Opinions

Hipperdehop!

Banlieue 13 is best een komisch en onderhoudend filmpje, waarbinnen het actiegehalte gedurende de gehele speeltijd zeer hoog blijft. Effectjes en camerabewegingen (vooral tijdens de intro!) leveren fantastisch werk. De muziek doet eveneens z'n ding en voorziet de prent van een extra pittig en hip kantje. Doch vond ik deze niet altijd even geslaagd, maar dat kan ook te wijten zijn aan het feit dat het gewoon niet echt mijn genre is. Het verhaaltje voelde een beetje voorgekauwd aan en de nasmaak was me iets te moraliserend, maar het kon me eigenlijk allemaal niet al te veel schelen. Gewoon verstand op nul zetten en genieten.

3,5*

Waardige opvolger, toch net iets minder.

Vooral jammer dat de nadruk blijkbaar plots meer op het verhaal komt te liggen. Alsof dit in zulke films meer is dan een kapstok voor actiescènes? Maar bon, het gegeven blijft leuk, al wordt het allemaal net iets te veel uitgewerkt naar mijn goesting. Al een geluk heb ik een zwak voor bendes, dus ik kon er nog wel wat mee.

Bovendien ook vreemd dat er beduidend minder 'parcours' in voorkomt dan bij zijn voorganger, maar de vechtscènes blijven wel indrukwekkend. Vooral Rafaelli heeft zieke moves.

Al bij al zeker geen slechte film, die voor mij vooral gered wordt door zijn aanhoudende (te) hippe sfeer. Lijkt mij best moeilijk om dit een gehele film vol te houden, zonder in clichés of overdaad te vallen. Toch best knap werk van Alessandrin.

3*

Net herzien. FiIm spookte al belachelijk lang door mijn hoofd. 2de kijkbeurt was zowaar nog krachtiger.

Barton Fink is (volgens mij) niet meer en niet minder dan een heel knappe sfeerimpressie van de schrijversdruk die een hellepoort als Hollywood oproept. Prachtig vormgegeven en indrukwekkend in beeld gebracht, met schitterende rollen van de gehele cast.

Al verdienen vooral Goodman en Turturro een . Ook Buscemi vond ik zeer sterk. Wat wel grappig is, is dat ik steeds aan het wachten was op een grotere rol van Chet in het verhaal. Eigenlijk enkel en alleen omdat Buscemi deze vertolkt en volgens mij niet slechts zo'n klein rolletje kon gekregen hebben. Dus ik maar wachten op een twist of iets dergelijks. Vraag me nu wel af dit opzettelijk door de Coens is gedaan, die met deze film hoe dan ook een waar meesterwerk hebben afgeleverd.

Wel jammer dat dit nog steeds hun enige film is die mij echt (heel) goed bevallen is. Voor de rest toch vooral een wisselvallig regisseursduo.

Verhoogd naar 5* & komt in m'n top tien.

Boe maakt weer heel mooie beeldjes, monteert op eigenzinnige en typische wijze sommige scènes zeer mooi in elkaar en vertelt eigenlijk weeral vooral hetzelfde.

De man heeft een heel eigen manier van vertellen; zeer poëtisch en magisch. En hij heeft deze eigen filmtaal duidelijk geoptimaliseerd met deze film, maar onderscheidt zich inhoudelijk te weinig van zijn voorgaande films.

Vooral toch een echt déjà vu gevoel bij sommige scènes. Het één en ander had zo uit Reconstruction of zelfs Beast kunnen komen.

Zou hem toch graag is echt iets anders zien doen. Idee was hier toch vooral om meer richting Horror te gaan, maar daar heeft hij toch nog niet echt kaas van gegeten. Als je hem vergelijkt met Sean Ellis, is Boe toch de mindere van de twee.

Een film die eens te meer bewijst dat een in theorie tof idee niet perse wilt betekenen dat het ook een toffe film wordt; verhaal is tof, acteur is tof, muziek is tof, maar regisseur slaagt er helemaal niet in om van dit alles ook een tof geheel te boetseren, of zelfs maar één van de verhaallijnen op een degelijke manier treffelijk in beeld te brengen. Jammer, zeker met Paul Kalkbrenner mee aan boord.

Bienvenue chez les Ch'tis is een harverwarmende komedie die iets te stroef start maar naar het einde toe niemand onberoerd zal laten. Het verhaaltje is misschien iets te voorspelbaar en bij momenten te ongeloofwaardig, maar het doel heiligt hier ruimschoots de middelen.

3.5*

de film is nergens geniaal, of hilarisch grappig, spannend evenmin, maar vermakelijk zeker.

Verhaaltje had voor mij wel meer naar de achtergrond mogen verdwijnen. Black Sheep moet het dan ook vooral hebben van z'n groteske en vaak simplistische humor. Wat bovendien vaak geweldig in beeld wordt gebracht (knappe effectjes). Reden te meer om u als regisseur enkel hierop te concentreren. Beetje vreemd van King om toch nog vaak rustige scènes in te lassen.

Hoe dan ook, de film gelijkt zeer hard op Feast, voorzien van een stempel van het oude werk van Jackson.

3.5*

Doordat ik mij een tijdje verdiept hebt in de wondere wereld van Oshii, ben ik deze titel verscheidene malen tegengekomen als diens grootste inspiratiebron. Waardoor Blade Runner dus al een tijdje op mijn must-see lijstje stond. Gisteren was het dan eindelijk zover, met trillende handjes en absurd hoge verwachtingen drukte ik op play.

Het toekomstperspectief vond ik wel interessant en sfeervol, maar niet volledig geslaagd. Ik stoorde mij vooral aan de kostumering. De neon, multiculturaliteit en Japanse/Aziatische invloeden waren dan weer wel zeer treffend. Maar het is toch vooral de belichting die het hem doet. Door heel de tijd te spelen met tegenlicht en voor - & achtergrond wordt zeer geslaagd een duistere sfeer in de spotlights geplaatst. Deze tegenstelling is ook terug te vinden in de thematiek.

Wat is een androïde? Wat is emotie? Wat is menselijkheid? Mama, waarom sterven wij? Etc.

Al deze vragen worden in Blade Runner aangekaart, doch staan ze lang niet altijd centraal. En dit is een beetje mijn probleem met de film. Ik vind dat hij iets teveel de kaart trekt van actie-scifi. We volgen Deckard op diens zoektocht naar de androïdes en hun queeste naar het eeuwige leven. Waardoor de grote finale teveel in het goed vs. kwaad sfeertje baadt, terwijl er (veel) meer gezegd wordt.

Er wordt bovendien nauwelijks geacteerd, waardoor ik op een krappe 3.5* kom.

Wederom een zeer indrukwekkende film van Ki-Duk.

Ki-Duk toont hier met weinig woorden een interessante levensvisie aan de hand van een voor zichzelf sprekende en oogstrelende beeldtaal. Zowel de natuurbeelden als de natuur zelf zijn van ongeëvenaarde pracht. Ondersteund door een meeslepende en hypnotiserende soundtrack vormen zij dan ook de basis - en bij momenten zelfs het gehele verhaal - van deze zeer geslaagde film, die enkel een beetje teleurstelt op vlak van structuur.

De opdeling in seizoenen is thematisch verantwoord, maar het laatste gedeelte hoefde voor mij niet meer. Het voelde aan als een bevestiging van iets dat we al wisten en haalde bovendien de grote climax van de winter onderuit.

Ik heb ooit is een interview van Ki-Duk gelezen, waarin hij stelde dat zijn doel als regisseur het omvormen van onbegrip naar begrip was. Dit klinkt niet alleen heel cool, hij is er ook nog eens in geslaagd. Hoewel ik allesbehalve een kenner van het Aziatische werelddeel ben en mij, met uitzondering van één cursus Oosterse filosofie, nog niet heb ondergedompeld in deze rijke cultuur, heb ik mij wel perfect kunnen inleven in het verhaal van de monnik. Het is dan misschien ook een iet of wat absurde stelling, maar ik denk dat we hier het verhaal krijgen van één monnik en niet van twee of drie. Er zijn verschillende hints terug te vinden die hierop wijzen, zoals de steeds terugkerende slang Maar ieder zal hier zijn eigen mening en waarheid over hebben, getuige dit topic. Dus dan is Ki-Duk misschien toch gefaald in zijn vooropgestelde doel. Of misschien ook juist niet...

Kortom, voorlopig is dit met Nabbeun Namja mijn favoriete Ki-Duk. Het zal lastig worden om dezen te overtreffen, maar ik hoop dat hij hier alsnog in slaagt. 4.5*

Misschien ben ik met te hoge verwachtingen aan deze film begonnen of misschien was ik er nog niet klaar voor, maar mijn eerste kijkbeurt sloeg serieus tegen! De vele berichten die ik op deze en andere sites had gelezen, waren ofwel laaiend enthousiast ofwel vervloekte ze alle homoseksuele cowboys…

Wel nu; ik beschouw mijzelf openminded, dus deze film moest ik vroeg of laat toch eens gezien hebben. Tot mijn eigen verbazing vond ik het grootste minpunt het verhaal (ik had een beetje schrik voor te expliciete homoseksuele seksscènes). De film komt precies nooit echt degelijk op gang. Hoewel het verhaal zich afspeelt over een serieuze tijdspanne, ik gok ongeveer 20 à 25 jaar, merk je nauwelijks een evolutie van de personages. Alles blijft te statisch en er wordt enkel gefocust op één gegeven; de geheime relatie tussen de twee hoofdpersonages. Jammerlijk genoeg blijft hierdoor het verhaal te oppervlakkig/ ééndimensioneel, er had m.i. meer uitgehaald kunnen worden.

Bovendien beschikt Ang lee over een indrukwekkende sterrencast, toch werd er te weinig overtuigend geacteerd. Gyllenhaal en Ledger acteren beiden goed, (persoonlijke voorkeur gaat toch naar Gyllenhaal uit) doch konden ze mij, met uitzondering van +/- twee scènes, niet raken.

Meestal ben ik wel te vinden voor een drama, soms tot tranen toe, maar Brokeback mountain deed me weinig tot niets... tot Anne Hathaway op het scherm verscheen, ik stikte zowaar in een kaaskroket bij het aanschouwen van haar afstotelijke kostumering! Het kind ziet er echt niet uit in deze film...

Misschien ooit nog eens tweede kans geven, tot nu toe; 2.5*

Wegens allerlei omstandigheden ben ik deze film pas zojuist kunnen gaan zien. Door deze week vertraging was hij al een eigen leventje gaan leiden in mijn hoofd. Hierdoor zat ik met extreem hoge verwachtingen in de zaal, dezen zijn voor het leeuwendeel bevredigd.

Met The Broken toont Ellis dat hij de filmtaal zeer goed beheerst. De film weet perfect balans te houden, ondanks het feit dat er met twee totaal tegenovergestelde registers gewerkt wordt. Enerzijds is het een diepgaande karakteruitdieping, anderzijds een beklijvende horrorprent. Doch valt de film nergens stil of voelt hij geknutseld aan. Het script zit zeer goed in elkaar waardoor het verhaal nergens voorspelbaar wordt. Integendeel!

Ook op vlak van sfeer haalt The Broken een ruime voldoende. Gedurende de gehele film is er een spanningsopbouw die op gepaste tijden door samenspel van muziek en onverwachte invalshoeken wordt gelost om dan direct weer opgebouwd te worden. Visueel schiet Ellis nergens te kort, misschien op uitzondering van een paar vreemde scherpteverlegingen, waardoor ik The Broken dan ook als een klein meesterwerkje beschouw. Op muzikaal vlak is hij iets te ééntonig. Net als in Cashack is het ook hier weer vooral 'klassieke muziek'.

Kortom, ga deze niet kijken als je op zoek bent naar goedkope schrikmomenten en een flinterdun verhaaltje. The Broken is een 'volwassen' horrorprent, die mij zeer goed is bevallen. Als je na twee films al zou kunnen spreken van een typerende stijl van een regisseur, is deze van Ellis: zeer sfeervolle psychologische doordenkertjes. Hij is een filmpoëet.

4.5*

Zucht.

Ik heb zo net bijna drie uur naar een film gekeken, die eigenlijk samengevat zou kunnen worden in een half regeltje en makkelijk gehalveerd kan worden in z'n speeltijd. Boosdoener is het eindeloze uitrekken van scènes. Zo denk ik bijvoorbeeld aan het 'oogspel' - waar de personages elkaar dreigend aankijken. Dit is leuk voor even, maar geen vijf minuten. Zeker omdat het duidelijk bedoeld is als spanningopbouwend, maar eigenlijk het tegenovergestelde effect sorteerde.

Aanvankelijk dacht ik dat ik dit zo allemaal ervaarde omdat ik de film volledig uit zijn context aan het bekijken was. Ik heb dan ook nauwelijks andere westerns bekeken of films uit hetzelfde tijdperk, waardoor ik dus niet beschik over referentiemateriaal. Ik leef daarbij ook niet in de jaren zestig. Hoe dan ook, de film is eigenlijk best niet zo oud, maar voelt eigenlijk wel ontzettend gedateerd aan.

Schuldigen zijn zoals eerder al vermeld het trage monteerwerk en het nogal statische camerawerk. Het houterige acteerspel hielp ook al niet teveel, net als het steeds wederkerende stroperige muziekdeuntje. Het verhaaltje is bovendien veel te kortzichtig en biedt nauwelijks nieuwe wendingen aan. Waardoor je drie uur zit te wachten op een uitkomst die je vanaf de eerste minuutjes kon voorspellen. De grote finale oogde dan weer wel best indrukwekkend, maar werd ook veel te lang gerekt.

1,5*

Tegenvaller

De film begon best mooi met de sepiafilter, de trage en zeer gestilleerde beelden en een overtuigende Newman en Redford. Plots valt dit allemaal ineens weg, waardoor we ons in een zeer kleurrijke maar evengoed fletse omgeving bevinden. Waarin Newman al snel begint te vervelen, idem voor het houterige acteerspel van Redford.

In dit desolate landschap, gekenmerkt door z'n absolute stilte, speelt zich een ontzettend lang uitgerokken en bij momenten echt doodsaaie achtervolging af. Hill vindt dan ook ineens zijn kleurenfiltertje terug, waarop we worden getrakteerd op een reeks sepia-achtige foto's.

In tegenstelling tot het voorgaande uur, wordt het Bolivia-gedeelte continu onderlijnd met een tenenkrommend slecht muziek deuntje. Dan nog liever de absolute stilte. Het verhaaltje was ook niet interessanter dan de achtervolging. Redford begon wel steeds een interessanter personage neer te zetten.

Eindshot was wel geslaagd. Beetje jammer dat het ineens terug rood kleurt. Filter heeft dan ook voor helemaal geen meerwaarde gezorgd, het werd eerder willekeurig ingezet.

2.5*

Kutfilm²

Zoutloze vertoning. Veel van hetzelfde uit het eerste deel, maar hier is het dan nog eens allemaal ongemotiveerd. Eric Lively is daarbij amper de naam acteur waard. Wat een domme kop ook. Hopeloos slecht.

1*

Beter dan het tweede deel, dat wel, maar toch nog steeds een ondermaatse film.

Hoofdpersonage is ook hier geen al te goede acteur, maar weet toch meer sympathie op te roepen dan in de vorige het geval was. Vooral Rachel Miner acteerde sterk en leuk. Verhaal zit ook iets beter in elkaar en montage en algemene stijl & sfeer zitten best snor. Goed idee ook om er meer expliciete horrorelementen bij te betrekken.

Film kon me wel niet de gehele duur boeien en de twists lieten me op den duur ook koud, maar dat laatste ligt misschien eerder aan het beestje.

2*

Dit was mijn eerste kennismaking met Shinkai en wat voor één!

Visueel is deze echt een pareltje. De hypergedetailleerde tekeningen hadden iets magisch over zich hangen, waardoor ik haast gehypnotiseerd en kwijlend aan 't scherm gekluisterd zat. Zelden zo'n mooie sneeuw gezien.

Het verhaaltje begon heel leuk: prille liefde, afscheid, briefjes, sneeuw, treintjes, verlangen, meer sneeuw, stilstaande trein, wanhoop, traantjes en de eerste kus. Allemaal zeer mooi en haast voelbaar in beeld gebracht.
Bij aanvang van het tweede hoofdstuk verslapte mijn aandacht. Het verhaaltje deed mij weinig, maar de beelden waren wederom prachtig. Dus ik kon mij wel amuseren en begon al te fantaseren over het derde hoofdstuk.
Dit begon geweldig met een veel snellere montage waardoor de hypergedetailleerde beelden met een sneltempo elkaar opvolgden. Er was niet echt meer een duidelijk verhaal en dat vond ik juist zeer sterk, enkel gevoelens en korte flashbacks van die eerste prille liefde. Maar dan begon er ineens één of ander belachelijk popnummer, waardoor ik volledig uit de film gehaald werd.

Maar juist door dit teleurstellende einde is Shinkai er in geslaagd om dezelfde gevoelens als zijn hoofdpersonage bij mij op te roepen; hoop, blijdschap, traantjes, ergernis, woede en vergiffenis.

3.5*