Opinions

Enorm naar uitgekeken en met het zeer grootse en zeer ambitieuze concept en die verwachtingen was de kans groot dat het op een teleurstelling zou uitlopen. Die teleurstelling is dan ook zeer groot.

Het grote mankement is dat de grootse premise gewoon een hele enkelvoudige uitwerking heeft. Nergens het gevoel gehad dat de segmenten en overgangen door brille aan elkaar verbonden waren, het is vooral een fragmentarische chaos, met te veel geswitch en is enorm onsamenhangend. De stijl van Tykwer matcht ook niet met die van de Wachowski's en ook het gebruiken van verschillende crews geven de film niet die stijlvastheid wat ik nou zo essentieel vind in cinema. Wel erg opvallend dat de Wachowski's veel beter werk leveren.

Een geheel wilt het hierdoor ook niet worden, wat de kijkervaring al niet ten goede komt. Wel even vooropstellen dat de segmenten van de Wachowski's heel erg goed zijn maar worden zo enorm tegengewerkt door de tegenvallende en op momenten ook soms lachwekkende segmenten van Tykwer. Maar de segmenten van de Wachowski's zijn erg goed en vooral de twee "toekomst" segmenten die ze doen, waar het An Orison of Sonmi 451 segment wel het beste is (Doona Bae ). Al is Sloosha's Crossin' an' Ev'rythin' After ook erg goed. Visueel ook magnifiek die segmenten. De ideeën en thema's die daar aangehaald worden (en de thema's van het boek) komen daar wel uit de verf en triggerde mij als kijker wel, daar buiten not so much.

Het verklaren en connectie zoeken is niet nodig en is in het geval van Cloud Atlas erg onzinnig. Het is vooral een kwestie van ondergaan. Over de cast had ik zo mijn reservaties maar doen het één voor één echt naar behoren. De humor die vooral in de segmenten van Tykwer o mde hoek komen kijken is ook daadwerkelijk om het schaamrood op de kaken te krijgen. Waar vooral het segment uit het heden symbool staat voor het grote dieptepunt. Het concept van het boek werkt overigens erg goed voor het medium, vooral omdat je met beeldtaal veel meer poëtische samenhang kan creëeren maar had de film maar helemaal aan de Wachowski's gegeven.

Nee, ben totaal niet te spreken over het eindresultaat, al wil ik nog eens benadrukken dat dit echt niet door de Wachowski's komt want als ik alleen hun segmenten beoordeel kom ik op een hele dikke 4,5* maar het aankloten van Tykwer gaat gewoon heel zwaar wegen want wat hij heeft laten zien is onacceptabel. Terwijl de fundering er ligt. Een cultklassieker van een boek met een magistraal concept en ook met een budget van 8 nulletjes mag je ook flink in je handen knijpen.

Sterke rol van Binoche, en een nog betere Stewart. Hele fijne surreële uitstapjes, vooral als de rehersal scenes aan bod komen die toch zorgen voor een mix tussen realiteit en surrealiteit. Sterk gebruik gemaakt van de scenery van de Alpen. Film kent wel zijn dipjes, want de plot weet de aandacht niet altijd vast te houden maar desalniettemin toch wel een aardige film maar had beter gekund.

Vervelend filmpje. Ik heb een lichte vorm van coulrofobie, en dat is niet de reden dat ik deze film niks vond. Het is niet zo best allemaal. De sfeer is er niet, de kills zijn off-screen en dus erg tegenvallend en de clowns, alleen die lange is best wel angstaanjagend. Feit blijft dat de film nooit spannend wordt, er van horror weinig te bespeuren is en dat de film één groot zooitje is. Ook de scenes buiten het huis (en op de kermis) waren gewoon echt ronduit slecht. Belabberde zooi dit.

Hele leuke film met echt sublieme deadpan humor. Enorm genoten van de awkward situatiehumor, het gespeel met de cheap off-season elementen, de erg ongemakkelijke maar aandoenlijke communicatie tussen Hector en Jazmin en het worstelen van Paloma daarmee. Ook buiten de joke excecutions om, zorgt de ongemakkelijke atmosfeer voor ook veel glimlachjes. Eimbcke weet op een subtiele wijze de karakteruitdieping het narratief van genoeg vaart te voorzien. Erg leuk.

Typische Bessonesque film. Script is zeer evenwichtig en het is de zoveelste soort kloon van Leon maar ben niet van plan de films constant naast elkaar te leggen want dat is een klassiek geval van de plank mis slaan. Visueel goed, fijn kleurenfiltertjes en je ziet zaken die je in de meeste films niet terug ziet. Saldana is verrassend overtuigend als koele assassin, een goede Curtis en met James doe je het altijd goed met mij. Saldana doet haar jobs gewoon in haar ondergoed, erg knap. Dan gooit Megaton ook nog Reem Kherici in de mix . Aangename verrassing.

Qua stijl staat het als een huis maar de actie scenes overtuigen helaas niet en ook het hele backstory verhaaltje van Cataleya (waarom heet ze Cataleya en geen Cattleya?) werkt ook voor geen meter. Een beetje motief is niet erg maar die zeikerige kant hoeft het niet op te gaan. Vooral erg genoten van de visuele stijl, Lennie James en Reem Kherici. Erg vermakelijk maar er wordt toch iets te weinig uitgehaald.

Hilarische originaliteit.


Geweldige naargeestig wereldbeeld, twee tot op het bot sarcastische negatieve siblings die bekvechten maar elkaar het minst verachten. Geweldig geschreven door Altman en haar chemie met Byington is echt electrifying. Die awkward line delivery van beiden is ook zo spot on. Ik heb het zelden zo effectief gezien. Timing is echt foutloos en het materiaal (of is dit geïmproviseerd?) wat ze krijgen slaat ook in als een bom.


Vooral dat gemompel en gekibbel zorgt voor veel lachsalvo's. Ik kreeg op een gegeven moment gewoon echt pijn in mijn buik van het lachen, erg hilarisch. Ook veel te veel momenten om aan te halen eigenlijk maar fatsoen zal je hier niet zien, ook al is het enorm ongepast JR en Colin zijn compromisloos. Kate Lyn Sheil komt ook even langs. Dat kan nooit kwaad.


Geschoten in zwart-wit (alleen daarom al een geweldige titel) en zo grainy als de pest. Zo lelijk als de nacht maar zorgt wel voor een troosteloosheid net als hun wereldbeeld. Ik zag wel schoonheid in die lelijkheid. Het einde vind ik dan de slagroom op de taart die zo past bij deze twee personages, hoe ze in het leven staan en hoe afhankelijk ze zijn van elkaar door hun wereldbeeld. Vond hun 'consumering' erg mooi. Film die nog wel kan groeienm geef The Color Wheel gevoelsmatig net wat te weinig.

Redelijke geimagination van de film uit 1982, mocht ook wel want ook die film stelt niet zoveel voor. Moet die films wel weer eens gaan herzien eigenlijk. Hoge productie waardes, ziet er allemaal toch redelijk gepolijst uit, sterk world design ook en duidelijk dat ze wat inspiratie geput hebben uit Conan de MMORPG en dat is een grote plus.

Momoa is een prima Conan maar heeft ook hetzelfde probleem als Schwarzenegger. Ziet er wel imposant uit maar mist toch wel een sterke screen presence, fijne cast (vooral Lang als villain) en een sterke character design en dito aankleding, helaas weet Nispel er alleen geen geheel van te maken. Tempo is niet zo sterk, ook voelt de film erg fragmentarisch aan en ook het script stelt niet al te veel voor. De ingrediënten zijn er, alleen mis je een capabele kok. Toch wat milder in mijn beoordeling omdat het er qua design toch wel alleraardigst uitziet.

Echt een film waar ik op voorbaat al kon zeggen dat het niks zou worden maar soms moet je wat voor de Mrs. over hebben.

Vervelend filmpje. Fisher is een onaangename verschijning, vooral erg lege ogen (Michael Myers anyone?) en als dat de film moet dragen, dan zit het al niet mee natuurlijk. Qua verhaal ook erg vervelend. Vervelende kortzichtige vrouwen met de inhoud van een Zeeuwse garnaal die ons doen geloven dat die vrouwen vooral de wereld bevolken. Behoorlijk romcom formulewerk, volledig by the numbers en heeft eigenlijk geen charme.

De film pretendeert snedigheid maar ook dat is totaal niet terug te vinden. De delivery van Fiher is genant, de grappen zijn slecht geschreven, ook erg weinig leuks gedaan (en het Kinsella universum leent zich hier toch prima voor). Niet erg veel leuks aan, al schijnt deze film bij veel huisvrouwen wel in de kast te staan, vlak naast Ja Zuster, Nee Zuster. Dat zegt genoeg lijkt mij.

Het blijft een interessant onderwerp. Een tragische gebeurtenis (lees overlijden) die de wereld van de gezinsleden totaal op zijn kop zetten. Totale destructiviteit die nooit meer hersteld zal worden. Vack en Bellisario hebben echt een magistrale chemie en zetten een wonderbaarlijke performance neer. Bellisario bevestigt wat ik al dacht na de vele shorts die ik met haar zag, wat een talent. Vack is ook niet minder dan indrukwekkend. Eindscene tussen Vack en Bellisario is goud waard. Erg mooi, ingetogen, emotioneel maar nooit sentimenteel. Subtiel in zijn eenvoud, groots in zijn thematiek.

Erg sterke epidemie film. Het is toch vooral Soderbergh's regie en cinematografie en de magistrale score van Cliff Martinez die het hart vormen van de film. Het epidemie concept kent een zeer originele uitwerking en valt niet in de cliché's die zijn spectaculaire counterparts bezitten.

Probleem blijft wel - en persoonlijk krijg ik hier echt grijze haren van - dat constant switchen naar verschillende personages en verhaallijnen. Als kijker heb i ker heel erg moeite mee die focus constant te verleggen, vooral als het geswitch zo sporadisch gebeurt.

Maar de voltrekking van de epidemie en de verschillende fases daarvan, zowel als het tot stand komen van een antivirus dan de drastische ontwikkeling die de beschaving doormaakt is heel interessant. Score van Martinez wordt ook constant dreigender en in combinatie met de cinematografie van Soderbergh voelt het ook allemaal heel dromerig en onwerkelijk aan.

Weer enorm genoten, het constant geswitch naar storylines ervaarde ik niet als storend door de cinematografie van Soderbergh ondersteund door de sublieme score van Martinez. Ook de verhaallijn van Damon was dan de moeite waard, enige verhaallijn die ook daadwerkelijk intens aanvoelde. Mooie scenes in dat segment.

Helemaal vergeten te stemmen.

Kon met de beelden overigens vrij weinig, ook met wat Malone te zeggen had. Vind het overigens ook iets te geforceerd arty farty maar wat heeft Malone een meeslepende, intrigerende en fragiele stem.

Goede film. Een corruptieschandaal bij de NYPD, ik heb al veel films deze thematiek zien behandelen maar Cop Land is toch wel één van de meest interessante. De grote troef is natuurlijk de all-star cast (Keitel, Liotta en De Niro) maar deze welgerespecteerde acteurs worden compleet naar huis gespeeld door Stallone, wat mij betreft één van de meest onderschatte acteurs in Hollywood. Ongelofelijk dat deze prestatie heb meer fout dan goed heeft gedaan trouwens. Fijn verhaaltje, die heerlijk voortkabbelt, en ondanks dat er niet zo veel gebeurde op momenten, wist de cast de aandacht meer dan vast te houden. de transformatie van het personage van Stallone is zeer sterk, en echt sterk geacteert, en als je dit soort kaliber acteurs naar huis speelt, dan kan je wel wat. Alleen jammer van die eind shootout, had wat mij betreft niet in slow-motion geschoten moeten worden.

Best wel een leuk genre dit buddy cop subgenre, Willis en Morgan vind ik ook wel erg genietbaar maar de uitwerking is helaas erg inspiratieloos. Ook de grappen zijn van matig tot slecht, met enkele leuke uitschieters. Van Smith mag je wel meer verwachten.

Het verzandt al snel in een Bad Boys achtig plot maar dan nog vervelender. Willis en Morgan redden nog een hoop, net als Pollak en Brody maar het mag allemaal niet baten. Dat illustreert eigenlijk perfect hoe slecht Cop Out eigenlijk wel niet is. Scott komt ook totaal niet uit de verf, terwijl ik toch altijd wel een zwak voor 'm heb. Cop Out faalt op elk punt en heeft het geluk dat het toch castleden heeft die toch het één en ander weten te verzachten.

Wat sneller overgestapt van Kiarostami's Iraanse oeuvre naar zijn Europese debuut maar kon het niet laten. Erg intrigerende film die zeer interessante thema's en discussies aanhaalt maar de 'waarheid' totaal in het midden laat. Shimell weeet als geen ander door zijn intrigerende stemgeluid de kijker te intrigeren en Binoche kan het zelfde met haar voorkomen.

De twist halverwege kwam onverwachts en kon er in het begin ook niet echt aan wennen of me daar overheen zetten maar net als Shimell en Binoche groeide ik mee met het concept. Erg sterk hoe dit de eerder aangehaaldet hema's zo versterkt. Het slot is dan een mooi slot stuk met mooifilmerij. Na het te laten bezinken is mijn waarderingtoch wel erg gegroeid. Lijkt me ook heel geschikt voor een herziening.

Niet mijn soort films dit soort animatie maar Coraline is toch wel een erg fijn filmpje.

Vooral het ontbreken van veel zang is een groot pluspunt, daar ergerde ik me echt kapot aan bij Corpse en Nightmare. Erg sfeervol filmpje waar het alternatieve universum echt werkelijk tot leven komt. Op momenten erg cute maar daarnaast ook een erg duister sfeertje. Ik zou er niet direct heengaan met een kind.

Fiennes die Coriolanus nog eens dunnetjes over doet. Prima film al vind ik het als film niet helemaal uit de verf komen. Het was dan niet de film die mij er toe zette om de film te kijken maar de meest veelbelovende actrice die de filmwereld op dit moment kent; Jessica Chastain. Helaas wordt La Chastain een beetje getemperd. Maar wat ze doet doet ze dan ook goed.

Het toneelstuk van Coriolanus en de moderne setting werkt dan wel wonderwel goed. Toch jammer dat het gevoel ontbreekt dat je naar een film aan het kijken bent. Over de hele film gezien sterk script en degelijke regie, helaas wil de film op momenten nog wel eens doordraven. Ik kan weer een Chastain van mijn lijstje weg strepen.

Superlatieven schieten tekort natuurlijk. Cronenberg die het werk van DeLillo aanpakt, Cronenberg een regisseur die ook als auteur meer dan zijn mannetje staat. Allemaal voorbodes voor een succes en dat wordt het dan ook. Zoals verwacht wordt dit dus het hoogtepunt van dit jaar. Ook toevallig wordt er een thema aangehaald die dit jaar bij veel films aanwezig lijkt te zijn.


DeLillo is perfect materiaal. De thematiek van Cosmopolis is interessant maar ook zijn dialogen zijn gemaakt voor een film als deze. Blij dat Cronenberg die overneemt. Abrupt, abstract en cryptisch en dat zorgt voor een zeer aangename surreële sfeer. Ook erg blij met de keuze dat Cronenberg veel open houdt en weinig voorkauwt. Zo haalt hij The Burning Man er min of meer uit en legt hij veel meer nadruk op de openbaring die voortkomt uit Packer's gesprek met Kinski. Ook zeer verrast hoe Cronenberg het gesprek tussen Packer en Melman naar beeld weet over te brengen. Echt een knap staaltje cinema. Maar elk conversatie, monologen en gedachtegang is intrigerend. Al zorgt de taal van DeLillo hier ook wel voor, al zullen juist veel hier afhaken. Cronenberg's keuze om veel toch te beperken tot de limo is ook een goede move geweest, hier krijg je toch een veel beklemmendere atmosfeer omdat Packer in zijn limo volledig afgesloten is van de "realiteit". Een typisch Cronenberg element. Zowel qua stilering als inhoud zeer constant en in de juiste vorm gepresenteerd.


De "key" in Cronenberg's verfilming van Cosmopolis zit 'm vooral in de mogelijkheid tot open interpretatie. Door fans van DeLillo wordt ie ervan beticht een te lichtelijke opvatting te hebben over het boek maar ik ben toch een tegenovergestelde mening toegedaan. Cronenberg snapt het al te goed maar snapt dat de doorgewinterde filmkijker niet bij de hand genomen wil worden, waar DeLillo dat wel doet. Cronenberg laat de subtiele cues er wel in en door Packer's gesprek met Kinski kan je niet stellen dat The Burning Man er uit is gelaten. De theorie dat Packer het "cyber capital" bewust heeft laten instorten is in deze vorm verre van uitgesloten.


Het einde met Giamatti is dan een prachtig slotstuk en ook alles wat ik ervan gehoopt had. Waar Cronenberg nog kiest voor een open eind, wat ook een betere beslissing is geweest. Geweldige cast ook, Pattinson is werkelijk breathtaking als Packer, hij benadert de essentie van zijn personage perfect. Dat geldt voor ieder castlid, één voor één subliem. Cinematografisch ook erg sterk en formidabel geregisseerd. Shore's muziek was ook onherkenbaar. Puik werk. Cronenberg weet veel scenes echt sterk naar beeld over te brengen en weet het qua vorm mystieker te maken, weinig uit te leggen en d.m.v. cues het aan de kijker over te laten. Hier gaan wel wat herzieningen overheen. Met de huidige economische toestand had Cronenberg geen betere timing kunnen hebben deze film te maken.

Aha, zo neuk je dus een auto


Als de critici verdeeld zijn en de doorsnee bioscoopganger het omschrijft als een enorme kutfilm is dat al reden genoeg om een hoog verwachtingspatroon te creëeren. Nee, voor de 'sympathieke' personages, samenhangendheid en conventionele dialogen hoef je niet bij The Counselor te zijn. Erg abstract, barokke ambigu dialogen, sureëel en visueel ook erg sterk. Behoort zonder twijfel tot de betere films van Scott.


Door de dialogen en setup van veel scenes heb je helemaal niet het idee naar een film te kijken die zich in een realistische omgeving plaats vindt. Een aaneenschakeling van sterke scenes, associatief, semi-filosofisch en erg sureëel. De setup en execution zit hier ook zo lekker in elkaar. Soms wat opzichtig maar altijd functioneel. Zie bijvoorbeeld het snuff film segment. Erg sterk.


De uitbarsting van The Counselor en de auto neukscene zijn toch op afstand mijn favorieten. Al hang je door de constructie en lading elke scene met volledige aandacht aan het scherm. Hele sterke film.

Vaughn en Favreau samen in een film, daar ben ik altijd wel voor te porren. Swingers was leuk en Made vond ik geweldig. Die heb ik inmiddels al twintig keer gezien. Al delen ze veel te weinig komische momenten.

Best wel vermakelijke humor maar zoals vaak bij mij, wel een beetje een hit or miss verhaal. Helaas vaker een miss dan een hit. Vaughn vertolkt weer een praatgraag personage maar jammer genoeg heeft hij niet zo veel leuks te zeggen als normaal. Favreau is dan wel weer leuk als childish en puberaal mannetje en kristen Bell en Malin Akerman zorgen toch wel voor wat visuele pracht. Beiden horen toch zeker in mijn hollywood top 10.

Leuk tussendoortje maar het mag van mij wel met wat meer edge en spunk. En dat opgeklopte sentiment mag ook wel een tikkeltje minder.

Zwaar overgeproduceerd en matig uitgewerkt.

Al is dit ook geen concept voor een high budget blockbuster flick en ook helemaal niet met een non-valeur als Favreau aan het roer. De cred die hij heeft opgebouwd met Iron Man is nu gelijk naar de filistijnen. Mooi, kan ie weer films met Vince Vaughn maken. Zo'n budget, zo'n concept, James Bond, Indiana Jones en Olivia Wilde in de gelederen, en dan kom je hiermee.

Script is echt enorm wankel en de eerste anderhalfuur is het maar gokken waar de film naartoe wilt want erg duidelijk is het niet. Erg rommelig, cinematografie van Libatique viel ook erg tegen, James en Indiana op de automatische piloot, veel last word death scenes maar gelukkig hebben we altijd Olivia Wilde nog. Al sinds the O.C. een zwak voor haar en ook bij dit wanprodukt maakt ze me nog aardig mild. Erg fijn dat ze eindelijk the next best thing in Hollywood is, alleen jammer dat ze zich moet verlagen tot dit soort meuk. En dan die Alien design, die was, zoals heel de film, ongeïnspireerd en futloos.

Groots concept, een zeer hoog budget, een stel A-listers in de cast en Cowboys & Aliens is het resultaat. Duidelijk dat Michael Bay erg ondergewaardeerd is. Het is niet zo makkelijk, dan neem ik het been van Megan Fox besmeurende Aliens en onderbroekenlol voor lief. Snel vergeten.

Don't pop a blood vessel, you little penis .


Neveldine en Taylor lijken toch wel the next best thing te worden in actiefilm land. Ik heb eigenlijk nooit naar deze films omgekeken totdat ik de visuele flair van Neveldine en Taylor zag in Gamer. Eindelijk weer wat actiefilm directors die een beetje de kant van Tony Scott op gaan. Waar Scott het vooral moet hebben van zijn kleurenfiltertjes daar strooien Neveldine en Taylor met hele leuke vondsten. Die google earth maps, die subs bij die Japanse gast en om het moment dat ze terugschakelen naar Statham zie je die subs nog faded staan, dat cunt op zijn voorhoofd etc. Gewoon erg leuke dingen. Humor is ook geweldig. Echt 80 minuten in een scheur gelegen. Neveldine en Taylor gooien zoveel leuke dingen in zo'n kort tijdsbestek, dat ik zelfs nu al niet eens alles meer weet.


Sowieso is Crank gewoon een gekke achtbaanrit, waar Neveldine en Taylor werkelijk schijt hebben aan de filmwetten. Wat een onzin verhaal, en wat is het leuk. Een heerlijke droge en bikkelharde Statham, toffe actie, rudeness ten top en een enorm sletterige Amy Smart. Die seksscene in Chinatown en die car blowjob mocht er ook wel wezen. Statham is op afstand de ultieme nieuwe actieheld, hij heeft eigenlijk alles. Zijn line delivery is ook werkelijk geniaal. Enorm goede actiefilm dit, behoorlijk verrassend goed trouwens. Ik ben enorm dankbaar voor Neveldine en Taylor.

Massive homo cunt!


Crank 2 maakt het allemaal nog erger dan i ndeel 1. Chev Chelios hoort zonder twijfel tot één van mijn favoriete filmcharacters en Statham is de actieheld bij uitstek. Met hem zitten we wel weer geramd de komende vijftien jaar.


Hij komt weer lekker venijnig uit de hoek. Ook weer wat erg leuke vondsten, weer hilarische situaties, nog meer vuilbekkerij dan in het eerste deel en na het Chinatown debacle komen Neveldine en Taylor nu met een geweldige seksscene bij die racetrack, en gecensored nog wel. Was dit nou een 'echte' seksscene of was dit weer een leuk trucje van Neveldine en Taylor om die indrukking te wekken. Zo ja, dan wel veel respect, vooral voor Smart. Lekker vrouwonvriendelijkheid, eigenlijk is Crank onvriendelijk tegen alles en iedereen. Ik zag dit deel trouwens weer die op die racetrack die ook al die tip gaf om neussprays aan te schaffen in deel 1. Hij doet me erg denken aan die zanger van Linkin Park, weet iemand of hij dat was? Humor blijft ook zo geweldig, lekker flauw ook.


Voor de rest gewoon weer een heerlijke over the top actiefestijn. Het is allemaal wel veel van hetzelfde dan deel 1 maar dit smaakt gewoon naar meer. Dit soort films zie je dezerdagen te weinig. Visueel onderhoudend, leuke vondsten, veel over the topness en heerlijk actie. Crank is echt een geniale reeks, erg toffe film weer.

Flinke tegenvaller.

Die epidemic horror flicks kan ik op zich best waarderen maar de fout die veel van dit soort films maken is om met die onzinnige U.S. Army intervention te komen. dat killt dit soort films altijd. Film begon visueel best aardig maar naarmate de film vordert wordt het steeds slechter. Verhaaltje is best aardig maar Eisner weet dit gewoon niet lang boeiend te houden. Na een slordige drie kwartier had ik het wel gezien. En dan die cast, die was natuurlijk ook erg dramatisch. Schrikeffecten zijn er niet (al waren er wel pogingen toe) en het gore gehalte was werkelijk bedroevend. Sfeer is er ook amper te vinden. Wat hou je dan over? Vrij weinig. Nee, vervelende horrorfilm, en er zijn vele betere counterparts.

Meer dan aardige romcom en best wel verrassend leuk. Helaas ontspoort het wel op het eind aangezien het belerende moralistische twistje een compulsory is binnen het genre. Gelukkig hebben we een erg fijne cast en een film die anderhalf uur gewoon erg leuk blijft. Aardige humor, leuke scenes, sympathieke cast en de film heeft gewoon een ziel. Niet onbelangrijk.

Vooral erg fijne scenes tussen Gosling en Stone, behoorlijk wat chemie en die scenes samen zijn dan erg geloofwaardig en adorable. Moore is zelfs in een rol die niet bijster bijzonder is best impressive en Carrell vind ik zo op zijn best. Iets getemperd, niet te schreeuwerig. Leuk, spontaan, sympathiek. Erg vermakelijk, alleen jammer van het moralistische geëmmer op het eind.

Echt mijn soort film dit. Erg fijne nouvelle vague, mooi eerbetoon aan misschien wel één van de grootste kunstenaars die de cinema ooit gekent heeft; Jean-Luc Godard. Deed mij op momenten zelfs denken aan de in mijn ogen grootste regisseur ooit; Russ Meyer. Deed mij erg veel denken aan mijn favoriete werk van hem, Lorna.

Er gebeurt niet heel veel, voor het verhaal moet je Crepuscule niet kijken. De kracht zit 'm gewoon in het op deh uid zitten van een persoon, het meemaken van helemaal niet bijzondere dagelijkse beslommeringen maar het voelt allemaal zo intiem aan. Ook het gebruik van het vrouwelijk lichaam vind ik in dit soort films erg belangrijk, wat ook Meyer en Godard in een mindere mate ook besefte. Niets is meer kunst dan het vrouwelijk lichaam, mits goed geconstrueerd natuurlijk.

Muziek is een hit or miss, niks ten nadele van Bastien want vind zijn muziek vaak wel erg goed. Soms net de verkeerde keuzes qua jazz, maar ook op momenten dat het prima werkt. Cinematografisch prachtig, sterke kadrering en op momenten ook erg mooie shots. Dat in combinatie met zwart/wit beelden is erg subliem. Onbedoeld een mooie ode aan Meyer's Lorna. Amsterdam is erg sfeervol, de sfeer verandert van sereen naar onheilspellend, erg sterk gedaan. Alleen slaan ze de plank soms mis met hoe het personage van Benner doordraait, dat sloeg soms wel door naar het cartooneske. Voor de rest een prima film met een uitmuntende Nellie Benner. Aangenaam verrast door haar mimiek, uitstraling en lichaam. De lichte beeldruis maakt het allemaal nog veel sfeervoller.

Ik schijn hiermee gelijk het beste werk gezien te hebben van Nieuwenhuijs en Seyferth. Al kijk ik wel uit om meer te zien van hun. Sterke film dit, en echt een film die ik koester, echt een filmpje voor mij. Toch fijn dat er wel degelijk echte cinéasten in Nederland rondlopen.

Vervelend thrilletje. Scott-Thomas zie ik heel graag maar ook zij kan hier maar weinig uitrichten en Sagnier is haar overacting self. Vooral een heel onsamenhangend script met heel veel ongeloofwaardige twists. In een dergelijke thriller eis ik toch wel een zeer kundig geconstrueerd structuur.

Spanningsopbouw laat te wensen over, in de vorm dat ie bijna nihil is. Geen beklijvend kat- en muisspel tussen Thomas en Sagnier, ook het spanningsveld tussen de twee is niet voelbaar en ook de moord zelf is erg knullig uitgevoerd. De Palma deed dit jaar al net iets meer met zijn remake, maar struikelt ook. Concept is daardoor iets te clichematig, vlak en ongeïnspireerd.