Opinions

Deze film - sinds lange tijd weer eens herzien - oogt voor mij qua inhoud als een puur filosofische film. Centraal staat Max, een computerdeskundige die alle wetenschappelijke vragen beantwoord wil hebben, en meent die oplossing te kunnen vinden met behulp van de getallenleer. Hij gaat zo op in zijn werk dat hij geen oog heeft voor die kleine dingen die het leven zo interessant maakt, zoals bij voorbeeld het contact met zijn niet onaantrekkelijke buurvrouw. Max staat voor mij daarom ook als een duidelijk voorbeeld van een wetenschap fundamentalist, een wetenschapper die niet wil accepteren dat al het wetenschappelijk onderzoek begrensd is. We kunnen namelijk niet alles weten en we moeten er ook niet naar streven om alles te weten. Wat zei Wittgenstein in zijn Tractatus (Stelling 6.52) hier ook weer over;

"Wij voelen dat zelfs als alle mogelijke wetenschappelijke vragen beantwoord zijn, onze levensproblemen nog helemaal niet zijn aangeroerd".

De oplossing van het levensprobleem kun je naar mijn mening alleen maar intuïtief vatten. Daar heb je geen computer voor nodig. Het heeft namelijk niets met wetenschap te maken en je kunt er namelijk ook niets over zeggen omdat het volledig subjectief is.

Behalve het filosofische gehalte mag het camerawerk in prachtig geschoten zwart/wit beelden natuurlijk niet onvermeld blijven. Stilistisch is Pi een grootse film van Aronofsky, misschien nog net overtroffen door zijn opvolger "Requiem for a Dream". Daarna ging het met deze regisseur snel bergafwaarts met als dieptepunt zijn laatste film, het Bijbelse "Noah". Zoals bij zo veel regisseurs die een uitstekend debuut maakten - Christoffer Nolan bv - moest kwaliteit helaas plaats maken voor kwantiteit.

4,5* Na herziening.

Was weer lang geleden dat ik deze film gezien heb en ik moet zeggen dat aan kracht deze film nog niets heeft ingeboet. Hij staat nog steeds als een huis. Ik had alleen liever gehad dat de dialogen van de Poolse bewoners gewoon in het Pools gevoerd werden en niet in het Engels. Maar.. we zullen hier maar niet te zwaar aan tillen. Toch zag het er aanvankelijk niet naar uit dat deze film bij herziening bij mij weer hoog zou scoren. Die beelden van het Joodse getto had ik op gegeven moment wel gezien. De film moest het voor mij vooral hebben van het ijzersterke laatste uur. Ongeveer vanaf het begin van de opstand van augustus 1944. Szpilman moest alle zeilen bijzetten om uit handen van de nazi's te komen. Hij had ook het geluk dat hij pas ontdekt werd aan het einde van die opstand toen de Duitse Wehrmacht het bevel overgenomen had van de genadeloze SS die geen genade zou hebben gehad met Szpilman, uitstekend gespeeld trouwens door Adrien Brody. Tja, en dan de beelden van Warschau. Daar bleef haast niets van over na het neerslaan van die opstand. De nazi's maakten alles met de grond gelijk. Wel knap dat ze na de oorlog de belangrijke straten, pleinen en monumenten allemaal in oude stijl weer opgebouwd hebben.
Dit is trouwens de derde film binnen een week tijd die ik gezien heb die o.a. de 1944 opstand in Warschau als onderwerp had. Die anderen waren Kanał (1957) en Miasto 44 (2014)

4.5* na herziening

"What we see, and what we seem, are but a dream, a dream within a dream"

Met deze dichtregel van Edgar Allen Poe wordt de toon gezet in deze film. Deze film is puur poëzie. Moeilijk voor te stellen dat deze film over de mysterieuze verdwijning van drie meisjes geregisseerd werd door de Australische regisseur Peter Weir. Dit is echt een "Sofia Coppola" film. Volgens moet zij deze film wel gezien hebben, want de meisjes in haar filmdebuut "The Virgin suicides" waren ook blond, hadden ook van dat lange haar en droegen op de schoolparty ook van die lange jurken.

Terug naar "Picnic at hanging Rock";

Waarom ik dit een van de mooiste films vind die ik ooit gezien heb kan ik moeilijk uitleggen. Waarschijnlijk ligt het in het feit dat je in deze schitterend vormgegeven film geen hapklare brokken krijgt voorgeschoteld, omdat alles in de film mysterie is en het mysterieuze trekt mij nu eenmaal erg aan. Peter Weir geeft geen antwoord op de vraag hoe de meisjes in het niets verdwenen zijn. Het is aan de kijker zelf om dat in te vullen. Misschien helpt deze recensie je enigszins; http://www.aboutfilm.com/movies/p/picnichanging.htm

Verder wil ik nog vermelden dat ik de soundtrack met de originele muziek van Bruce Smeaton en de klassieke muziek van Bach, Mozart en Beethoven ook zeer mooi vond.

Peter Weir maakte later nog films zoals "Dead Poets Society" en "The Truman Show", films die bij het grote publiek zeer bekend werden, maar bij mij toch niet in de shaduw konden komen van dit meesterwerkje.

5,0*

Zeer goede verfilming van het gelijknamige boek van Oscar Wilde. Had deze film ooit een keer op video opgenomen en deze vanavond weer eens bekeken. De weergave van het portret van Dorian Gray in kleur zorgde voor uitstekend horroreffecten, hoewel ik mij afvraag of we deze film wel een horrorfilm mogen noemen. Daarvoor vond ik hem toch niet heftig genoeg. Het acteerwerk van de acteurs was prima en de sfeer van de jaren negentig van de 19e eeuw werd prima weergegeven. Jammer is dat deze film niet ondertiteld was. Hoewel ik onlangs nog het boek gelezen heb, had ik er toch af en toe moeite mee het verhaal te volgen. Het upperclass Engels dat gesproken werd, was af en toe zeer moeilijk te volgen.

4,0*

Mensen die houden van films met een samenhangend verhaal zijn bij Godard meestal aan het verkeerd adres en zeker bij deze film. Er zit net zo veel logica in deze film als in een droom en waarschijnlijk is dat ook de bedoeling van Godard.

Deze film oogt zeer mooi en het spel van Anna Karina kan mij net zoals in "Vivre sa Vie" weer zeer bekoren. Bovendien bevat deze film ook een aantal zeer mooie surrealistische scenes.

Echter, wie de films van Godard van vóór 1965 gezien heeft, kan niet anders dan concluderen dat Godard toch te veel in herhaling begint te vallen. Al die verwijzingen naar schilders, naar film regisseurs, naar dichters en filosofen, dat hebben we allemaal al eerder gezien. Daar komen ook nog zijn politieke boodschappen bij - verwijzingen naar Vietnam, Algerije - die steeds talrijker beginnen te worden tot het irritante toe en in films zoals in "Le Chinoise" en "Week-end" zijn dieptepunt zouden bereiken.

Kort gezegd; ik vond dat "Godard" met deze film al enigszins op zijn retour was. Hoogtepunten van het oeuvre van Godard zijn voor mij nog altijd: "A Bout de Souffle", "Vivre sa Vie" en "Le Mépris".

3,5*

Afgaande van de plotomschrijving en de hier geplaatste recensies verwachtte ik helemaal niks van deze film. Wat ik kreeg was inderdaad ook helemaal niks. Een voor mij totaal oninteressant verhaal, personages die mij siberisch koud lieten en daar komt ook nog bij dat ik op visueel vlak deze film ook nog eens oerlelijk vond.

Kort samengevat; Van alle films die ik van deze regisseur gezien heb staat deze film bij mij dik onderaan. Snel vergeten dus.

1,0*

Niet slecht maar we hebben het allemaal al zo vaak gezien. Het gebruik van spiegels in horrorfilms, jonge meisjes die bezeten worden op de manier zoals in The Exorcist en nog vrij recent in The Conjuring 2. Niets nieuws dus. De spanningsopbouw van Queen of Spades is O.K. dat wel en het ziet er visueel vlak niet onaardig uit, maar het komt in de verste verte toch niet in de buurt van die andere Russische horrorfilm III - The Ritual die in hetzefde jaar gemaakt werd als deze Pique Dame waarvan er ook een stille versie bestaat uit 1916.

3.0*

De tweede film na Avatar die ik in 3D gezien heb en deze beviel me aanzienlijk beter. Tja, ik zie nu eenmaal liever danseressen dan die reuze smurfen.

Over de film of beter gezegd dansfilm verder. De dansscènes zagen er in 3D uitstekend uit. Voor mij is deze film in 3D dus duidelijk een aanwinst. Behalve de dansscènes vond ik ook vooral de beelden van Wuppertal vanuit oa de Schwebebahn zeer mooi. Volgens mij is dat ook de enigste stad in Duitsland die volgens mij een Schwebebahn heeft. Misschien wel de enigste stad in Europa met zo'n Bahn.

Om deze film positief te kunnen beoordelen is belangstelling voor moderne dans en oa klassieke muziek denk ik wel belangrijk. Houd je niet van Stravinsky dat kan die muziek uit Le Sacre du Printemps in die eerste dansscène wel eens erg irritant overkomen. Muziek van Stravinsky behoort nu eenmaal niet tot het meest toegankelijke uit het klassieke reportoire. Ik stoorde mij er in ieder geval niet aan. Ik kan de muziek van deze Russische componist wel waarderen mits ik er voor in de stemming ben.

3,5*

Deze film omdat hij op de 2e plaats stond van de Movie Meter top 100 van 2006 maar eens bekeken. Smaken verschillen maar waarom deze op die 2e plaats van dat betreffende jaar staat is mij toch echt een raadsel. Nou ja, bij mij staat hij ook op de 2e plaats maar dan wel van de Flop 100. Nog nooit heb ik zo'n lelijk ogende film gezien en van het visuele spektakel moet deze film het toch hebben want het verhaal dat stelt zowiezo niets voor. Die scènes op dat kannibaleneiland gingen nog maar die beelden van De Vliegende Hollander met die afschuwelijk mismaakte scheepsbemanning, dat was toch echt niet om aan te zien. En die reuzeninktvis..., ach laat maar; aan dit soort films moet ik mij gewoon niet wagen. Ik begrijp nu ook waarom ik de LOTR trilogie nauwelijks kon waarderen. Ik houd gewoon niet van dat monstergedoe. Ik hoop dat ik bij het zien van Avatar niet afknap op die planeetbewoners van Pandora, die reuzensmurfen, maar ik ben er bang voor.

1,0* Sorry, ik kan er niet meer van maken.

Ik heb deze film vanavond voor de eerste keer gezien en waarom deze film opnieuw is uitgebracht is mij een absoluut raadsel. Omdat Romy Schneider en Alain Delon zulke mooie mensen waren? Ja, ik heb bioscoopbezoekers horen zeggen dat zij daarvoor naar deze film gingen. Wel, mijn mening is dat deze film voor mij de meest langdradige film is die ik dit jaar gezien heb, een film die thuis hoort in het jaren zestig tijdperk, maar imo de tand des tijds duidelijk niet doorstaan heeft. Er viel voor mij niets maar dan ook helemaal niets te genieten. Romy en Alain acteerden dan misschien wel niet slecht, maar die Jane Berkin zag er uit als een barbypop die er maar een beetje liep rond te huppelen. Van acteren had ze totaal geen kaas gegeten. En het verhaal, dat stelde toch helemaal niets voor, daar moet je anno 2009 toch echt niet meer mee aankomen. De verdrinkingsscène was gewoon een lachertje. Die Harry liet zich wel heel makkelijk verdrinken. Elke keer na een mislukte moordpoging zwom hij weer terug naar de kant van het zwembad waar Jean-Paul stond. Ongeloofwaardiger kan het gewoon niet.
Oh, wat was ik blij dat deze film afgelopen was. Na afloop heb ik op het terrasje met collega's een biertje gepakt en genoten van scènes die tig maal spannender en vooral komischer waren; een dakloze die schreeuwend filmkrantjes aan de man wilde brengen, twee gasten die een auto aan het aanduwen waren die niet wilde starten en nog meer van dat.
Neen, snel vergeten deze film en als we het toch hebben over Franse films uit de jaren zestig, dan geef mij maar een film zoals "Le Mépris" van Godard. Misschien ook wel enigszins gedateerd, maar toch wel tig keer beter dan deze prent.

1,0*

Interessant en trouwens in mooie sepia kleuren geschoten post-apocalyptische film. Het onderwerp 'nucleaire catastrophe' is weer zeer actueel gezien de nucleaire ramp die zich aan het voltrekken is met de kerncentrale in Japan. Voor mij was dat ook een van de redenen om deze film maar eens te gaan bekijken. De stijl van deze zeer depri ogende film doet wel heel sterk denken aan de films van Tarkovsky, in het bijzonder "Stalker". Zo sterk zelfs dat je haast zou denken dat Tarkovsky deze film geregisseerd heeft. De eindscène vond ik erg sterk. Ik moest onmiddellijk denken aan de dodendans uit de film "Det Sjunde Inseglet" van Ingmar Bergman.

3,5*

Liefhebbers die het bij het bekijken van een film in de eerste plaats moeten hebben van een goed en geloofwaardig verhaal kunnen deze film beter links laten liggen want aan het verhaal zelf is in deze film geen touw vast te knopen want zoals Onderhond het al verwoordde is voor simpele gezonde logica in deze film gewoon geen plaats. Deze film moet het helemaal hebben van de mooie in prachtige kleuren geschoten surrealistische scènes en natuurlijk ook van het mooie spel van Makiko Esumi, voor mij een van de mooiste vrouwen van de Japanse cinema.

Daar het audiovisuele voor mij bij de beoordeling van films de laatste tijd steeds belangrijker wordt ben ik dus best aan mijn trekken gekomen bij deze film van Suzuki die tevens ook de eerste film is die ik van hem gezien heb. Ik ben dus best wel benieuwd naar zijn jaren zestig films zoals Tokyo Drifter en Branded to Kill hoewel die films zoals ik heb gelezen toch totaal anders zijn.

4,0*

Prachtig!

Van Jiang Xiao's vorige film "Electric Shadows" was ik absoluut niet van onder de indruk, maar van deze film heb ik echt genoten. Prachtige visuals waarvan niet onvermeld mag blijven de mooie animaties die wij af en toe te zien kregen en behalve het goede acteerwerk van de hoofdpersonages mag natuurlijk de heerlijke opgewekte soundtrack niet vergeten worden.

Deze film verschilt in alles met het vorige Electric Shadows. Liet die film een duidelijk beeld zien van het starre communistische China uit de tijd van Mao, PK.COM.CN straalde het moderne post-communistische en kapitalistische China uit van nu. Treffend werd het verschil tussen die twee China's weergegeven in de scène waarbij de hoofdrolspelers gymnastiekoefeningen deden op communistische marsmuziek uit de tijd van Mao, die even later prompt overging naar westerse MTV achtige muziek van nu. Voor mij een van de mooiste scènes van deze zeer genietbare film die op een schitterende wijze symboliseerde dat het communistische China verleden tijd was en eigenlijk alleen nog maar in naam bestaat.

4,5*

Neen, dit was het dus niet en dat ligt zeker niet aan Ryan Gosling, voor mij verreweg het meest interessante personage in deze verder zeer teleurstellende film. Toen hij weg viel was het met het boeiende gedaan, geen bloedstollende ontsnappingen met de motor meer, geen spectaculaire bankovervallen meer maar slaapverwekkende cinema. Het is dat ik 's middags een uurtje op de bank geslapen had anders was ik bij het tweede verhaaltje al prompt in slaap gevallen. Het derde verhaaltje vond ik zelfs helemaal niks. Het boeide mij allemaal gewoon voor geen meter. De regisseur had beter van het eerste verhaal met Ryan Gosling een hele film kunnen maken. Dan hadden wij tenminste nog iets gehad wat de moeite waard was. Maar helaas, de regisseur verkoos er voor er nog twee totaal oninteressante en bovendien nog voorspelbare en enigszins ongeloofwaardige verhaaltjes aan vast te knopen. Tja, en wat blijft er dan over. Voor mij een mager eindresultaat.

2,0* dankzij Ryan Gosling

Barslecht, zo slecht dat ik het niet kon opbrengen dit vehikel in een ruk af te kijken. Ik ben er begin januari mee begonnen, toen de brui eraan gegeven en vandaag de rest bekeken. Al genoeg gezegd hierover wat betreft slechte decors, abominabele dialogen enz. Ik ga daar verder niet over uitweiden. Het ergste van deze film is nog dat hij behalve zeer slecht ook nog eens oersaai is. Ook The Room (2003) is zeer slecht maar daar viel ten minste nog wat te lachen. Niet bij deze slaapverwekkende film van Edward Wood. Ik denk er verder ook niet over om een van zijn andere films te gaan bekijken. Een is voor mij meer dan genoeg.

1,0

Nooit geweten dat Woody Allen ook in films speelde die hij zelf niet regisseerde. Dit is er dan zo'n eentje die toch wel alle kenmerken heeft van een Allen filmpje. Zeker niet zijn minste. Zijn conversaties met Humphry Bogart die regelmatig in zijn fantasieën verscheen waren best wel aardig. Voor de rest moet je wel van films houden mét Woody Allen. Ik ben er nooit echt een liefhebber van geweest. Uitzonderingen daargelaten (zie Manhatten). Deze ligt duidelijk in de middenmoot. Wel altijd nog beter dan het zwaar overschatte Anny Hall.

3,0*

Ondanks dat er slechts met gebarentaal gecommuniceerd wordt is dit verhaal zonder meer zeer goed te volgen. Seks, drugs en geweld. Daar gaat het om in deze toch wel best originele film. En sommige scènes liegen er echt niet om. Vooral die abortusscène en de uiterst gewelddadige scène aan het eind van de film. Enkele erotische scènes oogden best mooi, dat moet gezegd worden, m.u.v. de laatste. Dat leek meer op een verkrachting . Wat me wel tegenstond in Plemya was dat er veel herhaling van scènes waren die zich allemaal in de gangen en de slaapruimten van de school en op de vrachtwagen parkeerplaats afspeelden. Verder oogde ook alles zo grauw. Op visueel vlak vond ik Plemya dus niet bepaald een mooie film, die wat lengte betreft best een half uur ingekort had mogen worden.

3,0*

Inmiddels weer de vierde film van Jodorowky die ik gezien heb en ook zijn meest toegankelijke. Let wel, voor Jodorowsky begrippen althans, want aan zijn films uit de jaren zeventig en tachtig was geen touw vast te knopen. Deze laatste film van deze eigenzinnige regisseur vind ik zonder meer zijn beste hoewel dat er aanvankelijk niet naar uitzag. De eerste helft vond ik hoewel soms hilarisch toch wel enigszins saai en sommige scènes ervoer ik nogal als smakeloos. In het laatste drie kwartier werd het allemaal gelukkig een stuk beter. Zeer mooi vond ik de scènes in café Iris, waar dichters elkaar gewoonlijk plegen te treffen en waarbij ik onmiddellijk aan de films van Roy Andersson moest denken. Ook de scènes van het circus- en carnavalsgebeuren waren zonder meer het aanschouwen meer dan waard. En, niet te vergeten natuurlijk de aankomst van dictator Carlos Ibáñez die hartstochtelijk werd toe gejuicht door een menigte die met vlaggetjes zwaaiden van Nazi-Duitsland. Dus al met al toch een geslaagde film van Jodorowsky waarbij ook de zeer kleurrijke fotografie opviel van Christopher Doyle. Nu ook Jodorowky’s vorige film “La Danza de la Realidad” maar eens gaan zien denk ik en ik ben natuurlijk ook zeer benieuwd naar het vervolg van dit “Poesía Sin Fin”, dat zich hoofdwaarschijnlijk wel af zal spelen in Frankrijk.

3.5* met kans op verhoging.

Het eerste filmpje van het drieluik van Andrzej Wajda dat ik heb bekeken en tevens ook de minste. Dat ligt vooral omdat de regisseur ons wil doen geloven dat het verzet vooral komt van de communistische ondergrondse en dat is volgens mij duidelijk niet op waarheid gebaseerd. In de film Miasto 44 (2014) zien wij dat het hoofdzakelijk de verzetslieden van de Armia Krajowa zijn die het verzet leidden en die waren duidelijk westers georganiseerd. Maar Wajda zal natuurlijk met de censuur te maken gehad hebben om deze film te maken. Polen hoorde nu eenmaal bij het communistische Warschau Pakt.

3,0*

Veel te serieus. Dat is het eerste wat ik kan zeggen van dit filmpje waarbij het aan originaliteit overigens ook totaal ontbrak. Allemaal al tig keer eerder gezien en tja, dan is de lol er ook wel snel van af. En, zoals ik al in het begin zei, deze film kende geen sprankje humor en dat vind ik toch wel belangrijk in horrorfilms. Als je een horrorverhaal bloedserieus wil laten overkomen, dan zal je een stuk geloofwaardigheid toch wel mee mogen nemen. Daar was in Polaroid totaal geen sprake van. Onzin troef. Ook op visueel vlak vond ik dit zeker geen mooie film. Neen, geef mij toch maar die horror komedies die ik de laatste tijd bekeken heb. Daar viel ondanks de voorgeschotelde onzin tenminste nog wat te lachen.

2,0*

Neen, dit is 'm dus niet. Het mag allemaal wel knap gemaakt zijn maar het probleem is dat ik mij totaal niet kan inleven met die loser Daniel die omdat het uit was met zijn vriendin zich begaf op het pad van het overmatig slikken van pillen. Tjonge, je moest die kop van hem eens zien, wat een negatieve uitstraling. Ik zou zeggen; scheer die baard eens af en ga naar de kapper. Mooiste moment vond ik toen die zeker niet onaantrekkelijke blonde dame hem de deur wees met de overbekende kreet "Fuck Off"!. Film kende ook wel mooie momenten, zoals die scène waarbij de blonde dame, Daniël en een vriend van hem aan het vissen waren. Voor de rest; de visuele effecten waren best wel mooi - dat moet gezegd worden - maar ik zie het e.e.a. toch liever gebeuren in een wat meer opgewekt verhaal. Ikzelf zit te goed in mijn vel om mij te vergapen aan mensen die met hun ziel onder de arm lopen van "Och kijk eens hoe zielig ik ben". Neen, toch maar snel vergeten dit filmpje van Adam Wingard die voor mij met You're Next (2011) tot nu toe zijn enige goede film gemaakt heeft. Death Note en The Guest staan trouwens nog op mijn to-see list.

2,0*

Heel anders dan de andere twee films van het oorlogsdrieluik. Ook deze film speelde zich in Warschau af althans wat er van over was. We schrijven namelijk de dag van de Duitse capitulatie; 8 mei 1945. Van het plot moet deze film het van mij niet hebben. Een burgeroorlog tussen de nieuwe communistische machthebbers en restanten van het officiële rechtse leger? Nooit van gehoord. Zou overigens ook zinloos geweest zijn. Tijdens de conferentie van Jalta is immers besloten dat Polen tot de Russische invloedssfeer zou behoren. De handelwijze van Maciek is daarom ook ronduit gezegd volkomen idioot. Neen, deze film moet het voor mij helemaal hebben van de prachtige sfeervolle beelden en sfeervolle muziek in de kroeg waar mensen dansten alsof er geen oorlog geweest was. Daar kwam ook nog bij de romances tussen de zeer bekoorlijke Krystyna en de verzetsman Maciek. Tja, het leven gaat nu eenmaal door en is het niet zo dat je doorgaans intens van het leven kan genieten als dat volgt op een periode van vreselijke ellende.

4.0*

Zeer amusant filmpje die het voor mij het toch vooral moet hebben van het frivole spel van Déborah François (Rose Pamphyle) en het heerlijke laat jaren vijftig sfeertje. Het riep bij mij nogal wat nogal nostalgische gevoelens op. Tja, ik behoor nu eenmaal op MovieMeter tot de oudere knarren en ik heb als kind de late jaren vijftig bewust meegemaakt. De muziek uit die tijd doet het bij mij ook altijd erg goed. Soms moest ik bij het zien van de blikken van de typistes wel eens denken aan de films van het duo Jeunet en Caró. De scène waarbij een woedende typiste de schijfmachine van de tafel smeet was zeer hilarisch, eveneens ook de finale waarbij de twee typistes (oa Rose) een gevecht leken te leveren op leven en dood. Mooie film dus dit debuut van Régis Roinsard waarvan ik aanvankelijk ook weer niet te veel van verwachtte. Ik had gedacht dat het wel een of andere flauwe komedie zou worden, maar dat werd het dus duidelijk niet.

3,5*

Deze film van Pasolini - de enigste film die ik van hem nog niet gezien had m.u.v. de kortfilms - tot mijn grote verbazing van het internet kunnen plukken. Mijn mening over dit minst bekende werk van Pasolini is nogal verdeeld;

het gedeelte wat zich op de vulkaan de Etna afspeelt is groots. Prachtige beelden van het desolate vulkaanlandschap dat oogt als de hel op aarde. Tevens liet Pasolini net zoals in "I Racconti di Canterbury" zien hoe afschuwelijke het lot was voor diegenen die door de inquisitie veroordeeld werden.

Het gedeelte wat zich in het kasteel afspeelt vind ik duidelijk minder. Veel oeverloos geleuter waar ik toch echt de betekenis niet van in zie. Toch moest ik bij het zien van de beelden onmiddellijk denken aan Saló, waar deze film qua stijl toch het meest op lijkt.

Opvallend verder het melodietje wat op de vulkaan door de jonge soldaat - die helaas een vreselijk lot te wachten stond - gefloten werd. Deze melodie herken ik van Morena me llaman, voor mij misschien wel de mooiste song uit de Middeleeuwen. Het is ook de eerste keer dat ik een melodie daarvan in een film hoor.

Waardering;

4,5* Het gedeelte op de Etna

2,5* Het gedeelte in het kasteel.

Mooi, gewoon mooi!

Om deze film te kunnen waarderen moet je je wel aangetrokken voelen door de drie vrouwelijk hoofd-personages. Doen die je niks dan is het verloren tijd om deze film te gaan bekijken want dan is de kans zeer groot dat je tijdens de film in slaap valt. Deze film is nu eenmaal traag, muziek ontbreekt nagenoeg en ook het mannelijk geslacht schittert op het laatste kwartier na door afwezigheid. Iets wat ik helemaal niet erg vind. Mij prima geamuseerd met het samenspel en bovendien prima acteerwerk van de dames. De kust met zijn bonkende golven zorgden af en toe voor een aangename afwisseling.

Deze film als het gaat om het portret schilderen deed mij wel enigszins denken aan La Belle Noise (1991) die ik ietsje beter vond ondanks dat die film twee keer zo lang duurde. Maar ja, een mooi naakt vrouwenlichaam scoort bij mij altijd. Maar, verder alleen maar lof voor deze film van Céline Sciamma die met haar debuut Naissances des Pieuvres (2007) op mij ook al zo veel indruk gemaakt heeft.

4,0*

Geen film om direct vrolijk van te worden. Soms deed ie mij denken aan Gruz 200 (2007) die ook ging over een niet al te frisse politieagent. Typerende uitspraak van de politieagent in deze film: Wij zijn er hier niet om gewaardeerd te worden maar om gevreesd te worden. De zeker niet onaantrekkelijke sociaal werkster Marina had dat zeer goed begrepen door telkens te zeggen dat ze van die corrupte agent die haar nota bene verkracht had te houden wat tot gevolg had dat die Andrej uiteindelijk toch begon te twijfelen aan zichzelf. Tja, sympathieke personages waren het niet in deze film, zelfs de kleine Lena niet die Marina op het verkeerde spoor bracht door haar te laten denken dat zij door haar vader seksueel misbruikt werd met uiteindelijk fatale gevolgen voor Lena's vader. Die scène met die zeer onvriendelijke serveerster deed mij af en toe denken aan de nadagen van de Sovjet Unie, waarbij alle motivatie om klantvriendelijk te zijn weg was omdat dat in het communistische systeem toch geen bal uitmaakte. Je werd nu eenmaal niet betaald vanwege je prestaties. Het beeld dat Angelina Nikonova schetste van het Rusland van Poetin is dus niet al te positief maar klopt het ook wel met de werkelijkheid. De Russische film die ik hiervoor zeg Progulka (2003) was heel wat optimistischer. Maar ja, de waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

3,5*

Van de doorgaans oerlelijke mensen moet deze film het van mij zeker niet hebben. De beelden van de om God roepende vreemdeling, de woeste zee, de beukende golven en de bliksemflitsen zijn daarentegen schitterend. De invloed van Tarkovsky is trouwens ook duidelijk aanwezig van deze apocalyptische film die voor mij behoort tot de meest depri films uit de Russische cinema die ik tot nu toe gezien heb. Nee, ik werd hier dus niet bepaald vrolijk van ondanks dat het toch best wel een knap gemaakte film is.

4.0*

Niet slecht maar deze film kan toch echt niet tippen aan The Dying Swan en dat komt vooral omdat de regisseur met die hallucinerende scènes van Andrei te veel in herhaling valt. We krijgen elke keer weer hetzelfde te zien. Tja, op een gegeven moment weet je het wel, maar niettemin toch een interessante film uit het tsaristische Rusland van Yevgeni Baueren en met The Birth of a Nation van D.W. Griffith voor mij zelfs de oudste film die ik ooit heb gezien. De kortfilm Le Voyage de la Lune uit 1902 niet meegerekend uiteraard.

3.5*

Deze film moet het voor mij van drie dingen hebben;

1. Isabelle Adjani, die haar dubbelrol van van Anna en Helen subliem vertolkte. Een mooie vrouw ook trouwens.

2. Het monster. Zelden in de film zo'm luguber gedrocht gezien.

3. Het grauwe Berlijn anno 1981 in de omgeving van de muur.

Van die Sam Neil werd ik af en toe een beetje moe en wat de betekenis is van het nogal warrige verhaal is mij nog niet helemaal duidelijk, hoewel de verklaring van McSavah mij wel enige duidelijkheid lijkt te verschaffen. De horroreffecten waren niettemin zeer goed en dat kan ook gezegd worden van de spanningsopbouw.

Deze film bekeken met Spaanse ondertiteling wat voor mij geen handicap was want ik kan het Spaans moeiteloos volgen, net zoals het Engels en het Duits. Is maar goed ook, want zonder ondertiteling had ik van het verhaal helemaal niets begrepen. Het Engels in deze cult film was vrij onverstaanbaar.

3,5*

Deze film die ik afgelopen avond in Lux Nijmegen bekeken heb begint met een magistrale openingsscène en eindigt met een afschuwelijke Engelse rugbyscène , waarvan ik mij afvraag waar dat laatste nu in godsnaam op slaat Ik heb niks tegen surrealisme, mits het niet ontaardt in absurde scènes die totaal niet in de film passen. Sluit zo'n film in stijl af. Die dierenmishandeling had Reygades ook beter achterweg kunnen laten. Daar lustten de honden geen brood van. De scène in het badhuis of sauna der lusten vond ik daarentegen best wel grappig hoewel ik ook daar absoluut niet de betekenis van inzag. Vijf bezoekers in de zaal zagen dit trouwens als porno en hielden de film voor gezien. Die hadden er duidelijk iets anders van voorgesteld. Ik trouwens ook, want ik kon aan het geheel maar moeilijk een touw vastknopen. Visueel daarentegen was het allemaal best wel mooi. Behalve de openingsscène waren ook de scènes met de duivel en de scènes die zich in de natuur afspeelden zonder meer van grote schoonheid. Het onweerde trouwens wel erg veel in deze film.

3,5* dankzij vooral de openingsscène.