Opinions

Met dank aan MovieMeter

Dit is immers één van de zovele films die ik via MM heb ontdekt. Ik weet niet meer juist hoe ik op deze film ben gekomen, maar het plot, de affiche en het mysterie hier rond dat Verhoeven opbouwde door zijn recensie volledig tussen spoilerhaken te zetten waren voor mij reden genoeg om de film op te zoeken. Na een tamelijk lange zoektocht en een al minstens even lange periode dat ik hem alweer uit het oog was verloren, dan toch maar eens opgezet. Hier heb ik dan ook allerminst spijt van.

Het verhaal is vrij tot zeer standaard, maar minstens even doeltreffend. Centraal staat haat en vergelding. Niet enkel de eeuwenoude haat tussen Soennieten en Sjiieten, maar evengoed die van ongeheelde familievetes en een allesverwoestende combinatie van beiden, waardoor een onvermijdelijke spiraal van geweld in werking wordt gezet. Interessant hieraan is niet enkel dat beide visies enigzins gemotiveerd zijn, en dat de kijker dus zich in beide kampen kan inleven, maar vooral de aandacht die wordt geschonken aan de blinde destructieve kracht die hiervan uitgaat. Het plot laat dan ook weinig verrassingen over en de uitkomst kan men van meet af aan al gissen. Dit is dan ook niet de sterkte van de film.

Shargawi toont hier namelijk als geen ander dat het narratief eigenlijk enkel en alleen bijzaak is. Centraal, voor mij althans, staat immers de filmervaring, en Gå med Fred Jamil - Ma Salama Jamil biedt er eentje aan met hoofdletter F. De film wordt immers gekenmerkt door zijn magistrale camerawerk en complementaire soundtrack. De camera springt van links naar rechts, van boven naar onder en lijkt nooit stil te staan. Niet enkel de onstabiele psychologische basis van de personages wordt hiermee in beeld gebracht, de nakende geweldspiraal wordt evengoed steeds weer geïntroduceerd. De Unheimische sfeer door claustrofobische beelden en een desoriënterende soundtrack vormt dan ook de basis én het pronkstuk van deze film.

Het meest interessante en unieke hieraan vond ik het volgende; hoewel Gå med Fred Jamil - Ma Salama Jamil thematisch handelt over bloedwraak, wordt er aanvankelijk geen geweld in beeld gebracht. Gelijklopend met het steeds wilder wordende audiovisuele aspect van de film openbaart dit geweld mondjesmaat zijn ware bloederige gezicht. Naarmate de film vordert wordt dit geweld dan ook steeds explicieter getoond, om uiteindelijk te escaleren tot een waanzinnige en beklijvende eindsequentie, die niemand ongemoeid zal laten.

Gå med Fred Jamil - Ma Salama Jamil heeft geen origineel verhaal, noch een subtiele boodschap, maar is wel én bovenal een waanzinnige filmervaring. Dit is onversneden cinema die de kijker meeneemt op een medogenloze rit.

Hulde, vijf sterren & een top10 plek;
5*

Totoroïaanse pracht!

Net zoals in Tonari no Totoro houdt Miyazaki ook hier het verhaaltje luchtig. Toch baadt wederom de gehele film in een gezellig drukke sfeer, gecreëerd door een uitermate koddig kleuterduo. Hun overenthousiaste gedrag zou mij grijze haren en een beroerte bezorgen, maar op 't scherm werkt het des te aanstekelijker. Geanimeerde ADHD-kinderen lijken iets magisch te bezitten en Miyazaki beseft dit.

Net als het verhaaltje ademt ook de tekenstijl kalmte uit. Ghibli weert nog steeds alle computereffecten en blijft zweren bij handgetekende animaties. Gake no Ue no Ponyo is hierdoor stilistisch een zeer charmante animatiefilm geworden, wat bovendien nog eens wordt benadrukt door z'n magnifieke inkleuring en overdonderende Big Band soundtrack.

Hoewel Ghibli steeds meer en duidelijker op zijn succesformule terugvalt, oogt deze film toch nog fris en creatief. Hopelijk herhalen ze deze truck niet al te vaak, want het zou jammer zijn om Miyazaki & Co. te zien overschakelen op Disney-achtig bandwerk.

4.5*

Hmm. Film begon vrij tot zeer sterk, op vlak van verhaaltje en beelden dan, de muziek daarentegen was afgrijselijk. Jammer genoeg stuikt het hierna allemaal nog al snel in. Eigenlijk was dit exact hetgeen ik verwacht had, namelijk hersenloos actievertier. Dit heb ik uiteindelijk dan ook gekregen, met zelfs als surplus bij tijd en wijlen een paar zeer knap geschoten beelden.

In zijn geheel is de film op visueel vlak dan weer veel te druk. Niet enkel de actie lijkt heel de tijd versneld te worden, ook de montage en de steeds bewegende camera is iets te veel van het goede (vooral bij de oorlogzones). Toch levert dit af en toe een paar knappe scènes op ( gevangenisscène in het begin).
Deze scène is tevens één van de weinige die goed en knap met muziek speelt. Voor de rest is armoe en wansmaak echt troef. Een kleine greep uit de soundtrack; Marilyn Manson & Bloodhound Gang.

Setting en basisidee van de film is weinig origineel, maar zeker niet storend voorspelbaar. Verhaallijn daarentegen is volgens mij al tot het smakeloze toe herkauwd geweest. Film deed mij momenten heel hard denken aan The Gladiator, weliswaar in een nieuw en hip jasje gestoken. Butler heeft ook wel een beetje weg van Crowe.

3*

Na het geweldige Adam & Paul keek ik reeds ruime tijd uit naar Abrahamsons nieuwste. Gisteren was het dan eindelijk zo ver en jammer genoeg is hij me een beetje tegengevallen.

De filmt opent zeer langzaam en blijft lange tijd op dit kalme tempo registreren wat Josie dagelijks doet. Eigenlijk is dit twee keer niets waardoor de film als traag beschouwd kan worden, toch verveelt het nergens doordat Josie zoveel emoties weet op te roepen. Hoewel hij zelf niet mondig genoeg is om deze uit te drukken zijn ze ten allen tijde af te lezen van Shortts gezicht, die op schitterende en zeer overtuigende wijze het personage Josie gestalte geeft.

Hoewel Josie's onlogische logica en zijn zielige leventje aanvankelijk interessant in beeld worden gebracht, slaagt Abrahamson er niet om dit over de hele lijn vast te houden. Hij tikt bovendien iets te hard op onze vingers door het verhaal naar een veel te tragische afloop af te laten stevenen. Waardoor het eerste zeer sterke uur ondermijnd wordt en dit is jammer.

Maar waar de film alsnog zeer goed in geslaagd is, is het eerbetoon aan alle Josie's; de simpele naïeve medemens met oprechte en onvoorwaardelijke goede bedoelingen. Steevast worden zij echter met de vinger nagewezen, bespot, niet begrepen en misbruikt in onze meedogenloze consumptiemaatschappij. Zelfs in de kleinste dorpjes en de verste uithoeken van het jachtige stadsleven.

4*

Hier houd ik toch gemengde gevoelens op na. Enerzijds bevat de film wel de typische Van Sant magie, anderzijds wordt het soms net iets te langdradig.

Film start zeer knap; we rijden samen met Gerry naar de woestijn op een lekker pianodeuntje. Al snel verdwalen we en zo ook Van Sant. Hij lijkt niet zo goed te weten waar hij nu juist heen wil. Na een uurtje komt hij tot inkeer en schotelt hij knappe cinema voor. Wat ook wel stilaan tijd werd.

Het 'verhaaltje' brengt geen mokerslag zoals in Elephant teweeg, deels doordat het vrij voorspelbaar was. Dit is dan ook niet de sterkte van deze film, het visuele en auditieve samenspel is knap, soms zelf zeer knap.

Tot nu een nipte 4*

Beetje een tegenvaller!

De documentaire begint zeer interessant met een korte geschiedenis van Ghibli verteld door Takahata en Suzuki. Ze staan vooral stil bij het succes van de eerste samenwerking tussen Miyazaki en Takahata, Horus, en de politieke context hiervan.

Takahata begint dan uit te breiden over zijn films en het grote verschil met die van Miyazaki. Vervolgens krijgen we een iets te enthousiaste criticus te horen, direct gevolgd door een rondleiding in het Ghibli museum door Miyazaki Junior. Hij heeft het nog even over de architectuur in het oeuvre van zijn vader. Allemaal nog zeer interessant en bruikbaar voor mijn scriptie. Maar dan begint de bewieroking die uiteindelijk uitmondt in een ware lofzang door Moebius.

Kortom, Montmayeur begint met een zeer interessante documentaire, die uiteindelijk iets te lovend ingevuld wordt. Beetje jammer, want ik gehoopt op een documentaire die meer het werk en de werkwijze van Miyazaki (en studio Ghibli in het algemeen) liet zien in plaats van één grote ode.

3*

Best een overgewaarde film. Afgaande op het stempatroon van verschillende users hier, moest dit wel een waanzinnig goede film zijn. Het tegendeel is eerder waar. Meer dan een vrij tot zeer standaard coming of age drama zie ik er niet in, buiten dan ééntje met een wel heel leuke rol van Johansson.

Cynisch vind ik Ghost World nergens, af en toe scherp, maar zeker niet cynisch. Birch speelt vrij overtuigend een sarcastische bitch, maar stelt zelf als personage hopeloos teleur. Buiten een beetje zeuren over alles en iedereen doet ze eigenlijk niet al te veel, wat van haar een hopeloos iemand maakt. Johanssons personage daarentegen is sterker, maar krijgt dan weer iets te weinig schermtijd, waardoor we het enkel moeten stellen met het geklaag en gezaag van Enid en haar enigzins dubbele gevoelens voor een al even uitgebluste vent. Seymour wordt sterk neergezet door een immer goed acterende Buscemi, maar is ook al zo'n niet al te interessant personage.

Net als het verhaaltje en diens personages is de filmbeleving ronduit saai, maar een paar knappe acteerprestaties, een geweldige bijrol van Sheridan en een paar goedgeplaatste moppen tillen de film net boven de middelmaat. Misschien ligt het verhaaltje mij gewoon niet zo goed en kan ik gewoon niet al te veel sympathie opbrengen voor een met zelfbeklag overgoten en tegelijkertijd hoogst egoïstische tienermeid.

3*

Mijn eerste illustrated film. Met dank aan Onderhonds lovende recensie.

Godkiller is vooral stilistisch heel interessant. Geweldig om te zien hoeveel tekenstijlen er hier met elkaar verweven zijn. Al zijn ze niet allemaal even leuk om te zien. Soms zelf lelijk, maar dat maakt het geheel er niet minder fris op. Integendeel.

Animatietechnieken zijn inderdaad brak, zeer brak zelfs, maar staan de filmervaring niet in de weg. Allemaal vrij uniek te noemen. Al deed het mij bij momenten een beetje denken aan The District.

Jammer van de vele dialoog. Ik had liever gezien hoe Pizzolo had geprobeerd woord direct in beeld te brengen. Zeker mits hij zo dicht bij het stripgevoel is gebleven. Maar ook vooral omdat de voice actors vaak zwak zijn en het gesprokene af en toe de wel heel leuke soundtrack in de weg is komen te staan.

Leuke en originele film! Misschien niet direct een absolute aanrader. Dit is imo toch niet direct voor iedereen weggelegd.

3.5*

Heerlijk absurd en onzinnig. Toch hier en daar een beetje te langdradig. Is best ook wel een lastige film om uit te leggen aan mensen die later nog proberen te volgen. Ik had alvast nog nooit zo'n vreemde uitleg moeten geven, wat wel vrij komisch was. Hier en daar echt hard moeten lachen, soms een beetje saai, maar de glimlach was nooit ver weg. Eén van de betere Miike's die ik al gezien heb. Misschien de man dan toch eens een nieuwe kans geven. Ik had hem al een beetje afgeschreven.

4*

Oei. Toen ik deze film deze ochtend aan het kijken was, dacht ik echt dat dit met stip de slechtse Bond moest zijn, maar het tegendeel lijkt hier eerder de gevestigde mening te zijn. Termen als baanbreker, inspiratiebron e.d. passeren hier nu wel heel vaak de revue.

Waar ik het echt lastig mee had waren de versnelde actiescènes, de manier waarop deze in beeld zijn gebracht, het ontzettend cliché verhaaltje en tot slot, maar zeker niet het minste, de waanzinnig slechte soundtrack. In combinatie met de vele eerder lachwekkende 'gadgets' krijg je een film die zichzelf meermaals lijkt te parodiëren.

Het plot is volgens mij ondertussen zo vaak herkauwd dat men bijna met de ogen toe kan voorspellen wat de volgende scène zal brengen. Toegegeven originaliteit moet men in de Bond reeks niet gaan zoeken, net zo min als een horrorsfeer in Mega Mindy of humor in de nieuwste van Tarantino, maar een paar verrassende elementen kunnen nooit kwaad. Alle clichés zitten hierin verwerkt, en wat overblijft is een slaapverwekkend saai verhaal, wat niet zou mogen voor een spionage thriller. Komt daarbij dat de actiescènes en de 'gadgets' recht uit een 'Suske & Wiske' -strip lijken te komen.

Connery is bovendien ongeveer even flamboyant als de gemiddelde boerenzoon, wat ook over zijn acteerprestatie gezegd kan worden. Hoe dan ook, laat mij toe te eindigen met een positieve noot; de begin - & eindgeneriek vond ik zeer stijlvol en knap. Maar als dit het meest positieve is wat ik over een film van 112 minuten kan zeggen, kan ik eigenlijk niet anders dan een magere score uitdelen.

1*

Ik dan weer wel.

Hoewel de film eigenlijk net iets te lang duurde, waardoor hij z'n verwachtingen niet volledig kon waarmaken, heeft hij mij wel de hele rit weten te verrassen en boeien. Zowel op thematisch als op stilistisch en visueel vlak.

Hiroki Yamaguchi, blijkbaar nog maar 23 toen hij deze film maakte, is een jong aanstormend talent die bruist van de nieuwe ideeën, getuige deze energieke en eclectische prent. Waarvan de visuele flair door z'n camerastandpunten en -bewegingen veel weg heeft van een manga. Maar evengoed het volledig van de pot gerukte verhaaltje en bijhorende personages kunnen hiervoor verantwoordelijk worden gesteld.

Hoewel ik het algemene 'weirdness-gehalte' al bij al goed vond meevallen, werd ik wel aangenaam verrast door de al eerder vernoemde zakenmannen, speelgoedbreintje en de mannen in 't wit als geslaagde komische tussendoortjes.

Het verhaaltje lijkt aanvankelijk weinig om het lijf te hebben, maar naarmate de film vordert beginnen zich steeds meer intriges te ontluiken. Waardoor de vaart van het verhaal serieus wordt afgeremd. Op zich kan dit geen kwaad, maar ik had iets helemaal anders verwacht. Want als men op de cover/synopsis afgaat lijkt de gehele film over de gevangen te handelen, maar uiteindelijk sterven zij redelijk snel. Dit vond ik iets te abrupt, zeker aangezien de stem van de reus geweldig was! Origineel idee van Yamaguchi.

Tot slot, Gusha no Bindume is een zeer interessante film die blijkbaar in de vergetelheid is beland, maar eigenlijk echt wel de moeite waard is om eens te bekijken. Al was het maar om de wondermooie Luchino Fujisaki.

4*