Opinions

Een hele knappe film aangezien de sfeer uit de jaren <'20, hét tijdperk van de 'silent movie' (ik vind stomme film zo'n rare benaming) goed overkomt.
Het is dat je bekende gezichten ziet van de hedendaagse filmwereld, anders zou je niet beter weten dan dat je naar een echte twenties zit te kijken.
De shock van de plotselinge aanwezigheid van geluid is bij de kijker net zo groot als bij George Valentin. Goed gedaan, prima film.

Nou lekker hoor. Nixon mag dan wel een flutpresident geweest zijn, maar dit gaat natuurlijk veels te ver.

Gisteravond heb ik deze film gehuurd omdat ik wel zin had in een spannende thriller, maar dan kom je met The Assassination of Richard Nixon bedrogen uit. Op een gegeven moment had ik wel het gevoel dat ik naar een uiterst saaie film zat te kijken, maar achteraf gezien valt dat allemaal wel mee.

Sean Penn speelt ijzersterk, zoals we wel van hem gewend zijn, maar het is wel weer zo'n typiche Sean Penn-rol. De man kan wellicht zeer goed acteren, maar ik begin een beetje flauw te worden van zijn zielige ogen en het bijbehorende oscar-winnende geschreeuw.

Toch is dit een zeer boeiende film, met een tragisch verhaal. Het einde is overdonderend. Een 'mooie' vertoning van pure wanhoop.

3,5* vind ik een waardig cijfer voor the Assassination of Richard Nixon.

Erg grove acties volgen elkaar op waardoor je niet in slaap valt, maar het verhaal was niet denderend en zat uitermate onlogisch in elkaar.

Laurence Fishburne vond ik zo overdreven 'gevaarlijk' in beeld gebracht zo van: 'Zo, kijk eens hoe stoer ik ben' dat het gewoon lachwekkend was. Je ziet een rijtje standaard criminelen lopen en dan komt hij er achter aan in zijn mooie jas met sjaaltje erover, en oei wat keek hij gevaarlijk! Bij mij kwam het nogal belachelijk over. De acties die daarop volgen zijn zo onlogisch en zo ontzettend voorspelbaar dat ik op een hele kleine 2* kom.

Ik hou van de stripboeken van Asterix. Ik waardeer het dan ook zeer dat ze op een paar kleine dingen na de boeken trouw zijn gebleven. Dezelfde grappen komen voorbij, de meest belangrijke personages uit de boeken komen aan bod, het galliërsdorp lijkt erg goed op het dorp uit de strips. Een nadeel hiervan is dat de omgeving bijna volledig computergeanimeerd is waardoor het er allemaal heel erg nep uitziet. Prachtige rol overigens van Alain Delon als Ceasar.

Leuk en vermakelijk om te zien, zeker als liefhebber van de stripboeken, maar er zitten een aantal pijnlijk slechte scénes in, sommige grappen zijn te flauw voor woorden, die moet je blijkbaar lezen, en niet zien. Het einde met al die bekende sporters hadden ze er wat mij betreft uit mogen laten.

Mokerslag. Deze film is zo goed, dit valt niet te beschrijven, je moet gewoon kijken. De tekeningen zijn een genot om naar te kijken, de soundtrack is doordringend. Ik werd hier volledig ingezogen, het heeft me vastgehouden en niet meer losgelaten.

Meevaller.

Ik had verwacht dat ik me zou ergeren aan de geanimeerde toestanden. Zo nu en dan deed ik dat ook wel, maar het verhaal was toch dermate meeslepend dat ik me in korte tijd in deze fantasiewereld kon wanen. Het verhaal is niet al te vernieuwend nee, maar hoe erg is dat bij een film als deze? Een verhaal over onderdrukte bevolkingsgroepen is altijd actueel en zal helaas altijd actueel blijven.

Misschien moet ik de volgende keer, als Cameron weer eens een spektakel-hype-film maakt, het een bioscoopkans geven.

Titanic wou ik destijds niet heen vanwege de hype, waar ik me niet graag in laat meeslepen, en bij Avatar stond ik om dezelfde reden niet meteen in de rij, maar bij beide films heb ik achteraf wel een beetje spijt ze niet in de bioscoop te hebben gezien.

Deze kwam binnen. 'Pijnlijk absurde' scènes over een land waar misbruik van macht centraal staat, en waar door religieuze fanatici wordt bepaald of je met je hondje mag wandelen, of hoe je je eigen kind mag noemen. Of je een vriendje mag hebben, een shirt met Mickey Mouse mag dragen, of tattoos mag hebben. Een hip kind dat Tik-Tok dansjes oefent wordt gesluierd waardoor haar onschuldige vrolijkheid van het ene op het andere moment verdwijnt.

Censuur, onvrijheid, onderdrukking zijn de bases van de Iraanse samenleving. Ongelofellijk triest, en walgelijk. Een originele manier van filmen met dialogen waar telkens 1 persoon in beeld blijft en de gesprekspartners erbuiten.

De mensen die jij hier zeer denigrerend 'palipijpers' zijn bewuster dan jij misschien denkt over welke afschuwelijke taferelen zich afspelen in onvrije dictaturen als Iran. Verder zal ik me inhouden aangezien politieke discussies hier niet zijn toegestaan, behalve dat ik vind dat je met deze bewoordingen de plank volledig mis slaat.

Vier. De scène met de man die zijn rijbewijs wilde verlengen, de sollicitant op een bouwplaats, en een scène met een filmmaker die driekwart van zijn script moest schrappen.

Geweldige film! De titel slaat inderdaad op de kleur van het pak dat hij graag wilde hebben. (dacht ik tenminste te weten tijdens de film)

Toen hij het pak uiteindelijk in zijn bezit had veranderde zijn leven totaal. Het was het moment dat hij afstand nam van zijn vader en zijn broer, en koos voor zijn nieuwe liefde. Het was het moment dat hij bij zijn vele sollicitaties niet meer afgewezen werd omdat hij al een dagtaak had aan het verzorgen van zijn vader.

Het acteerwerk was uitstekend, de soundtrack heerlijk, (net als de 2 hoofdrolspeelsters trouwens) en het verhaal zit erg goed in elkaar. De zwoele Spaanse taal en muziek is voor deze film het puntje op de i, de slagroom op de taart.

Voor Daniel Sánchez Arévalo was dit zijn eerste lange speelfilm, maar wat een ijzersterk debuut, ik heb er echt van genoten. Voor zulke films mag je me wakker maken, bij zulke films vliegt de tijd voorbij, heerlijk!