Opinions

Come die with me.

Afgaande op de lage score en de niet positief gestemde berichten had ik een erg slechte film verwacht, ik moet zeggen dat het me reuze is meegevallen.

Het verhaal heeft potentie, maar de uitwerking had beter gekund. Wel zit er een aardig mysterieus sfeertje in gedurende de film en het acteerwerk is nog best degelijk te noemen. De verscheidene - weliswaar stereotype - personages zijn best vermakelijk. Verrassend om Mark Hamill hierin te zien, die lijkt de laatste tijd ook alleen maar in B-films te spelen.

Het enige waar ik wel minder tevreden over was, is het einde. Die leek namelijk uit de lucht gegrepen te zijn, het sloeg naar mijn mening nergens op. Misschien was het budget wel op en moest de film z.s.m. afgerond worden.

Al met al best oké om eens gezien te hebben, het kan veel erger.

Kleine 2,5 sterren.

"We'll have to ride it out."

Het blijft verrassend hoe The Asylum met dergelijke titels op de proppen komt.

Sowieso is het vanzelfsprekend te noemen dat je dit niet serieus moet nemen. De algehele opzet is dan ook zo onzinnig als het maar kan, met natuurwetten die volledig in de wind worden geslagen. Desondanks zorgt het voor een aantal - onbedoelde - geinige situaties.

Iets wat ik wel kon waarderen, is hoe enkele personages gepresenteerd worden; er is de moeite genomen om ze enigszins 'likeable' te maken en een miniem achtergrondverhaaltje mee te geven. Hierbij is het lachen om Dean Cain als de redder in nood te zien. Het is alleen jammer dat de dialogen over het algemeen lachwekkend overkomen.

De CGI zelf kan er nog best mee door vind ik. Het vliegtuig en de verscheidene vulkanen inclusief erupties zien er prima uit. Helaas komt het af en toe voor dat een handvol sequenties herhaald lijken te worden. Toch creëert het een paar spectaculaire scènes.

Al met al een vermakelijke B-film voor als je niets beters te doen hebt, zolang je het maar niet serieus neemt. We hebben hier immers met The Asylum te maken.

Kleine 2,0 sterren.

Erg sterke wraakfilm die goed gedragen wordt door het puike acteerwerk van Bin Won.

Gedurende de film kom je gelukkig meer over zijn zwijgzame personage Tae-sik Cha te weten en door wat voor drama hij heen is gegaan. Wat ook meteen zijn motivatie is om zijn buurmeisje So-mi te redden.

Erg dun verhaallijntje, maar dat deert niet echt want de actie wordt echt goed gebracht met name de laatste gevechtsscène met de messen.

Alleen jammer dat de film een halfuur te lang is, er had hier en daar wel wat knipt kunnen worden om het compacter te houden en een betere spanningsboog te creëren.

Dikke 3,5 sterren.

Nadat ik zulke goede verhalen over deze film had gehoord en ik omdat ik toch best wel een anime fan ben, heb ik toch maar besloten om deze film maar eens te kijken. En ik moet helaas zeggen dat ik net iets te hoge verwachtingen had denk ik.

Het verhaal is nogal vaag eerlijk gezegd, maar toch redelijk te volgen. Ik had toch iets filosofischer verwacht denk ik.

De actie is wel aardig in beeld gebracht, maar wederom had ik hier iets meer van verwacht.

De personages zijn wel oké. Maar Kaneda vond ik eerlijk gezegd niet als een held overkomen en de motor die zo prominent prijkt op de filmposter wordt helaas ook bar weinig mee gedaan.

De sfeer van Neo Tokyo vind ik aan de andere kant wel goed en wordt ook erg sfeervol in beeld gebracht.

Over beeld gesproken voor een anime uit 1988 vind ik het er nog best goed uitzien moet ik zeggen.

Voor nu 3, 5 sterren. Zal 'm waarschijnlijk nog wel een keer opnieuw kijken en hopelijk zie ik dan wel waarom deze film zo hoog geprezen wordt.

Huurmoordenares uit op wraak.

Na het plaatsen van het eerste bericht ben ik deze film enigszins uit het oog verloren.

'Aknyeo' komt een beetje over als 'La Femme Nikita'. Ook hier komt een vrouw in een soort van instituut terecht waarin ze opgeleid wordt tot huurmoordenares. Ze hoeft het werk maar tien jaar te doen en mag vervolgens met pensioen om met haar dochtertje in vrijheid te leven. Uiteraard gaat dit niet van een leien dakje.

De opening doet sterk denken aan 'Hardcore Henry' en een vleugje 'Oldeuboi' door de scène in de gangen. Alle remmen gaan los, waardoor je het als kijker bijna niet kan bijhouden. Het is een heerlijk staaltje in gewelddadigheid. Overigens ben ik wel blij dat het P.O.V. perspectief niet over het geheel is vastgehouden.

Het perspectief blijkt eigenlijk de minste problemen op te leveren, want dat is namelijk het vergezochte verhaal. Dit is erg rommelig van opzet; de flashbacks maken het er niet beter op. Het is op momenten enigszins doorbijten om door de krampachtige relaties en het romantische gedoe heen te kijken. Gelukkig maakt de brute actie veel goed.

Al met al een redelijke actiefilm, maar het had veel compacter gekund door het drama eruit te halen en vol te gaan voor actie. Best zonde.

Kleine 3,0 sterren.

Anders dan andere liftfilms...

Waar ik al bekend ben met films die zich (volledig) in de lift afspelen in Amerika, zoals een Blackout (2008) (I) of Elevator (2011). Is dit de eerste film die ik tegenkom van Aziatische bodem met een soortgelijk gegeven.

Qua verhaal begint het dan ook lekker mysterieus. Vier vreemdelingen bij elkaar die op het eerste oog weinig affiniteit met elkaar hebben. Op zijn zachts gezegd vrij uiteenlopende personages. Als kijker ben je tegelijkertijd met ze mee aan het puzzelen, over het hoe en wat.

Na een halfuur neemt de film een andere wending en krijg je meer uitleg over de beweegredenen van de verscheidene personages. Vanaf dat punt word je bij het handje genomen en wordt alles langzaamaan uit de doeken gedaan, totdat er een laatste plottwist komt die je weer helemaal anders naar het geheel laat kijken. Een aardige 'mindfuck'.

Een pure thriller is dit niet, aangezien er daarnaast ook nog genoeg humor in zit om de boel luchtig te houden. Het enige wat ik niet snapte waren een aantal verwijzingen naar honkbal, maar dat zal vast met het cultuurverschil te maken hebben.

Al met al best vermakelijk, weer eens wat anders dan de Amerikaanse genregenoten. Alleen jammer dat het hele gebeuren zich iets te lang uitrekt, maar het einde maakt veel goed. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,0 Sterren.

Erg sterke film, het begint misschien wat langzaam. Maar als je Alexandra in het begin tegen de spiegel ziet aankijken en ertegen spugen belooft dat al best wat en dat wordt later goed waargemaakt.

Want het begint pas als Steve thuiskomt, alles verlaten is en dan de videoband ziet die hij moet afspelen. Het begint allemaal leuk en aardig met alle verjaardagswensen. Maar zodra kinderen weg zijn neemt het een iets volwassener toon aan en het is op zich nog wel lachen met de striptease, tot er dan de onthulling komt dat ze borstkanker heeft om vervolgens alles weer te ontkennen en Steve tot op het bot te beledigen en zelfs sex op band te hebben.
Alles is Steve gewoon ontnomen in deze film, het enige wat hij nog heeft is de videoband met een paar seconden van zijn kinderen en zijn vrouw waar hij op geilt.

4,0 Sterren en een goede acteerprestatie van mevrouw Buday.

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken. Was een aardige comedy met wat leuke situaties erin, niks meer en niks minder.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

"I'm falling down a dark hole."

Ter voorbereiding op Alice through the Looking Glass (2016) maar eens opgezet.

Het is een opmerkelijke keus om Alice nu als volwassen dame te portretteren die weer terugkeert naar Wonderland. Hierdoor zou je denken dat er verhaaltechnisch wel iets bijzonders mee gedaan zou worden gezien het bronmateriaal, maar dit is verre van waar. Men levert namelijk een oninteressant en bovenal clichématig vehikel af dat met de minuut saaier wordt.

Juist het bonte gezelschap aan personages zou een pluspunt moeten zijn, maar deze weten door hun lege uitstraling nooit ofte nimmer boeiend te worden; het schurkt eerder tegen het irritante aan. Met name Mia Wasikowska - normaal gesproken een begenadigd actrice - presteert het om een vlakke vertolking van Alice te laten zien. Ook Johnny Depp ontkomt niet aan de malaise, ondanks dat hij nog enigszins zijn best doet.

Visueel is 'Alice in Wonderland' op momenten te genieten en als geheel ziet het er qua design verzorgd uit. Toch vertoont het overmatig gebruik van CGI al gauw zijn mankementen, omdat het nep oogt. Daarbij had het wat mij betreft duisterder gemogen, maar het mag allemaal niet baten. Tekenend is de opbouw naar het einde dat als een sof aanvoelt.

Al met al een matige adaptatie waar meer in had gezeten. Overigens vond ik Helena Bonham Carter wel lachen met haar: "Off with his head!"

2,0 Sterren.

"I realize it doesn't make much sense."

Nadat ik van de week voor het eerst het ondermaatse deel één had gezien, heb ik voor dit vervolg expres de verwachtingen laag gehouden.

Eigenlijk is 'Alice through the Looking Glass' volledig overbodig te noemen; men zet een geforceerd vervolg neer dat zowel als prequel als sequel moet dienen. Het resulteert zich in een onlogisch verhaal dat gepaard gaat met te veel plotlijnen en besluiteloosheid wat ermee aan te moeten. Daarbij zijn enkele - moralistische - thema's iets te veel van het goede.

Centraal staat het tijdreizen, wat een paar leuke vondsten creëert in het geheel. Voornamelijk door het personage Time (heerlijke rol van Sacha Baron Cohen) te introduceren dat voor constant vermaak zorgt. Daarentegen snap ik de noodzaak niet om zowat elk karakter een achtergrond mee te geven, omdat dit enigszins het mysterie weghaalt.

Het is te merken dat het visuele aspect beter is geworden t.o.v. het vorige deel, met als resultaat mooiere CGI. Alleen jammer dat de interactie met acteurs op momenten nog steeds niet weet te overtuigen. Desondanks zijn de verscheidene locaties in combinatie met 3D die je als kijker voorgeschoteld krijgt best de moeite waard.

Al met al een stuurloos vervolg dat wederom geen acht slaat op het bronmateriaal. Hopelijk blijft het hierbij, want nog een deel zie ik niet zitten.

2,0 Sterren.

"Anybody ever tell you you look dead, man?"

Deze titel heb ik verrassend genoeg nooit gezien, al ben ik wel enigszins bekend met de reeks door 'Prometheus'.

De opzet - die inmiddels veelvuldig is gekopieerd - is leuk; een bemanning die denkt aan een reddingsmissie te beginnen, maar stuit op een parasitair wezen en dan breekt de boel pas los. Dit zou voor flink wat spanning en een enerverend kat-en-muisspel moeten zorgen, maar daar kwam ik toch bedrogen uit.

'Alien' is voornamelijk bezig om de sfeer op te bouwen, maar dit duurt simpelweg te lang. Ik snap dat Ridley Scott hiervoor kiest, maar door deze trage pacing is het voor mij als kijker moeilijk om de aandacht erbij te houden. Op deze manier wordt het nooit pakkend. Om het maar niet over het matige acteerwerk en ondermaatse dialogen te hebben.

Gelukkig weet de film veel punten te scoren met het iconische creature design afkomstig van H.R. Giger. Zodra het monster in beeld komt in al zijn glorie en smerigheid, dan straalt er echt gevaar uit. Naast de befaamde scènes waar het helemaal los mag gaan. Helaas speelt er alsnog een gevoel van teleurstelling, omdat het maar niet eng wil worden. Wat dat betreft spreekt het einde boekdelen.

Al met al best oké voor wat het is, maar niet de klassieker die ik verwachtte te zien.

3,0 Sterren.

"We're all gonna stick together and be eaten as a family."

Ik ga mee met mijn gewaardeerde bovenbuurman, deze film heeft inderdaad veel weg van de short 'Slumber Party Alien Abduction' uit V/H/S/2 (2013). Alleen staat nu een gezin centraal tijdens hun kampeertrip. Hierbij is het acteerwerk aardig te noemen.

Het enige probleem is dat als je te veel van zulke films hebt gezien, je ongeveer weet wat er kan gebeuren. Alsnog zitten er wel wat leuke dingen in 'Alien Abduction' verwerkt, met als hoogtepunt zeker de scène in de tunnel; sterk gedaan. Verder is het gevuld met de standaard audiovisuele distorsies. De aliens zelf kunnen ermee door, alhoewel ze er clichématig uitzien.

Al met al best een vermakelijke found footage horror, helaas blijft de - toch al korte - speelduur iets te lang voor het gegeven. Met name in het middenstuk is dit te merken. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Dikke 2,5 sterren.

"What's happening?"

Slechter dan 'Prometheus' kon deze titel niet worden leek me vooraf, al doet Ridley Scott verwoede pogingen om de hele franchise aan diggelen te gooien met deze miskleun.

'Covenant' is min of meer een herhalingsoefening; wederom reageert een bemanning op een noodsignaal, om vervolgens in flink wat penarie terecht te komen op een ogenschijnlijk onbewoonde planeet. De link met de voorganger is al gauw gelegd alvorens men begint aan een pad gevuld met een hoop geneuzel en stompzinnigheid.

Geleid door een wannabe Ripley lijkt de nietszeggende bemanning - wier namen je snel vergeet - enkel te dienen als slachtvee. Ondertussen poogt Michael Fassbender in een dubbelrol als androïde er iets interessant van te breien, met als dieptepunt een scène met een blokfluit. Hoofdschuddend moet je het als kijker maar aanzien, terwijl er over het geheel werkelijk niets boeiends gebeurt.

Het is dan ook voornamelijk wachten totdat het iconische wezen eindelijk het toneel betreed. Maar zelfs dan blijft de echte dreiging uit, wat te wijten is aan overmatig CGI. Als je als regisseur zelfs moet terugvallen op het recyclen van befaamde momenten die nog geen eens in de schaduw mogen staan van het origineel, dan ben je zeker de weg kwijt. De domme wending en het gemakkelijke einde spreken boekdelen.

Al met al een matige bedoening en dan te bedenken dat er hierna nog meer films moeten volgen.

Kleine 2,0 sterren.

"You're the most advanced weapon ever. But that's just a shell. It's not bad or good. That part's up to you."

Wegens zijn - ongezonde - obsessie met 'Avatar' heeft James Cameron dit passieproject overgedragen aan Robert Rodriguez. Achteraf zal hij daar vast wel spijt van hebben, want dit is best een rommeltje geworden.

Op zich wordt er een interessante wereld gecreëerd in de vorm van Iron City; een post-apocalyptische stad die zich onder het elitaire Zalem bevindt. Te midden van dit vindt een dokter een cyborg die hij weer tot leven brengt. Een saillant detail is dat dit 300 jaar oude technologie bevat waar iedereen naarstig op zoek naar is.

In eerste instantie lijkt de film nog voortvarend van start te gaan, maar al gauw merk je als kijker de nodige pacing issues op. Het is alsof men niet weet welk kant het narratief op moet gaan, waardoor je heen en weer gegooid wordt tussen: drammerige uitleg, een geforceerd liefdesplot en actie. Het spreekt boekdelen dat degelijke acteurs als Mahershala Ali en Jennifer Connelly volledig verkwist worden.

De enige merites die toekomt aan 'Alita: Battle Angel' is het visuele aspect. Het is namelijk erg knap hoe er middels motion capture vorm wordt gegeven aan Alita. Dat is zeker ook te danken aan Rosa Salazar die met speelse jeugdigheid haar rol neerzet. Uiteindelijk redden de heerlijke actiescènes de boel nog enigszins, vooral vanwege de sensationele wijze waarop ze in beeld worden gebracht. Echter kun je daarmee deze lege huls niet verbloemen. Wat dat betreft kan het onbevredigende slot er nog wel bij.

Al met al een redelijk vermakelijke film, maar hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Over een paar dagen staat de anime op de planning, hopelijk zal die mij beter smaken.

2,5 Sterren.

"'This is the most dangerous sport in American high school bitch."

Met het werk van Lucky McKee ben ik niet bekend, al staat May (2002) nog steeds op m'n lijstje. Dus zonder enige verwachtingen opgezet.

Qua opbouw komt het over als een parodie op generieke MTV (reality)shows, zoals eerder is aangehaald. Best leuk moet ik zeggen en enigszins zelfbewust/campy. Het is alleen jammer dat je nooit echt binding krijgt met de talloze personages, laat staan wat hun motieven zijn. Hierdoor kon het me als kijker niet veel boeien wat er nu met wie zou gebeuren.

Het verloop is dan ook redelijk hit-and-miss; aan de ene kant is het leuk om de transformatie en de gedragingen van de cheerleaders te zien, maar aan de andere kant leunt het te veel op een miniem uitgewerkt gegeven. Daarbij is de uiteindelijke plotwending er met de haren bijgeslepen.

Al met al redelijk onderhoudend, maar hier had meer ingezeten. Overigens is één deel van dit gebeuren voor mij genoeg. Ik zou niet weten wat een deel twee hieraan zou moeten toevoegen.

Kleine 2,5 sterren.

"And now they play forever."

Volgens mij zijn er twee verschillende versies van deze film, want de versie die ik in de bios zag duurde iets meer dan anderhalf uur. Dat is een groot verschil ten opzichte van de kortere VOD versie, waardoor je een stukje context mist bij sommige scènes.

Enfin, in 'All Fun and Games' stuiten wat tieners op een vervloekt mes. Hiermee ontketenen ze een kwaadaardige demon die hen forceert om dodelijke varianten van kinderspelletjes te spelen. Uiteindelijk blijven er alleen overlevenden over, want van winnen is hier geen sprake...

Op zich is het concept best leuk, vooral met de historie van Salem daaromheen. Jammer genoeg loopt het narratief niet al te lekker; telkens die irritante flashbacks. Daarbij zijn de regels omtrent de spellen vrij vaag. Het is dat de cast, met onder andere Asa Butterfield en Natalia Dyer, er nog wat van weet te maken.

Qua horror is het gebeuren enigszins tam te noemen. Hier en daar zitten er weliswaar wat aardige dingen tussen, maar uiteindelijk valt men alsmaar terug op de standaard - goedkope - luide jump scares. Als kijker merk je al gauw dat je dan weinig spanning meer kan verwachten in deze uitgekauwde horror, zonde.

Al met al een generieke horror waar je als liefhebber eerlijk gezegd niet veel aan zult missen.

Kleine 2,5 sterren.

"Who makes this shit? Why am I watching it?"

Om toch nog iets van een Halloween gevoel mee te krijgen, heb ik deze film opgezet.

De rode draad in het geheel is Art the clown die met elk filmpje verdorvener lijkt te worden. Het opmerkelijke is dat elk segment door Damien Leone is geregisseerd, waardoor het concept van een horror anthologie min of meer in het water valt.

Op zich is de potentie in elke short wel aanwezig, maar het amateurisme druipt ervan af. Het resulteert zich o.a. in: slecht acteerwerk, matige effecten en ondermaatse belichting. Wat dat betreft spant het tweede filmpje denk ik de kroon, ook omdat het vrijwel geen aansluiting heeft met de rest.

Alleen het laatste verhaaltje kan ik waarderen, omdat er bewust is gekozen voor een goedkope benadering. Hierdoor valt het i.c.m. wat aardige gore beter in de smaak. Daarbij is de uiteindelijke conclusie leuk gevonden; luguber om te zien hoe de vierde wand doorbroken wordt.

Al met al een vrij povere poging tot een horror anthologie. Met meer budget en een betere samenhang had dit wel gewerkt, denk ik. Nu is de enge clown het enige lichtpuntje in 'All Hallows' Eve'.

1,5 Sterren.

"I fought 'til the end."

Een hele film lang kijken naar een schipper die probeert te overleven en zelden spreekt, het klinkt niet echt aanlokkelijk. Toch lukt het aardig in All Is Lost, dit is mede te danken aan Robert Redford die met zijn 77 jaar(!) de rol van zijn leven neerzet. Het is prachtig om te zien hoe hij te midden van alle rampspoed zichzelf staande houdt. De dichte cameravoering helpt hier erg bij; het lijkt alsof je als kijker bij hem aan boord bent.

Alleen is het jammer dat er geen achtergrondverhaal wordt gegeven over zijn naamloze personage, daarentegen zorgt het er wel voor dat het personage mysterieus blijft. Daarnaast lijkt het erop alsof de beste man alle ongeluk van de wereld heeft, gezien de hoeveelheid onheil waarin hij terecht komt. Hierdoor voelt het aan alsof je met 'Murphy's Law' te maken hebt en een checklist van rampen aan het afvinken bent.

Al met al best interessant om eens gezien te hebben, helaas kon het mij niet geboeid houden voor de gehele speelduur.

2,5 Sterren.

Op zich wel een goed idee, alleen de uitwerking is best slecht te noemen.

In het begin dacht ik dat het nog wel wat zou worden, maar er gebeurd gewoon niks noemenswaardig.

Het realistische is op zich wel aardig gelukt, het deed me een beetje aan een soort van Watchmen denken.

Alleen qua verhaal is het wel erg pover, zoals Juvenalis al aangeeft is het een soort mengeling van Saw en Batoru Rowaiaru. De flashbacks hadden ook geen toevoegde waarde, het leek meer alsof ze erin waren gezet - in zwart-wit - om het geheel interessanter te maken.

Het acteerwerk is op zich wel oké. James Remar als Rickshaw - leuke woordspeling op Jigsaw - zet een goede schurk neer à la The Joker. Maar dat kan van de andere acteurs niet echt gezegd worden, beetje middelmatig allemaal.

Grootste mankement van deze film is denk ik toch wel het budget geweest, als ik lees dat de film maar in vier dagen geschreven en in 15 dagen geschoten is. Plus er zijn zelfs stukken uit het script gescheurd door de budget limitaties. Met een groot budget had het nog wel wat kunnen worden denk ik zo, maar al met al is dit toch een geval van net niet.

Blijf trouwens wel even zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Kleine 2,0 sterren.

Het leek net een saaie aflevering uit een tienersoap die ik aan het kijken was met uitzondering van het moorden dan.

Allereerst geen slecht voor Amber Heard, die zet Mandy Lane goed neer. Het is gewoon te wijten aan het matige script.

Waar de film best aardig begint, vervalt het al snel naar slecht eenmaal op de ranch aangekomen. Bijna saai zelfs.

Wie de moordenaar is viel ook al snel te raden. De plottwist was op zich wel oké.

Kleine 1,5 sterren.

"We have to leave now."

Tja, echt hoogstaand heb ik deze reeks nooit gevonden. Dit vervolg bevestigt mijn vermoeden helaas maar weer eens.

In dit deel krijg je als kijker eindelijk te zien wat er achter de immense muur schuilgaat; een soort van radioactieve woestenij waar geen leven mogelijk is. Het is te merken dat de makers nauwlettend hebben gekeken naar soortgelijke titels in het - Young Adult - genre, waardoor de vele clichés en een bepaalde voorspelbaarheid niet mogen ontbreken.

'Allegiant' probeert te hard om verscheidene maatschappelijke thema's aan te kaarten, maar valt al gauw in herhaling. Op deze manier ontstaat er een ongeïnspireerd broddelwerk waarin men steeds moet uitleggen waar ze mee bezig zijn, ondanks de simpele opzet. Om het maar niet te hebben over de onlogische plotwendingen.

Waar Shailene Woodley in de vorige delen een dragende rol had, is daar in dit vervolg niets meer van terug te zien. Daarbij is het niet verrassend dat de rest van de cast er ook maar een beetje bij hangt, alleen Miles Teller lijkt er nog enigszins plezier in te hebben. Desondanks is de film qua plot nog redelijk onderhoudend te noemen, ondersteund door aardige actie. Wel had de CGI op momenten beter gekund.

Al met al een matig vervolg waar nauwelijks eer aan valt te behalen, vooral niet vanwege het lef om deze finale tot twee delen uit te melken. Jammer genoeg moet ik eraan geloven, omdat ik me al door drie delen heb geworsteld.

Kleine 2,5 sterren.

"We suspect your wife is a German spy."

Blijkbaar is deze titel gebaseerd op een waargebeurd verhaal, hoewel de aandacht meer ligt op de vermeende affaire tussen Brad Pitt en Marion Cotillard.

De relatie tussen een Canadese geheim agent en een Franse verzetsstrijder zou voor een intrigerend verhaal moeten zorgen, met name omdat laatstgenoemde ervan verdacht wordt een Duitse spion te zijn. Helaas blijft de vlakke uitwerking daarbij achter, waardoor het lijkt alsof Robert Zemeckis geen nood heeft om het gebeuren verder uit te diepen.

'Allied' zou moeten draaien om de romance tussen Max en Marianne; een stel dat dichter bij elkaar is gekomen door hun meest gevaarlijke missie succesvol af te ronden. Althans, dat zou je denken. De liefde tussen deze twee wordt namelijk te routinematig gebracht, ten spijt van een - verdwaalde - seksscène te midden van een opstekende zandstorm. Daarvoor kunnen zowel Pitt als Cotillard niet voldoende overtuigen.

Qua verloop mogen de ontwikkelingen dan nogal ongeloofwaardig aandoen, maar de algehele sfeer blijft gelukkig wel intact. Dit is te danken aan de mooie beelden die je als kijker voorgeschoteld krijgt. Desondanks gooit de onevenwichtige pacing soms roet in het eten. Hierdoor blijft de spanning gematigd en blijft een echte climax uit, zelfs het slot brengt daar geen verandering in.

Al met al een redelijk oorlogsdrama, maar hier had duidelijk veel meer uitgehaald kunnen worden.

Kleine 3,0 sterren.

"I don't think that's Mark."

Op zich begint het nog best interessant; door de snelle pacing word je er als kijker gelijk ingegooid. Maar wat daarna volgt is middelmatig te noemen. Qua verhaal is het dan ook erg lineair zonder enige verrassingen, laat staan een uitleg rondom de ontvoering. Hierbij helpt het houterige acteerwerk niet echt.

Daarentegen zit het horrorgedeelte wel goed in elkaar. Het resulteert zich in een aantal toffe, gory kills. Het is te merken dat bepaalde dingen een hommage zijn aan de jaren '80 beïnvloed door o.a. een John Carpenter. Jammer genoeg redt het de film niet, ondanks dat er een aardig duister sfeertje wordt neergezet.

Al met al kan het er net mee door, helaas schiet het narratief tekort. Gelukkig duurt de film niet zo lang. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Kleine 2,5 sterren.

"I just think you should've stayed home."

Blijkbaar een remake.

Om een nieuwe start te maken en oud leed achter haar te laten besluit Jessica zich terug te trekken uit de grote stad. In eerste instantie lijkt de trip goed te verlopen, maar na het ontmoeten van een vage man neemt het gebeuren een nare wending aan. Plots moet ze vechten voor haar leven in de wildernis.

Dit gegeven lijk je al eerder gezien te hebben en tot op een bepaalde hoogte is dat zo. Desondanks werd ik verrast door de uitwerking. Door het verhaal te verdelen in verscheidene hoofdstukken blijft er wat te raden over. Daarbij is het verfrissend om te zien dat de protagoniste daadwerkelijke slimme keuzes maakt om uit handen te blijven van haar ontvoerder.

Er wordt gespeeld met de bosrijke omgeving; de weersomstandigheden zorgen weer voor andere uitdagingen. Door deze ongure situatie prima in beeld te brengen, wordt de sfeer versterkt. Het helpt ook dat Jules Willcox en Marc Menchaca hun personages gedegen neerzetten. Stiekem had ik alleen wel verwacht dat Jessica nog oog in oog zou komen te staan met wat gevaarlijke dieren.

Al met al is 'Alone' een aardige thriller voor tussendoor.

Kleine 3,0 sterren.

"You're nice and vulnerable."

Hier had ik toch meer van verwacht.

Op zich is het gegeven best leuk, vooral omdat je als kijker dicht op de huid van de stalker zit en al zijn verrichtingen van begin tot eind volgt. Door de gehanteerde found footage principe en wat P.O.V. shots heeft het wel iets voyeuristisch over zich. Hierbij zet Colin Hanks een prima stalker neer.

Helaas is het verloop nogal tam te noemen; er gebeurt vrij weinig om van op te kijken. Eigenlijk zie je alleen maar de dagelijkse beslommeringen van het slachtoffer zonder dat er sprake is van enige spanning. Wat dat betreft is enkel het begin en het einde interessant, waardoor het middenstuk een redelijk gezapig gebeuren is.

Al met al een matige thriller, hier had duidelijk meer mee gedaan kunnen worden. Gelukkig kent het een korte speelduur. Overigens kan ik de low budget aanpak wel waarderen, omdat het zo des te realistischer aanvoelt.

2,0 Sterren.

"What are we doing?"

Mooi debuut van Emily Ting.

Dit verhaaltje heb je uiteraard al vaker voorbij zien komen in verscheidene vormen, maar het blijft toch wat hebben. Deze variant speelt zich af in Hong Kong. Zo krijg je te maken met Ruby, een Chinees-Amerikaanse speelgoedontwerpster die verdwaalt op zoek naar haar vrienden. Gelukkig voor haar ontmoet ze Josh, een Amerikaanse expat die haar op weg helpt.

Op deze wijze word je als kijker meegenomen in het nachtleven van Hong Kong. Het bruist van de energie en de sfeer zit er vanaf de eerste minuut gelijk goed in. Wat dat betreft een perfect decor om even in weg te kunnen dromen. De trivia die je onderweg meekrijgt is eveneens leuk om te weten.

Bryan Greenberg en Jamie Chung spelen uitstekend en het is duidelijk te zien dat ze de nodige chemie met elkaar delen, al scheelt het natuurlijk ook dat ze in real life een koppel zijn. Het is fijn om hun personages beter te leren kennen; het voelt zo vertrouwd en herkenbaar aan. Een klein smetje is wellicht het einde, maar ik snap de bedoeling er uiteindelijk wel van.

Al met al is 'Already Tomorrow in Hong Kong' een heerlijke romcom.

3,5 Sterren.

Beter dan seizoen twee.

Ten opzichte van seizoen één is seizoen twee een regelrechte aanfluiting te noemen. Met enige voorzichtigheid ben ik dan ook begonnen aan deze spin-off.

Deze spin-off is een prequel van de serie, dus enige voorkennis heb je niet nodig als je hierin stapt. Het concept wordt vluchtig uitgelegd en zo mag de pret beginnen. Ditmaal is Takeshi Kovacs beland op de planeet Latimer waar hij een jonge tatoeëerder moet beschermen.

Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf, maar is wel onderhoudend genoeg voor de gehele speelduur. Een paar wendingen schudden de boel nog enigszins op. Voor de fans zitten er een aantal leuke referenties in verwerkt die je anders naar de serie laat kijken.

De meeste aandacht gaat uit naar de prikkelende stijl die gebruikt wordt; een heerlijke mix van 'Blade Runner' en 'Ghost in the Shell'. In combinatie met de dynamische camera levert dit een hoop toffe actiescènes op. Men deinst hier gelukkig niet terug voor een druppeltje bloed meer of minder. Het bloed schiet werkelijk alle kanten op en de ledematen vliegen je zowat om de oren, geweldig!

Al met al is 'Resleeved' een prima spin-off geworden die de vieze nasmaak van seizoen twee volledig wegneemt. Wat mij betreft mogen er nog meer van zulke spin-offs komen.

Dikke 3,0 sterren.

Vermakelijke film, dat inderdaad gedragen wordt door de beide Lau's.
Er zit wel wat leuke actie in en het was verrassend grappig te noemen iets wat ik niet verwacht had.
Bijvoorbeeld het belachelijk maken steeds van de Inspecteur door Sang en de laatste paar scènes bij de overdracht.

Dikke 3,0 sterren.

"You wanted to be the hero. And now you gotta pay the price!"

Nadat ik van de week het eerste deel had gezien - die ik niet zo boeiend vond -, pakte ik 'm vandaag met lage verwachtingen in Imax 3D mee. Gelukkig werd ik in positieve zin verrast.

Het grootste pluspunt zit 'm in het feit dat je geen herkauwd verhaaltje krijgt voorgeschoteld; geen gedoe meer met krachten ontdekken en al die andere onzin. Na pakweg vijf minuten word je als kijker dan ook zowat letterlijk in de film gegooid. De manier waarop Spider-Man zichzelf webslingerend en al voortbeweegt is gewoonweg fantastisch te noemen, mede doordat het zo dicht op de huid is gefilmd. Hierbij mag de gebruikelijke Spidey-humor zeker niet ontbreken. Man, het leek alsof ik weer naar die oude tekenfilm (Spider-Man: The Animated Series) zat te kijken. Wat dat betreft heeft Marc Webb mij weer gewonnen.

De relatie tussen Peter Parker en Gwen Stacy komt beter tot zijn recht, met als voorbode hetgeen wat zich voorafgaand in deel één heeft afgespeeld. De chemie tussen Andrew Garfield en Emma Stone komt goed over, al helpt het natuurlijk wel dat ze in het echt een stelletje zijn. De veelbesproken scène die je als comiclezer ziet aankomen, wordt met enkele verschillen gedegen gebracht. Alhoewel de impact van het gebeuren mij niet veel deed.

Alleen jammer dat de bad guys maar zozo zijn. Jamie Foxx als Electro is redelijk, maar moet het meer van de grootse gevechten hebben. Gelukkig komt Dane DeHaan als Green Goblin beter uit de verf. Erg tof om te zien hoe hij langzaamaan gestoord wordt.

Daarnaast lijkt het alsof men te veel in de film wil stoppen, waardoor het enigszins onevenwichtig is. Het zorgt ervoor dat het geheel op een gegeven moment de langdradige kant opgaat. Ik snap dat er enkele subplotjes moeten worden uitgezet voor het vervolg, maar dit was misschien iets teveel van het goede.

Al met al een vermakelijk vervolg dat op alle fronten boven zijn voorganger uitstijgt, ondanks een paar mindere elementen. Kom maar op met deel drie zou ik zeggen en dit keer graag met J. Jonah Jameson.

3,5 Sterren.

"I've been bitten."

Een paar jaar terug wegens scriptieverplichtingen gemist en sindsdien min of meer uit het oog verloren, maar door de aanstaande release van deel twee toch maar gekeken. Helaas is het me erg tegengevallen.

Op zich is het goed dat de reboot zich iets beter verhoudt tot de comic door enkele elementen te introduceren als: Gwen Stacy (eerste vriendin), webschieters enz. Hoewel ik zo mijn bedenkingen heb bij zijn liefde voor skateboarden, wat mij betreft was alleen fotografie genoeg; nu wordt dat enigszins onderbelicht. Hierbij zet Andrew Garfield op zijn manier een aardige Peter Parker neer, al vind ik Tobey Maguire een betere nerd.

Jammer genoeg komt het één en ander niet helemaal goed over. Er wordt ruim de tijd genomen om een aantal personages te introduceren, maar de dood van een paar belangrijke figuren mist impact. Qua verloop ontbreekt er dan ook de nodige diepgang, waardoor al gauw de langdradigheid om de hoek komt kijken. Het geheel voelt door het simpele verhaal op momenten wel erg leeg aan. Met name omdat ik niets met de bad guy heb. Sowieso is de CGI van hem echt ondermaats te noemen. In zijn huidige mutatie lijkt hij namelijk meer op Croc (bad guy uit Batman) dan The Lizard.

Gelukkig zorgt de - spaarzame - actie ervoor dat het nog een beetje genietbaar is. Dit is immers precies hoe ik Spider-Man wil zien vechten, vooral omdat hij een aantal one-liners eruit gooit zoals alleen Spidey dat kan. Daarbij wordt het webslingeren prima in beeld gebracht; door wat P.O.V. shots zit je er als kijker helemaal in. Enkel de veelal misplaatste score van James Horner gooit soms roet in het eten, een goed voorbeeld hiervan is de lachwekkend slechte scène met de hijskranen. Het zal wel iets Amerikaans zijn.

Al met al een teleurstellende reboot die het niet haalt bij Sam Raimi's versie uit 2002. Ik zal mijn verwachtingen voor het vervolg naar beneden bijstellen, dan kan het alleen maar meevallen.

3,0 Sterren.