Opinions

Dit soort films kan altijd wel rekenen op hoge beoordelingen, maar ik kan daar toch niet helemaal in meegaan. Het begon veelbelovend, eigenlijk zit je meteen in de film (vond 'm eigenlijk direct behoorlijk Frans, terwijl het Canadees bleek te zijn, maar dit terzijde), alleen gaat het heel lang (eigenlijk nooit echt) ergens heen.

Om te beginnen komen we voor een film die vooral draait om één persoon maar bar weinig van hem te weten. Wat zien we nu helemaal van Zac, afgezien van een door zijn moeder toebedeelde gave, zijn geboortedatum, dat hij regelmatig aan een inhalator lurkt, en een wat eigenzinnige stijl?

Ook de ontwikkeling van zijn homoseksualiteit, waar het toch vooral om draait, wordt vaag gehouden, en is voor de kijker regelmatig gissen. Aan de ene kant natuurlijk fijn dat er geen stereotype nicht van is gemaakt, aan de andere kant hadden we best wat meer seksuele ontwikkeling mogen zien dan één keer masturberen bij een boekje, en wat vrijages, die nota bene met een meisje waren.

De weergave van de tijdsgeest (met natuurlijk de bijna obligate soundtrack) valt te prijzen, net als dat het audiovisueel erg verzorgd en creatief is, maar voor een film die zo rijk is aan potentieel vond ik de dingen maar matig bij elkaar komen. Bijvoorbeeld de beslommeringen van een verslaafde broer die ik nooit helemaal kon plaatsen in het geheel. Helemaal zwakjes waren de laatste seconden, waarin ons wordt meegedeeld dat de vader uiteindelijk zijn geaardheid geaccepteerd heeft. Euh, oke, leuk, maar dat voelde behoorlijk afgeraffeld en loos aan.

3,5*, maar wel een heel kleine.

Mijn eerste film van het nieuwe jaar, zoals altijd een film die ik normaal niet snel zou kijken, is dit jaar met recht een out-of-comfortzone film te noemen. Het is de eerste (oude) western die ik ooit heb gekeken.

Altijd tegenaan gehikt door de lengte en door (de verwachting van) langdradigheid. En dat bleek inderdaad goed ingeschat. Een film die er echt prachtig uitziet, enorm ambitieus en groots is van opzet en qua beeld en geluid echt heel sterk is, maar die qua verhaal toch wel enig doorbijten vereist. Zeker als je, zoals ik, nogal moeite hebt met het herkennen van gezichten en personages en houdt van een beetje tempo en vlotte dialogen. Ik was toch wel redelijk vaak het spoor bijster wat er nou eigenlijk aan de hand was, en vond het soms erg lang aanslepen, hoewel het tegen het einde gelukkig wel mooi op zijn plek valt allemaal.

Ook wel leuk om te zien, als fan, waar Tarantino zijn inspiratie vandaan heeft gehaald, nu ik eens een originele oude western zie. Los van uiteraard de algehele sfeer vind ik de ontknoping rondom de mondharmonica ook typisch zoiets dat hij in zijn films kan stoppen.

Tja, kan je een film een echt hoog cijfer geven als je toch wel soort van opgelucht bent dat hij afgelopen is? De kwaliteit zie ik zeker wel, en dat hij hoog in de top 250 regionen staat snap ik ook best, maar om nou te zeggen dat ik de volle speelduur genoten heb, mnee. Misschien als ik vaker tripjes buiten mijn comfortzone ga maken dat ik dit soort dingen wat meer ga leren waarderen, wie zal het zeggen.

3,75*

Ik moet het de film nageven; het weet ondanks het komische en parodiërende toch ook nog best eng te blijven. Dat zal ongetwijfeld ook aan mij liggen, ik vind dingen snel eng en met schrikmomenten moet je al helemaal niet bij me aankomen. Die zitten er helaas behoorlijk wat in, meteen al als de titel in beeld komt, moet wel een van de meest aparte schrikmomenten ooit zijn.

De film doet er door die structuur wel even over om op gang te komen, eigenlijk zat ik er pas écht lekker in vanaf het moment dat ze met het busje willen ontsnappen en Curt tegen dat grid aanknalt met zijn brommer. Dat stuk in het 'hoofdkwartier' is een erg toffe combinatie van een soort actiekomedie met toch ook wel weer creepy horrorfiguren. Die liftstructuur met alle monsters die ze zien is wel een van de meer originele ideeën die ik ooit in een film zag en leuk en spannend tegelijk.

De hele clou, met dat elk personage geofferd moet worden aan de evil gods, mwa, kon er mee door. Ook de CGI laat regelmatig wel echt te wensen over.

Niet over de gehele speelduur even leuk of goed, maar het kent zeker zijn momenten en verdient ook wel punten voor het idee.

3,5*

Een vrije typische Allen weer ja, hoewel net iets beter uit te kijken dan sommige van zijn recentere films. Film ziet er mooi uit, erg warme kleuren allemaal weer, en een leuke tijdsgeest. Ook Eisenberg doet het erg leuk en is wel geschikt voor zijn rol. Stewart viel me ook alles mee.

Jammer dat de inhoud zelf allang niet meer de scherpte van weleer heeft, maar dat zeg ik nu al jaren. Het wordt misschien eens tijd voor nog wat kwaliteit over kwantiteit zo in de laatste jaren van zijn carrière.

3*

Een prima film in zijn soort, maar wel eentje die de thematische clichés niet helemaal weet te vermijden. Een vrouw die een rouwproces doorgaat en verbitterd is geraakt, waanbeelden heeft van haar overleden support-groep kennis, medicijnen opeet als snoepjes, in contact komt met de man en zijn zoontje...

Waardoor ik soms een beetje het gevoel kreeg van 'oja, dat natuurlijk ook nog'. Het viel me nog mee dat ze na het bezoeken van het graf en na de foto van haar zoontje niet ineens miraculeus pijnvrij was, als soort van 'closure', want dat had ik wel een beetje verwacht om eerlijk te zijn.

Neemt niet weg dat het verder wel prima wegkijkt en ook niet slecht gedaan is. Om Jennifer Aniston te casten voor deze rol is op zich interessant, maar het is wel lastig om door haar heen te kijken. Je blijft toch letten op hoe ze een rol als deze neerzet (goed).

3,5*

Gezien mijn smaak zou ik dit een heel goede film moeten vinden maar ik weet het niet helemaal. De beide hoofdpersonen en hun omgang met elkaar vond ik nogal vervelend en dat bepaalt natuurlijk voor een groot deel de beleving.

Ik vond alles ook nogal bedacht en overdreven idyllisch en gescript. In ieder geval niet echt helemaal hoe mensen in het echte leven met elkaar praten en omgaan, en dat vond ik vrij ergerlijk, net als het hele intellectuele sfeertje van dat gezin.

De zomerse sfeer in combinatie met de broeierige spanning zorgt natuurlijk wel voor een bepaalde beleving die je er wel naar doet verlangen om zelf ook zoiets mee te maken (of doet terugdenken aan vroegere ervaringen of vakanties). Op dat vlak dus wel geslaagd, maar voor mij miste het op een gegeven moment (na dat eerste zoenmoment, als het ijs eenmaal gebroken is) een bepaalde 'hook' om geboeid te blijven kijken. Het is zo traag en vond de film veel langer aanvoelen dan hij was.

Het is zeker geen slechte film, rationeel gezien vond ik hem zelfs goed (of vind ik dat ik hem goed moet vinden), maar toch heb ik hem op een gegeven moment met hangen en wurgen uitgekeken.

3*

Prima thriller, die alleen het laatste kwartier behoorlijk uit de bocht vliegt. Het is fijn dat het zo realistisch begint. De film is echt een inkijkje in de 911-centrale, en het is interessant om te zien hoe Casey van afstand geholpen wordt. Natuurlijk komt alles nogal goed uit, iemand die haar meteen ziet zwaaien, verf dat in de kofferbak staat. Ik vind het wat flauw om daar moeilijk over te doen, het levert wel een spannend geheel op. De emotie van Halle werkt daarbij goed, en de spanning en urgentie komen goed over.

Eigenlijk alleen het einde is dus heel jammer. Van een vlotte vrij realistische thriller wordt het dan ineens bijzonder traag, met de zieke strapatsen van de moordenaar die van mij niet meer hadden gehoeven. Ook dat zij er zelf heengaat en de heldin van het verhaal wordt is natuurlijk een ongeloofwaardig cliché. Liever had ik gezien dat de zaak op een realistische manier afgewikkeld was, eigenlijk zoals de film begon. Maar nee, dan wordt het nog even een wraakfilmpje dat ontzettend lafjes eindigt.

Jammer, als het de realistische lijn doorgezet had - had zelfs een kwartier korter mogen zijn- was het zijn cijfer dubbel en dwars waard geweest, nu een bescheiden 4*

Nadat ik afgelopen maanden eindelijk (maar liefst twee keer achter elkaar) Breaking Bad heb gekeken besloot ik deze er maar meteen achteraan te doen.

Op zich geen verkeerd idee als je dan toch iets van een spinoff moet maken; de afsluiting van Jesse kwam er op het einde van de serie wat karig vanaf, dus vooruit.

Er is weer uitgepakt wat betreft creatief camerawerk en mooie shots, en natuurlijk is het voor de fan leuk om de personages en Breaking Bad-wereld weer terug te zien. Mike, Skinny Pete, Badger, een mooie eindscène met Jane (en nota bene een cameo van Walter White zelf!). Maar als je dan toch een film maakt over hoe het Jesse vergaat direct na de gebeurtenissen van Breaking Bad; moet het dan zo? Ik heb – hoe kan het ook anders – Vince Gilligan hoog zitten, maar hier heeft hij toch niet echt zijn beste werk afgeleverd.

De scènes met Todd vond ik eigenlijk vooral vervelend om te kijken. Het is een personage dat je niet eens love to hate, hij is gewoon onaangenaam en weird en dat hele gedeelte sleept te veel aan. En dat geldt eigenlijk ook voor de rest van de film. Wellicht dat Gilligan wat moeite heeft met de pacing van een film ten opzichte van een serie, maar het voelde wat off aan allemaal. Het hield een beetje het midden tussen een soort langzame kabbelfilm en het opbouwen van suspensevolle scènes waarin hij zijn ‘missie’ moet zien te volbrengen (het geld zoeken, Ed de disappearer overtuigen, etc), met ook nog heen en weer geswitch tussen ‘heden’ en Breaking Bad-tijden en dat zorgt ervoor dat alles eerder vermoeiend en wat frustrerend werd om naar te kijken dan echt spannend. Kafkaesque, yo!

Er zitten toffe momentjes in, het is leuk om een extra of andere kijk op sommige zaken te hebben door middel van scènes die uit de Breaking Bad-tijd komen, maar over het geheel genomen is het toch eerder een teleurstelling geworden. Aan Aaron Paul ligt dat overigens niet, want hij zet zoals altijd een geweldige Jesse neer. Wel blij dat het, zoals het er naar uitziet, goed afloopt met hem, want het is toch een personage waar je van gaat houden.

3*

Een van de ergste films die ik gezien heb. Met kinderen en ook nog eens een baby die van hot naar her wordt gesleept op een skateboard (klinkt grappig, was het niet).

Zain maakt een zeer terecht punt; waarom in godsnaam laten ze kinderen geboren worden in deze ellende. Ik vind dat sowieso altijd al wel een dingetje, kinderen ongevraagd de wereld op zetten, laat staan in dit soort landen en omstandigheden.

Ook al is het ellende op ellende wat je te zien krijgt op een erg rauwe manier, ik vond het wel een heel lange zit en niet heel de speelduur lang genoeg boeien. Maar dat kan ook zijn omdat het op een gegeven moment te ongemakkelijk en vervelend wordt om naar te kijken en je liever hebt dat het snel afgelopen is.

Toch altijd indrukwekkend wat films als deze (er zijn er meer die zo te werk gaan) met mensen die geen acteurs zijn voor elkaar weten te krijgen. Ik dacht zelf dat dat jongetje wel iets van een kindacteur moest zijn, want hij heeft echt veel pit en charisma, maar ook hij bleek een echte vluchteling te zijn. Bijzonder.

Tja wat geef je aan zoiets. Het is goed gedaan, maar niet fijn om te kijken, niet alleen omdat alles zo erg is maar ook omdat het een op een bepaalde manier toch een soort langdradigheid en vervelende sfeer heeft (ja logisch dat het geen gezellige sfeer heeft, maar toch).

3,5*

Wat een acteur is Philip Seymour Hoffman toch. Echt een van mijn favorieten. De eerste minuten vreesde ik enigszins voor overacten, en heel de film afgeleid zijn door zijn typetje, maar laten we wel wezen; het is erg knap wat hij doet, en consequent neergezet.

Het verhaal kijkt lekker weg, het is niet mega-spectaculair, maar heel de speelduur interessant. Sommige dingen blijven wat onderbelicht, het hoe en waarom van de moord bijvoorbeeld, en de echte achtergrond van de moordenaars. Truman mag er dan wel achterkomen, wij als kijker krijgen niet zoveel informatie als hij. Uiteindelijk gaat het toch meer om de tweestrijd van Truman. Enerzijds de vriendschap, anderzijds het afmaken van zijn boek. Fijne film, die toch wel gedragen wordt door zijn performance.

3,75*

Dit deel heeft nog best een redelijk uitgangspunt met dat conflict onderling en de (best realistische) vraag of de Avengers wel zomaar onafhankelijk voor chaos en onschuldige slachtoffers moeten zorgen, en daardoor is het net iets minder vervelend dan bijvoorbeeld een Age of Ultron.

Daar is dan wel ook bijna alles mee gezegd, want voor de rest is het weer (te) lang, zijn er veel te veel personages en boeit de actie me weer nauwelijks, afgezien van sporadisch wat dingen die nog wel grappig gedaan zijn, zoals die scène op het vliegveld waar Ant-Man en Spider-Man ook bij zijn.

Verder, tja. Het verhaal zit best redelijk in elkaar, de rol en casting van Daniel Brühl is wel oke, maar kan voor de rest nog steeds niet zeggen dat deze reeks me boeit. Net wat te serieus allemaal, de humormomentjes net wat te flauw, de actie is nooit spannend (en ziet er in deze film ook nog eens raar versneld uit) en eigenlijk heb ik met nagenoeg geen enkel personage echt een 'band', en dat vind ik toch best een serieuze flaw na het zien van inmiddels meer dan een handvol Marvels.

2,75*

Vond het nogal een vreemde film, weet ook eigenlijk amper wat ik er van vond en hoe ik hem moet beoordelen.

Alles is vooral erg hak op de tak, waardoor ik er nooit helemaal lekker in kwam. De scènes zitten nogal random aan elkaar geplakt waardoor je je telkens weer afvraagt waar je nu weer naar zit te kijken.

Echt héél slecht of vervelend is het over het geheel genomen niet, de jaren '40 oorlogssetting is op zich wel oke-ish, in ieder geval beter dan bijvoorbeeld het belachelijke uitgangspunt van Thor, maar de actiescènes zelf zijn dan weer behoorlijk saai. Het is best leuk dat hij van schriel ventje (apart gedaan dat effect) naar gespierde kerel gaat, maar als superheld is hij eigenlijk totaal niet boeiend, met zijn schildje, en al dat gedoe en weaponry van de vijand gaat eigenlijk ook nergens over.

2,25*

Veruit de minste Leigh die ik gezien heb. Het heden is weinig interessant, maar het verleden lijkt wel een parellel universum waarin iedereen superraar praat en doet. In principe is het allemaal niet slecht geacteerd, want erg makkelijk moet het niet zijn om dat soort personages neer te zetten, maar het deed me werkelijk niks. In zijn andere films word je meegesleept in de realistische wereld en personages die er geportretteerd worden, maar hier zijn de personages irritant over de top en is het gewoon lang niet invoelbaar en interessant genoeg.

Het is een korte film, maar het gaat op het einde desondanks toch nog te lang duren. Dus helaas, kan er niet meer voor geven dan 2*.

Een zware tegenvaller. Misschien lag het aan mijn verwachtingspatroon (meer serieus en Mike Leigh-ish), en is het oneerlijk om hem daarmee te vergelijken, maar een tegenvaller was het wel. Het is voor een drama veel te onrealistisch en slecht geschreven, en voor een komedie veel te niet-grappig en flauw.

Heel de situatie is op zich al enorm geforceerd en onrealistisch, ze gaan weg, komen weer binnen, maken ruzie, besluiten toch weer door te gaan, ze blijven en blijven maar. Het is gewoon vreemd. En dat heeft me heel de film gestoord.

En dan natuurlijk komt daar het obligate glas alcohol bij om de boel nog even verder op de spits te drijven. Erg slecht gewoon. Het wordt een soort klucht, en als ik ergens een hekel aan heb.

Het acteren is aardig, maar dat maakt niet meer uit als heel het concept je niet grijpt.

1,5* voor het acteren en het filmen in één ruimte, wat altijd wel leuk is, maar meer kan er echt niet van maken.

Had hier veel meer van verwacht. Het eerste uur gebeurt er vrijwel niets, in ieder geval niet tussen Carol en Therese. Sowieso kan ik altijd weinig met personages die bijna geen woord met elkaar wisselen. Daarvoor hou ik toch teveel van dialogenfilms en mensen die met elkaar praten om elkaar te leren kennen. De ontmoeting van de twee vrouwen vond ik ongeloofwaardig en vrijwel nergens op gebaseerd. Ze gaan lunchen, spreken met elkaar af, maar waarom dit gebeurt wordt eigenlijk nooit duidelijk.

Ook het tweede uur is eigenlijk vrij saai. Het duurt zo lang tot er iets concreets tussen de twee gebeurt dat het me eigenlijk al niet meer zoveel kon schelen allemaal. Waarschijnlijk typisch weer een verhaal dat het als boek hartstikke leuk doet, maar die als film nogal doodvalt. Iets teveel dit soort 50's verhaaltjes gezien ook denk ik, en dan wordt er ook nog eens totaal niets nieuws mee gedaan.

Rooney Mara is leuk, inderdaad een soort hedendaagse Hepburn. Blanchett vond ik een beetje overdone, maar wel precies goed gecast voor de rol die ze speelt.

heel magere 3*

Tja, nogal onevenwichtig. De laatste 20 minuten vond ik daadwerkelijk eng en best goed gedaan soms, maar waarom pas zo laat? De rest van de film is een nogal slap highschoolverhaaltje, met nauwelijks enge momenten, die ook nog eens mega-goedkoop worden vergezelt van overdreven shriekshriek-geluidjes. Er is soms wel wat sfeer, de scènes met de moeder zijn wel aardig, hoewel aan de andere kant overacting op de loer ligt, en ik het als kijker in ieder geval allemaal niet zo serieus kon nemen.

Carrie zelf is een aardig actrice. Creepy op de momenten dat het moet, maar verder ook wel aardig in de rest van haar rol.

Verder dus voor mij weinig memorabel. Het laatste gedeelte sprokkelt nog een half sterretje erbij, maar erg enthousiast ben ik niet.

2,75*

Pixars sterkste troef is uiteraard (naast hun technische onovertroffenheid) dat ze voorwerpen, insecten, vissen en monsters tot leven wekken en van iedereen een geweldig karakter maken.

In Cars vond ik dit helaas te geforceerd. Dit was gewoon het herhalen van hun trucje. Ik denk niet voor niks dat dit de laatste Pixar is die van deze manier gebruik maakt.

Ik heb een aantal personages voorbij zien komen die ik voor mijn gevoel al eerder had gezien, maar dan als vis of insect. Clichématig uitgewerkt ook, de auto met de overdreven 'zwartevrouwen' stem, het hippie Volkswagen-busje, een norse politieauto... Allemaal heel erg binnen de lijntjes.

Oke, de tractor-koeien waren als enige leuk en creatief uitgewerkt.

En persoonlijk had ik niet zo heel veel met het thema. Een wereld die alleen bestaat uit auto's, het zou leuk kunnen zijn, maar ik vond het soms overdreven. Zelfs de vliegen waren autootjes! Dat was voor mij echt een brug te ver.

Naast de keur aan verschillende personages had de film eigenlijk weinig extra's. Een ontzettend onsympathiek hoofdpersonage, geen leuke humor, geen boeiend verhaal en dan ook nog eens een kinderachtige moraal die er duimendik bovenop ligt.

Tja, tuurlijk ziet het er weer leuk uit, maar ik verwacht inmiddels al niks anders meer van Pixar.

Ik heb Pixar erg hoog zitten, maar dit is eigenlijk de enige film die ik een onvoldoende moet geven. Gezien wat ze allemaal kunnen, was dit gewoon niet goed genoeg. Na het sterke Incredibles, is Cars echt weer een stapje terug wat betreft kinderachtigheid.

2,5*

Lastig wat te vinden van dit soort oudere klassiekers. Want naast dat je ze door hun status eigenlijk al niet meer neutraal kan benaderen vind ik het ook überhaupt lastig om oudere films te bekijken met mijn 21e eeuwse oog. De manier van acteren (en eigenlijk alles) is zo anders dan nu dat ik nooit weet of ik het nou echt goed vind, of alleen 'voor die tijd' of 'weleens grappig om te zien'.

Maar het had wel vrijwel heel de speelduur mijn aandacht, en dat is ook lang niet altijd zo. De scènes waarin je erachter komt hoe het gelopen is met Rick en Ilsa vond ik wel het boeiendst om te zien, en door de film heen zitten hier en daar best leuke scènes en spitsvondige teksten.

Voor mij persoonlijk was het wel iets te weinig romance en iets teveel intrige-gedoe er omheen. Dat de film gebaseerd is op een toneelstuk dat merk je ook wel, het weet nooit helemaal los te komen van de toneelachtige sfeer. Daarnaast heeft het weer het stevige tempo dat je vaak ziet bij films uit deze tijd. Echt een heel andere manier van tekst-acteren dan dat je vandaag de dag ziet.

Ik denk dat het een film is die bij een tweede kijkbeurt pas echt op zijn plek valt omdat je de eerste keer echt nog bezig bent met wat er nu precies gebeurt. Wellicht dat het een groeier is (mocht ik ooit nog eens zin hebben om hem te zien, wat ik niet denk).

3,5*

Slapeloosheid, tijd, tieten ( ), op zich vallen de thema's in mijn straatje en vind ik alles fijn wegkijken, maar erg veel chocola kan ik er tijdens het kijken niet van maken. Het voelt nogal aan als los zand, want wat is nu precies (afgezien van het liefdesverhaaltje dat wel duidelijk is) wat de film écht wil zeggen? Kan ook best zijn dat ik het niet goed genoeg gevat heb allemaal, maar toch, lijkt wel of de film iets meer wil zijn dan het uiteindelijk waar kan maken, symbolisch/thematisch.

Niet erg, want zoals gezegd is het toch allemaal leuk om te zien. Ook visueel erg goed, met een hoop trucjes waarvan je echt niet zo snel weet hoe het gedaan is. Zorgt er toch voor dat de film uitstijgt boven een alledaags tussendoortje. Leuk gecast ook, overtuigende personages, een hoop mooie tieten en billen en een fijne mix tussen frivool en wat serieuzer. Soms zitten er stukken tussen die wat te lang doorgaan (dat voetbal had niet gehoeven), maar voor de rest een onverwacht leuke film. Heb het idee dat hij best (onterecht) onbekend is.

4*

Niet voldoende mijn ding, zoals ik al had verwacht.

The Wolf of Wall Street en in mindere mate Goodfella's vond ik prima films, in min of meer dezelfde stijl. Maar met het onderwerp van deze film heb ik gewoon niets. De helft van de tijd weet ik amper waar ze het over hebben en interesseert het me ook nauwelijks. En dan duren 3 uur heel, heel lang.

Natuurlijk zitten er ook best vermakelijke dingen bij, het personage van Pesci is best grappig om bezig te zien en de scènes tussen Ace en Ginger zijn best aardig om te volgen. Maar drie uur lang gedoe tussen allerlei kerels, met voice-overs en dialogen die wat al te hard proberen om stoer en cool te zijn... ik vond in deze film dat Amerikaans-Italiaanse mobster-stijltje dat me überhaupt al niet zo ligt er veel te dik bovenop liggen.

Aardige momentjes, natuurlijk best goed gemaakt, maar niet echt voor mij.

3*

Gekeken om Ewan McGregor en Colin Farrell, en omdat ik probeer zoveel mogelijk films van Woody Allen te kijken (dit was nummer 34 als ik goed tel). Maar zoals een hoop (latere) films van hem is dit ook weer een matige.

Tijdens het kijken neem je alles een beetje ter kennisgeving aan, zonder dat het echt spannend wordt of dat je er in geïnvesteerd raakt. Dat komt ook wel een beetje door de wat simplistische 'en toen, en toen' benadering die je vooral ziet in zijn films van deze eeuw. Korte scènes en weer door naar het volgende. Van zijn scherpe humor is ook niets meer over in dit soort flauwe misdaadplotjes.

Het is net uit te kijken (hoewel het nogal aan de lange kant werd op een gegeven moment), en Ewan en Colin hebben natuurlijk aardig wat charisma, maar voor de rest is dit maar een suf en ongeloofwaardig verhaaltje.

2,5*

Heel aardige film die ondanks de beperkte setting heel de speelduur wel interessant blijft om te volgen. Het draait er vooral om dat het op het eind de aap uit de mouw komt dat de vrouw ongelukkig is in het moederschap, een taboe-onderwerp dat eigenlijk zelden wordt besproken.

Het enige wat me wel stoorde was de onrealistische rol van de politie. De agente, hoe ze de ouders benaderde en hoe de zoekactie vervolgens ging (één agent die in zijn eentje ging zoeken, de rest kwam maar niet opdagen) vond ik niet geloofwaardig overkomen, maar goed, wellicht dat het er zo aan toegaat in Chili.

Trouwens stom van me dat ik tijdens het kijken niet doorhad dat het gefilmd is in één doorlopend shot, dat geeft de film wel wat extra's natuurlijk.

3,5*

Ik vroeg me op een gegeven moment af of het aan mij lag dat ik Robert niet zoveel verkeerd vond doen. Ja, hij is wat ongemakkelijk en lijkt wat onervaren en onhandig met vrouwen, maar alle angst van Margot lijkt toch vooral in haar eigen hoofd te zitten, gevoed en opgestookt door haar vriendin die nogal een overijverige feminist/mannenhater is.

De film speelt daar natuurlijk mee, zoals die quote van Margaret Atwood in het begin, waardoor je denkt te gaan kijken naar een film waarin een meisje gevaar loopt. Telkens wacht je op het moment dat we gaan zien dat Robert een enge psycho, of dan toch in ieder geval een foute aanrander of iets is, maar eigenlijk raakt Margot verzeilt in haar eigen gegraven kuil.

Nu weet ik niet per se of dit nu echt de belangrijkste boodschap is om uit te dragen anno nu, aangezien in heel veel gevallen vrouwen wel degelijk gevaar lopen en de kwetsbare partij zijn, maar een andere kant van de medaille bestaat natuurlijk ook, namelijk dat we niet te bang moeten worden voor mannen, daten en alles wat erbij komt kijken. Dat weet de film redelijk over te brengen, zij het dat het er allemaal wat dik bovenop ligt en het tegen het einde allemaal wat too much wordt.

3*

De film begint al schitterend met de creatieve intiteling, en behoudt vrijwel de gehele speelduur zijn luchtige toon. Ook door de casting van DiCaprio, die perfect is voor deze rol, met zijn altijd prettige manier van joviaal en luchtig acteren. Vond het ook wel een pluspunt dat hij niet heel de tijd cool is en weet wat hij doet, maar soms ook duidelijk gespannen is en zichtbaar zijn best moet doen om zichzelf eruit te redden.
De trucjes om alles en iedereen te slim af te zijn soms briljant (hoe hij zich voordoet als secret service en zo ontsnapt) soms laat de film wat kansen liggen. Een vals diploma laten drukken is nu eenmaal niet zo interessant. Ik had wel meer fratsen willen zien.

Jammer dat het tegen het einde allemaal wat ongeloofwaardig en gehaast wordt, zoals hoe Carl hem in Frankrijk meteen vindt in een of andere lege drukkerij, en hoe hij later ontsnapt uit het vliegtuig. Ook mist het eigenlijk wat spanning. Ik heb nergens op het puntje van m'n stoel gezeten omdat je er vanuit gaat dat Frank het toch telkens wel redt.

Verder een frisse film die nergens te zwaar of te serieus wordt, humor heeft en met DiCaprio in een glansrol.

toch een kleine 4*

Wist niet zo goed wat dit moest worden, en eigenlijk weet ik dat nu ik het gekeken heb nog niet echt.

Ik wilde eerst schrijven 'het is natuurlijk bovenal een film over eten', maar eigenlijk vind ik het bíjna een coming-of-age-film. Voor de jongen is best een grote rol weggelegd. Leuk hoe hij van zijn vader onvergetelijke herinneringen meekrijgt. Je ziet al voor je hoe hij als volwassene terugdenkt aan die ene zomer waarin hij met zijn pa meemocht op de foodtruck en zijn eerste mes (en biertje) kreeg.

In het begin stoorde ik me aan de prominente rol die weggelegd is voor Twitter en de tekstberichtjes in beeld - iets te vaak gezien in films de afgelopen jaren. In een wereld die al zo doordrenkt is van sociale media had ik er niet zoveel zin in dat het in films ook nog eens terugkomt, maar uiteindelijk werkt het wel in het geheel. Het is nu eenmaal de moderne realiteit dat internetexposure je kan maken of breken.

En dan natuurlijk het voedselaspect, dat ik behoorlijk origineel vind. Het speelt in op de hedendaagse trend van kookprogramma's en foodbloggers, maar dan in filmvorm. Mensen die van eten houden zullen dit zeker waarderen als een kunst op zich. Hoe het in beeld gebracht is, maar ook de passie waarmee erover gesproken wordt.

Daarnaast komt de luchtige sfeer met de collega van Carl erg goed over, leuke scenes zijn dat.

Ja, ik merk tijdens het schrijven van dit stukje dat ik eigenlijk positiever ben dan dat ik tijdens het kijken dacht. Ik wist soms niet wat ik met het geheel aanmoest, omdat er soms best 'awkward' stukjes inzitten. Het hele Robert Downy Jr. gedeelte sloeg totaal nergens op, net zoals oom agent die op de foto wilde met Carl. Maar afgezien van hier en daar wat dode momenten is het best een originele film. Qua sfeer (en vooral) thema heb ik nog niet vaak iets vergelijkbaars gezien.

Ben trouwens benieuwd hoe deze film over een jaar of 20 overkomt, want is allemaal erg '2014'.

4*

Zeer goed.

Het is sowieso al interessant en fascinerend om te zien omdat een kernramp en de gevolgen toch vrij onbekend terrein zijn, en al helemaal omdat het echt gebeurd is en er redelijk weinig over bekend is bij het grote publiek.

Maar wat ik bijna nog beter vind dan het hele laten zien van de ramp en de nasleep is het tonen van de context van de Sovjetcultuur waarbinnen dit allemaal gebeurde. Eigenlijk ook onontkoombaar natuurlijk, omdat eigenlijk alles dat gebeurt - niet alleen het ontstaan van de ramp, maar ook alle ontkenning en de heroiek van de mensen die zich opofferen erna - alleen maar binnen zo'n samenleving had kunnen plaatsvinden. Maakt het dus eigenlijk dubbel zo interessant om te kijken allemaal. Daarnaast vind ik de hele jaren '80-sfeer ontzettend goed neergezet als het gaat om de kapsels, brillen en de schrale Sovjet-interieurs.

Zit op alle vlakken erg goed in elkaar.

4,5*

PS. Voor de liefhebbers; er is ook een podcast over elke aflevering (The Chernobyl Podcast) waarin door de makers wordt gesproken over de keuzes die gemaakt zijn, wat er helemaal waarheidsgetrouw is en wat misschien minder, etc. Echt een aanrader om te luisteren.

Flinterdun verhaaltje natuurlijk, maar toch vind ik dat er zeker niet slecht geacteerd werd. Luke is een leuk neergezet personage, en Rupert Grint (ik keek eigenlijk voor hem *crush* :-$) doet het geweldig met zijn Ierse accent!

De film zelf is af en toe een beetje pretentieus, vooral door de de manier van filmen en montage af en toe.

Heb het idee dat het pas echt spannend wordt op het einde, en dan is de film afgelopen. Beetje jammer, had meer ingezeten.

Toch nog 2,5*

Heb de musical nooit op de planken gezien, maar ik heb het idee dat hij vrij goed naar het witte doek vertaald is. Het komt in ieder geval niet gekunsteld of geforceerd over, de (vele) liedjes die tussendoor komen. De film heeft ook een prettige look en echt het juist sfeertje weten te vangen.

De dans- en zangprestaties van de acteurs verrasten me ook aangenaam, zeker nadat ik achteraf las dat Renée Zellweger hiervoor geen enkele dans- of zangtraining gehad heeft. Vraag me af wat ze dan te zoeken heeft in shitfilms als Bridget Jones.

In ieder geval vind ik het een zeer prima filmvertolking, met lekker veel leuke liedjes. Gewoon echt leuk om te kijken.

Kleine 4*

Hier raakte ik nou echt nooit in. Vooral de eerste helft voelt aan als een constant op gang moeten komen. Later wordt het dan misschien iets leuker doordat het allemaal wat kleurrijker wordt en de plekken die ze aandoen, Parijs, Hollywood, New York e.d., wel leuk zijn om te zien, maar verhaaltechnisch had het eigenlijk helemaal nooit mijn aandacht.

De animatiestijl zelf vond ik uiteindelijk ook minder fijn wegkijken dan ik had ingeschat. Leek me van tevoren best een leuk stijltje, maar de zwarte lijnen zijn me te lijnerig (vooral in de gezichten met die lippen is het gewoon storend om naar te kijken). De 3D-camerabewegingen vond ik wat te opvallend en uit de toon vallen.

Nee, echt zo'n filmpje dat je leuk wil (of 'moet') vinden, maar dat niet echt werkte voor mij.

2*

Best mooie film, die ik af en toe wat aan de trage en bijna saaie kant vond, maar dat ligt waarschijnlijk ook aan mijn eigen spanningsboog. Wel vrij exemplarisch voor de Japanse film (die ik in ieder geval gezien heb), met net als in animatie veel aandacht voor de omgeving, met dingen als wind, regen, hoe de sfeer is op een bepaalde plaats. Bijna alsof je er zelf even uit bent. In die zin erg leuk en rustgevend om te kijken.

Ik vond de afwisseling tussen de verschillende personages soms wat aan de rommelige kant, zeker het plotje van het tienermeisje vond ik wat onaf.

Maar over het geheel genomen een sympathieke film over verschillende mensen die zich ‘van een andere planeet’ voelen of op een andere manier moeite hebben met het gevoel erbij te horen.

Ohja en je krijgt zin in bento's. Hadden wij maar een bento- in plaats van een bammetjescultuur.

3,5*