Opinions

Zeker geen onaardige film van oude rot Spielberg. Tja, de Pentagon Papers. Ik kan het mij allemaal nog zeer goed herinneren het nieuws destijds over die oorlog in Vietnam die duizenden jongeren in de westerse wereld op de been bracht om daartegen te protesteren. "1, 2, 3, 4, We don't want the Vietnam War".

Dat het winnen van die oorlog kansloos was dat wist destijds iedereen. Maar ja, terugtrekken betekende uiteraard gezichtsverlies van die leiders met Nixon uiteraard voorop. Dan nog maar meer troepen sturen met als resultaat duizenden Amerikaanse soldaten die voor niks sneuvelden. Ik vond dat deze film met bovendien uitstekend acteerwerk van Meryl Streep en Tom Hanks toch wel een goed beeld gaven hoe iedereen destijds voorgelogen werd,

Over voorliegen gesproken; het zou bij die Vietnam oorlog niet blijven. George Bush Jr deed het in 2003 nog eens haarfijntjes over met die oorlog in Irak. Wat daar de gevolgen van waren, dat weten wij inmiddels wel.

Ben het overigens met BBarbie eens dat "links" en "rechts" denken niets met deze film te maken heeft en dat geldt ook voor verwijzing naar Trump. Deze film gaat puur over de oorlog in Vietnam. Niets meer en niets minder.

3.5*

De derde film van Sabu die ik gezien heb en tevens ook zijn beste. In het begin zag het daar nu niet bepaald naar uit want ik vond de eerste drie kwartier enigszins boring. Ik slaagde er maar niet in mijn aandacht vast te houden. Dat veranderde gelukkig op het moment dat Sayoko ten tonele verscheen. De romantische scènes van Sawaki en de zeer sympathieke en aantrekkelijk ogende Sayoko vond ik schitterend, vooral die prachtige scène op de brug toen zij al ronddraaiende Sawaki toeriep dat hij haar moest neerschieten. En dan natuurlijk niet te vergeten de naar een climax eindigende schitterende finale. Dat die dusdanig over de top en ook niet helemaal geloofwaardig was, dat neem ik maar met een korreltje zout. Storen deed het me in ieder geval geenszins. Wat het acteerwerk verder betreft, daar viel helemaal niets op aan te merken. Dat was zonder meer voortreffelijk.

4,0*

Een zeer vermakelijk filmpje waar ik na afloop toch echt een lekker gevoel bij kreeg. Film had enkele hele leuke scènes zoals die van de brandspuitgaten (zie poster IMdB) en het einde was natuurlijk erg gaaf. Aardig spel ook van Jean-Paul Rouve en Sophie Quinton. Alleen, als ik Rousseau geweest was dat had ik toch wel een avondje met het lekkere ding Betty (de receptioniste) naar de disco gegaan en het zou voor mij geen bal uitmaken of ik nou van disco houd of niet.

3,5*

3,5*

Een conventioneel verhaal hoef je bij de films van Godard doorgaans niet te verwachten. Daar heb ik geen problemen mee mits Godard niet te ver doorslaat. En dat laatste doet hij in deze film. Het slaat allemaal echt helemaal nergens op. Bepaalde scènes oogden best wel mooi, de tegemoet komende treinen bij voorbeeld, maar dat was het dan ook wel. En wat de soundtrack betreft; niks mis met Beethoven, maar van zijn kamermuziek ben ik doorgaans niet zo gecharmeerd. Ik kreeg op een gegeven moment een beetje genoeg van dat viool gejengel. Een deels mislukte Godard dus dit Prénom Carmen, ondanks het mooie lijf van Maruschka. Gelukkig pakt Godard een paar jaar later in positieve zin de draad weer op met het zeer geslaagde "Je Vous Salue Marie".

2,0*

Film moest het voor mij helemaal hebben van het samenspel van Jessica en Josephine en zeker ook van de schaarse maar wel zeer mooie erotische scènes tussen de twee dames. Het einde was wel luguber maar een happy end zou zeker afbreuk gemaakt hebben van dit toch wel zeer genietbare horrorfilmpje.

3,5*

Deze film vandaag bekeken en eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet wat ik hier mee aan moet. Een aanklacht tegen het communisme? Kan zijn. Ik heb het er niet direct uit kunnen halen. Ik vond het ook allemaal zo absurd. Ik houd wel van surrealisme, maar ik vind dat Jurácek toch wel een tikkeltje overdrijft. Het grootste minpunt in deze film is dat het voor mij allemaal zo lelijk oogde. Lelijke mensen, vervallen gebouwen, grauwe buurten. Moeten die soms symbool staan voor de communistische heilstaat? Ik zou het niet weten. Al met al toch een tegenvaller voor mij deze Tsjechische film, wat de bedoelingen van de regisseur ook mogen zijn.

3.0*

Het bekijken van deze film heb ik lange tijd uitgesteld. mede omdat het plot mij niet zo aansprak en vooral vanwege de lange duur. Achteraf viel hij mij niet tegen. Spannend was hij zeker maar of ik deze film ooit weer zal gaan herzien. In geen geval. Daarvoor vond ik 'm toch niet goed genoeg. Ik slaagde er in ieder geval niet in deze film zonder onderbreking af te kijken. Prisoners kan voor mij daarom ook absoluut niet tippen aan Enemy, voor mij met afstand Villeneuve's beste film. Het open einde vond ik trouwens wel goed.

3.5*

Deze film met zijn knettergekke personages wist mij de volle anderhalf uur te boeien. Die Victor Ivanovich met zijn tanden en kale kop deed mij trouwens sterk denken aan Graag Orlok uit Nosferatu, eine Symphonie des Grauens. Kan haast geen toeval zijn, zou je zeggen. Ook zeer mooi zijn de scènes - mede ook door het sepia kleurgebruik - van de boottochtjes door de kanalen van Sint Petersburg en dat onder de schitterende klanken van de muziek van Moessorgski en Prokoview. Tja, en niet te vergeten natuurlijk de kluchtige scènes waarin de toch wel mooie maar "stoute" Liza billenkoek kreeg met de roe.

Aleksey Balabanov verraste mij al eerder met het zeer zwartgallige Gruz 200. Misschien toch maar eens snel meer bekijken van deze veel te vroeg gestorven Russische regisseur, hoewel zijn film Brat mij nu niet bepaald aanspreekt.

4.5*

Een kijkje in een AZC, waar o.a. het volgende aan bod komt;

Liefdes- en seksproblemen, de verdrukte positie van de moslimvrouw, de inburgering door de taal, de talrijke vragen waarmee asielzoekers zitten en het eindeloze wachten op het nieuws of je al of niet mag blijven. Vooral dat laatste kan tot dramatische gevolgen leiden.

Dit kreeg je dus te zien in deze dramatische- maar soms ook wel komische Belgische film, die niet op een beter tijdstip gemaakt had kunnen worden. Vooral aan te raden voor mensen die een eenzijdige kijk op asielzoekers hebben. Het leven in een AZC is dus niet bepaald een pretje of je moet zo’n aantrekkelijk Russische drama tegenkomen, waar mee je vriendschap sluit. Voor de meesten echter verveling en onzekerheid alom, mede ook door die verstikkende bureaucratie.

Een redelijk geslaagde film dus deze verfilming van het boek van Dimitri Verhulst waarvan ik las dat hij het boek toen het uitkwam aan de straatstenen niet kwijtraakte. Hopelijk heeft de film meer succes.

3.5*

Deze film moet het voor mij in de eerste plaats hebben van de uitstekende cinematografie. De beelden die je te zien kreeg waren geweldig met als hoogtepunt de reusachtige kantoorruimte waar meer dan 800 secretaresses wezenloos zaten te typen en onmiddellijk opstonden toen de bel rinkelde.

Deze film liet op een bizarre manier de allesvermorzelende bureaucratie zien van een totalitaire staat. Model zou hier voor kunnen staan de Sowjet Unie onder Stalin. Als je daar opgepakt werd was je schuldig. Alleen maar om het feit dat je opgepakt was. En zo verging het hier ook met Joseph K.

Anthony Perkins voor de rol van Joseph K vond ik trouwens zeer goed gecast. De absurditeit van de totalitaire staat, waar alle gevoel was uitgeband, kon niet beter getoond worden door een slungelachtige gewone en neurotische jongen voor een niet nader genoemde misdaad te beschuldigen.

Opvallend vond ik ook de rol van de voor mij zeer aantrekkelijk ogende Romy Schneider, wiens charmes ook geheel in dienst stonden van het systeem, gezien het feit dat zij Joseph K aantrekkelijk vond alleen om het feit dat hij beschuldigd was.

Kort samengevat; "The Trial" is een zeer goede film die mij bij herzien telkens weer aan het denken zet. Het enigste minpunt vond ik dat de film wel wat aan de lange kant was.

4,0*

Behalve dat het hier ging om de dartelende hoofdpersonages waaronder de zeer druk pratende en bewegende Olya en de soms ruziemakende Alyosha en Petya - tja twee boys die beiden gek zijn op diezelfde rondborstige Olya, dat kan natuurlijk nooit goed gaan - gaf deze film ook een mooie impressie van het Sint Petersburg anno 2003. De Hermitage, de kerk van de Verlosser, de kanalen, de stadsmensen en dan nog supporters op weg naar de voetbalklassieker Zenit Petersburg - Spartak Moskou. Opvallend was wel dat veel historische gebouwen in de stijgers stonden en dat de arbeiders onder werktijd niet vies waren van een biertje. Al met al een zeer vermakelijk filmpje dus dit Progulka dat wel heel anders is dan de film Matilda van dezelfde regisseur, waarvan het verhaal zich ook in Sint Petersburg afspeelde, maar dan wel in het Sint Petersburg van tsaar Nikolaas II eind 19e eeuw.

3,5*

Aanvankelijk moeilijk voor mij te beoordelen omdat ik vermoedde dat iets van het plot aan mijn aandacht was ontsnapt. Vandaar vandaag maar eens opnieuw bekeken en volgens mij is het plot mij nu helemaal duidelijk. In het kort; dit debuut van Emerald Fennell heb ik ervaren als een uitstekende film met een geniaal plot en met een zeer verrassend einde. Én natuurlijk om niet te vergeten; uitstekend acteerwerk van Carey Muligan die ik in al meer films heb zien schitteren zoals An Education en Never Let Me Go.

Een scène trouwens die mij bijbleef was die scène waarin Cassey inhakte op de auto van een woeste voorbijganger. Dit gebeurde onder begeleiding van die voortreffelijk muziek uit Tristan und Isolde van Richard Wagner. Het enige stukje klassieke muziek uit deze film trouwens.

Aanrader!

4,0*

Deze film - is dit eigenlijk wel film! - na 15 jaar weer eens herzien. Dat de meesten hierop afknappen kan ik mij goed voorstellen. Er gebeurt eigenlijk weinig, nou ja zeg maar gerust helemaal niets. Deze film heeft het meest weg van een schilderij uit de renaissance waarvan de afgebeelde personages onafgebroken in beweging zijn. Greenaway staat nu eenmaal bekend als groot liefhebber van de schilderkunst. In al zijn films - met vooral verwijzing naar de renaissance en de Gouden Eeuw van de Nederlandse schilderkunst - is dat heel duidelijk te zien. Ik zie Greenaway daarom ook meer als een beeldend kunstenaar dan als een filmmaker. Origineel is het wel wat hij allemaal met het medium film heeft gedaan maar ik kan nu niet bepaald zeggen dat het boeiend is. Integendeel zelfs. Wat je de hele film ziet is alleen maar een hoop naakte mensen die lopen te paraderen. Mooi misschien voor een half uur, maar daarna slaat de verveling toe. Ook die voice-over van Prospero begon mij op een gegeven moment danig te irriteren. Maar goed dat het af en toe onderbroken werd door de best wel mooie muziek van Michael Nymann.

Van het verhaal moet deze film het helemaal niet hebben. Voor mij is dat geen probleem als de film op visueel vlak maar iets te bieden heeft maar dat heeft deze film ook niet. Het is allemaal van hetzelfde wat je te zien krijgt. Toch heb ik deze film toen ik hem voor de eerste keer zag, gezien mijn hoge waardering van 4,5*, best wel kunnen waarderen, maar nu na herziening heeft deze voor mij nu zeer gedateerde film duidelijk veel aan zeggingskracht verloren. Ik denk dat dat laatste ook zal gelden voor alle overige films van Greenaway als ik die nu zou herzien. Alles is nu eenmaal betrekkelijk in filmland.

3,0* na herziening.

Krachtig oorlogsdrama hoewel toch wel enigszins voorspelbaar. Wel begrijpelijk want deze film is nu eenmaal gemaakt ten tijde van de Sovjet Unie, waarbij dit soort films nu eenmaal met de censuur te maken kregen. Dat de overgelopen soldaat niet geëxecuteerd zou worden kon je dan ook op je klompen aanvoelen, want Sovjet soldaten die zich onmenselijk gedroegen tegenover de vijand of hun eigen mensen dat kon natuurlijk niet in een film. In het echt was het destijds toch wel even anders. De beelden in het besneeuwde landschap waren niettemin erg mooi en ook de actiescènes mochten er wezen.
Positief in Russische films vind ik nog altijd dat iedereen zijn eigen taal spreekt, dit in tegenstelling tot Amerikaanse films waarbij Duitsers Engels spreken met dan zogenaamd een Duits accent. Vaak niet om aan te horen.
Zo, en nu vanmiddag misschien mij maar eens wagen aan German's laatste film "Hard to Be a God" die wel even twee keer zo lang duurt als deze zeer genietbare oorlogsfilm. Moet zien of die ook zo genietbaar is maar ik heb er wel mijn twijfels over als ik de recensies over die film lees.

4,0*

Het plot van Blind Chance dat bestaat uit een drietal verhalen waarbij drie mogelijkheden de revue passeren van de hoofdrolspeler heb ik al eens meer gezien en op visueel vlak trouwens veel mooier. Dat laatste weegt bij mij wel mee bij het beoordelen van deze film en niet in de laatste plaats omdat Kieslowski's films uit zijn Franse periode juist uitmunten in schitterend camerawerk, kleurengebruik en niet te vergeten de prachtige scores van Zbigniew Preisner.

Trouwens, ik moest bij het zien van deze film toch vooral denken aan de Sovjet films die in de nadagen van de Sovjet Unie gemaakt werden. Ook die oogden net als deze film oerlelijk, symboliserend het verval van het communistische systeem zou ik haast zeggen. Dat Blind Chance vele jaren niet in Polen vertoond mocht worden spreekt natuurlijk vanzelf. Kritiek op de Partij was nog steeds een gevoelig onderwerp in het Polen van de eerste helft van de jaren tachtig die toen gekenmerkt werd door landelijke stakingen die georganiseerd werden door de autonome onafhankelijke vakbond Solidarność.

3.0*

Al een tijd lang probeer ik uit te zoeken wat nu voor mij de beste Hitchcock is. "Vertigo" en vooral "Rear Window" hebben bij mij bij herziening toch in waardering ingeboet.
Zo niet "Psycho". Integendeel. Deze film vandaag weer herzien en ik kan je vertellen dat hij er alleen maar beter op geworden is.
Wat mij bij herziening opviel in deze film, dat waren de opgezette vogels. Deze waren mij eigenlijk nooit eerder opgevallen, maar ze hebben wel een hele belangrijke symbolische betekenis, waar je niet aan voorbij kunt gaan. Waarom? Wel, dat zal later pas blijken als we de "moeder" van Norman Bates te zien krijgen.
Ook het onderwerp 'schizofrenie' spreekt mij enorm aan. Het is ook om die reden dat ik dit qua verhaal zonder meer de beste film van Hitchcock vind. En, hoewel ik wist hoe deze film afliep, zat ik op bepaalde momenten nog steeds op het randje van de stoel.
De douchescene bracht mij niet meer aan het schrikken, maar de laatste horror scene - de ontdekking dat de moeder van Bates opgezet was - des te meer.
Kort samengevat; de opgebouwde spanning, de beklemmende sfeer, de prachtige zwart-wit fotografie, de ijzingwekkende score van Bernard Herrman, het bijzondere script, de geweldige cast etc maken dat deze film nog steeds staat als een huis. Ik heb geen zwakke punten kunnen ontdekken in deze Hitchcock.
"Psycho" is voor mij zonder meer de beste film van ''The Master of Suspense".

5,0*

Uiteraard wel mooi gevonden. Een hoofdrolspeler die uit de film stapt. Toch kon deze film mij niet boeien en dat ligt voor het grootste gedeelte aan Cecilia, wiens naïviteit mij erg tegenstond. Ik ben zowiezo niet zo gecharmeerd van de actrice Mia Farrow. Ik vond de dialogen met Tom Baxter ook erg flauw. Daarentegen vond ik het gedeelte van de cast van The Purple Rose...die hun verontwaardiging toonden omdat die Tom zo maar uit de film gestapt was zodat zij niet meer verder konden en als het ware in de film gevangen zaten, zeer komisch. Het redt de film enigszins, maar het neemt niet weg dat ik dit toch een van de mindere Woody Allen films vind, ondanks dat Woody er zelf niet in meespeelde.

3,0*