliem jaren 80 tijdsbeeld (constant het gevoel gehad naar een jaren 80 film te kijken). Door de vele malen hiphop muziek is het ook zo sterk dat Tully gaat voor een periode voordat Hiphop echt commercieel werd. Heerlijke soundtrack, zowel hiphop als non-hiphop. Film grossiert in cliche's maar die zijn dan ook zo bewust dat het zo enorm goed werkt. Ping Pong Summer is door haar zelfbewustheid en design zo uitmuntend dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen Ping Pong Summer zal typeren als middle of the road. Erg fijne flauwe zelfbewuste humor.

Inhoudelijk mag het dan nergens kenmerken heeft van baanbrekende cinema waar filmsnobs mee weglopen maar de film heeft een ziel, en is een overduidelijk levenswerk van Tully waar zoveel jaar creativiteit in zit en door haar nostalgische karakter weet de film enorm blijven hangen. Vooral als je op een leeftijd zit waar je met veel plezier terug kijkt naar je jeugd en die tijd min of meer wil herbeleven zit je met Ping Pong Summer wel goed. Dat is nou net de reden waarom ik deze cinema nou zo sterk vindt.

Ja, leuke film.

Ik hou wel van dit soort pulp, al vind ik het concept toch iets te braaf uitgewerkt (heeft ook te maken met het jaar natuurlijk). Heerlijk sfeertje, leuk verhaal dat lekker wegkijkt en Dante weet de juiste mix tussen humor en horror light te vinden. Probleem was bij mij dat ik iets teveel van de nieuwe Piranha heb gezien waardoor ik erg kritisch op deze was. Erg unfair omdat de nieuwe dik 30 jaar later gemaakt is maar ik zag in die beelden al dat de nieuwe op elk vlak zoveel beter is (dan laat ik het argument de ugly natural titties (1978) vs de hot slicone titties (2010) maar zitten ). Maar ook non-functional nudity is natuurlijk een gegeven wat goed op zijn plaats is in een film als deze. Qua gore had het wel gedurfder gemogen (vooral in die camp carnage). Dante laat het wel zien in de carnage maar was mij wat te braaf. Vooral als je ziet wat Aja allemaal doet. Die enorme verschillen zijn verklaarbaar omdat het genre zo'n evolutie heeft meegemaakt, ook technisch gezien maar onbewust heeft dit verschil toch wel een rol gespeeld in mijn beoordeling denk ik.


Wel een toffe film, wat seventies cheesiness, aardig verhaaltje die eigenlijk geen moment verveelt. Vanaf dat ze het lab ontdekken heb ik genoten. En de aanloop naar de carnage is sterk gedaan, en de carnage zelf is ook zeer de moeite waard. Al blijf ik bepaalde campy elementen gewoon erg missen, en dat is voor mij net nodig om zo'n film bovengemiddeld maken. Al heb ik er alle vertrouwen in dat dat met Piranha 3D wel lukt.

Fish with boobies


Ja, zoals verwacht dus, een erg goede film. Ik ben fan van de jaren 80 campy flicks maar toch miste er altijd iets en met de techniek van nu en de ontwikkeling van het vrouwelijke individu kan dat nu. Piranha is voor mij de ideale film om te gaan remaken. Ik vond het origineel zijn reputatie niet waarmaken, terwijl ik het concept behoorlijk sterk vond. Dan krijgt Aja dit in handen, eigenlijk één van de meest talentvolle horror regisseurs in Hollywood. Kan hij met Piranha zijn naam ik ere herstellen na Mirrors? Yes he can!


De cast is perfect. Shue als good righteos Sheriff (en wat ziet ze er nog goed uit), Rhames als bad ass deputy, O'Connell als een on edge porn director, Riley Steele en Kelly Brook als Wild Wild Girls en McQueen als hoofdrolspeler. Daar komt helaas ook nog loveinterest Szohr bij, maar gelukkig wordt daar niet te veel aandacht aan besteed. O ja, je krijgt ook nog Ashlynn Brooke en Gianna Michaels. Wat de film dus wil is duidelijk. En Christopher LLoyd als mad scientist, kan het nog beter? Ja hoor, Dreyfuss keert gewoon terug in zijn rol als Matt Hooper. En als slagroom op de taart Eli Roth als wet T-shirt contest host, die kerel vind je ook overal en weet zelfs hier een meerwaarde te zijn. Al is de cast voor campy begrippen wel te goed eigenlijk maar als dat een minpunt moet zijn..


Ja, veel naakt dus, het eerste uur bestaat dan voornamelijk uit een dun plot, een so called lovestory, introductie van de personages en veel grote tieten. De setting is spring break en Aja wil die setting gewoon waarheidsgetrouw neerzetten. Fuck de conservatievelingen en preutse vrouwen, dit wordt gewoon een titfest en butt fuck-a-thon. Meer tits and ass dan de average pornofilm maar Aja verliest het uitgangspunt nooit uit het oog. Wij mannen zijn blij. Alle ingrediënten voor een moderne campy flick zijn er. Veel nudity (en mooie nudity), enorm veel goede gore en CGI killer piranha's die heerlijk overdone zijn. Bovendien vind ik de wisselwerking met uitstekende gore en slechte CGI echt geweldig. Dat geeft het voor mij nog meer camp value.


De 3-D techniek vond ik helemaal niet zo slecht, vooral als je eraan denkt dat Piranha niet in 3D geschoten is. Hier en daar niet zo sterk, en wordt er ook niet super gebruik gemaakt van scenes in de zaal brengen maar als ze het doen is het ook goed. Groot voorbeeld is de scene van Gianna Michaels, die met haar grote borsten parasailend in het water terecht komt (Money shot!) en zo de kijkers in de bios bijna voorziet van een motorboat. Voor velen misschien weinig niveau, who cares, it kicked ass. Gewoon een erg leuek vondst. Dan heb je nog de water ballet scene van Kelly Brook en Riley Steele, die ik eigenlijk best indrukwekkend vond. Niet alleen door hun sexy lichamen maar eerder om het er zowel complex uit ziet en erg sensueel. Onder leiding van het Flower Duet. Briljant! Kunstzinnig is een understatement


De gore is echt uitstekend, en het moment waar naar toegewerkt wordt eindigt in één grote carnage. Die echt enorm indrukwekkend is. Echt dik 10 minuten van de grootste slachtpartijen die ooit op film is gezet. Waar ik het bij het origineel erg karig vond weet Aja die impact wel te brengen. Het vlees wat van benen afbungelt, darmen die in het rond vliegen, bot waar al het vlees van afgepeuzeld is. Het ziet er allemaal enorm gaaf uit en het is gewoon tien minuten lang complete waanzin. Ook enorm veel toffe kills gezien, de onthoofding van Roth, de parasailing kill van Gianna Michaels, de kill van Riley Steele waar de Piranha via haar achterhoofd door haar mond boort, samen met wat heerlijke slechte CGI maar de meest toffe kill is toch wel de zweepslag van Ashlynn Brooke. Die haar bikini losmaakt (plus boobshot ja ) en haar lichaam dat door midden wordt gesneden. Legendary. De gore ziet er echt uitmuntend uit, en dat is te danken aan KNB effects, want het budget was niet ontzettend groot maar o wat ziet het er goed uit!


De humor is van hetzelfde laken een pak. Gewoon enorm veel slacker humor, best leuk als je je niet te sophisticated voelt. Helaas gaat dat laatste een key zijn of je dit leuk gaat vinden of niet. Want je moet jezelf niet te serieus nemen, dat is iets wat zeker is. Erg genoten dus, al ben ik een beetje bang dat Piranha een beetje slachtoffer gaat worden van het publiek dat zichzelf iets te serieus neemt. Dit is nu mijn favoriete horrorfilm aller tijden, en dat is een puike prestatie. De combinatie tussen overdadige nudity, de overdreven monsterlijke Piranha's, de indrukwekkende carnage, inventieve kills, de extreem goede gore, de hoeveelheid eyecandy en de pornstar friendly cast maken dit een perfect fit. Aja doet eigenlijk alles wat ie moet doen, en dat is alles wat je van de beste man kan vragen. Als ie straks in de bios verschijnt zal ik 'm zeker nog wel een keer gaan kijken. Ik heb er nu al weer zin in om 'm weer te zien.

Lesser movie, more boobs


Aardig vervolg maar toch op elk vlak wel een pak minder dan het 'origineel'. Veel minder glossy maar look vooral wat vuiler, aanloop en fun is hier ook wat slordig en de carnage zelf mag nog niet eens in één zin genoemd worden met wat Aja op het scherm toverde. Ook cast is vrij inwisselbaar, alleen The Hoff is dan wel goud waard natuurlijk. Grootste probleem is dat de grappige titel zijn premise niet inlost, echt veel double D is er niet aan, alleen op het eind heb je even een fractie dat het de titel rechtvaardigt. Nice, maar hier wordt te weinig op ingespeeld. Jammer.


Voordeel is wel dat bij de leading cast niet een onnodig plot heeft zoals dat wel in het origineel het geval was. Helaas is dit grut nog veel vervelender zonder zo'n plotje dan hun counterparts in het eerste deel. Tel daarbij een veel zwakkere carnage, geen waardige vervangers voor Kelly Brook, Riley Steele, Ashlyn Brooke en Gianna Michaels, minder leuke fun en gebrek aan inventiviteit bij op en je bent gewoon te ver verwijderd van het niveau dat Aja haalde.


Dan heb ik het nog niet eens over iets gelijkwaardigs als het waterballet. Humor ook echt een hit or miss geval. Het meest pijnlijke is dan misschien wel dat de film vooral geredt wordt door haar figuranten, de cameo van The Hoff en af en toe een leuke vondt. Wel tof dat kinderen niet vrijuit gaan in dit deel . Vermakelijk maar een te grote stap terug vergeleken met deel 1. Over een paar weken even kijken hoe de herziening bevalt en in de bios uiteraard.

Niet al te best.

Ik begin een beetje Pirates moe te worden en de rek is er al lang uit. Tuurlijk zijn de maniertjes van Depp leuk en heeft hij sinds het eerste deel laten zien dat hij het succes van de franchise is. Helaas blijft het vooral herhalen en helaas volgt ook dit deel weer dat typische PotC formuletje. Een verademing dat Bloom en Kneightley er niet meer bij zijn maar daar krijg je helaas de zwaar irritante Cruz voor terug. Ik hou van Cruz, maar dan wel graag in een Spaanse film, dat Engels van haar is zo vervelend.

Uit alles blijkt dat de brave avontuurtjes van Sparrow helemaal niet leuk meer zijn. Dat gedoe met de fontein is wel aardig, Ian McShane is een held en het segment met de mermaids is meer dan aardig maar buiten dit om is het één helse martelgang. De houdbaarheidsdatum van Pirates is verstreken en dat is tijdens heel de film voelbaar. Die spanjaarden waren dan wel weer tof . Wel erg blij dat ik 'm in 2D heb kunnen zien. Jammer dat ik hier dik 2,5 uur van mijn leven aan heb vergooid, en daar kan geen zeemeerminnentraan wat aan veranderen.

Het knapste wat Cianfrance presteert met The Place Beyond The Pines is door heel de wereld op het verkeerde been te zetten. A beloven en B doen, bij mij kan je dan in ieder geval niet op bijval rekenen.

Ook in het 'beloofde' segment is Cianfrance niet al te overtuigend. Ligt er vooral aan omdat ie voornamelijk grossiert in toevalligheden, ongeloofwaardigheden, clichematige plotelementen simplistische appearance keuze met de tijdsprong, allemaal om de cirkel rond te krijgen. Hier realiseer je dat de film volledig stuurloos is en Cianfrance verdrinkt in zijn pretenties.

Gosling is zoals altijd prima, daar ligt het niet aan maar de casting van Mendes is een heel pijnlijke. Vooral voor de tijdsprong kan zij erg moeilijk doorgaan als jong grietje. Vrij simplistisch ook in haar kritiek op de American Dream. Tracking shots waren wel zeer fraai en fijne ondersteuning wat betreft de score van Patton. Enige wat echt beter was in tegenstelling tot mijn verwachtingen.

Sterk.

Het vervangende project voor Akerlund nadat er hevige weerstand kwam nadat ie was aangewezen om het vervolg op Spring Breakers te regisseren. Opmerkelijk genoeg, werkt ie nu samen met 1 van de pilaren van dat "lobby"; Vanessa Hudgens.

Akerlund's music video achtergrond is duidelijk met zijn voorliefde voor stilering en kleurgebruik en voelt heerlijk aan. Vooral in de beginscene is het een kleurenfestijn, dat tempert ie in het verloop wel, maar 'aards' wordt zijn stijl nergens. Gelukkig.

Ook wat aangename aanpassingen tov de comics, en dat zit 'm vooral in Hudgens haar personage. Ik ben wel erg te spreken over deze verandering, de emotionele connectie tussen Camille en Duncan. Ik vind het ook qua uitwerking meer dan bevredigend, en dat geeft Hudgens ook op acteervlak meer ruimte, wat ik erg aanmoedig als liefhebber van haar.

Mads draagt zonder gemak de film en wordt hierbij ondersteund door de stilering van Akerlund. Zonder Mikkelsen weet door zijn draagkracht er voor te zorgen dat de film niet inkakt, er is altijd wel iets wat de aandacht vasthoudt.

Inmiddels 3 x gezien en film blijft als een huis staan. Film mag niet above average zijn misschien, zo voelt het wel als je 'm kijkt.