Opinions

Klassieker

Het was ondertussen de derde maal dat ik deze film zag, maar hij heeft mij wederom aangenaam weten te verrassen . Komt misschien doordat ik nu de digitaal opgepoetste en een van 5.1 DTS voorziene DVD-uitgave zag.

Hoe dan ook; de animaties zijn ondanks het feit dat ze ondertussen zo'n tien jaar oud zijn ontzettend sterk. Kon imponeert vooral met het lopen en schept meermaals de illusie van te filmen met een handheld camera. Het hoogtepunt is dan ook de finale op de daken, waar er opmerkelijk veel aandacht wordt besteed aan de wijze waarop de twee dames lopen. Het ene personage struikelt en valt, terwijl het andere lijkt te zweven over de daken. Klinkt nogal logisch, maar is best tricky om te animeren.

Het verhaaltje is zowaar nog sterker dan de animaties. Realiteiten vloeien perfect getimed in elkaar over en spelen een overtuigend, maar vooral mindfucking spel met de kijker. Niets is wat het lijkt en als iets iets lijkt te zijn blijkt het meestal toch niets te zijn. Kon onthult hierdoor op onnavolgbare wijze het ware gezicht van het medialandschap en het heilloze leventje in de spotlights.

Veruit Kons beste en ongetwijfeld een ware animeklassieker

4,5*

Hoe dan ook, film is verre van slecht. Perfecte stijlkeuze, maar jammer genoeg een weinig verrassend verhaal, met een al even weinig verrassende plotwending. Acteerprestaties zijn om van te huilen, al hoort dit misschien bij de stijl?

Al bij al knap om met zo'n krap budget door slimme cameraposities en goede stijlkeuze toch een onderhoudende horrorprent af te levereren, maar zoals Zinema elders reeds zei; al verpak je een drol in het mooiste glitterpapier ...

2.5*

Dramatisch slechte thriller

Piggy Banks probeert veel te veel te choqueren met zijn boodschap, die vanaf de eerste 'voice over' tot op de laatste seconde in de vorm van semifilosofische en zwartgallige wijsheden wordt afgevuurd op de kijker. Het verhaaltje verliest daarbij veel te snel zijn vaart en wat overblijft is een heen en weer gereis in tijd en bij momenten strontvervelende scènes. Lauren German is leuk om naar te kijken, maar kan amper acteren. Dit kan jammer genoeg ook over de rest van de cast gezegd worden.

1,5*

Met Pop Skull toont Wingard een ambitieus, experimenteel regisseur te zijn, maar van zijn talent ben ik toch nog niet overtuigd.

Soundtrack in zijn geheel waanzinnig knap. Visueel is het echter vrij matig. Film barst werkelijk uit zijn voegen van de filtertjes, bewegingen en 'extreme' camerastandpunten. Soms geslaagd, vaak een misser. De hypermontage is dan weer zeer aardig. Deed mij beetje denken aan Nicolas Provost of Martin Arnold.

Probleem is echter dat het verhaaltje de audiovisuele ervaring in de weg staat, en omgekeerd. Echte inleving met het verhaal is nooit mogelijk doordat je als kijker bij momenten echt werd weggeblazen door de montage en de kijkervaring, die op zijn beurt dan weer te vaak werd onderbroken door het narratief en de aanhoudende klaagzang van Daniel.

In zijn geheel vooral een teleurstelling. Jammer. Vooral de absurde, gitzwarte humor uit Home Sick was voor mij een grote afwezige.

3*

Interessant idee, slecht uitgewerkt.

De gritty, rauwe tapes van de moordenaar zouden er voor moeten zorgen dat al de horror nog gruwelijker is, omdat het allemaal echt zou zijn. Probleem hierbij is echter dat deze beelden steeds weer ondersteund worden door tal van geluidseffecten, waardoor de opzet volledig onderuit gehaald wordt.

De documentairestukken; de verschillende agenten, de familie van slachtoffers enzovoort acteren stuk voor stuk slecht.

Er zitten best een paar leuke zeer sfeervolle beelden in, maar het geheel is toch te onevenwichtig. Jammer, want ook het thema interesseerde me wel.

2*

Het is een zeer geladen en controversieel verhaal, dat mijn inziens zeer mooi wordt getoond door zijn gekozen stijl. Deze animaties waren niet altijd even oogstrelend maar de wisselwerking tussen cartoon en live-action zorgt voor een perfecte balans van emoties. Vaak leverde het dan ook krachtige beelden op (zoals wanneer Mia stiekem de videobanden is aan het bekijken).

Deze film heeft mij hard weten raken en is zeker een aanrader maar toch blijf ik met het gevoel zitten dat Morgenthaler (van wie ik nu heel graag Ekko wil zien) er iets meer had kunnen uithalen...

4*

Weinig verrassend gevangenisdrama dat hier en daar een beetje te lang duurt, maar zeker nergens echt begint te vervelen. Er gebeurt meer dan voldoende en dit is zelfs tot op zekere hoogte interessant, wat het verhaal zeer onderhoudend maakt, toch blijft het soms een beetje te oppervlakkig en zelfs rommelig. Ik zou het dan ook eerder een vertelling noemen, in plaats van een verhaal. Emotionele identificatie bleef dan ook vaak weg. Schuldige hiervan is zeker niet Rahin, die acteert immers vrij tot zeer sterk.

Visueel nu en dan interessant en knap. Film wordt vooral gekenmerkt door zijn veel grauwe en sobere kleuren. Toch jammer dat het claustrofobische van een gevangenis niet echt wordt overgebracht, integendeel. Poster zet je ook wel serieus op het foute been op vlak van verwachtingen mbt het visuele aspect van de film. Soundtrack was bovendien dan ook nog eens platte kak; nergens opmkerkelijk of echt goed, gemiste kans toch van Audiard.

Beetje jammer ook van het steeds weer verschijnende 'spook'. Voegt werkelijk twee keer niets toe.

Ik haal nu precies wel heel veel negatieve punten aan. Geheel is toch best onderhoudend en zeker niet slecht. Leuke cinemafilm, die na een half uurtje ( tot de moord) steeds meer en meer inzakt, maar uiteindelijk zichzelf een half uur voor het eindje weer redt. Dat uurtje daartussen had gerust gehalveerd mogen worden.

3.5*

Sterk staaltje cinema

Gisterenavond ben ik deze in de cinema gaan zien met onder andere MM-user Matchostomos. Als onversneden fan van Mann had hij torenhoge verwachtingen bij de film. Ik stond er eerder onverschillig tegenover, want zijn films zijn mij al zowel goed als slecht bevallen. Ook de gehele commotie rond het HD filmen en toestanden heb ik aan mij laten voorbijgaan. Zonder enige voorkennis zat ik dus in de zaal en heb ik mij gewillig laten overdonderen door Manns vakmanschap.

Public Enemies opent met een zeer indrukwekkende scène, waar Mann direct zijn visuele troeven op tafel legt. Wat hierbij direct opviel was de handheld camerastijl. De camera beweegt druk van links naar rechts, maar voelt toch zeer gechoreagrafeerd uit. Mann mag dan wel een vrijere weg ingeslagen zijn, hij blijft trouw aan de Amerikaanse filmtaal. Zo zijn de dialogen bijvoorbeeld volgens de conventies gemonteerd, met veel aandacht voor de positionering van de personages. Dit is dan ook mijn enige punt van kritiek; ik had hem liever nog experimenteler te werk zien gaan. Hoe dan ook, Public Enemies is visueel/stilistisch een zeer interessante film.

Op muzikaal vlak stelt Mann nergens teleur. De soundtrack ademt zowel de sfeer van de jaren dertig uit als het emotionele klankbord van bepaalde scènes. Andere sfeerschepper is de kostumering, die tot in de puntjes verzorgd was. Depp werd hierdoor nog meer één met z'n personage, niet dat hij deze ondersteuning nodig had want hij zet echt een majestatische rol neer. Nog nooit zo'n betoverende acteerprestatie van hem gezien.

De andere sterspeler, Bale, zet ook een mooie rol neer, al krijgt hij aanzienlijk minder schermtijd. Op zich wel jammer, maar hij weet toch telkens de aandacht volledig naar zich toe te trekken. Z'n personage is bovendien ook niet zo bijster interessant en ook niet echt diep uitgewerkt. Dit valt eigenlijk te zeggen over het gehele politiekorps, wat bemand wordt door een aanzienlijk aantal personages, die allemaal slechts lijken te passeren. Drijfveren en ambities blijven verborgen onder de oppervlakkigheid. Maar deze zijn uiteindelijk niet zo belangrijk, het draait immers allemaal rond Dillinger. Zo blijft eveneens Cotillards personage op de achtergrond, waar ze toch steeds weet te schitteren. Prachtig muurbloempje.

Concluderend; Public Enemies is een geweldige film van Mann, die voor mij althans z'n majustueuze Collateral heeft geëvenaard.

4,5*

Pusher werd me aangeraden door Verhoeven. Refn bleek dan ook nog eens de regisseur te zijn van Bronson, wat de verwachtingen enkel deden stijgen.

De trilogie moet het vooral hebben van zijn gritty, rauwe haast docu-sfeer hebben, wat de gehele film voorziet van een extra 'realistische' toets. In combinatie met het uit het leven gegrepen verhaaltje vormt dit een knap geheel. Maar net daar schort het schoentje voor mij. Ontdaan van het filmische is de trilogie eigenlijk niet meer dan een real life drama, wat we rondom ons dagelijks zien gebeuren.

Hoe dan ook, Kim Bodnia zet een zeer indrukwekkend acteerprestatie neer. Net als Mikkelsen en Buric, al verwerden hun personages soms eerder typetjes.

Het verhaal is zoals reeds gezegd levensecht en wordt bovendien door Dahl en Refn uitermate simpel behouden. Geen onnodige details, geen storende zijverhalen, enkel een efficiënte, straight forward, in your face tragiek. Verstelstructuur (opdeling in dagen) was overbodig. Best jammer ook dat op het einde alles plots afgeraffeld wordt, en het verhaal twee of drie wendigen te veel neemt.

3,5*

Meest interessante personage werd gespaard voor het derde deel. Milo is in dit derde deel ondertussen letterlijk en figuurlijk ingezakt.

Worstelend met zijn drugsgebruik probeert hij toch nog zijn drugshandel te beheren, waarin hij bovendien nog eens wordt tegenwerkt door de King Kong van Kopenhagen. Interessant uitgangspunt, sterk geacteerd door Buric en wederom wordt het weer allemaal rauw in beeld gebracht. Jammer genoeg verzandt de film iets te vaak in gezwets en wordt alles net iets te vaak en te veel voorgekauwd en herkauwd.

Zoals Mayhemblik, of zijn vrouw, hierboven al aanhaalt kan men Milo inderdaad ruiken. Bizar ook hoe ik sympathie voor hem wist op te brengen, terwijl hij toch echt wel tot op het bot evil is.

De scène waar de lijken worden weggewerkt is zowel ontroerend, als gruwelijk. Zeer knap gebruik gemaakt van de docu-sfeer. Scène heeft haast iets poëtisch over zich hangen. De manier waarop Milo de ingewanden probeert weg te spoelen. Onbeschrijfelijk. Zowel komisch, als tragisch, als misselijkmakend, als innemend. Zeer sterk!

3,5*

'Vervolg' op het eerste deel. Na Frank staat nu Tonny centraal, en laat ik nu net hem het minst interessante personage vinden. Mikkelsen zet zijn personage wel uitermate sterk neer, maar het personage op zich is gewoon niet interessant. De belachelijke tatouages zitten er misschien ook voor iets tussen.

Toch is hij bij momenten innemend. Zijn frustraties worden haast voelbaar vastgelegd. Vooral op het feest zorgt de zeer dicht op de huid camera voor een meerwaarde. Knap hoe Refn onderhuidse gevoelens zijn film bij momenten volledig laat dragen.

Einde wederom teleurstellend. Het is te plots, te ongemotiveerd. Eerbetoon aan Hubert Selby Jr. slaat ook kant noch wal, of ik moet iets gemist hebben.

3,5*