Opinions

Overtreffende opvolger

Het is hier al tig maal gezegd geweest en ik kan het enkel beamen; Terminator 2: Judgment Day is een betere film dan de eerste! Vooral de effectjes en het actiegehalte overklassen zijn voorloper en maken van T2 een zeer indrukwekkende actie-scifi prent.

Zelfs Schwarzeneggers acteerprestatie valt hier te pruimen. Hij heeft zowaar iets menselijks over zich hangen. Linda Hamilton zet weer een overtuigende rol neer, waar ik mij echter vanaf het begin aan heb liggen ergeren. De jonge Furlong is leuk, maar het is vooral Robert Patrick die de show steelt. Wat een badass!

Het verhaaltje brengt weinig nieuws, maar begint evengoed nergens te vervelen. T2 is dan ook in z'n geheel een leuke film. Deze avond het derde deel maar eens opzetten.

3,5*

Foei

Na een paar weekjes terug de eerste twee delen van deze 'serie' te hebben gezien, T3 dan uiteindelijk ook maar eens opgezet. De film start loffelijk met direct één van de waanzinnigste achtervolgingsscènes die ik ooit heb gezien. Over de top zoals het in zulke films beaamt. Maar dan zakt het allemaal ontzettend hard in. De film lijkt zichzelf te parodiëren, iets wat volgens mij niet echt de bedoeling was.

Komt daarbij dat Stahl nu niet direct één van de meest begaafde acteurs is. Hij zet dan ook een tenenkrommende slechte John Connor neer. Schwarzenegger doet wat van hem verwacht wordt en ook Loken is best leuk om naar te kijken. Maar al bij al, werd het een te lange zit, die na z'n indrukwekkende opening niets meer interessants toont.

2*

leuk filmpje met een begrijpelijk statuut als klassieker.

Ik ben er niet zeker van, maar ik dacht hier en daar een paar computereffectjes te zien. Iets wat eigenlijk ontzettend onlogisch is, want ik gok dat deze rond 1984 nog niet in een standaard bouwdoos voor een scifi zaten. Hoe dan ook, de effectjes zien er ondertussen gedateerd uit, maar het oogde toch best indrukwekkend allemaal.

Het verhaaltje is bovendien zeer slim opgebouwd, vooral doordat je als kijker in het begin helemaal in het ongewisse wordt gelaten over wie? wat? en waarom? Maar naarmate het plot zich verder ontwikkeld worden er (te) weinig nieuwe elementen aangehaald, waardoor alles best voorspelbaar wordt. Zeker doordat de uitkomst van het verhaal al vanaf het begin vaststaat.

Schwarzenegger ziet er tot slot redelijk cool uit als bad guy, vooral de pang pang scène in het politiekantoor dient hier vermeld te worden. Z'n domme kop ontleende zich eigenlijk perfect voor een hersenloze voorgeprogrammeerde robot, vooral die dode blik in z'n ogen overtuigde mij.

3*

Gisteren herzien.

Meadows heeft met This is England een ontzettend pakkende film gemaakt. Bijna alle beelden lijken rechtstreeks vanuit het hart te komen, wat resulteert in een zeer geladen/gevoelsmatige film. Die zeer sterk begint, maar gaande weg zijn vaart verliest. (de gehele racistische opkomst wordt veel te lang gerokken.). De bedoelde mokerslag op het einde blijft daardoor weg.

De muziek is goed, al is de balans soms een beetje zoek. Er wordt nogal vlotjes afgewisseld tussen punk, ska en mierzoete piano. Waarvan vooral het laatste mij hier en daar serieus stoorde.

Turgoose zet echt een schitterende rol neer. Al voelt het soms een beetje geforceerd aan, toch weet hij echt te overtuigen.

Stemverhoging; 3.5* -> 4*

Tijdens het kijken van deze film kwam telkens het gezegde 'het doel heiligt de middelen' in omgekeerde vorm bij me op. Waardoor ik op het einde met een redelijk groot probleem zat, ik heb namelijk geen doel kunnen achterhalen. De film steunt volledig op een 'wereldje' en de fantasie, allemaal mooi vormgegeven, maar er ontbreekt een achterliggend verhaal. Hierdoor zit je uiteindelijk te kijken naar een absurde opeenvolging van al even absurde scènes. Op zich niets fout mee als er uiteindelijk ergens een touw valt vast te knopen of als je wordt overdonderd met visuele pracht, maar Gilliam schiet twee keer mis. Als steeds meer teleurgestelde kijker hoop je dan op een overrompelende eindscène. Naast het feit dat ik de overwinning op de monsterhaai wel hilarisch vond, was deze echt teleurstellend. Zeker omdat er eerder krampachtig naar een happy end wordt toegewerkt.

Is het iemand ook opgevallen dat er veel gelijkenissen te trekken zijn met Millions van Boyle?

2*

Geforceerd bloedfestijn

Een film als deze valt natuurlijk helemaal niet serieus te nemen en moet het dan ook voornamelijk hebben van z'n sfeer en/of wegkijkgehalte. Enerzijds vond ik de film best wel komisch en heb ik er mij mee kunnen amuseren, maar aan de andere kant is het best een lange zit geworden.

Tokyo Gore Police wordt hier nogal vaak vergeleken met The Machine Girl, maar deze film heb ik nog niet gezien dus daar kan ik niet over meepraten. Waar ik de film wel mee zou willen vergelijken is Hellevator en Crows Zero. Aangezien ook Yamaguchi en Miike hun films hebben aangedikt met anime/manga-effectjes, maar in tegenstelling tot Nishimura zijn zij hier iets evenwichtiger mee omgesprongen. 'Trop is te veel en teveel is trop' lijkt TGP nog het best samen te vatten.

De absurditeiten houden gewoon nooit op en worden aan een sneltempo op de kijker losgelaten. Jammer genoeg zijn ze niet allemaal even geslaagd, waardoor de 'genialiteit' van de goede vondsten al snel onderuit gehaald wordt. Het leek wel hoe meer, hoe beter. Wat uiteindelijk resulteerde in een nogal slordige, bij momenten grappige film.

Hoogtepuntjes zijn de reeds eerder vermelde reclameblokjes en het bondage-slaafje met messen - en later machinegeweren!! - als ledematen. Serieuze minpunten zijn de speelduur, brakke soundtrack, het knullige verhaaltje en Eihi Shiina. Laatstgenoemde acteerde wel aardig, maar ik heb niet zo op haar smoeltje. Ik had trouwens heel de tijd het gevoel dat ik haar al eens eerder aan het werk had gezien, maar ik heb ze nog niet kunnen thuisbrengen.

Twijfelend tussen een 3,5* en 3*, kom ik uit op een ruime 3*. Misschien moet ik de film eens herzien wanneer ik er echt goesting in heb.

3*

Vrij grote tegenvaller, die meer dan af en toe een paar knappe beelden weinig aan te bieden heeft.

Visuele ervaring is zelfs saai te noemen; vrij lange, stille, statische beelden die telkens weer op dezelfde storende wijze overvloeien in een volgende reeks aan vrij lange, stille, statische beelden. Composities zijn nu en dan wel knap.

Pianomuziekje is leuk en past wel bij de beeldtaal, toch kon ik er vrij weinig mee. Eerder een muziekje voor op de achtergrond tijdens het slapen.

Voice-overs zijn zelden voor mij weggelegd. Ook hier vond ik ze geen meerwaarde hebben, eerder storend bij momenten, zelfs de wisselwerking.

Het verhaaltje tot slot is zeer mager en oninteressant te noemen.Best wel grappig dat ik naar het werk van Tony Takitani begon te zoeken op internet.

Kortom, iets te ingetogen en sobere film over een weing interessant onderwerp.

2,5*

Balthazar is toch vooral gegroeid als regisseur. Met Ben X in het achterhoofd stapte ik eerder angstvallig de zaal binnen, maar was hoe dan ook zeer benieuwd naar zijn nieuwste prent. Vreesde ook even voor een Vlaamse versie/rip off van Mar Adentro, maar Balthazar heeft mij desondanks mijn vooringenomen houding toch vlotjes weten te overtuigen.

Inleiding is eerder anekdotisch en weinig subtiel, maar eens iedereen is geïntroduceerd en het aftakelingsproces van Mario en zijn strijd definitief van start gaat, begint de film echt te imponeren. De Graeve acteert hierbij sterk, al is hij inderdaad niet echt een leading man, maar speelt zijn rol wel met glans (hulde ook voor zijn lichamelijke transformatie). De ‘chemie’ tussen hem en Geert Van Rampelberg is sterk, al acteert m.i. deze laatste bij momenten sterker. Rest van de vriendengroep, en eigenlijk de gehele crew speelt overtuigend. Iwein Segers springt er hier voor mij dan nog het meeste bovenuit (die afscheidsspeech !!), enige minpunt is Lotte Pinoy, die ik nooit graag zie spelen. Wat een doos.

Naar het einde toe lijkt de film af te stevenen op een platvloerse tearjerker, incluis goedkoop sentiment en makkelijke scènes, maar het is hier dat Balthazar het niveau weet hoog te houden. Het laatste avondmaal, met de geweldige speech van Segers, het afscheid nemen en vooral het laatste shot aan het bed (een echt schilderijtje; de manier waarop de ouders, Mario en Thomas gepositioneerd worden, met de operamuziek, en de 90° montage, zeer knap!) zijn ver boven het gemiddelde, waardoor Balthazar zich toch weet te onderscheiden als regisseur. En niet enkel door het verhaaltje aan te dikken en zo traantjes na te jagen, al werd er heel wat afgesnotterd in de zaal, maar ook op filmtechnisch/stilistisch gebied.

Overtuigende 3.5* en ik ben er zeker van dat sommige scènes zich vlotjes tot het pantheon der Vlaamse cinema hebben geschaard.

Stukken beter dan het origineel.

Waar het eerste deel schromelijk tekort schoot in z'n actiescènes, wordt hier niets geweerd; alles vliegt, ontploft en spat van het scherm. Het verhaaltje trekt wederom op niets, maar blijft de ganse rit wel entertainnend. Actieheld Statham voldeed aan de verwachtingen, wel jammer dat er geen schoon vrouwevolk te bespeuren viel.

3*

Amusant derde deel, dat het sterke tweede deel nooit evenaart.

De actiescènes zijn weliswaar nog sneller geëdit, maar sorteren nauwelijks effect. Bij de achtervolgingsscènes scoorde het echter wel. Jammer genoeg werden deze dan weer voorzien van een gruwelijk slechte soundtrack. Het verhaaltje brengt wederom nauwelijks iets nieuws, het faalt hier althans hopeloos in. De romantische verwikkelingen bijvoorbeeld riepen eerder ergernis op, waardoor ze er niet slaagden een nieuwe dimensie aan het verhaal toe te voegen. Volstrekt nutteloze scènes.

Hoofdreden hiertoe is toch voornamelijk Rudakova. Ik had het al niet zo op haar kopje, komt daarbij dat ze een ontzettend afstotelijk personage neerzet. Ze is het schoolvoorbeeld van een a-rationele, labiele aandachtshoer, die dringend gedresseerd zou moeten worden door de nodige opvoedkundige mokerslagen. Ik stel mij alvast kandidaat, uiteraard niet vrouwonvriendelijk bedoelt.

Statham is daarentegen weer interessant genoeg om de gehele film door te blijven boeien en Knepper herspeelt eigenlijk gewoon z'n rol van Prison Break, wat hij zeer goed doet.

2,5*

Film balanceert veel te veel tussen volstrekt belachelijk en amusant grappig. Effectjes en montage voelen dan nog eens zeer gedateerd aan. Verhaal is leeg, maar knappe plotwendigen en uiterst gedetailleerde karakterschetsen zoek ik niet in actiefilms. Een ontspannende aaneenschakeling van blitse actiescènes daarentegen wel, maar helaas eveneens niet gevonden in deze film. Statham is best wel cool.

1,5*

Een tijdje terug tot mijn grote verrassing te weten gekomen dat Buscemi naast schitterend acteur, ook regisseur is. Direct op zoek gegaan naar zijn debuut, wat me heel goed bevallen is.

Oprecht ingetogen zou Trees Lounge autobiografische gegevens bevatten. Het verhaal is gesitueerd in de buurt waar Buscemi is opgegroeid en zou volgens hem zijn toekomst geweest zijn, moest hij niet als acteur succesvol zijn geworden. Gelukkig voor hem is hij dus doorgebroken.

Wat vooral leuk is aan de film, is dat bijna de ene na de andere goede - nu iets bekendere - acteur voorbijkomt, die allen heel sterk acteren!

Film deed mij vaak denken aan Factotum, maar is over de gehele lijn toch beter dan deze film. Ik vond het vooral sterk hoe het droogkomische continu aanwezig is en verweven wordt met eerder zware thema's.

Daarnaast is de film vooral een knappe en overtuigende sfeerweergave van The East Village met zijn dronken deadbeats. Schitterende muziek ook!

Ik ben overtuigd van Buscemi's kunnen als regisseur en verheug me er al op om zijn volgende films eens te bekijken. Wat ik tot nu gezien heb van Animal Factory is precies toch vooral een stuk minder.

4*

Tron staat te boek als de film die CGI introduceerde bij het grote publiek, en deze combineerde met live action. Een klassieker dus, en eentje dat gewoon gezien moest worden.

Uiteraard zijn deze effectjes ondertussen hopeloos gedateerd, toch mag het geheel er best wezen. De simplistische setdesigns en robots zijn dan ook bij momenten knap vormgegeven. De glimlach was echter nooit ver weg.

Het verhaaltje stelt niet al teveel voor, maar het tempo zit wel goed, dus vervelen doet de film nergens. Bridges was bovendien ook best komisch.

2.5*

Met een redelijk zware kater van het oudejaarsfeest ben ik gisterenavond deze film gaan zien. Met hoofdpijn, buikpijn en een doodsmoe lichaam ben ik meestal een niet zo genietbare partij. Zwaar vloekend deelde ik mijn ergernissen over Metropolis, diens werkkrachten en bezoekers dan ook weer mee aan mijn vriendin. Die bovendien Australia wou gaan zien, ik moest daar echter niets van weten en wou enkel deze film zien. Want het was tenslotte de nieuwe van de regisseur van We own the Night & Joaquin Phoenix speelde hier weer in mee!

Hoewel ik dus redelijk slecht gezind was, heb ik heel hard genoten van deze prent. Gray vertelt op rustige wijze het aangrijpende verhaal van Leonard. Wat resulteert in een zeer charmante film. Phoenix acteert geweldig en speelt inderdaad iedereen weg. Hij weet elke scène opnieuw overtuigend over te komen en zet zijn personage zeer geloofwaardig neer. In combinatie met het regiewerk van Gray - dichte camera, trage scènes waar volledig gefocust wordt op de personages & 'menselijke' dialogen - wordt hierdoor het personage van Phoenix inleefbaar. Hij lijkt het witte doek te overstijgen en creëert een zeer voelbare & emotionele spanning.

Doch bevat de film evengoed verschillende minpuntjes. Naast Phoenix verbleken alle andere acteerprestaties, met misschien als enige uitzondering het moederfiguur. Deze wist bij mij zo'n ergernis op te wekken dat ze het vermelden ook wel waard is. Het verhaal is bovendien her en der redelijk voorspelbaar en is op zich niet zo bijster origineel. Ik ben dan ook net als Prudh eens benieuwd naar wat Gray zou kunnen doen met een goed script. Wat ik ook jammer vond was dat ik iets miste bij de soundtrack & geluidseffecten. In We own The night speelde hij hier af en toe zeer overtuigend mee, wat ik ongelooflijk sterk vond. Ik begrijp dat het bij dit verhaal misschien niet even passend is, hoewel mits juiste context (bvb seksscène) dit dan weer voor een meerwaarde kan zorgen.

Samenvattend, als eerste film voor mij in 2009 lijkt het een goed filmjaar te worden. Ik wacht vol spanning op een volgende film van Gray, waar hij hopelijk tenvolle kan gaan. Jammer genoeg zal dat zonder Phoenix zijn.

Zeer sterk.

Lang geleden dat ik zo'n oprechtheid op beeld ben tegengekomen. Toegeven, het is niet het meest originele verhaal, maar het zit wel vol met ongelooflijk sterke personages, die stuk voor stuk zeer overtuigend worden vertolkt. Mullan, Colman en vooral Marsan laten zichzelf van hun 'beste' kant zien.

De scène waarin Colman en Mullan in de keuken in elkaar eindelijk terug warmte vinden en elkaar een knuffel geven, en dan vooral de reactie van Mullan hierop, eindelijk terug vrede, is waanzinnig sterk!

Knap.
En als dit zoals zovelen hier beweren een typisch, doorsnee Engels dramaatje is, moet ik mij dringend eens wat meer in dit genre verdiepen.

4.5*