Opinions

Typische Nolan film.

Misschien zelf eindelijk nog eens een echte Nolan film. In zijn zelfgeschreven verhaal herkennen we wederom alle typische “mindfucks” en zijsporen, wat in combinatie met zijn sterke gevoel voor timing en de ondertussen haast typisch geworden Nolan sfeertje van Inception al bij al een best indrukwekkende film maakt. Leuk ook hoeveel acteurs er terug opduiken met wie hij vroeger al eens heeft samengewerkt.

Maar zoals zo vaak bij Nolan, zitten er ook hier best veel schoonheidsfoutjes in; droomwerelden lijken iets te hard op elkaar, waardoor de scènes in de bergen wel heel hard afsteken bij de rest. Hij steunt iets te hard op het Heist Genre, waardoor clichés snel komen bovendrijven en de uiteindelijke introductie wel heel lang lijkt te duren. Jammer ook dat de sideplot, eigenlijk de rode draad doorheen de film, niet echt de verf komt en er hier en daar vrij tot zeer slordig gemonteerd werd.

Pluspunten wegen toch vooral op tegen de minpunten. Nolan is er dan ook in geslaagd om vanuit een interessante uitgangspunt een indrukwekkende en nooit vervelende actieprent te maken, die zich makkelijk onderscheidt van het gros der Hollywoodfilms, wat van Nolan terug een regisseur maakt waarnaar ik ten zeerste geïnteresseerd bent in zijn volgende projecten.

3.5*

Het is omdat een goede vriend met kortingskaarten kwam aandraven, dat ik deze film zonet in de cinema ben gaan bekijken. Anders was ik hem waarschijnlijk niet op het grote doek gaan zien, al moet ik toegeven dat ik wel enigzins geïnteresseerd was in deze prent. Tarantino zou met Inglorious Basterds immers zichzelf hebben heruitgevonden en zijn abominabele Death Proof ruimschoots hebben goed gemaakt, aldus de recensenten van tal van populaire tijdschriften.

Wel nu, wat een hoop gezever. Tarantino schiet hier wederom serieus mis en doet buiten een beetje provoceren helemaal niets. Oeverloze dialogen, 'schunnige' praat en goedkope humor zijn weer van de partij. Een invenief verhaal, onderhoudende soundtrack en/of interessante beelden zijn daarentegen in geen velden of wegen te bespeuren. Gemiste kans voor een regisseur die een hoop goed te maken had.
Dit is misschien iets te kort door de bocht, de eerste twee hoofdstukken waren immers enigzins goed en veelbelovend: beide tamelijk kort en af en toe grappig (en allebei op één locatie, een soort van lange scènes). Maar dan komt het derde, vierde en zelfs nog een vijfde volstrekt onnodig en eindeloos gerekt vervolg hierop, waardoor de film steeds saaier werd en een ontzettend lange zit is geworden.

De alom geprezen Waltz was eigenlijk nog het enige interessante aan deze film. Om één of andere onverklaarbare reden deed zijn acteerspel mij vaak aan Dennis Hopper denken. Beetje bizar, maar zeker niet onaangenaam, integendeel. Het was een tijdje geleden dat ik zo'n absurd personage heb ontdekt. Voor de rest gebeurt niet al teveel spectaculairs, waardoor ik deze zeer typische Tarantino - die blijkbaar nog steeds niet de 'kaka' en 'pipi' fase is ontgroeid, getuige de vaak puberale humor en zwakzinnige dialogen - dan ook als een jammerlijke bevesting van mijn vermoedens beschouw; de man is verre van geniaal en al helemaal geen wonderregisseur.
Nu is het enkel nog hopen dat hij zijn belofte nakomt en er mee stopt. Afgaande op het hoogst arrogante eindshot vrees ik echter voor het ergste.

2.0*

Tegenvaller.

Al is het eerder lastig om nu juist te zeggen waarom. Als eerste had ik al absoluut geen voeling met het verhaaltje, waarbinnen elk personage niet enkel stereotiep wordt neergezet, maar de acteur/actrice in kwestie dit gevoel door zijn/haar uitermate zwak acteerspel daarbij nog eens versterkt, waardoor deze personages niet meer dan bordkartonnen pionnenstukken in een zwak, reeds tig maal herkauwd, inspiratieloos verhaaltje verworden.

Maar Ink zou meer dan dat zijn, namelijk een audiovisueel spektakel. Althans volgens sommigen hier. Iets wat ik vreemd genoeg gemist heb. Winans experimenteert er weliswaar op los, maar kan toch slechts weinig overtuigen.
Het visuele aspect valt makkelijk samen te vatten als kleurloos, in beide betekenissen dan; alle kleuren worden continu weggewassen, wat van het geheel een visueel zeer eentonige, lelijke en vaak zelfs kitscherige prent maakt. Anderzijds is dit truckje zo goed als het enige waar Winans een hele film mee speelt.
Het auditieve aspect van de film valt evengoed te beschrijven als kleurloos. Telkens weer wordt hetzelfde dweperige 'ambient' deuntje bovengehaald, dat werkelijk elke scène tot vervelens toe ondersteund.
Deze twee komen vervolgens tezamen in de montage, wat zo het audiovisuele meesterwerk zou kunnen vormen. Ik zeg duidelijk kunnen, want Winans mist touch. Iets wat jammer genoeg prachtig getoond wordt in de scène waar de Pathfinder de vader laat verongelukken, door aan de hand van ritmes alles te laten ontsporen. Deze Pathfinder geeft nog eerst het ritme aan, wat al snel zijn echo vindt in de hen omringende gebeurtenissen, dit wordt versterkt door het ons ondertussen vertrouwde muziekje, en tot een geheel geboetseerd door de montage. Jammer genoeg, slaagt Winans er niet in om deze vier aspecten op elkaar af te stemmen, wat van deze scène een pijnlijke misser maakt. Iets wat evengoed op de gevechtscènes van toepassing is, die telkens en kapot gemonteerd en voorzien van de foute muziek worden. Jammer.

Dit alles gecombineerd maakt van Ink niet meer dan een veredelde studentenfilm, waar op zich niets mis mee is. Winans toont een ambitieus regisseur te zijn. Hij komt ook met een paar leuke ideetjes, maar het geheel is te ongebalanceerd om echt te overtuigen. Eindverdict is dan ook; gebuisd!

2*

Hoewel het plot mij helemaal niet zo aansprak en ik de regisseuse absoluut niet kende, stond deze film wel al een tijdje op m'n "nog te zien"-lijstje. Dit kwam doordat Benoît Debie hier achter de camera stond en deze beste man had mij al een paar aangenaam verrast.

Vanaf de eerste seconden, trakteerde hij ons hier dan ook op een paar heel mooie beelden. Verder door in de film, wordt het steeds een beetje minder. Zo nu en dan passeren er nog eens knap geschoten beelden, maar het wordt allemaal zo saai in beeld gebracht dat het me eigenlijk niet meer zoveel kon schelen. Best jammer, maar ik zat blijkbaar met verkeerde verwachtingen te kijken. Ik verwachtte immers camerawerk dat in de lijn van zijn samenwerkingen met Du Welz of Noé geplaatst kon worden. Dan kan Innocence nog het best als een koude douche omschreven worden.

Ook het verhaaltje en/of de vertelmethode liet me volstrekt koud. Termen als poëtisch, sprookje etc. passeren hier nogal vaak de revue. Ik zie hier echter niet meer in dan een pretentieus artyfarty filmpje, inclusief seksuele - en soms nogal perverse - toespelingen. Symboliek overstijgt daarbij ook zelden het niveau van een tienjarige.

Waar Innocence wel met met vlag en wimpel in geslaagd is, is het overbrengen van een unheimische sfeer. Continu leek het of er ergens een dreiging van uitkwam. Terwijl we eigenlijk enkel kleine meisjes, witte rokjes, haarlintjes en balletlessen te zien krijgen, maar telkens werden deze beelden voorzien van een brommende, onheilspellende geluidsband. Knap, maar niet voor twee uur.

1,5*