Opinions

Nog altijd lekker maf en edgy

En daar ben ik blij om, want ik had er m'n twijfels over. Grappige characters (het werd zelfs als een satire gezien door één van de acteurs, al ben ik er niet bekend mee waar hij precies op doelde) en dito martelingen. Een soort verkapte sm dungeon, dat theater.

Leuk uitgangspunt, compleet belachelijk en juist daar komt die lol weer uit voort. Naakt en sadistisch, goedkoop en knullig. Alles is weer in orde voor deze Troma release. Wanneer stellen ze me eens teleur?

Cold cock sandwich... het moet niet gekker worden. Of toch wel? Lees het hier !!

Tegenvallende herziening.

Waar ik 'm eerst nog erg leuk vond, kan deze Incredibles uit de (toch altijd vermakelijke) Pixar stal me bij herziening nu niet meer zo bekoren. Het weet, dankzij enkele leuke grapjes en een paar toffe actiemomenten, zichzelf nog te redden van de ondergang... maar echt goed is het allemaal niet.

Vooral de hele stijl is spuuglelijk, ontzettend kaal (glad met weinig details) en een totaal fantasieloos design. Geen écht leuke vondsten, daarnaast zijn de pesonages behoorlijk mediocre. Dash is best tof, maar de rest (met als toppunt de badguy) is erg standaard.

The Incredibles speelt op een jammerlijk saaie wijze met de clichés, waar ik eigenlijk had gehoopt dat zoiets de film nog wat kon redden. Echter zijn er nog wel een aantal leuke momenten te bespeuren, maar dat blijken behoorlijke zeldzame stukjes in een toch bijna 2uur durend werkje.

Ik gaf een keer geen fuck om de effecten en kon dus lekker genieten van de overdosis aan actie op geweldig gekozen locaties. Paar prachtig geschoten stukken, waaronder het fantastische einde in het pretpark en de helicopter shots van de geïnfecteerde.

Enorm hoog tempo, lekkere soundtrack en tsja... het had zich met de aller grootste trash kunnen bemoeien als het wat betere effecten had. Maar goed, dat is wel erg veel gevraagd voor zo'n projectje dat zich eens een grotere opzet aanmeet.

Leuke ideeën ook, rennende zombies en het gebruik van wapens...het zou nog vele malen worden overgedaan. Review voor deze Italianse vuilnisbak vol fun.

John Cassavetes speelt een nogal tastgrage dokter (serieus, hij zit aan iedereen; inclusief dochter, vrouwelijke collega's, patiënten...) in een, door progressieve rock gevulde, zaad-invasion. Knotsgek, onlogisch verhaal, maar het hangt visueel allemaal piekfijn in elkaar met enkele geweldige shots (onder de rolstoel !!) en een lekker onheilspellend sfeertje, in stand gehouden door zeer vakkundig alles zo lang mogelijk buiten beeld te houden, zonder dat het afbreuk doet aan de hysterie en gewelddadigheid van de moorden. Einde is wat dat betreft de nietsontzienende kers op de cult-taart. Prachtige, dikverdiende oppoetsbeurt gekregen van Vinegar Syndrome.

Mijn eerste indiana jones film.
Als neutrale actie liefhebber vind ik dit laatste deel best geslaagd, leuke actie en prachtige decors, genoeg om tevrede te kunnen zijn.

Slechts het einde zit me een beetje tegen, zo'n verhaaltje met aliens was helemaal niet nodig geweest, totaal misplaatst en makkelijk bedacht.

Zo'n happy ending met een bruiloft is al helemaal om te kotsen zo vrolijk, bah.

Maar overal is het best een goede film, 3*

Die scenes in de toekomst Dat kon echt niet. De rest is overigens niet veel beter, al blijven dit soort bodysnatcher-ish verhaaltjes wel fijn. Er is ook niet heel veel voor nodig om dat in goede banen te leiden, maar Wexler maakt er toch een slaapverwekkend, nietszeggend prulwerkje van. Non-actie met een boel non-acteurs (Lochlyn Munro is meestal een pijnlijk geval). Veel crappy CGI (dat brandende huis is een kunstwerkje....), maar verder is er op dat vlak weinig te beleven. Blijft allemaal erg kleinschalig.

Rommelig verhaal? Heerlijk! Perfect ondergeschikt gemaakt om z'n doel te bereiken. Opnieuw een sfeer om gek van te worden, ge-wel-dig. Blauw rood.. alles gloeit weer. Gooi er wat mensen in om een reden te hebben om alles te ontdekken, en je zit weer 90 minuten goed met Argento's visie. Althans, ik zit wel goed. Begint toch één van m'n favoriete regisseurs te worden.

Dijk van een soundtrack, geweldige sfeer, toffe kills.. maar toch met alles gewoon wat minder dan z'n Suspiria en ook minder dan Phenomena. Ondanks dat blijft het allemaal staan als een huis en is het op zichzelf staand gewoon een fantastische film die alles biedt wat ik zoek. Op naar de volgende Argento!

Tony's Cinema Trash: Inferno (1980) - tonypulp.blogspot.com

Kunstwerkje.

Niet verwacht, maar in Ink heb ik eindelijk weer een top10 kandidaat gevonden. Audiovisueel absoluut 1 van de mooiste films die ik gezien heb, zo'n eigen stijl creeëren, die perfect uitvoeren, de exacte balans vinden tussen alle aspecten, met zo'n klein budget.. fantastisch.

De stijl van de film is het best te omschrijven als duister, vrij kleurloos 'gemaakt', wat ook de scéne in het bos zo mooi maakt tussendoor, verder een erg dikke sfeer die perfect de juiste emotie weet over te brengen. Dit komt vooral door de combinatie van beeld en geluid, de muziek in Ink is namelijk briljant. Zelden heb ik het als zo'n opvallende toegevoegde waarde ervaren.

Daarnaast is de montage ook ontzettend hoogstaand, sommige scénes zijn zo verschikkelijk mooi door de juiste combinatie van beelden op de juiste momenten, dat het haast eng wordt hoe erg deze film tegen perfectie aan zit. Het hele stuk in het ziekenhuis is voor mij het absolute hoogtepunt, wát een visueel orgasme.

Ondanks het extreem lage budget, heeft de film er nergens onder te lijden. Visueel (zoals al vaak erkend) verbluffend mooi, acteerwerk van voldoende niveau en een prachtig verhaal en emoties die gedragen wordt door de muziek. Het verhaal is inderdaad wel wat rommelig, maar voor mij op de juiste manier. Het maakt het nog interessanter om Ink nog een 2e en 3e keer te bekijken.

Ik zal zeker de DVD in huis halen, zo'n onverwachts pareltje mag ik niet missen in m'n verzameling. 5 dikke sterren.

Herzien en blijft een machtig genre bending werkje van West. Balanceert op een moeilijke grens van grappig (personages erg witty, quirky, authentiek) en bloedstollend spannend (geduldig, more is less). Na The House of the Devil (2009) is dit zijn beste werk. Pijnlijk ondergewaardeerd, maar zal ongetwijfeld een film zijn waar men later -met vernieuwd perspectief- met meer waardering op terugkijkt.

Dat ik het niet zo op de films van Wan heb, wist ik al. Waarom? Die reden was me ontglipt, maar met Insidious brandmerkt hij bij mij opnieuw enkele negatieve woorden. Ik weet het weer..

Het begint nog vrij aardig met dat zwevende shot door het huis en de luidruchtig wordende strijken van de viool. Wat hij daarna echter op me af vuurt, maakt me immuun voor alle potentiële spanning. Een beetje zoals Romero dat opdroeg aan Savini in de originele Dawn of the Dead, ''maak de kijker immuun voor het geweld door een flinke overdaad''. Nou Wan, dat doe je prima, maar of jij die bedoeling had..? lijkt me sterk!

Vakkundig om zeep helpen, noem ik dat. Want het ontaard echt in een mengelmoes van clichés, reeds eerder vertoonde set-ups en diverse goedkope scares. Je moet echt met iets beters komen om mij nog te verrassen, zeker wanneer je zo pretentieus op de 'spannende' toer probeert te gaan. Is het zo triest gesteld met Hollywood, dat de mensen hier om staan te springen? *Heb ik met m'n ogen dicht gekeken* Nee, ik heb alles goed bekeken en ben daardoor met stomheid geslagen.

Deze nieuwe hype, waar ik meestal wel het één en ander aan begrijp, is overroepen. Misschien ben ik wel wat verwend gisteren, door een écht goede regisseur zoals West. Want in tegenstelling tot Wan, neemt hij wel wat moeite om iets neer te zetten en maakt hij geen soep met 1000 ingrediënten. Want misschien smaken ze los wel heel lekker, maar samen.... Zeker richting het einde raakt Wan het spoor bijster, wanneer hij een ge-wel-dig sfeervol neergezette duistere wereld betreed en daar vervolgens ZO clichématig mee omspringt, dat het gewoon schandalig is.

Maar wat wil je, met je typische american family, waar de vader op het punt komt dat hij de verhalen over z'n zoon te ver vind gaan, om vervolgens één scene te besteden aan zijn omkeerproces en dan alsnog verder te gaan met het plan. What the fuck? Dat gooi je toch gewoon weg, voegt alleen een minuut durend segment vol vals sentiment toe. En nu ik toch dat moment van de ghostbusters erbij haal, als je al op het puntje van je stoel terecht was gekomen, duwt Wan je weer terug in een comfortabele houding wanneer het ineens een stuk luchtigheid nodig heeft volgens deze meneer, waarom?

Voorspelbaar van begin tot het einde, en dat terwijl ik juist het tegenovergestelde had gehoopt. Ik proef El Orfanato, ik proef PA, ik proef een beetje Drag me to Hell en een overdreven vleug Aziatische gespook.... maar al die titels staan los wél als een huis en Insidious is los zand. Bah!

James Wan heeft een prachtige geldboom en harkt, geniepig lachend, alle dollars op een hoop. Hoe kan ik er drie keer op rij mee wegkomen? Zal hij denken.. En ik dacht een uur en drie kwartier lang met hem mee. Want ja, hoe kan dat eigenlijk? Wie kijkt dit, en waarom?

Ik ben verre van een fan, maar erken zijn uitstekende gevoel voor 'ruimte' (en mise-en-scene). Zelden zie je het zó puntgaaf uitgedacht als hier (toegegeven: het is nóg beter in het eerste deel en in The Conjuring). Prachtig uitgedachte aankleding, stijlvol belicht en bijna té perfectionistisch geschoten. Het probleem schuilt zich echter in de vertrouwdheid van Wan's beperkte ideeënwereldje. Clichés kun je niet vermijden, maar ze blind omarmen vind ik een ander uiterste en zeer kwalijk. Het zó vaak durven herhalen, is nog erger. En de ballen hebben om het als een serieuze film te verkopen... Aaai. Nog geen minuut in de film en je krijgt de eerste There's something in the house al om je oren geslagen.

Probleem ligt hem vooral in het script en de pacing van het verhaal. Wan vind ik al geen man van de 'dosering', maar de haast die hier bij komt kijken slaat werkelijk alles. Hoe kun je vandaag de dag nog aan komen kakken met een vrouw in een maagdelijk witte jurk die langs waait? Hoe haal je het in je hoofd om je publiek weer murw te slaan met de bekende babyfoon, kinderliedjes en krakende deuren? Het dient allemaal een groter geheel, maar die is nauwelijks te verteren door de verschrikkelijke hoeveelheid. Mijn voornaamste kritiek bij het eerste deel is ook hier weer van kracht: neem nou eens de tijd.

Soundtrack is ook een voorspelbare aanslag op m'n trommelvlies. En nu ben ik mezelf aan het vervelen met al het gezeik. Vond het (denk ik) gewoon niet zo heel goed

Armoedig. Evenals de andere delen. Meest goedkope vorm van (horror)filmmaken dit. Van het uitgekauwde, verscheurde gezin tot aan het bombastische sounddesign. Het is allemaal tergend voorspelbaar formulewerk. Iedere sequentie staat volledig(!!) in het teken van een jumpscare. Het meest verwerpelijke en oudste trucje uit de horrordoos. Een film puur en alleen rondom zulke momenten bouwen móet wel aanslaan bij het grote publiek. Wie echter een gedoseerde, sfeervolle thrill verwacht..

Paar keer hard boe roepen en hopen dat men schrikt. Heeft helemaal niks met 'goed' filmmaken te maken. Het ongeduld waarmee het ook wordt gedaan, is schrijnend. Ondanks dat dit onder de big budget valt, is dit zo goedkoop als ze komen. Oh, en Lin Shaye die een geest 'bitch' noemt Ineens besluit het pulp te worden. Dat leek me wat aan de late kant.. Om nog maar te zwijgen over het zoveelste crinchy optreden van die twee ghostbusters nerds. Zucht...

Lekker Seagal werkje.

Had 'm al eens gezien kwam ik halverwegen achter, maargoed. Voor het grootste gedeelte geen actie, wel een iets leuker plot dan de meeste Seagal films, dus dat vult het gaatje voldoende in.

Hij acteerd best leuk hier, z'n japans klinkt meer dan prima en het wordt sowieso allemaal lekker vlot gebracht. Zoals je het noemt een hap-slik-weg, een typisch tussendoortje waar je niet over na hoeft te denken en gewoon 90minuten rustig naar zit te kijken. Meer verwacht ik ook niet, meer hoeft het ook niet te doen.

Aan het einde gaat hij gelukkig nog wel even los, altijd tof om die baas aan het werk te zien . Nog veel dvd's van hem liggen, ik heb er echt weer zin in, op naar de volgende.

In 3 keer moeten kijken, duurt allemaal wat lang en daarvoor is het grootste gedeelte gewoonweg niet boeiend genoeg voor. Bij de derde keer dat ik de DVD erin stopte was ik eigenlijk al klaar om de film volledig de grond in te boren, maar je mag nooit te vroeg oordelen. Want uiteindelijk is het allemaal zo slecht nog niet, het laatste half uur ongeveer maakt een hoop goed.

Het hoofdpersonage doet me vrij weinig. Vooral omdat je slechts 1 kant van hem te zien krijgt, de hele film lang, enkel z'n goede eigenschappen. Elk mens kent goede en slechte kanten, die moeten dan ook getoond worden. Z'n relaties met mensen zijn het beste in deze film, terwijl het duidelijk een boodschap probeerd over te brengen (meerderen, één ervan is:) dat relaties niet enkel tussen mensen kan bestaan. Dat word op momenten vrij duidelijk gemaakt, maar de keuze is makkelijk gemaakt mocht je tussen natuur/mens kiezen, voor mij althans. Het standpunt van jezelf binden met de natuur word daardoor niet erg versterkt, vooral omdat het met mensen mooier blijft. Daardoor word ook z'n beslissing om in z'n eentje naar Alaska te gaan een stuk minder begrijpelijk. Volhardend, dat is 'ie wel.

Het is allemaal leuk en aardig die goed bedoelde lessen in mens/natuur en maatschappij kritiek, maar het ligt er zoals haast altijd wat dik erbovenop. Het stuk met Ron vond ik het mooist. In korte tijd toch iets los weten te krijgen wat in de rest van de film niet tot nauwelijks lukt is toch best knap. De mooie beelden zijn vollop aanwezig maar ook dit deed me vrij weinig.

Het einde is best oke. Het had alleen een stuk harder gemogen, emotioneel werd het nergens omdat er in de rest van de film voor mijn gevoel niet een goede basis werd gelegd voor een traan bij zo'n 'tragische dood'.

Al met al zeker niet slecht, wel begrijpelijk waarom het bij de massa zo goed scored. Maar het mist op bepaalde vlakken aan impact en ook de speelduur is te lang in verhouding met hetgeen wat ook daadwerkelijk interessant is aan Into the Wild.

3.5*

Owja, wat is die Kristen Stewart toch ook een lelijk kind zeg..

Zou erkent moeten worden als één van de beste slashers ooit. Wat wordt de supermarkt ongekend sfeervol neergezet! Dit is zo'n filmpje die werkelijk álles belichaamt wat dit genre zo mooi maakt. Innovatief met een klein budget (doordacht geschoten) en blaast zichzelf compleet op wanneer het creatief met gore moet worden. Hoewel op de valreep, voelt Intruder 100% jaren 80 aan met aankleding en dito soundtrack. Flawless build-up en een bodycount waar je tevreden mee kunt zijn. Komt met gemak in m'n top3 favoriete slashers ooit (klassiek en modern) en is daarbij de beste keuze van Mr. Horror geweest tot noch toe.

Grappig. Niet Hooper's beste werk, maar wel erg charmant. Goedkoop decor en cheesy rubber suits voor de aliens, maar júist die elementen maken het de moeite waard. Moet Lifeforce nog zien, maar het uitstapje naar sciencefiction lijkt me voor hem just for fun. Een beetje afwisseling kan ook geen kwaad. Wel erg beroerd geacteerd trouwens, maar het past wel in het verdere plaatje. Onschuldige, jeugdige invasion / body-snatcher film.

Die hond ja, klasse. Helaas één van de weinige uitschieters in het tweede gedeelte van de film. Ik vind Kaufman absoluut niet de geschikte man voor dit geweldige concept. Had hier héél graag Cronenberg aan het werk willen zien. Zijn body horror films komen veel beter uit de verf. Neemt niet weg dat deze klassieker wel aardig ver onder de huid weet te kruipen, met vlagen althans.

Wat is Leonard Nimoy trouwens verschrikkelijk zeg. Gelukkig zakt de rest niet zo ver door het ijs. Sutherland is wat stoffig, maar dat past er vaak wel bij. Zeker in de eerste helft is de kalmte en mysterie ondraaglijk. Het gevoel dat er iets(...) anders blijkt, van de ene op de andere dag, is iets dat onder de huid gaat zitten. Jammer dat het soms wat ontspoort. Zeker richting het einde waarin het ene lawaaierige (bijna) orkestrale gejank na het andere op je af wordt geblazen. Hoe bedoel je ongepaste soundtrack? Hou het klein, dan komt het goed.

Geestig. Veel minder een horrorfilm / horrorfiguur dan Whale met Frankenstein liet zien, maar wel duidelijk een film waar hij zichtbaar met veel plezier zijn trucages showt. Ook hier wordt het vaak wat melig, wat weer wegneemt van de kracht en kwade intenties van Rains. Dit is wel één van de redenen waarom ik zelden pre 60's horror keek. Vind de tone of voice zelden bij de inhoud passen. Maar that's just me. Verder uitstekende rollen, behalve die van O'Connor. Die was in Bride of Frankenstein ook al verschrikkelijk.

Te droog voor mij. Wil Dracula's Daughter (1936) nog wel een kans geven, maar gezien de score is Hillyer er één die ik snel daarna weer laat schieten. Film moet het inderdaad hebben van het spel tussen Karloff en Lugosi, als je daar (zoals ik) geen gevoel bij hebt, dan is het een gortdroge wetenschappelijke oldie met weinig karakter. De ontwikkeling van Karloff zou dé drijfveer van de film moeten zijn, maar vind ik nergens dreigend genoeg uitgewerkt. Gemiste kans.

Pulp? Was 't maar zo Filmkriebel beschreef het al goed. Het is meer een soort satire en dan in een sciencefiction jasje.

Verder vooral eens met Dutchtuga's recensie.

Begrijp me niet verkeerd, Iron Sky is erg vermakelijk en het begin is briljant. Ook een paar zeer behoorlijke designs gezien richting het einde. Production value ligt best hoog (budget van ruim 7 miljoen), maar daar ligt ook meteen de angst om een stapje verder te zetten. 'Comfort zone' problemen.

Pijnlijk droevige poging van Heydon. Compleet incompetente regisseur die het über simpele zwangere-vrouw-in-een-nieuw-huis gegeven gewoon niet lekker van de grond krijgt. En dat terwijl het toch een ''subgenre'' is waar genoeg degelijke/goede voorbeelden in te vinden zijn. Liever goed gejat dan slecht bedacht, zou je zeggen. Slecht gejat is in ieder geval niet de manier. Buiten de duffe look & feel van de film valt vooral het waardeloze script op, volledig gestript van enige logica en zowel Crew als Brody (beide met ervaring, ook binnen het genre) zakken ermee door de ondergrens.

Prima Kenton. Dat is goed nieuws, want ik blijf op deze manier benieuwd naar zijn House of Dracula en House of Frankenstein. Dit terwijl ik door The Mummy en The Invisible Ray vandaag een beetje werd afgestompt door 30's (en eigenlijk daarmee meteen) 40's horrorwerk. Fijne pulp. Dat er aan de acteerprestaties en het verhaaltje wat haken en ogen zitten, maakt het juist genietbaar. Laughton als Dr. Moreau is spot on en de vele exotische sets maken het, ondanks het stille karakter, een levendige film.

Achtbaanritje

Het verhaal heeft potentie om meer op te leveren dan een standaard popcorn flick, maar het is en blijft typisch 'bay' om je voor te schotelen met slechts een hoop actie. Maar dat weet je van te voren.

Het maakt mij ook helemaal niets uit verder, je kijkt een bay film wanneer je actie wilt zien en niet voor een sterk uitgewerkt (volledig benut) verhaal. Dat krijg je dus ook zeker in 'The island'. Genoeg actie om geen enkel moment te vervelen in de ruim 2uur speelduur. Helaas ziet het er niet altijd even mooi uit, een behoorlijk lelijk en misplaatst moment was wel die scene op het vliegende ...voertuig. Zag er niet gewoon niet uit.

Verder staat het einde me echt niet aan, wat een tergend slappe bedoeling is dat. Veel te lang uitgerekt, het had beter en eerder kunnen aflopen dan nu het geval is. Waar ik me verder aan ergerde waren die typische bay momenten waarop hij leuk met z'n camera 360graden draait, of misplaatste maar vooral doelloze slow-motion momenten, laat dat toch gewoon achterwegen zeg..

Maar aan de andere kant heb je dan weer Scarlett Johansson, alle ergenissen gaan verloren wanneer zij weer in het beeld verschijnt. De rest van de cast vond ik vooral middelmatig.

Al met al is het een zeer vermakelijk filmpje gebleken die typerend is voor de regiseur maar dat doet er niet toe, het is vermakelijk en meer verwacht ik er niet van. Ondanks de vele minpunten weet het me toch genoeg te doen om het gewoon op een kleine 3.5* te houden.

Flauwe meta-komedie, waarin zelf-refererende humor de kar moet trekken. Maar hoe hard Wilson, Hemsworth en Devine het ook proberen; het benoemen van genrecliches an sich is geen grap. Dat deed Strauss-Schulson uiteraard met Final Girls ook, maar die voelde een stuk speelser aan. Al kan dat uiteraard ook liggen aan de persoonlijk voorkeur qua genre.

Vreselijk...leuk.

Eerste 'Mattei' die ik heb gezien, blijkbaar heeft de man véél van dit soort smakeloze/slechte werkjes op z'n naam staan. Ben dan ook wel benieuwd naar meer geworden. De scooby doo taferelen gemixt met de afschuwelijke acteerprestaties en prima sfeer maken voor een best kijkbaar werkje.

Het verhaal slaat nergens op, de personages zijn echt (maar dan ook écht) heeeeeel dom. Maar dat maakt het alleen maar lekkerder. De zombies zijn wisselvallig, van best tof tot bedroevend 'man-met-een-masker' slecht. Maar toch altijd zeer vermakelijk en vooral het uitstekende sfeertje houdt de boel omhoog.

Speelduur vind ik wel te lang voor dit soort films, vaak is het leuke er wel vanaf wanneer het eerste uur voorbij is. Het heeft gewoonweg niet de middelen om het 90minuten lang even interessant te houden. Wisselvallig tempo en wisselend qua entertainment waarde. Maar toch altijd op z'n minst 'goed te doen'.

Leuk tussendoortje, alles is er ontzettend slecht aan en dat is precies wat je moet/mag verwachten. 3*

Sfeervolle film die het juist moet hebben van z'n verhaal, verre van een standaard J-horror (al zou ik dat genre zeker niet als eerste -laat staan enige- aanduiding willen gebruiken in dit geval). Boeiende vertelling van een gedachtenlezende vrijwilliger die in de nasleep van de Kobe aardbeving hulpt probeert te bieden. Waarna ze in aanraking komt met een jonge dame die een multiple personality disorder heeft. Wat volgt is een zeer degelijk geschoten film, die dankzij z'n digitale look vooral in de wat schemerige/donkerdere scenes goed uit de verf komt. Het bovennatuurlijke karakter van de film rechtvaardigd de genre-aanduiding enigszins, maar een mystery/thriller zou de lading grotendeels beter dekken.

Relatief laag misschien, maar in vergelijking met genre-genoten staat het precies waar het moet staan. Degelijk filmpje met een fijne look, maar mist de nodige stootkracht (zeker richting het einde) om het cliché verloop te rechtvaardigen. Een handje vol puike (slijmerige) effecten redden een boel, maar verbloemen het gemis van een échte grand finale niet. Een wat groter creatuur had het cijfer zo 0,5 omhoog kunnen werken. Beloftevol werkje, maar ook nu weer een regisseur waar weinig van gekomen is.

Strakke pulp. Toch apart dat men deze film zo serieus neemt (en dus belachelijk vindt). Als de vorm serieus is, hoeft de inhoud dat nog niet te zijn. Om die reden extra genietbaar. Gave setting vooral, lekkere old school suburbs vibe. Poogt ook niet teveel sensatie te zoeken d.m.v goedkope scares, vond het allemaal vrij ingetogen. Richt zich vooral op een luchtige, jeugdige vibe met een dikke geluidsband eronder geknald. Lekker pretentieloos wegbrommen geblazen. Geweldige manier van eindigen ook!

Rene Perez... een hetero DeCoteau. Waar ik bij Playing with Dolls: Havoc (2017) nog aangaf het ''steeds leuker begon te vinden'', slaat hij hier het plankie weer mis. Stormi Maya (ook te zien in het derde Playing with Dolls deel) mag weer -met borst(en) vooruit- verloren ronddwarrelen in deze hopeloze productie. Perez heeft een fantastisch grotesque clown tot z'n beschikking, maar de film heeft zwaar te lijden onder het gebrek aan actie. De schaarse momenten dat de clown wel wat onderneemt, is dat verre van dorstlessend voor de slasher / gore liefhebber. Hoge irritatie-factor ook en dat is killing voor dit type troep. Leuk dat dit op DVD wordt uitgebracht hier in NL (en in de 2 voor €10 bij Boekenvoordeel doet de 'miskoop' ook geen pijn), maar aan het einde van de dag is er ergens weer een verdienstelijke indie-film overgeslagen voor.... dit.

Larry Cohen's zuigelingen-moordfestijn is allesbehalve goedkope schlock. Het is geen The Suckling (1990) waarin de meest grotesque effecten de kar moeten trekken (ook leuk, 4*), maar juist een allround interessante film. Met karakteristieke (cult)acteurs zoals John P. Ryan met z'n uitpuilende ogen, klassieke suspensevolle soundtrack van Bernard Herrmann, een overtuigend verhaal dat in meerdere genres z'n gewenste effect heeft en bovendien teasend genoeg omspringt met z'n (creature-)effecten.

Prima transfer op de Scream Factory release (trilogy).