Opinions

Mijn eerste kennismaking met Dumont. Een regisseur waarover ik toch al hier en daar iets had gelezen, waarbij hij steeds weer in dezelfde zin werd vernoemd met adjectieven als grof, choquerend en controversieel, maar waar ik dus nog nooit iets van had gezien.

Hij lijkt me een gevalletje love it or hate it, maar probleem hierbij is dat ik me dan in geen van beiden kan vinden, wat dus niet zou kunnen.

het verhaal van Hadewijch is sterk, en wordt op een zeer knappe manier verteld, maar het probleem zit hem juist daar. Het is volgens mij te berekend, te mathematisch, om echt emotioneel te overdonderen. De formule zit de oplossing in de weg. Je staart je volgens mij iets te veel blind op de manier waarop, in plaats van hetgeen eigenlijk gezegd wordt. De oorveeg mist dus zijn doel, wat best jammer is, want ik kan me er wel in vinden.

Hoe dan ook, cameravoering en zijn filmstijl ligt niet volledig in mijn straatje, maar het was wel passend en bij momenten zeer sfeervol.

Ik vraag me wel af waarom het nodig was om het hoofdpersonage bijna constant een weinig verhullende t-shirt te laten dragen.

Al bij al een knappe film, die misschien niet volledig binnen de lijntjes kleurt, maar mij niet geschoffeerd heeft, noch mij 'echt' emotioneel wist te raken. En dat voor een regisseur met zo'n imago. Ben hoe dan ook wel benieuwd geworden naar zijn overige werk.

nipte 4*

goede genrefilm.

Heb nog niets van de hele Halloweenreeks gezien, noch ooit iets van Rob Zombie. Zijn muziek daarentegen ken ik wel van vroeger. Had de film dan ook eerder gehuurd om eens na te gaan of hij naast slechte muziek nog iets anders uitgebracht had.

De film is mij vreemd genoeg goed bevallen, in tegenstelling tot de rest van m'n filmavondje. Verdienste hieraan zijn niet de twee slechte(re) films die ik hiervoor zag, maar eerder de nogal brute rechttoe rechtaan aanpak van Zombie; geen onnodig lang gerekte introductie, gewoon een dik mannetje dat duidelijk een beetje uit de haak is en van zich af begint te bijten. Het hier op volgende stuk in de psychiatrische instelling haalt de vaart een beetje uit de film, maar al een geluk is zeventien jaar later het kleine dikzakje blijkbaar een gigantische reus geworden en is ie bovendien nog steeds volledig krankjorum. Leuk!

Minpunt is de vrij standaard formule-achtige sfeerfiche van deze prent. Slechts één of twee stukjes zijn leuk gevonden (bvb;de mee bonkende camera op de beat van Mickey die z'n slachtoffer tegen de muur doodslaat), rest is vrij middelmatig.

Geheel is leuk en nodigt zeker uit om de originele reeks eens te bekijken, net als het overige werk van Zombie. Ik ben benieuwd.

3*

Hier ga ik niet al teveel woorden aan vuil maken. Het script is van even hoogstaand niveau als een gemiddeld Jommeke strip. Op vlak van sfeer en effecten wordt er heel veel geprobeerd, maar faalt men hopeloos hard. En tsjah, in Will Smith heb ik nooit een acteur gezien.

1*

Uitstekend actievehikel.

Woo en Van Damme zijn een zeer leuke combinatie. Wel vrij opmerkelijk dat er hier geen meerdere samenwerkingen uit verder zijn gekomen, bij mijn weten dan toch. Vrij absurd, wat ze gaan wel goed samen.

Vam Damme acteert sterk, en is bij Woo in goede handen, wat een paar knappe en leuke scènes oplevert. Het verhaal is geen Shakespeare, maar het is wel een perfecte kapstok, en weet de gehele rit zelfs interessant te blijven, inclusief uitstapje naar het westerngenre!

De film voelt wel nu en dan (zeer) gedateerd aan; vresselijke wipes, slo-mo's en te vaak, te dik aangezette muziek. Hij is dan ook al bijna twintig jaar oud.

Henriksen en Vosloo zijn bovendien ook twee perfecte bad guy's,die de film nog hoger tillen.

4*

Harsh Times, de film met de afschuwelijkste titel en poster!

Het verhaal handelt over Jim Davis (Christian Bale), een man die juist terug thuis van de oorlog het allemaal niet meer zo goed snapt. Zijn realiteitsbesef wordt geplaagd door flashbacks van gruwelijke oorlogstaferelen, deze tarten hem tijdens zijn slaap of wanneer hij zichzelf opwindt. Om zijn vriendin een greencard te kunnen bezorgen, heeft hij een job nodig. Hij solliciteert bij verscheidene politie-instituten, waar hij telkens geweigerd wordt. Samen met zijn vriend Mike (Freddy Rodriguez), die door zijn vrouw verplicht wordt om een job te zoeken, belandt hij steeds dieper en dieper in de problemen. Beiden hebben ze hun frustraties, die ze trachtten weg te drinken, blowen,... Hierdoor geraken ze in een neerwaartse vicieuze cirkel: De problemen stapelen zich op, de drugs wekken Davis' psychoses op in plaats van ze te onderdrukken, waardoor ze dieper in de problemen geraken, enzovoort.

Het verhaal komt traag op gang. We volgen beiden personages tijdens hun dagelijkse routine. Er wordt op het gemakje een onderhuidse spanning opgebouwd. Vooraleer deze ploft, worden we eerst nog meegenomen naar het idylische Mexico om te genieten van koud bier, rustige muziek en mooie vrouwen. Wanneer de tragiek dan uiteindelijk toch toeslaat,...

Met deze prent wordt op niet zo subtiele manier getoond waar Amerikaanse veteranen mee worstelen bij terugkomst. Zoals Davis zullen de meesten zich ergens bevinden in een schemerzone tussen schuldgevoelens, plichtbesef, anarchie,... Bale veruiterlijkt deze innerlijke strijd prachtig. Hij is de neurotische bom. I'm a soldier of the Apocalyps!.

4*

Ik heb het boek wel gelezen, wat ik als zeer aangenaam heb ervaren. Verhulst is een begenadigd schrijver die schrijfstijl en inhoud telkens weer tot een mooi geheel kneedt. Mijn verwachtingen voor de film waren dan ook best hoog. Des te meer omdat Van Groeningen de regie in handen had, wiens debuut mij zeer goed bevallen is.

De Helaasheid der Dingen (de film dan) kon mij vreemd genoeg helemaal niet bekoren. Bij de openingsscènes zat ik mij zelfs te ergeren. Een storende, te opgepoetste voice-over, slecht gekozen en volledig nutteloze zwart-wit filters in combinatie met een makke soundtrack waren de schuldigen. Daarna wordt het bij momenten af en toe wel leuk, soms zelfs pakkend, maar het boek schetst toch een veel overtuigender én vooral sfeervoller beeld van het marginale gezin.

Het verhaaltje voelt levensecht (of alleszins toch uit het leven gegrepen) aan, de acteerprestaties daarentegen zijn vaak te vlak, te oppervlakkig, waardoor de echte emotie nooit echt overkomt.

Kleine tegenvaller. Film situeert zich tussen de drie en drieënhalve ster. Toch maar een drie, weliswaar een ruime, maar Van Groeningen kan beter.

3*

Een film over bikers op leeftijd klonk mij zeer bekend in de oren. Toch heeft deze weinig weg van Wild Hogs. Hier krijgen we een aaneenschakeling van feestjes, borsten, woestijn, gevechten, nog meer borsten en bloed te zien. Jammer genoeg komt Bishop zelf ook in beeld, maar al een geluk kunnen Hopper en Madsen de film alsnog redden. Op vlak van acteerniveau dan, want buiten de schaarse grappige oneliners en strippende babes heeft de film niets om lijf.

Hell ride was amusant, maar meer ook niet.

2.5*

Schandalig slechte verfilming van een geweldige stripreeks: de duistere sfeer, zwarte humor en rijkdom in thematiek (allemaal prachtig vormgegeven door Mike Mignola) wordt schaamteloos gereduceerd tot een platvloers kinderlijk plot, dat zich afspeelt in de afschuwelijk lelijke wereld van Del Toro. Arm Hollywood...

0.5*

Dan is dit absoluut niet mijn genre. Enige pluspuntjes waren de af en toe pittoreske plaatjes van de woestijn en de zon. Maar zelfs dezen begonnen op den duur te vervelen. Het verhaaltje heeft al helemaal niets te bieden en het paard acteerde beter dan Viggo Mortensen.

1*

Vrij makke horrorprent.

Mijn eerste kennismaking met Aja was een vrij aangename, dus de verwachtingen lagen eigenlijk vrij hoog voor deze film. De openingsscène was best indrukwekkend en veelbelovend, maar dan wordt er nogal bruusk aan de noodrem getrokken en neemt de vaart van de film een dodelijk trage snelheid aan. Een eindeloos gerokken half uur later was ik zelfs aan het vechten tegen de slaap. Geen spanning, geen schikmomenten, enkel een vrij standaard, maar o zo trage situering.

Wanneer dit eindelijk achter de rug is en het bloedfestijn kan beginnen, laat dit toch nog onnodig lang op zich wachten. Het is pas in het laatste halfuurtje, in het dorp, dat de film iets aan te bieden heeft. Op vlak van sfeer dan, de spanning is net als de horror en gore nog steeds in geen velden of wegen te bespeuren. Deze velden en desolate omgeving zijn trouwens één van de weinige pluspunten aan de film. Af en toe krijgen we hiervan knappe beelden te zien. Ondersteunende soundtrack mistte af en toe wel lachwekkend hard zijn doel, vooral de bombastische deuntjes bij elke kill.

De gemuteerde freaks tot slot waren best wel grappig. Vooral die met zijn grote kromme smoel en de rubberen opa. Roodkapje was best schattig, net als Emilie de Ravin.

krappe 3*

Amusant, maar meer ook niet en dat is wel jammer. Vooral omdat Gens al beter heeft laten zien. Zijn touch die zo overtuigend naar voren kwam in Frontière(s) is hier nergens meer terug te vinden, waardoor men ofwel kan beginnen te twijfelen aan zijn touch in die film, ofwel de schuldige elders zoeken en dus de vinger wijzen naar hogerhand. Hier en daar is de film namelijk best bruut, maar toch is allemaal te braaf. De echte leuke stukjes leken dan ook soms weggeknipt te zijn.

Ook ik heb het computerspelletje vroeger gespeeld en heb mij daar wel mee geamuseerd. Leuk dan ook om te zien hoe Olyphant soms wandelt net als het computerpersonage, wat verstevigd wordt door de camera op dezelfde plek te plaatsen, waardoor het soms lijkt alsof we het spel aan het spelen zijn.

Speelduur net iets te lang, actie vaak te braaf, toch nooit echt saai. Middelmatig actiefilmpje, jammer van Gens. Ik had nog wel graag een horror van zijn hand gezien.

2,5*

Ik sluit mij volledig aan bij bovenstaande klaagzangen. Horizonica is echt een ontzettend slechte film, dit wordt scène na scène benadrukt door barslechte dialogen en acteerwerk. Ik heb even geprobeerd om hier doorheen te kijken en proberen te genieten van de sfeer en/of spanning, maar de ergernis was te dik om van mij af te schudden. Beetje jammer, aangezien dit mijn eerste kennismaking was met de Hollandse Horror. Iets wat ik in het vervolg toch links ga laten liggen.

1*

Beetje een overgewaarde film.

Ik verschoot dan ook dat deze film in de top 250 genoteerd staat. Niet dat ik mij anders druk maak om deze lijst. Maar het is toch een redelijk recente film, die volgens mij niet al teveel in de kijker heeft gelopen.

Hoe dan ook, Fearless is een onderhoudende film die vooral op z'n dynamische beelden steunt. De camera springt van links naar rechts en van boven naar onder. Allemaal zeer indrukwekkend, en met behulp van de nodige slow motions en versnelde beelden worden de gevechten op overtuigende wijze uitvergroot. Het verhaaltje daarentegen is ontzettend plat, voorspelbaar en cliché. Voeg daar de voorgekauwde moraal en het acteerspel van Li aan toe en je krijgt, ja, inderdaad, een typische top 250film.

3,5*