Opinions

Het bronmateriaal van één van de beste films die ik ooit zag.


Zelden is een remake zoveel beter dan zijn voorganger, zelden troeft een remake zijn voorganger op elk front af maar Goldwyn deed het met The Last Kiss.

L'ultimo Bacio is veel ongeloofwaardiger, de hoofdpersoon is eigenlijk een enorme egoïstische slappe zak, zijn vrienden zijn héél onvolwassen, die moeder is een melodramatische snol en zijn maitresse is een knappe meid maar eigenlijk een erg irritant hersenloos tienerkutje. Alleen Giulia en haar vader komen eigenlijk goed (lees: sympathiek) uit de verf. The Last Kiss is gewoon veel volwassener met sympathieke personages die verkeerde keuzes maken waar dit eigenlijk een soap lijkt van een stel pubers. Erg onsympathiek en dat die Carlo zelfs op het einde toe nog blijft liegen terwijl Braff gewoon oprecht was. Ook die Francesca is maar een dom wicht, waar Kim eigenlijk heel leuk was en die ook oprechtere intenties had.

Ook zijn vrienden ogen stukken onvolwassener. Vooral die obsessieveling die zijn ex lastig valt is op het lachwekkende af maar ook die vriend die vader is en echt geen enkele verantwoordelijkheid neemt , kinderachtige lulletjes. Ook dat vond ik beter tot recht komen in de remake waar Izzy gewoon "gebroken" was zonder zielig te doen en Affleck nam de verantwoordelijkheden die hij moest nemen. Het verschil tussen die wietroker en Kenny is dan wel weer minimaal. Gelukkig weten Giulia en Giulia's vader toch nog sympathieke karakters neer te zetten. Zie die Mezzogiorno denk ik nog wel liever dan Barrett.

Aangezien veel gewoon overeen komt met The Last Kiss is het één wandeling door Memory Lane maar de film is mij wat te onvolwassen, onsympathiek en te chaotisch.

Fuck off you little shit

Erg ondergewaardeerd filmpje. Tuurlijk is het concept vooral formulewerk maar dit is toch zo'n film die ondanks dat toch best wel bijzonder. Beetje een gevalletje a la Pulse. Een film die meelift op het succes van de Japanse horror. Aangenaam geestenverhaaltje, met veel vage schimmen en visueel ook erg mooi wat de sfeer ten goede komt. Net als in Pulse ook een erg mooie actrice in de leading role.

Film besteed wel iets te veel aan achtergrondverhaal, veel ge onderzoek en dat kan de vaart nog wel eens uit de film halen. Voor mij niet echt een nadeel, voor mij hoeft het niet allemaal fast paced te zijn. Zoals gezegd visueel meer dan aardig en dat is dan ook gelijk de sterkste troef die de film heeft. Fijne cast ook, aardig verhaaltje en toffe creature design. Gewoon een erg vermakelijk fimpje.

Toffe Swanberg weer.


Wat mij zo bevalt aan hem is het terugkerende thema van (seksuele) relaties m.b.t. social media. Ook vind ik 'm altijd net wat donkerder en serieuzer dan veel van zijn mumblecore collega's. Weer een genot om deze twee mensen die elkaar van het net kennen te zien omgaan, hoe doodnormaal hun activiteiten ook zijn. Dat soort authenticiteit valt bij mij heel erg goed. Ongemakkelijke threesome ook, daar lijkt Swanberg toch wel patent op te hebben. Prijkt nog steeds heel hoog op mijn to do list, maar dat moet ik maar eens gaan herzien denk ik . En de poster is erg fijn.

Humanistische ontdekkingstocht.


Vanaf de opening weet je al dat je met cinema van de bovenste plank te maken hebt. De 2001-achtige imagery en daarna "Isserley" die bezit neemt van een lijk, allemaal op een magnifieke manier op beeld gevangen. Glazer tilt het boek van Faber wel naar ongekende hoogte, die de Freudiaanse psychoanalyse ("Es") nog nadrukkelijker in de film verwerkt, en relationele thema's ook nog verder uitdiept.


Johansson is echt perfect gecast, haar bijzondere mysterieuze ontwapenende schoonheid komt zo goed tot zijn recht in deze rol. Johansson is zo enorm overtuigend als "Isserley", zowel qua performance als haar mysterieuze voorkomen is een regelrechte voltreffer. Ook haar lichaamsbouw is om een onverklaarbare reden een lichaam die ik associeer met een onweerstaanbare extraterrestrial. Ze belichaamd de buitenaardse esthetiek en onwetendheid van Aardse esthetiek zo treffend.


Glazer maakt bij elke nieuwe film die hij maakt weer enorme stappen en ook hier is dat weer het geval. Met Under The Skin maakt ie toch wel een film waarmee hij zich met de allergrootsten kan meten. Abstract, associatief, meditatief, filosofisch. Vooral audiovisueel een ontzettende sterke film. Prachtige transcendent en penetrerende cinematografie en een zintuigenprikkelende score, die samen met de abstracte filosofie de zielrijke structuur van de film vormt. Echt te veel prachtige scenes om op te noemen maar Elephant Man, de onderwater scene, de opening, de lokscenes, de scenes waar "Isserley" steeds meer vermenselijkt (de scene waar ze mee klopt op het ritme van de muziek ), het slot. Ja, te veel om efficiënt te benoemen.


Een film om in te verdwalen. Hoort zo thuis in - pak 'm beet - de top 20 van Sight & Sound. Dit is filmmakerij van het hoogste niveau. Inmiddels al wat uren verder maar ben nog steeds zwaar onder de indruk van deze larger than life prent, die zowel qua vorm als inhoud zeer omvangrijk is. Meer dan een vernuftige SF film wmb. Komt wel het best tot zijn recht thuis, alleen, zonder invloeden van buitenaf. Voor mij is het nu al filmgeschiedenis en de film van 2014 lijkt me nu al bekend. Hier gaat niets en niemand overheen. Dat mag niet. Dat kan niet.

Leuke film.

Cinematografisch best wel een interessant filmpje, mede door de toffe blauwe kleurenfiltertjes. Want het verhaal is dan niet bijster interessant maar deze kleurfiltertjes en de coolness van Beckinsale zorgen ervoor dat het toch wel heel erg aangenaam wegkijkt. Ook af en toe erg toffe actie, erg jammer dat ze iets teveel tijd besteden aan het verhaal en de relaties tussen de Lycans en de Vampieren uit de doeken proberen te doen, erg jammer. Gebruik die tijd gewoon om lekker actie voor te schotelen, iets anders verwacht je niet. Al met al een erg vermakelijk filmpje, visueel best tof (al mag die waas er nog wel van af) en een erg coole Beckinsale.

Beetje hetzelfde van het eerste deel maar net ietsje beter.

De blauwe kleurenfilters zijn qua contrast nog mooier dan in het eerste deel, die vreselijke waas is nu ook wel grotendeels verdwenen en Kate Beckinsale is weer heerlijk cool. Of heerlijk en cool, dat kan ook . De minpunten zijn eigenlijk nog precies hetzelfde als in het eerste deel en dat is het constant willen uitleggen over de geschiedenis tussen de Lycans en de Vampieren. Pretty boring, en dat staat de aktie flink in de weg. Maar de aktie is wel weer erg goed, die scenes met die truck en die helicopter vond ik toch wel erg enjoyable. Daarnaast blijft Kate Beckinsale als Seline gewoon retecool, vooral die manier van reloaden, erg tof. Ook een erg fijne seksscene in deze film, niet echt Hollywoodiaans. Wel een beetje out of the open, zonder sheets en dergelijke. Tof deel van de reeks, en gelukkig toch wat minder rough around the edges dan zijn voorganger.

Wat is er toch met Tony Scott aan de hand. Met Man on Fire, de eerste helft van Deja Vu en vooral Domino liet ie zien dat ie zonder meer visueel één van de betere was. Maar zijn montage, camerawerk en kleurenfiltertjes worden de laatste tijd enorm getemperd. Wat zijn enige maar enorme troef was en zonder die troef zijn zijn films niet meer zo veel waard. Echt zonde.

Zelfs voor een Tony Scott valt net narratief nogal tegen. Geen enkel moment weet Scott te overtuigen dta de situatie rond de trein desastreuze gevolgen kon hebben. Niet dat ik een Tony Scott voor het narratief kijk maar met een getemperde visuele stijl ga ik zelfs hier over nitpicken. Washington die voor de zoveelste keer in de huid van zo'n personage, Pine was wel aardig en dan dat melodramatische thuissituatie gezever . Zware middelmaat, hopelijk herpakt Scott zich weer snel.

Toffe actiefilm met een geweldige rol van Samuel L. Jackson. Wat een heerlijke ondervrager zet hij hier neer. Film durft gelukkig ook best bruut te zijn, het spelen met de ethische principes van de kijker. Jackson speelt met afstand de beste ondervrager die ik ooit zag, en heb toch aardig van dit soort rollen gezien. Vergeleken bij 'H' is Jack Bauer een mietje. Sheen speelt ook een geweldige rol, en ook Root vind ik weer erg sterk spelen. Jammer van Moss, niet de actrice maar dat vervelende personage. Zo'n hekel aan mensen met een vertroebelde perceptie en die een beetje de 'mens' gaan lopen uithangen. Gelukkig geeft het personage van Jackson zoveel tegenstand dat die irritante personages niet eens meer op valt. Einde maakte me dus ook wel erg tevreden. Een heerlijke actiefilm, die ethische grenzen opzoekt en ze overschrijdt.

Wat een heerlijke Russ Meyer dit, dit is mijn tweede maar wat is deze goed. Ik hoop dat er nog wel wat Meyer titels een beetje in de buurt komen van deze, of liever beter zijn.

Vooral de fseer in Up! is subliem, die heerlijke foute seventies sfeer, met die typical seventies elementen. En dan die characters zijn ook zo lomp en fout allemaal, maar leuk is het wel. Die homo-Adolf is inderdaad erg weerzinwekkend. Enorm veel sex, bouncing big boobs en een erg intelligent plot (effectief gebruik van die drie epilogen sequences). Maar vooral het hele small town sfeertje omringd door bossen is heerlijk. Ja, ik durf de vergelijking met Twin Peaks wel te maken, hier zijn ze alleen niet zo preuts . Die naakte Chorus narrator is ook erg leuk, die het verhaal, Shakespeare quotend, een historische farce van probeert te maken.

Cinematografisch laat Meyer toch weer wat hoogstandjes ziet. Magistrale angles, vlotte editting en prachtige fotografie. Geweldig hoe Myer de female lead toch weer in handen geeft van zo'n prachtige vrouw, Raven de la Croix vult haar rol als Vixen met verve in. Leuke references ook van o.a. Piranha, Texas Chain Saw Massacre en Citizen Kane. Wat mij ook steeds opvalt is het uitmuntende gebruik van muziek bij Meyer.

Ja, erg genoten van deze Meyer en deze wil ik op korte termijn wel eens herzien. Misschien dat ik met mijn beoordeling mijn laatste beetje credibility verspil, maar fuck it.

Upside Down moet het vooral hebben van de solide en knappe vormgeving van het futuristische universum waar de film zich afspeelt. Al zorgen de natuurkundige wetten in het concept ook voor veel design problemen waardoor het allemaal heel lelijk oogt. Ook het concept en die natuurkundige wetten maken het narratief ook niet erg vloeiend.

Ook het narratief heeft te veel slordigheden. Uitwerking van het liefdesverhaaltje werkt ook niet, als kijker heb je geen enkel moment de indruk hoe veel de hoofdrolspelers om elkaar geven, geen chemie tussen Sturgess en Dunst en waar Dunst prima ingetogen acteert, overdoet Sturgess het behoorlijk. Alsof ie dacht in een character driven projectje was terechtgekomen.

Solanas tovert qua fundement mooie visuals op het doek maar weet in de volgende dimensie dat design geen gewenst vervolg te geven. Script rammelt aan alle kanten en Sturgess is iets te ambitieus. Vermakelijk.

Hierover proberen te verwoorden wat je hebt gezien, ga er maar aan staan. Texaan Carruth verraste vriend en vijand toen hij 9 jaar geleden uit het niets en met enorm beperkte 'resources' met Primer op de proppen kwam. Hij bewees een uitermate inventief filmmaker te zijn. Upstream Color bewijst niet alleen het talent van Carruth en dat Primer geen toevalstreffer was, hij gooit er vrolijk een schepje bovenop.


Ook hier brengt hij zijn personages en de kijker in een verwarrende state of mind. De film en de plot is beiden van experimentele aard en de kijker wordt gedwongen te redeneren vanuit intuïtie en niet logica. Dat was in Primer al zo en dat is in Upstream Color al helemaal het geval. Niet weggelegd voor de massa, en ook Upstream Color zal niet de brede erkenning krijgen die zij verdient. Vooral omdat veel filmliefhebbers de neurotische behoefte hebben een film te 'snappen'.


Qua hypnotische beeldenpoëzie doet ie denken aan mede Texaan Terrence Malick maar is nergens zo pretentieus. De twee hoofdrollen worden vertolkt door Seimetz en Carruth zelf. Wat Carruth heeft gedaan met deze personages is zo fascinerend. Beiden hebben een zelfde lot ondergaan, vandaar de attractie. Hoe Carruth dan zowel hun identiteit, herinneringen, angst als paranoia tegenover hun intieme band zet is magnifiek. Carruth biedt als regisseur geen strohalm en dat is maar goed ook met een dergelijke thematiek. De magnifieke ambient geluidsband versterkt dat alleen maar. Ook ode voor dit audio design. Zoals ik al zei, je bent totaal aangewezen op je intuïtie en gooi je logica maar overboord.


Kijkers die graag snappen wat ze zien moeten gauw weg wezen. Wie houdt van enorm voelbare cinema en die graag verdrinken in een vloeibare transcendente nachtmerrie waar logica je niet verder helpt hebben de tijd van hun leven. Wat Carruth allemaal uit de Panasonic GH2 perst is ongelofelijk. Erg mooie dromerige poëtische cinematografie. Machtig plot waar de oppervlakte te duiden is maar graaf je dieper en je staat er echt niet beter voor dan Kris en Jeff. Hier gaan wel wat herzieningen over heen. Wat een voelbare cinema. Hopelijk haalt het de filmhuizen hier. Wat een filmjaar. Nu al.