Opinions

Waking Life is een film met veel te veel oninteressant gezever dat doodsaai in beeld wordt gebracht. Als ik al naar halfbakken filosofietjes zou willen luisteren, zal ik naar de kroeg gaan om daar met een dronken caféfossiel het leven te analyseren. Maar daarvoor ga ik geen anderhalf naar één of andere lelijk gestilleerde film kijken. Wat een teleurstellende kijkervaring.

1,5*

Het is hier waarschijnlijk al duizend maal gezegd, maar toch nog eens; het eerste deel is geweldig. De desolate sfeer die heerst op de aarde is prachtig weergegeven door een zeer kil decor en overheersende stiltes. Wanneer Wall-e echter op het ruimteschip komt vallen bovenstaande pluspunten al snel weg en belanden we weer in een typische Pixarfilm. Doch lijdt m.i. het verhaal hier niet direct onder, naar het einde toe worden we echter weer getrakteerd op een paar al te drammige boodschappen en een happy end, Pixar blijft dan ook vooral mikken op een kinderpubliek.

Wat ik wel een zeer grappige tegenstelling vind is dat één van de de boodschappen in de film een aanklacht tegen massaconsumptie is ,maar dat Disney toch weer met een ongelooflijke merchandise op de proppen is gekomen.

Fuck You

Overdreven hersenloos actievehikel dat zeer vlot wegkijkt, maar twee keer niets aan te bieden heeft. Het verhaaltje is één al formulewerk. Het toekomstvoorspellend weefgetouw vond ik nog wel lachen. Wie bedenkt überhaupt zoiets? De verdere invulling daarentegen was zeer matig. Net als de storende voice-over.

De effectjes zien er allemaal nagenoeg feilloos uit, maar zijn lang niet doeltreffend. Idem voor de acteerprestaties. Freeman is zoals meestal een acterend stuk karton en valt eigenlijk nog het best te vergelijken met een decorstuk. Jolie ziet er al lang niet meer zo heerlijk wulps uit als vroeger en McAvoy lijkt precies heel de tijd rond te lopen met een dikke staaf in z'n reet.

1,5*

Prachtige poster, film iets minder.

Vooral de monsters vond ik lelijk. Carol valt wel nog mee, lijkt dan ook een beetje op Totoro en die kat uit Alice in Wonderland. Gandolfini's accentje zorgde ook best voor een meerwaarde.

Verhaalstructuur is wel een beetje brak; iets te veel herhaling, iets te kinderachtig, wat ergens wel bij de film past, maar de formule schemerde toch net iets te veel door naar mijn goesting. Vooral Jonze moet beter kunnen, al is het 'slechts' een kinderfilm.

Wel sterk hoe Jonze muziek gebruikt, wat de film steeds weer voorziet van een kinderlijk naïef sfeertje. Af en toe ook visueel indrukwekkend, vooral opvallend beweeglijke camera bij momenten. Oorlogsscène was dan ook een waar genot.

Zeker een leuke film, jammer van de schoonheidsfoutjes. Was trouwens ook de eerste keer dat ik alleen, met vriendin, in de cinemazaal zat.

3,5*

Flinterdun verhaaltje dat toch de hele speelduur weet te boeien en op het einde zelfs verrassend uit de hoek komt. Op stilistisch vlak is de film eveneens onderhoudend, door het veelvuldige gebruik van kleurenfilters moest ik wel vaak denken aan Scorsese's Mean Streets (ook het verhaal heeft er veel van weg). Soundtrack vond ik dan weer iets minder, maar het past wel bij de gehele sfeer van de film.

3.5*

There's always a little bit of heaven in a disaster area!!

Ik heb deze gisteren ondertussen al voor tiende maal gezien en hij blijft echt scoren. Komt misschien vooral doordat ik de DVD meestal opzet wanneer ik met een paar vrienden terugkom van café. En de sfeer zit er dan echt altijd direct in; rocken met Joe Cocker, lachen met Anti-Vietnam karaoke liedje, kippenvel bij Airplane & Joplin om uiteindelijk melancholisch te zeveren op de tonen van Jimmy Hendrickx ' magistrale gitaarwerk. Maar de film biedt tonnen meer, zoals onder andere een uiterst unieke registratie van een fantastisch festival. Een ander sterk punt zijn uiteraard de geweldige beelden en montagewerk. Dezer dagen ogen dezen zelfs modern. Kortom, ijzersterke film die met gemak de volle pot scoort en moest ik geloven in het heil van een top tien een onvoorwaardelijke nummer één plaats toebedeeld zou krijgen!

5*

In alle populaire tijdschriften werd de volgende dubbele bodem al verscheidene malen aangestipt: Rourke kruipt net als zijn personage uit een dal. Maar eigenlijk is er een driedubbele vast te stellen: Aronofsky's carrière lijkt verdacht veel op die van The Ram. Ik kijk dan ook met argusogen uit naar zijn volgende film(s). Mooier kon hij zijn carrière eigenlijk niet starten. Ik was dan ook direct verkocht, Pi (5*). RFAD (5*) was een waardige en zelfs overtreffende opvolger, maar dan kwam The Fountain (3,5*). Een eerste iets mindere van Aronofsky's hand, niet iedereen is perfect denk je dan. Op naar de volgende. Maar oei,oei, wat was dit een ongelooflijke tegenvaller! 1,2,3 - K.O.?

Mijn aanvankelijke vrees dat het flinterdunne verhaaltje mij niet zou kunnen boeien, is jammer genoeg uitgekomen. Op zich is dit geen ramp, in vele andere films wist de desbetreffende regisseur mij, bij wijze van spreken, toch nog te bevredigen door een prachtige filmstijl of -muziek te hanteren. Maar ook hier slaat Aronofsky er volledig naast. Toegegeven, visueel was The Fountain spuuglelijk maar het werkte wel. Bovendien werd daar nagenoeg elke scène ondersteund door de prachtige soundtrack van Mansell. Wonder boven wonder faalt ook hij hier. In tegenstelling tot al de vorige samenwerkingen, brengt het duo er bitter weinig van teweeg. Waardoor er een lelijke en lege film overblijft.

Doodzonde.

2*