Opinions

Mijn ervaring was dan weer volledig tegenovergesteld aan die van roodkapje. Ik heb heel hard genoten van deze film. De waanzin van de personages wordt zeer overtuigend in een passende sfeer gegoten. Het isolement en steeds verdere waardeverval komen als duidelijkste naar voren.

Eén van de grootste pluspunten aan de film vond ik de beelden; zowel camerastandpunten als beweging. Eén shot in het bijzonder springt er ver boven uit. Hoogstwaarschijnlijk is het zeer makkelijk gedaan, maar ik heb echt geen idee hoe juist en heb hier al een paar keer aan liggen denken; wanneer het hoofdpersonage terug in zijn camionet kruipt, iedereen is ineens kwijt, volgt de camera van buiten en glijdt als het ware doorheen de voorruit om het personage in de camionet te volgen. Hij gaat uiteindelijk terug naar buiten, waardoor de camera in tegenovergestelde richting weer op 'magische' wijze door de ruit gaat. Deed mij een beetje denken aan het terrasshot in The Passenger.. Iemand enig idee hoe dit juist in zijn werk is gegaan?

Heel sfeervolle film die rustig wordt opgebouwd om volledig te ontsporen in een waanzigge climax. Du Welz heeft zeer veel indruk op mij nagelaten met verschillende spectaculaire beelden... Staande ovatie, 5 sterren en op naar Vinyan!

Zeer mooie, rustige film, met een interessante thematiek, waarin Hoffman een heel overtuigende rol neerzet. De soundtrack was bovendien perfect gekozen en zorgde echt voor een meerwaarde aan de film.

4.5*

Van een veel te drukke film gesproken. hij wist me te boeien tot en met het moment waarop Testua/"casshern" gevangen wordt genomen door de leider vd neo-sapiens waarvan de naam me even uit het geheugen glipt. Vanaf dan kreeg het verhaal de ene absurde wending na de andere...

Het is nogal opvallend dat deze film met stijl experimenteert, mijn inziens waren deze niet altijd even geslaagd. Zo het vage kleurengebruik, met zo de meer uitgelopen lichtere tinten vond ik wel iets hebben. Net zoals de twee varianten van het zwart-wit. Maar in zijn geheel vond ik alles net iets te ver gaan. De stijl, staging en decoropbouw waren allemaal net iets te bombastisch, dit alles werd dan nog eens begeleid door een absurd slechte soundtrack... Besluit; overdaad schaadt!

2*

Ik heb net deze film - ondertussen voor de derde maal - gezien in een soort van vlaag om al mijn vijfsterrenfilms te herbekijken om er zeker van te zijn dat deze quotering wel correct was. Hoewel ik deze dus aanvankelijk vijf sterren had gegeven, had ik nog geen reactie/ recensie geschreven. Dit kwam deels doordat ik schrik had om in een soort van zinloze stroom van superlatieven te vallen.

Wel nu, het verhaal speelt zich af in 2027 en geeft een relatief realistische kijk op de (toekomstige) wereld weer, al een geluk zijn er nergens ufo's of buitenaards leven terug te vinden. We krijgen eerder een soort van reeds afgetakelde maatschappij te zien. De mensheid heeft in zijn drang tot superioriteit eigenlijk juist het tegenovergestelde bereikt. Deze terugval in evolutie vind ik een zeer sterk uitgangspunt. De auteur(s) maakt/maken bovendien mooi en zeer terecht gebruik van enerzijds al de wantoestanden die zich ondertussen al in de wereldgeschiedenis hebben voorgedaan. We hebben dus met andere woorden niets bijgeleerd, jammer genoeg bewijst het dagelijkse politieke/sociale leven dit keer op keer weer. Anderzijds wordt er ingespeeld op meer actuelere thema's, zoals het migrantenbeleid. Waardoor de film perfect te bekijken valt als een spiegel op onze verdorven maatschappij. In deze enigzins apocalyptische setting krijgen we het in een modern jasje gestoken messiasverhaal. Ontdaan van alle hoop, krijgt de wereld toch nog een herkansing door een zwangerschap van een nota bene illegale vrouw. Of om het korter te stellen; translatio, aemulutio en allusio.

Ondanks deze zwaarbeladen thematiek voelt de film nergens te drammerig of geforceerd aan. Dit komt vooral door de perfecte balans tussen moraliserend gezeik en actievolle scènes. Door gebruik te maken van een handycam-sfeer krijg je heel vaak het gevoel dat je middenin de actie zit (misschien kwam dit deels ook door de 5.1-ondersteunde DVD). De scène die hiermee vooral uitpakt is één van de laatste, het grote gevecht in de ghetto. Hoewel ik absoluut geen fan ben van actie - of oorlogsfilms vond ik deze -zeer lange maar zeker geen te lange- scène echt ongelooflijk. Zelden heeft er één zulke impact op mij teweeg kunnen brengen.

Een ander zeer sterk punt van de film is de humor. Neem bijvoorbeeld de aandacht die besteed wordt aan Theo's schoeisel. Gedurende de ganse film wordt hier op gefocust, dit zorgt niet enkel voor een komische ondertoon. Deze op het eerste zicht futiele zoektocht draagt bovendien een veel diepere betekenis (schoenen = basis = geloofsovertuiging => Theo's persoonlijke evolutie van niet geloven naar geloven).

Kortom, mijn vijf sterren blijven ongewijzigd staan. Children of men is een unieke film die naast een mooi verhaal evengoed een boodschap en een krachtige filmervaring weet aan te bieden.

5*

De basis van het verhaal is ongetwijfeld zeer schokkend en de sfeer in de film speelde hier goed op in, toch kon de film mij lang niet altijd boeien. Aanvankelijk kon ik mij wel enigzins inleven in de tragiek van Christiane's ondergang, zeer sterk gespeeld door Natja Brunckhorst, maar vanaf de afkick en de onmiddellijke terugval interesseerde het mij allemaal niet meer. Het werd een welles-nietes spelletje waar uiteindelijk iedereen de uitkomst al van kon raden.

2.5*

Ik ben het niet eens met de bovenstaande meningen, want ik vind deze zijn 'voorloper' ver overtreffen. Net als in City of God wordt hier zeer overtuigend de drukkende broeierige sfeer van Zuid-Amerika in beelden omgezet. De kleine straatjes, de schelle muziek, de zweterige bovenlijven, de snelle montage en de vele kleurenfilters dragen hier allemaal aan bij, waardoor het zelfs allemaal net iets beter wordt.

Maar ook hier is het verhaaltje net iets te rommelig. Aanvankelijk toch, later wordt het allemaal iets duidelijker en krijg je een aangrijpend maar bovenal zielroerend meeslepend verhaal voorgeschoteld. Wat hierbij zeer sterk is, is dat de ruzie tussen de twee vrienden langs beide kanten gemotiveerd is. Er is dus geen goed en slecht, het is allemaal een kwestie van perceptie. Hierdoor kan je je dus aan beide personages spiegelen, wat de emotionele rit enkel ten goede komt.

Voeg daarbij een paar visuele pareltjes (bvb; de motorrit met de verspringende achtergrond & de confrontatie tussen de twee vrienden met de steeds focusverleggende camera ), de solide acteerprestaties en de magnifieke setting en je hebt in een notendop mijn betoog voor deze score;

4,5*

Moeilijk filmpje

En dan heb ik vooral problemen met het narratieve en thematische luik. Ik vraag me dan ook sterk af of Ciaran Foy niet stiekem één of ander 50jarig oerconservatief trutje is uit de Bible Belt. Op zich is er niets mis met een horrorfilm die een monsterbeeld puurt uit sociale thema’s, Eden Lake / Ils / Attack The Block, deden dit immers ook reeds allemaal, maar daar was het toch van een heel ander niveau.
Foy doet namelijk niet eens de moeite om hier verder iets mee te doen. Dit is shocken om te shocken, tegen de schenen stampen om maar te kunnen stampen, maar vooral, dit is een monsterbeeld nemen, er verder niets mee doen, omdat je het creatief ook niet kunt.

De door iedereen gelauwerde hoofdacteur vind ik eigenlijk ook echt niet sterk acteren (zijn agorafobie heb ik dan ook helemaal niet meegekregen, ik dacht dat hij gewoon erg getraumatiseerd was). De baby is imo dan ook veel sterker en overtuigender. Maar die baby overtreft voor mij dan ook de gehele cast. Dit was nu niet bepaald het sterkste groepje acteurs ooit bij elkaar geplaatst.

Setting is sterk, maar ook hier hebben reeds verscheidene voorgangers veel toffere zaken mee gedaan. Erg jammer dan ook dat Foy uit zo’n setting niet meer sfeer heeft kunnen halen, want die lag volgens mij toch gewoon voor het oprapen.
Het enige die van mij een pluim krijgt is het geluidsdepartement. Zeer sterke klankbank, en dan heb ik niet over het muzikale gedeelte, maar enkel en alleen over de schrikeffecten en de poging van hen om hier toch nog meer sfeer uit te halen. Was trouwens de eerste keer dat ik over de gehele lijn de klankbank het beste vond in een film. (Het geluid dat het zombiecrapuul maakte was bijvoorbeeld zeer sterk, en ging bij momenten echt door merg en been).

Sterke openingsscène dat wel, een zeer moedige keuze om een hele film lang met een baby te werken, die het trouwens voortreffelijk doet, en een geluidsdepartement dat alles nog heeft proberen te redden, maar hier jammer niet in slaagt, bezorgen de film toch net geen voldoende.

Foy heeft imo dan ook nog een heel lange weg af te leggen en heeft hier veel te veel op zijn vork proberen te nemen. Waarom zou je in godsnaam zulk dramatisch uitgangspunt proberen te mixen met een wel zeer specifiek horrorgenre, als je nog geen één van de twee genres echt onder de knie hebt? Nu blijven we over met een half drama en een halve horrorfilm, die tezamen verre van één sterke film maken.

2*

Na een groot familiefeest eet je vaak de dagen nadien nog de restjes van het feestmaal. En dat smaakt altijd net iets minder, heeft een net iets fletsere smaak gekregen, waardoor je het gevoel krijgt dat je aan het herkauwen bent. Wel nu, dat is ongeveer het gevoel dat ik overhoud aan deze nieuwe prent van Melton en Dunstan. Het duo dat u onder meer de Feast Trilogie, Saw 4,5, 6 & 7 en de geweldige voorloper van deze sequel bracht, levert hier maar heel mager werk af.

The Collection heeft namelijk veel weg van een samenraapsel van afgedankte ideetjes uit voorgaande projecten. Enkel de openingsscène in de club voelt nog origineel aan, maar elke boobytrap hierna heeft echter een zeer hoog ‘déjà vu’-gehalte over zich heen kleven. En dat is jammer. Vooral als de film daarbij ook nog eens grotendeels steunt op platte en goedkope schrikeffecten, en er van spanningsopbouw amper tot geen sprake is (wat een verschil met zijn voorganger!!). Grote schuldige hiervan is imo ook de nog al absurde keuze om van de collector een meer stuntelend, minder zelfzeker, dommere killer te maken. Hij wordt ook een heel stuk minder bruut vertolkt en in beeld gebracht dan in de vorige film. Waarom?

Het is een vermakelijke film zonder meer, maar Melton & Dunstan kunnen beter. Dit is een plat vervolg, wat in de haaste en gauwte lijkt te zijn geschreven, met veel dank aan de sneltoetsen ctrl + c en ctrl + v. Ik hoop dan ook dat de studio’s kunnen wachten met het derde deel, dat er onvermijdelijk zit aan te komen, en dat Melton & Dunstan zich eerst, samen met Karlak, kunnen focussen op Rise.

Eén van de betere actiefilms, die lekker doordraaft met een hoofdpersonage dat scheldt en vloekt als een ketter, iedereen zonder verpinken neerknalt en gewoon volledig los gaat. "GTA in real life" vat de film goed samen, al dient het dynamische camerawerk, de perfect ondersteunende soundtrack en een geweldige Statham eveneens vermeld worden. Top Entertainment!

4*

iets minder dan zijn voorganger, maar wel weer lekker doldwaas en voorzien van spannend camerawerk, al is ook dat net iets minder in vergelijking met de vorige, de soundtrack al helemaal.

Neveldine en Taylor pikken bovendien iets te vaak en te geforceerd de draad weer op van de vorige film. Zo zijn er eigenlijk best een paar overbodige flashbacks en zelfs hele scènes in deze film aan te duiden (zoals het trauma van de verpleger). Deze halen eigenlijk enkel en alleen de vaart uit de film, en daar steunt ie eigenlijk op. Beetje vreemde keuzes. De humor is daarentegen weer van topniveau; het voicemailbericht en de FBT .

Het eindgevecht vond ik echt zelden gezien slecht. Statham is wel weer in topvorm. Ik zie hem eigenlijk echt wel graag in zulke rollen, ontzettend coole vechtersbaas. Het personage lijkt hem wel op het lijf geschreven te zijn.

Hoe dan ook, Neveldine & Taylor is best wel een dynamisch regisseursduo met ballen te noemen.

3*