Opinions

Slecht.

Als eerste valt het uiteraard direct op dat dit niet meer dan een slap afkooksel is van de originele serie. Geen enkel van de originele personages is ook maar op enige manier recht aan gedaan. De sfeer is verloren gegaan. De humor verdwenen, zo ook de inventiviteit en de algehele charme. Dit was gewoon huilen met de pet op, in vergelijking met de originele serie dan.


Op zich - als hedendaagse actiefilm - scoort hij eigenlijk evengoed ondermaats. Een drukke en hyper-energieke flair is duidelijk niet iedereen gegeven. Sommige actiescènes sterven door een overdosis aan drukdoenderij, terwijl andere (in theorie en idee) waanzinnig spectaculaire scènes uitermate droog en saai in beeld worden gebracht.

Zoals reeds gesteld vond ik de personages hier zwak. Elke acteur bezoldigt zich hier aan overacting, waardoor ze allemaal typetjes worden, wat wel eens de bedoeling kan zijn geweest, maar juist hierdoor ironisch genoeg niet aan de originele typetjes kunnen tippen. Los daarvan, is het iets moeilijker te beoordelen, maar in mijn boek zijn toch enkel Cooper en Copley geslaagd. Neeson was in tegenstelling tot gewoonte belachelijke zwak en Jackson is een compleet nonacteur. Biel blijft voor mij dat trutje uit 7th heaven. Enkel in de remake van The Texas Chainsaw Massacre heb ik tot dusver van haar kunnen genieten.

En het verhaaltje . Niet dat dit bij de serie beter was, maar daar viel dat dan ook niet serieus te nemen. Hier wordt er nog gezocht naar een serieuze ondertoon (bijvoorbeeld; BA's evolutie), wat zelfs ik, zelfs in mijn slaap had kunnen bedenken.


Eindverdict; Zeer slechte film, die op allle vlakke afbreuk doet aan de originele serie. Ik heb mij verveeld en geërgerd aan deze actiefilm, wat mij zelden overkomt. The A-Team - 2010 schiet dus minstens twee keer te kort (als remake/eerbetoon én als moderne actiefilm), waardoor ik niet anders kan dan een lage score uit te delen. De vliegtuig/tank-scène was wel een klein hoogtepunt.

1*

Toch vooral veel te braaf.

De thematiek is sterk en roept makkelijk emoties op, maar het verhaal is vooral te weinig een verhaal. Los daarvan lijkt elke acteur met de rem op te acteren, wat van Adem toch eerder een afstandelijke prent heeft gemaakt, wat op zijn beurt de kijkervaring dan ook in de weg heeft gestaan.

Daarentegen heeft de film bij momenten visueel een paar heel knappe scènes, waarbij dan ook nog eens de soundtrack heel sterk op inspeelt, maar dat zijn eerder uitzonderingen. Je ziet wel wat de regisseur proberen wilt, maar het komt er nog niet helemaal uit.

De knipoogjes naar Darth Vader zijn heel sterk. Er hadden (veel) meer van zulke mopjes in mogen zitten en de sfeerbeelden van het ziekenhuis hadden gewoon beter gekund. Ik ben hoe dan ook benieuwd naar de volgende van Van Nuffel. Hopelijk terug met Stef Aerts in de hoofdrol en Spinvis als componist.

Krappe 3*

Interessant, maar daar blijft het bij.

Met deze bijna wanhopige poging van GDH om zich op de internationale, lees; Amerikaanse, mark te plaatsen, heeft het creatieve team van Gonzo een uitermate absurde mix in elkaar gestoken.

Alle vooroordelen over anime, zijnde houterige animaties en (te) expliciete beelden, werden in deze OAV allemaal ongeveer vertienvoudigd en in een hip jasje gestoken. Resultaat; bij tijd en wijlen leuke beelden, waar vooral de camerabewegingen, kleurenfilters en de uitvergrootte dynamische stijl in opvallen. Het verhaaltje daarentegen is net als de door Jackson van een stem voorziene side-kick en de irriterende soundtrack van ondermaats niveau.

Desalniettenim is het een interessant experiment geweest en is GDH in z'n opzet geslaagd. Maar geef mij toch maar I.G. of Studio4°C. Als Trava mij bevalt wordt Madhouse aan mijn lijstje toegevoegd...

3,5*

No more, Mr. nice 'fro

Vermakelijk vervolg op de serie. Stilistisch weer helemaal over de top, maar soms net iets te puberaal graaf doenerij. Op vlak van animaties weinig opmerkelijks tegen gekomen, met uitzondering dan van de parade. Tamelijk lelijk allemaal, ik meende daar zelfs computeranimaties te herkennen, vooral tijdens het gevecht in de mist. Het finale gevecht is daarentegen wel waanzinnig knap.

Verhaaltje brengt al helemaal weinig nieuws, hoeft ook niet. Maar er wordt af en toe wel heel lang uitgesponnen. Weinig nieuwe personages ook. Al een geluk is Jinno de robot-teddybeer weer van de partij, jammer genoeg Jacksons sidekick personage ook. Het zeer rondborstige, bloeddorstige en op wraak gezinde trutje kon wel heel hard zagen bij momenten.

Ik ben nooit HipHop fan geweest, maar op een vreemde manier werkt het hier af en toe wel en zorgde het bij momenten zelfs voor een meerwaarde aan de film. Een whigger zal ik echter nooit worden.

3.5*

Best een vermoeiend filmpje.

Dit is ondertussen m'n vijfde Tsukamoto en hij is mij niet zo goed bevallen. Het verhaaltje begint iets te rechtlijnig en brengt daarna eigenlijk weinig verrassends naar voren. Het leek mij daardoor allemaal te veel op zo'n typisch doordeweeks mysteryhorrortje. Het idee van de zelfmoorden enzovoort is wel leuk, maar wordt niet naar behoren ingevuld. Sommige volstrekt nutteloze zaken worden dan ook nog eens eindeloos gerekt, waardoor de film bij momenten zelfs saai werd.

Maar wat ik vooral mistte was de gewelddadige en overrompelende stijl van Tsuka. Ook audiovisueel scoorde hij hier ondermaats. De camera beweegt zo nu en dan wel behoorlijk wild, maar hij doet nergens echt iets speciaals. Het is me allemaal iets te gelikt, waardoor hij ook op dit vlak niet boven de middelmaat uitsteekt. De soundtrack (muzikaal dan) vond ik al helemaal huilen met de pet op. Dit is met stip toch één van Ishikawa's mindere. Met de omgevingsgeluiden e.d. werd daarentegen wel overtuigend gespeeld.

Ontgoocheld deel ik dan ook maar 3* uit.

Moeilijk te beoordelen; enerzijds vind ik het echt knap van Burton om zo'n wereld, zo'n visuele stijl een gehele film vol te houden, anderzijds vond ik het echt allemaal spuuglelijk.

Hoe dan ook; film heeft een vlot tempo, paar zeer fijne scènes en personages (de bolle tweeling!!!). In zijn geheel zeker een amusante en knappe herfilming, met een leuke knipoog naar Wacko Jacko.

3*

In de categorie; zo slecht, dat het weer goed wordt, is dit een absoluut meesterwerk.

Cult, of exploitatie, het is hoe dan ook opzettelijk zo slecht. De locaties verraden al dat hier helemaal geen budget in zit, maar sommige vechtscènes (de choreografie) en de over the top effectjes, zijn nog heus niet zo gemakkelijk om te maken, dus geen budget, wilt zeker nog niet zeggen, geen talent.

Zeer fijn filmpje; snel, grappig en af en toe los er over!

Muziek had enkel af en toe beter kunnen zijn. In het begin krijgen we nog van die nintendo / game boy / electro soundjes, maar die verdwijnen te snel.

Verstand op nul filmpje, ideaal voor met vrienden en een bakje bier.

Wat een schoonheid.

En dan heb ik het uiteraard niet enkel over de bloedmooie Helena Christensen. Alhoewel ik daarover graag nog even zou willen doorzeuren, zal ik mij proberen te concentreren op de film.

Na heel lang wachten, bestelling was een maandje of twee uitgelopen, heb ik vorige week deze DVD op de mat aangekregen. Door een paar groepswerkjes en deadline voor scriptie is het er uiteindelijk pas gisteren van gekomen om de film op te zetten. Maar het was z'n wachten meer dan waard. Al had ik Christensen liever iets vroeger ontdekt.

Allegro start wondermooi; wederom wordt de gestilleerde 'googlemap' bovengehaald en worden we geïntroduceerd aan het hoofdpersonage. Met behulp van leuke animaties krijgen we vervolgens z'n verleden te zien. Dan maakt de oogverblindende Helene haar intrede en zat ik met een dikke vijf sterren in m'n hoofd.

De ontploffing en creatie van the zone, deden er nog een schepje bovenop. Maar dan begint de film beetje bij beetje in te zakken. De zoektocht en invulling wordt te lang gerokken, met als enige lichtpuntje Kaas' cameo.

In tegenstelling tot de serieuze terugval op narratief vlak, heeft het sfeergehalte een serieuze boost gekregen. Alles voelt vervreemdend aan en heeft iets surreëels over zich hangen. Boe overklast hierin Lynch. Maar hij speelt nog iets te weinig met muziek. De zone-geluiden zijn leuk en dragen mee bij de filmervaring, maar het tamme pianodeuntje deed mij niets. Net als in Reconstruction is het een nogal mak stukje, dat dan nog eens eindeloos wordt herhaald.

Hierdoor kom ik op hetzelfde eindverdict uit als bij Reconstruction; het is een topfilm, visueel verbluffend maar hij schiet net iets te kort. En daar kon zelfs Helena niets aan veranderen. Niettegenstaande daarvan beschouw ik Boe als een getalenteerd regisseur. Eentje waarvan ik nog veel meer wil zien.

4.5*

Wie heeft nooit als rebelerende puber schoolbanken, cafétogen of iets dergelijks beklad met het volgende rijmpje; "De zakenman, de zakenman, Als ik hem zie kots ik ervan!" ?! Wel nu, Ellis en nadien Hannon hebben van dit puberale idee met glans een vlijmscherpe satire gemaakt… Alles aan de yuppie-cultuur wordt schaamteloos bekritiseerd; de competitieve instelling, hun onverzadigbare drang naar meer en beter maar vooral The American Way!

Bale schittert in de rol van Bateman, hij vertolkt m.i. één van de meest gestoorde personages uit de filmgeschiedenis. Noem het hoe je wilt; zijn gladheid/strakheid of y-factor, maar hij wordt werkelijk één met zijn personage. Alles klopt aan zijn acteerprestatie. De rest van de cast speelt zeker ook bovengemiddeld, maar ze worden gewoon weggespeeld door Bale!

Hoewel de film toch al, naar filmnormen, redelijk oud is, merk je dit nergens. Zowel de sfeer als thematiek houden zich nog steeds staande. Behalve de lekker foute muziek dan, die Batemans personage nog gestoorder doen lijken. Welke zichzelf respecterende volwassen man zingt vol overtuiging mee met liedjes van Phil Collins, David Bowie, e.d. en kan er dan vervolgens ook nog eens zonder te verpinken een hele muzikale theorie over afsteken?

Kwestie om de hele watskeburt-discussie levende te houden, denk ik dat; de moorden zich enkel afspelen in de geest van Bateman. Hoewel we dit nooit zeker zullen weten, zijn er toch serieuze hints in deze richting terug te vinden in de film; tijdens de inleiding, steekt Bate op een bepaald moment volgende monoloog af ‘There is an idea of a Patrick Bateman; some kind of abstraction. But there is no real me: only an entity, something illusory. And though I can hide my cold gaze, and you can shake my hand and feel flesh gripping yours and maybe you can even sense our lifestyles are probably comparable... I simply am not there’. Als kritiek op de yuppies kan dit al tellen, maar wat ik hier bovendien uit afleidde was een serieuze hint richting de abstracte/symbolische verhaallijn die nu en dan opduikt in de film. Tweede serieuze hint zijn de hallucinante scènes waar er gemoord wordt. Ze leken mij een uitvergroting van de werkelijkheid,m.a.w. onwerkelijk!

4.5*

Doordat ik haast gedwongen werd ben ik zojuist deze film gaan zien. En mijn voorgevoel is uitgekomen; ik heb mij best wel liggen ergeren.

Jaren terug heb ik het boek ooit is moeten lezen in het kader van een schoolopdracht. Het verhaaltje was mij toen wel bevallen, maar dit kan ook te wijten zijn geweest aan een persoonlijke voorliefde voor occulte gezelschapjes. Door de jaartjes heen was ik pittige details en plotwendingen zo goed als helemaal vergeten. Maar er zijn blijkbaar toch hier en daar cruciale gegevens blijven hangen in m'n mistige geheugen, waardoor de film zeer voorspelbaar aanvoelde. Dit heeft van mijn filmervaring een zeer lange zit gemaakt. Zeker aangezien alles niet één keer maar minstens twee keer herkauwd wordt.

Vervolgens toont Howard weinig leuke scènes. Filmend volgens de formule leidt hij z'n sterrencast dan ook rechtstreeks de dieperik in, waarin uiteindelijk enkel Nikolaj Lie Kaas echt weet te overtuigen. Net als in het geweldige Reconstruction beeldt hij hier zowel slechte als goede karaktereigenschappen uit, waardoor hij een geloofwaardig onstabiel gevaarlijk gek personage neerzet.

Jammer genoeg biedt de film naast deze geweldige acteur nergens iets aan. Angels & Demons is dan ook een typische prent, die waarschijnlijk hoge toppen zal scoren. Wat nog wel gezegd dient te worden, is dat de setting best realistsch oogde. Ondanks het gegeven dat ze nooit in het Vaticaan hebben mogen filmen.

2*

Na zijn geweldige Trees Lounge, is dit toch vooral een misser.

Wederom een heel indrukwekkende cast, die wederom heel indrukwekkend acteert. Dafoe heb ik nooit graag zien spelen, maar hier is hij perfect. Zo ook Furlong, Boone Jr. en wat een rol van Rourke

Verhaaltje is wel stukken minder. Interesseerde me eigenlijk voor geen meter. Het wordt ook hier zeer kalm en ingetogen in beeld gebracht, maar het werkte hier simpelweg niet zo goed als in zijn debuut. Vrij clichématig ook allemaal, en het geheel had qua sfeer nog het meeste weg van een gedateerde televisieserie.

Buscemi - zowel achter als voor de camera - schiet hier toch vooral tekort om echt te kunnen overtuigen.

magere 2.5*

Naar deze nieuwste van Von Trier was ik reeds ruime tijd zeer benieuwd. Tal van overdreven negatieve recensies of juist uiterst positieve deden deze interesse des te meer oplaaien, toch kreeg ik niemand van mijn nabije omgeving zo ver om deze in de cinema te gaan bekijken. Uiteindelijk dan toch iemand gevonden en de film is mij eigenlijk allesbehalve goed bevallen. 'Grotesk' lijkt de film nog het best te beschrijven, maar dan wordt 'Pretentieus' vergeten. Dan maar 'Grotentieus', maar dat bekt eigenlijk niet zo lekker.

Hoe dan ook, de film is mij dus niet bevallen. De overdreven choqueren om te choqueren scènes zijn belachelijk, vaak zelfs lachwekkend slecht en passen echt niet binnen de film. Maar wat is de film eigenlijk? Ik ben nooit fan geweest van hokjesdenken en de vaak blinde onderverdelingen in genres, maar deze film valt werkelijk overal buiten. Op zich is dit interessant, maar het was vaak storend. Ik ben best een fan van horror en heb het ook wel voor psychologische drama's, combinaties des te meer, maar Antichrist valt zowel binnen als buiten deze onderverdelingen. Zo is het psychologische drama hier flinterdun en zijn de horroraspecten minimaal en zelfs bespottelijk. Komen daarbij een bij de haren bijgesleept religieus zijverhaaltje en een paar 'intellectueel symbolische' interpretatielagen, die dan nog eens tot drie keer toe herkauwd worden, maar toch storend aan het oppervlakte blijven drijven. Volstrekst functieloos, al zal de meerwaardezoeker ze weer steeds weer aanhalen, het vosje daarentegen hoogstwaarschijnlijk niet.

De beelden vervolgens en de algehele visuele flair van de film stelt net als het verhaaltje weinig voor. Von Trier lijkt alle trucken uit de kast te halen, maar op uitzondering van eentje werkt er geen enkel. De glijdende bollende beelden van het bos vond ik echt knap, de rest vaak overbodig en lelijk.
De soundtrack, vooral bij pro - & epiloog, was absurd slecht. Deze pro - & epiloog waren dan ook nog eens voorzien van een geweldig slecht gekozen zwart/wit filter, waardoor kitsch wel troef leek te zijn. Vooral de sprekende vos en de vallende baby waren echt slecht, net als de vertraagde sneeuw, regen en eikels.

Ik ben nooit fan geweest van Dafoe, toch redde hij voor mij hier de film. Zeer knap geacteerd van hem, wat ook gezegd kan worden over Gainsbourg, al ergerde ik mij nu en dan wel aan haar personage. Aan dat van Dafoe's eigenlijk ook wel.

De vergelijking zal hier al gemaakt zijn, maar sta me toe ze nog eens te maken. Antichrist vertoont op vlak van verhaal, het pure basisgegeven dan, ontzettend veel gelijkenissen met Vinyan, maar waar Von Trier hopeloos te kort schiet, schiet Du Welz niet twee keer, maar drie keer raak.

Het eerbetoon aan Tarkovsky snap ik eigenlijk niet zo goed. Iemand die me hierbij kan helpen?

2.5* Misschien ooit nog eens herzien.

Een paar jaar terug heb ik deze ooit is gezien en heb ik er mij redelijk hard aan liggen ergeren. Dit kwam onder andere door zijn statuut als dé alternatieve film, Barmans sterrenallure en een persoonlijke dwangmatige nood aan logische verhaallijnen. Nu, met een geëvolueerde/nieuwe kijk op film, sta ik vol lof ten opzichte van Any Way the Wind Blows. Ik blijf Barman een omhooggevallen stuk stront vinden, maar dit heb ik ondertussen weten los te koppelen van deze geweldige film. Mijn aversie heeft als het ware plaats geruimd voor een lofzang.

Het 'verhaal' is gesitueerd in het koninkrijk Antwerpen, waar we het alledaagse leven van een tiental zeer uiteenlopende figuren volgen. Een soort van 'Man bijt Hond'-toestanden dus, inclusief absurde situaties. Maar Barman doet meer, veel meer. De gehele prent baadt in een zwoele zomerse sfeer, waarin vooral de muziek een cruciale rol speelt. Je zou het hem niet meegeven, maar Barman heeft muzikale feeling. Een ander hoogtepunt van de film is het volledige gebrek hieraan. Geen enkele verhaallijn wordt afgewerkt, want hier draait het uiteindelijk ook helemaal niet om: Any Way the Wind Blows is een sfeerimpressie van een willekeurige dag in een willekeurige stad en volgt hierin willekeurige mensen. Niet meer, niet minder! Hoe simpel kan een film wel niet zijn?

4.5*

[offtopic] Ergens in de film (wanneer de auto gestolen wordt) komt de 'ijzerbrug' aan de Rooseveltplaats voor, ik dacht dat mijn hart brak. Ik blijf het ontzettend jammer vinden dat ze die hebben weggehaald. [/offtopic]

Ook ik heb deze film via MM ontdekt. Weliswaar niet via de contest, maar via iemands top-10 (ik denk Goldenskulls, maar ben niet 100% zeker), waarvoor dank.

Hoe dan ook, Aoi Haru is een zeer vet filmpje. Toyoda zweept tussen surrealisme en absurdisme en vertelt op uiterst beheerste toon het verhaal van Kujo, Aoki en de school. Waar alles vervallen lijkt te zien, maar niets zwart-wit is, waardoor alles tegelijkertijd een hoopvol als naargeestig sfeertje meekrijgt.

De muziek is niet echt mijn ding, waar is wel passend in deze film. Vooral tijdens de climax zorgen de schreeuwlelijkerds voor een meerwaarde. Ik was zelfs bijna aan het mee"zingen". Maar wat ik vooral zeer goed vond aan de film waren de acteurs, die stuk voor stuk perfect gecast waren. Wat een karakterkopjes zitten er tussen, geweldig!

Het verhaaltje is leuk, misschien bij momenten iets te droog of afstandelijk. Iets waar Toyoda zich vooral mee mispakt in z'n 9 Souls, maar weet hier bij momenten toch nog te ontroeren. Ik moest trouwens heel de tijd denken aan Miike's Crows Zero. Aoki lijkt - vooral op het einde toch - heel hard op Genji. Misschien ligt dezelfde manga aan de basis van beide films?

Dikke 4,5*

Het visuele niveau van Small Gods of Ex Drummer wordt inderdaad misschien net niet gehaald, maar Pront & Heyvaert overklassen hier wel vlotjes Govaerts én El Arbi. Ook 2 beloftevolle regisseurs die onlangs hun cinemadebuut hebben gemaakt, maar nog niet eens in de buurt komen van wat Pront hier laat zien. Terwijl ook zij met 2 klasbakken van DOP’s hebben samengewerkt; Govaerts met Karakatsanis en El Arbi met dezelfde Heyvaert. Dan weet Pront precies toch net iets beter hoe ie sfeer moet scheppen.
Dit is misschien niet het beste wat Vlaanderen ooit heeft laten zien, maar ik denk wel dat Pront het in zijn mars heeft om het beste te worden wat Vlaanderen te bieden heeft. Zeker als je ziet wat andere beloftevolle regisseurs met quasi dezelfde cameraploeg hebben gedaan.

Lekker sfeertje dus, dat de film compleet maakt. Grootste flaws zitten ‘m wat mij betreft in de personages. Vond die allemaal net iets te groots. Te karikaturaal. Het zijn typetjes, stuk voor stuk. Ik vond ze nergens geloofwaardig, hoe hard de cast ook hun best deed. Ik zag bijna iedereen acteren in plaats van dat ik helemaal mee was met de personages. Daardoor vond ik het eerste half uur ‘moeilijk’ om door te geraken.

Visueel paar zéér mooie zaken gezien; openingshots (slomo in het zwembad), het vele gebruik van reflecties in glas, retrozoom in de kebabzaak, heel de sequentie waar Jeroen zijn personage terug begint te drinken!!!, landschap in de Ardennen,…
Prima geknipt ook; Dessauvage! Grading was boenk er op, soundtrack was fijn. Ben nooit in dat muziekwereldje thuis geweest, maar ik vond het prima werken.

In mijn ogen één van de straffere Vlaamse films ooit & ik denk dat we nog veel mooie zaken gaan zien van Pront.

4*

Ik kan mij heel goed vinden in de mening van Apollinisch.

Qua beelden begint het allemaal veelbelovend, maar dan komt er een fluisterende voice over onzin filosofietjes verkopen en verdwijnt de 'sfeer' volledig. De muziek stuikt iets later eveneens in en wat overblijft is een nu en dan nog knap geschoten fotografisch beeld, weliswaar ontdaan van zijn magie, waardoor Ashes & Snow niet meer wordt dan een aaneenschakeliling van doordeweekse IKEA natuurschilderijtjes, inclusief sepiakleuren en vrij belachelijke composities. Jammer.

3*

Dancing with smurfs

12 jaar en enkele honderden miljoenen dollars heeft James Cameron nodig gehad om dit spektakel in elkaar te knutselen. Waarschijnlijk is de hoofdmoot hiervan niet gespendeerd aan het schrijfwerk, want het verhaaltje is werkelijk flinterdun. De structuur is zonder blikken of blozen ontleend van Dancing with Wolves - Pocahontas, wat vervolgens werd overgoten met een sterke ecologische boodschap, waardoor Miyazaki niet ver te zoeken was.
Niet zozeer stilistisch of filmtechnisch, want daarin staan beide heren mijlenver van elkaar verwijderd, al zouden de talloze vliegende wezens en lichtgevende kwalletjes zo uit de wondere werelden van Miyazaki gevlogen kunnen zijn. Maar vooral de ecologische boodschap van de film lijkt door Miyazaki ingesproken te zijn. Door het epische karakter van de film schaart hij zich bovendien makkelijk achter films als Kaze no Tani no Naushika of Mononoke-Hime, en laat deze zelfs moeiteloos achter zich. Avatar kan dan ook wel beschouwd worden als het (natuur)epos der epen. Ben dan ook benieuwd naar wat Miyazaki van deze film vindt.

Hoe dan ook, de attractie van de film is natuurlijk het filmtechnische; Camerons perfectie van het 'perfomance capture' - procedé is leuk en knap, maar vooral de 3D ervaring steelt de show. Deze zogenaamde 'Stereoscopic' biedt meerwaarde en is meer dan slechts een gimmick, maar toch voelt de techniek nog niet volledig klaar. Het meest storende is vooral dat doordat er nog meer met dieptelagen gewerkt wordt, deze dan ook meestal out of focus staan, terwijl je als kijker juist zo veel mogelijk probeert op te nemen, wat enkel resulteert in hoofdpijn.
Toch zijn de verschillende en talrijke actiescènes zeer indrukwekkend, waar ook de soundtrack en de toch wel vaak strakke timing van Cameron voor een echte meerwaarde zorgden. Cameron heeft hiermee bewezen dat hij binnen de actiefilms een ware meester is. Sommige scènes ( zoals de aanval op de boom des leven) zullen dan ook nog lange tijd in mijn geheugen herspeeld worden.
Dit alles maakt van Avatar een zeer sterke filmervaring, die buiten één of twee echt dode en nutteloze scènes nergens te lang aanvoelde, wat voor een film van ruim 150 minuten toch echt wel een prestatie is.

Topentertainment en misschien wel één van de meest belangrijke films van de voorbije decennia, niet zozeer qua scriptwriting (al is het actueel en bevat het de nodige kritiek op de huidige samenleving), maar vooral als filmtechnisch meesterwerk, als - voorlopig - summum van animatiecomputertechnieken.

4*